II SA/Wa 1632/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanowił: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. B. K. wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. zwrócił się do Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: 1) kosztów sporządzenia przez Pana A. opinii "... w sprawie zasad dokumentowania i udostępnienia informacji z posiedzeń Krajowej Rady Rzeczników Patentowych" (udostępnionej ogółowi rzeczników patentowych przy komunikacie Prezydium Krajowej Rady Rzeczników Patentowych nr [...] z czerwca 2010) oraz źródeł finansowania tej opinii, 2) kosztów innych opinii sporządzonych dla samorządu przez Pana A. oraz źródeł ich finansowania, 3) organie Polskiej Izby Rzeczników Patentowych lub osobie, która zleciła sporządzenie opinii wskazanych w punktach 1 i 2, 4) dorobku naukowego i publicystycznego Pana A., szczególnie z zakresu dostępu do informacji publicznej, a także uzyskanych przez niego stopniach naukowych, na podstawie których to informacji, znanych organom PIRP (lub osobom zlecającym opinie), został on wybrany jako opiniodawca (przy czym wnioskodawca wyjaśnił, że nie chodzi mu o zestawienie całego dorobku Pana A., lecz jedynie o te wiadomości o nim, które były znane organom PIRP w ubiegłym roku), 5) dotychczasowych kosztach postępowań sądowych dotyczących dostępu do informacji, w tym honorariów pełnomocnika r. pr. G. K. – spraw o sygn. akt: II SO/Wa 24/11, II SO/Wa 29/11, II SAB/Wa 140/11, II SAB/Wa 142/11, I OZ 546/11, I OZ 594/11, II SO/Wa 59/11 oraz innych spraw w sądach administracyjnych i powszechnych (jeśli są lub były, 6) kosztach pracy Biura PIRP związanych ze sporami wskazanymi w punkcie 5 – orientacyjnie, w skali całego Biura, bez rozdzielania kwot na poszczególnych pracowników, 7) nakładu pracy społecznej członków organów kolegialnych PIRP (Krajowej Rady, jej Prezydium) – orientacyjnej liczby "osobogodzin" przeznaczonych na rozpatrywanie zagadnień związanych z udostępnianiem informacji i odmowami udostępniania (zarówno na posiedzeniach, jak też w ich przygotowywaniu i sporządzaniu uzasadnień), w tym związanych z podjęciem uchwał Krajowej Rady nr [...], [...], [...] oraz [...] oraz sprostowaniem pouczenia w tej ostatniej. Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.): I. udostępnił informację określoną w pkt 3, II. odmówił udostępnienia informacji w zakresie określonym w pkt 1 – 2 oraz 4 – 7. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w odniesieniu do żądania z pkt 1 i 2 wniosku zasadne jest ograniczenie prawa do informacji publicznej przewidziane przepisem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zarówno z uwagi na wyłączenia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji publicznej ze względu na obowiązującą tajemnicę, jak i wyłączenie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W ustawie o dostępie do informacji publicznej zawarto stosowne unormowania, w myśl których podmioty wymienione w art. 4 ustawy, zobowiązane są do udzielania wszelkiej informacji publicznej, ale w takim zakresie, w jakim jest to związane z działalnością publiczną tych podmiotów i jednocześnie nie naruszającym ochrony innych tajemnic ustawowo chronionych lub prywatności osoby fizycznej. Przesłanką ograniczającą udzielenie informacji publicznej jest zatem obowiązek ochrony indywidualnych danych pozyskanych z dokumentów księgowych, w tym dowodów księgowych – wskazany w art. 71 oraz 76 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1123 ze zm.) oraz art. 294 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), gdzie wskazane jest, że do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązane są również inne osoby, niż wskazane w § 1 – 3 ww. przepisu, którym udostępniono informacje objęte tajemnicą skarbową. Wniosek zawiera żądanie udostępnienia rachunków/faktur, które w myśl przepisów finansowych stanowią dowody księgowe. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika. We wniosku jest natomiast mowa o określonej osobie fizycznej tj. P. A. Organ wskazał również, że zgodnie z przepisami dowód księgowy nie tylko zawiera informację o dokonanej operacji gospodarczej, ale też określenie strony operacji, gdzie w przypadku żądanych, przedmiotowych dokumentów mamy do czynienia z podaniem danych osobowych osoby fizycznej. W tym przypadku zaś zachodzi konkretyzacja wyrażonej w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zasady ochrony prywatności, wyrażonej przede wszystkim w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), a konkretnie wynikającego z tej ustawy obowiązku zachowania w tajemnicy danych identyfikujących osobę fizyczną. Udzielając informacji, o której mowa w pkt 3 wniosku, organ podał, iż Prezydium Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, na posiedzeniu w dniu [...] maja 2010 r. omówiło szczegółowo potrzebę zasięgnięcia opinii obiektywnego specjalisty z zakresu prawa samorządowego, w celu ustalenia właściwej interpretacji licznych wniosków składanych do Krajowej Rady przez trzy osoby. Wnioski te dotyczyły dostępu do informacji publicznej i z uwagi na potrzebę ich właściwego rozpoznania podjęto decyzję o skonsultowaniu ich z ze specjalistą w tej dziedzinie. Opinia ta została następnie przedstawiona Krajowej Radzie Rzeczników Patentowych, a także rozesłana drogą elektroniczną ogółowi rzeczników patentowych. W zakresie żądania zawartego w pkt 4 wniosku podano, iż organ dysponuje powszechnie dostępnymi informacjami o dorobku naukowym P. A., który jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu im. [...]. Informacje te są dostępne w sieci internetowej, mają charakter notoryjny i są ogólnie znane. Organ uznał się równocześnie za niewłaściwy do opisania dorobku naukowego P. A. oraz uzyskanych przez niego stopni naukowych. Zdaniem organu powyższe informacje nie stanowią informacji publicznej. Rozpatrując dalszą część wniosku organ wskazał, iż uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji żądanych w punkcie 1 i 2 wniosku, pozostaje aktualne do pkt 5, dotyczącego udostępnienia wynagrodzenia radcy prawnego G. K. W ocenie organu w sprawie zastosowanie ma ograniczenie prawa do informacji publicznej przewidziane przepisem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, dotyczące zarówno wyłączenia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji ze względu na obowiązującą tajemnicę, jak i wyłączenia udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Bez wątpienia informacja, której udostępnienia żąda wnioskodawca – ma charakter "informacji przetworzonej". Wnioskodawca mógłby skutecznie spowodować opracowanie tego rodzaju informacji, pod warunkiem, iż wykazałby w swoim wniosku, iż żądanie jej dostarczenia byłoby uzasadnione z uwagi na szczególnie istotny interes publiczny. Tego warunku wnioskodawca nie wypełnił. W zakresie informacji wskazanej w pkt 6 wniosku organ podał, iż informacja ta będzie miała charakter informacji przetworzonej, ponieważ wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych. Podano, że ustalenie kosztów pracy Biura PIRP związanych ze sporami wskazanymi w pkt 5 wniosku oraz wyodrębnienie – nawet orientacyjne – tego rodzaju kosztów, jest nie tylko pracochłonne, ale wymaga długotrwałej i pogłębionej analizy wkładu pracy poszczególnych pracowników, w tym określenia czasowego i zadaniowego wykonanej pracy byłych pracowników. Organ nie posiada odpowiednio wygenerowanej informacji o żądanej treści. W odniesieniu do pkt 7 wniosku organ wskazał, że w sprawach zainicjowanych przez wnioskodawcę – praca organów Samorządu prowadzona jest społecznie i jest być godzona z obowiązkami zawodowymi. Organ podał, że nie jest możliwe określenie liczbowo, ile "osobogodzin" poszczególny członek Krajowej Rady poświecił na analizę opisanego w pkt 7 żądania, ponieważ uzależnione jest to od indywidualnego podejścia każdego członka. Zwrócono uwagę, że problematyka udzielenia informacji publicznej została kilkakrotnie (od kwietnia 2010 r.) umieszczona w programie posiedzenia Krajowej Rady, a zatem była ona wielokrotnie omawiana. Reasumując, organ w odpowiedzi na pkt 7 wniosku wskazał, że nie posiada "wyliczonych osobogodzin", poszczególnych członków Krajowej Rady oraz Prezydium. Nie jest również w posiadaniu informacji o nakładach pracy włożonych przez ww. organy podczas ich posiedzeń. Żądanie wytworzenia wskazanej informacji przetworzonej nie zostało właściwie uzasadnione przez wnioskodawcę. Co więcej, jej wytworzenie nie wydaje się możliwe, ponieważ nie były i nie są prowadzone rejestry, notatki, sprawozdania itp. uwzględniające (nawet orientacyjnie) ilość czasu poświęconego na rozpatrywanie powyższych zagadnień. Organ wskazał przy tym osoby, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych decyzją [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. i podtrzymał stanowisko w niej wyrażone Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zarzucił wydanym w sprawie decyzjom: 1. naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tj. art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c poprzez jego niezastosowanie oraz art. 5 ust. 2, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – przejawiające się w traktowaniu samego tylko faktu wpłat na rzecz podmiotów prywatnych jako uzasadniającego ochronę tajemnic ustawowych, prywatności lub tajemnic przedsiębiorcy, wyłączających udostępnianie informacji o wydatkowaniu funduszy samorządu zawodowego, 2. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim ten przepis odnosi się do informacji przetworzonej – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwykłe zsumowanie danych liczbowych jest przetwarzaniem informacji, uzasadniającym uzależnienie jej udostępnienia od wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, 3. naruszenie art. 6, art. 8 oraz art. 10 k.p.a. – poprzez stawianie w obu decyzjach zarzutu, iż nie wykazałem, już we wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie istotnego interesu publicznego oraz brak umożliwienia, przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2011 r., czynnego udziału w ocenie tej kwestii, 4. naruszenie art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. – poprzez nieuwzględnienie faktu znanego z urzędu, iż rzetelne gospodarowanie majątkiem Polskiej Izby Rzeczników Patentowych należy do zadań organów tego samorządu, co w stopniu oczywistym uzasadnia istotny interes publiczny, zwłaszcza członków samorządu – rzeczników patentowych, w uzyskaniu informacji o gospodarowaniu tym majątkiem. Ponadto decyzji Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych nr [...] z [...] listopada 2011 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 71 i 76 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości oraz art. 294 § 4 ustawy "Ordynacja podatkowa" – poprzez ich błędne zastosowanie, jako przepisów definiujących tajemnicę skarbową i organ zobowiązany do jej przestrzegania. Natomiast zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] stycznia 2012 r. zarzucił również: 1. rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez zupełny brak odniesienia się do zarzutów zawartych w piśmie z [...] grudnia 2011 r. zatytułowanym "Zaskarżenie...", a także zupełny brak uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, 2. naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej, poprzez niezastosowanie jego propozycji zawartej w piśmie z [...] grudnia 2011 r. zatytułowanym "Zaskarżenie...", uniknięcia "przetwarzania" informacji przez organ. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych z [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2011 r. nr [...] i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 507/12, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. W wyniku wniesionej od powyższego wyroku skargi kasacyjnej Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2947/12, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu podał m.in., że: " W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., bowiem skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu I instancji, iż Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych nieprawidłowo przeprowadził postępowanie odwoławcze i nienależycie rozważył zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez stronę, jest zasadne. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kwestionowania ustaleń jedynie w przypadku, gdy uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego I instancji nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju przypadku bowiem, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art.141 § 4 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zasadna jest ocena zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd I instancji w odniesieniu do jej uzasadnienia niepoddającego się kontroli sądu administracyjnego. Trafnie Sąd zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie zawarł oceny, czy żądana informacja stanowi informację publiczną i trafnie Sąd zwrócił uwagę, że w razie potwierdzenia charakteru żądanych informacji jako publicznych, konieczne było ustalenie na jakiej podstawie organ odmawia jej udostępnienia. W istocie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ograniczył się jedynie do podtrzymania stanowiska wyrażonego w decyzji pierwszoinstancyjnej, a odmowę udzielenia informacji publicznej uzasadnił powołując się wyłącznie na treść przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podnieść należy, że jeżeli informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą. Musi zatem wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych rozpoznając ponownie sprawę nie tylko nie dokonał wspomnianych ustaleń i nie wskazał, jakie dane objęte są konkretną tajemnicą, ale uzasadniając odmowę udzielenia informacji powołał się w sposób ogólnikowy na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie wyjaśnił więc organ w toku postępowania ani stanu faktycznego sprawy, ani też nie wskazał, jakie fragmenty odpowiedzi na postawione pytania objęte są określoną tajemnicą ustawowo chronioną. Postępowanie organu nie dało możliwości dokonania oceny merytorycznej zasadności wyłączeń przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przypomnieć należy, że w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem obowiązuje reguła wynikająca z art. 15 k.p.a. dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Reguła ta obowiązuje także wówczas, gdy odmowna decyzja nastąpiła z powołaniem się na potrzebę ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 k.p.a., stanowi o istocie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega - w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot - ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji (por. B. Adamiak (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 83-85). Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3-4/95). Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. W kontekście powyższego zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja takiej oceny nie zawierała. Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych ponownie rozpatrując sprawę w ogóle nie zdefiniował poszczególnych żądań wniosku, nie określił, czy wszystkie żądane informacje stanowią informację publiczną i nie uzasadnił podstaw odmowy jej udostępnienia. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na wskazaniu przez Sąd I instancji tego, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez rozpoznanie jedną decyzją wniosku zawierającego kilka żądań – pozostaje również niezasadny. Przede wszystkim z tego powodu, że nie znajduje on potwierdzenia w rozważaniach prawnych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. Stanowisko zaś Sądu I instancji stwierdzające, że w przypadku, gdy określona informacja nie stanowi informacji publicznej, to brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie, jest oczywiście słuszne. W takim przypadku bowiem jedynie pismem informuje się wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ pomimo tego, że uznał, iż informacje zawarte w pkt 3 i 4 wniosku B. K. (informacja o organie PIRP lub osobie, która zleciła sporządzenie opinii w sprawie zasad dokumentowania i udostępniania informacji z posiedzeń Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz informacja o dorobku naukowym i publicystycznym autora wspomnianej opinii) nie stanowią informacji publicznej, to jednak załatwił wniosek w tym zakresie działając na podstawie decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy w grę nie wchodzi zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy stanowi naruszenie prawa". W tej sytuacji Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych decyzją z dnia [...] maja 2013 nr [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w zw. z art. 104 i 107 k.p.a. odmówił udzielenia informacji publicznych w zakresie określonym w pkt 1 in principio, 2 in principio i 5 in fine dodając jednocześnie, że wniosek w zakresie określonym w pkt 1 in fine, 2 in fine, 3, 4, 5 in principio, 6 i 7 został rozpatrzony pismem z dnia [...] maja 2013 r. sygn. [...]. W uzasadnieniu podał, że odmowa podanych wyżej informacji podyktowana jet koniecznością ochrony prywatności osoby fizycznej, tj. P. A. i G. K. Zgodnie z art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Prawo do ochrony prywatności zostało skonkretyzowane m.in. w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 tej ustawy, za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sytuacji, w której wnioskodawca żąda udostępnienia informacji dotyczących wynagrodzenia konkretnych osób fizycznych, które są identyfikowane, udostępnienie tych informacji będzie stanowiło zarówno udostępnienie danych osobowych jak i wkraczało w ich sferę prywatności, w tym sferę prywatności ekonomicznej P. A. i G. K. W takiej sytuacji konieczne jest zastosowanie regulacji wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i ograniczenie prawa do informacji publicznej poprzez odmowę jej udostępnienia. Odmawiając udzielenia żądanych informacji należy mieć na względzie również i ten fakt, że osoby, o wynagrodzenie których pyta wnioskodawca, nie pełnią żadnych funkcji publicznych w samorządzie rzeczników patentowych. Tylko w takiej sytuacji byłoby możliwe, zgodnie z linią orzeczniczą, udzielenie informacji o wypłaconych wynagrodzeniach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 1997 r. (sygh. akt II SA/Wr 929/96) wskazał, że "wysokość wynagrodzenia członków zarządu gminy (wójta, burmistrza i ich zastępców) nie należy wyłącznie do sfery prywatności osób piastujących te stanowiska, gdyż wiąże się z ich funkcją publiczną. (...) Taka jawność wynagrodzeń nie odnosi się jednak do pracowników, którzy funkcji publicznych nie pełnią." Podsumowując, z uwagi na fakt, że we wniosku o udzielenie informacji publicznej P. A. i G. K. są wymienieni za pomocą ich danych osobowych i w taki sposób, który umożliwia ich identyfikację oraz fakt, że nie pełnią żadnych funkcji publicznych w organach samorządu rzeczników patentowych ich prywatność podlega ochronie i żądane informacje nie mogą być udostępnione. Należy mieć również na uwadze, że nie jest możliwe sprostanie żądaniu wnioskodawcy w taki sposób aby udostępnić żądane informacje po dokonaniu anonimizacji danych osobowych We wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. do Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz udzielenie informacji, której owa decyzja dotyczy, bowiem nie jest z niej zadowolony. Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. i w uzasadnieniu powołał się na te same argumenty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] maja 2013 r. oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, dołączenia do akt sprawy wyroku pod sygnaturą II SA/Wa 507/12 oraz przyznanie kosztów według spisu złożonego na rozprawie, albo w razie jego nie złożenia, według norm przepisanych zarzucając: 1) naruszenie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz.1198), to jest art.6 ust. 1 pkt 5 lit. "c", poprzez jego niezastosowanie, oraz art. 5 ust. 2 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – przejawiające się w traktowaniu samego faktu wypłat na rzecz podmiotów prywatnych, jako podstawy odmowy udostępnianie informacji, o wydatkowaniu funduszy samorządu zawodowego. to jest Polskiej Izby Rzeczników Patentowych. 2) naruszenie art. 47 Konstytucji RP w związku z art.5 ust.2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędna wykładnie art. 47, a co najmniej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. – przejawiające się przyjęciu bezzasadnego założenia, że udostępnienie informacji o którą wnosi naruszyłoby chroniona konstytucyjnie prywatność, a co najmniej przejawiające się w braku wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, jaki uszczerbek w ochronie tej prywatności wywołałoby ujawnienie informacji o wydatkowaniu funduszy samorządu zawodowego. 3) naruszenie art.6 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych – przez błędną wykładnię przejawiającą się w traktowanie tego przepisu jako wykluczającego możliwość udostępnienia informacji o finansach samorządu zawodowego, dotyczącej przekazania pieniędzy osobom fizycznym. 4) naruszenie art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez przywołanie w uzasadnieniu prawnym decyzji, treści rzekomo cytowanej z wyroku NSA Oddziału Zamiejscowego we Wrocławiu z 6 maja 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 929/96 mimo, iż treść przywołana na potrzeby decyzji nie występuje w uzasadnieniu tego wyroku. W uzasadnieniu podał, że w decyzji brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla ochrony tajemnic określonych w ust.1 art. 5., a przywołanie tego przepisu można zatem uznać za omyłkę, bowiem jedyną podstawą odmowy jest ust. 2 z art. 5 ustawy stanowiący o ograniczeniach dostępu z uwagi na ochronę prywatności. Pogląd organu o tym, że informacje o wydatkach samorządu na honoraria dla powyższych osób podlegają ochronie, jest sprzeczny z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit "c" ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl którego udostępnianiu podlega informacja publiczna w szczególności o: ".majątku samorządu terytorialnego oraz majątku samorządów zawodowych i gospodarczych...'' i nie ulega wątpliwości zarówno to, iż Polska Izba Rzeczników Patentowy jest samorządem zawodowym jak i to. ze wszelkie wypłaty na rzecz innych podmiotów, a także własnych pracowników, są operacjami na majątku tego Samorządu. Przyjęte zaś przez organ założenie, że udostępnianie informacji podlega ograniczeniom bez rzetelnej analizy, czy zaistniały okoliczności do zastosowania ograniczeń (a tylko z tej przyczyny, że przepisy stwarzają możliwość ich zastosowania), narusza zasady dostępu do informacji określone zarówno w ustawie, jak i w Konstytucji RP. Założenie by ograniczyć dostęp do informacji z powołaniem się na art. 5 ust.2 ustawy oraz bliżej niesprecyzowaną prywatność będące założeniem a priori, nie zaś wykładnią art. 5 ust. 2 ustawy (bo tej wykładni brak w obu decyzjach) stwarza sytuacje, w których przepływ środków pieniężnych samorządu do osób prywatnych, byłby zawsze wyłączony spod obywatelskiej kontroli w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. To sprawiałoby, iż art.6 ust.1 pkt 5 lit. "c" ustawy okazałby się zbędny, nikomu nieprzydatny w sytuacjach wydatkowania majątku samorządowego na rzecz osób prywatnych i wydatki publicznych środków pieniężnych samorządu wymagają przejrzystości szczególnie wówczas, gdy drugą stroną operacji finansowych jest podmiot prywatny. Podkreślił, że należy jednoznacznie rozróżnić obydwa etapy przepływu środków pieniężnych z samorządu do wyżej wskazanych osób. Pierwszy etap, obejmujący zawieranie umów o realizację zadań, ocenę prawidłowości ich wykonania i w rezultacie wypłaty umówionych kwot w całości lub części, są zagadnieniami z zakresu gospodarowania majątkiem Samorządu i z tej racji podlegają udostępnianiu w trybie art.6 ust.1 pkt 5 lit. "c" ustawy, jako informacja publiczna. Drugi zaś etap obejmujący sposób wykorzystania zarobionych pieniędzy wymienionych, jest już ich sprawą prywatną, zatem informacja w tym zakresie podlega ochronie z tytułu prywatności, lecz takiej informacji nie żądał i tej kwestii powołał się na orzecznictwo sądów. W dalszej części wskazał, że twierdzenie, iż odmowa oddzielenia informacji wynika z ochrony prywatności osób fizycznych, które pobrały honoraria z Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, organ poparł przywołaniem at.47 Konstytucji RP, cytując go niemal w całości, jednakże powołania się na chronioną prywatność nie uzasadniono wskazaniem i skonkretyzowaniem zagrożeń, jakie mogłyby dla owej prywatności wyniknąć z udostępnienia informacji o wydatkach samorządu, do której prawo także jest dobrem konstytucyjnym (art. 61). W szczególności nie wykazano, w jaki sposób udostępnienie informacji o wydatkach samorządu mogłoby ograniczyć prawa wymienionych tam osób do decydowania o swoim życiu osobistym; w jaki sposób udostępnienie informacji o wydatkach samorządu mogłoby zagrażać czci oraz dobremu imieniu obu wyżej wymienionych osób; w jaki sposób udostępnienie informacji stwarza inne niż dwa wyżej wymienione, zagrożenia dla prywatności obu wyżej wymienionych osób. Zatem już sam brak wyjaśnienia tych zagrożeń, stanowi uchybienie decyzji, naruszające art.107 § 3 k.p.a. nakazującego uzasadnić decyzję zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym. Przede wszystkim jednak, zagrożenia takie nie istnieją w niniejszej sprawie, bowiem udostępnienie informacji o wydatkach samorządu nie ograniczy tym osobom możliwości decydowania o wydatkowaniu na cele prywatne uzyskanych pieniędzy, a tym bardziej możliwości decydowania o innych kwestiach swego życia prywatnego. Ne naruszy także ich czci i dobrego imienia, bo nie przynosi ujmy pobieranie wynagrodzeń za wykonaną pracę. Ne naruszy też innych sfer życia prywatnego, których w decyzji nie sprecyzowano. Zatem powołanie przez organ art. 47 Konstytucji, jako przesłanki odmowy udostępnienia informacji o wydatkach samorządu rzeczników patentowych, nie tylko nie zostało uzasadnione w decyzji, ale jest też całkowicie bezzasadne. W dalszej części wskazał, że pogląd organu sprowadza się do tego, iż ochrona danych osobowych wyłącza możliwość udostępnienia informacji publicznej. Jednakże nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, mimo iż ograniczają prawe do informacji publicznej, nie mogą być jednak traktowane jako przepisy szczególne i nie mają one pierwszeństwa przed ustawą o dostępie do informacji publicznej, bowiem obie ustawy są równorzędnymi aktami prawnymi, a zatem w każdej sprawie konieczne jest wyważenie możliwości udostępnienia informacji publicznej, w której zawarte są dane osobowe, a takiej pogłębionej analizy zaskarżona decyzja nie zawiera, zaś na powyższe powołał orzeczenie Sądu w podobnej kwestii. Niezależnie od powyższego dodał, że udostępnienie informacji będącej przedmiotem niniejszej skargi, nie ujawnia ogólnych informacji o dochodach obu wyżej wymienionych osób, bowiem jeden z nich jest pracownikiem Uniwersytetu [...] w P., zaś drugi prowadzi kancelarię radcy prawnego, więc otrzymuje zapłatę także od innych klientów. Bezpodstawnym zatem byłoby traktować informacje o kwotach wypłaconych za wykonanie pojedynczych zadań, jako podlegające ochronie na tyle silnej, że niweczyłoby to konstytucyjne prawo do uzyskania informacji publicznej o wydatkach samorządu zawodowego. W dalszej części stwierdził, że jednym z obowiązków, jakie na organ wydający decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej nakłada art.107 §1 k.p.a., jest zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia prawnego, które polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Częstą praktyką jest przytaczanie w decyzji orzeczeń sądowych, lecz w przytoczonym przez organ wyroku II SA/Wr 929/96, Sąd nie zajmował się w ogóle wynagrodzeniami pracowników innych, niż pełniący funkcje publiczne, gdyż nie było to przedmiotem skargi. Nie można więc z wyroku nakazującego ujawnić wynagrodzenia najwyższych funkcjonariuszy gminy, wysnuwać a contrario wniosków że dochody wszystkich innych osób należy ukryć. Poza tym wyrok ten wydano na tle innego stanu prawnego, kiedy nie było jeszcze ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani nie obowiązywał art. 61 obecnej Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że podnoszony przez skarżącego argument, iż organ w zaskarżonej decyzji nie zastosował przepisu zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zasługuje na uwzględnienie. Z tego mianowicie powodu, że przepis ów zobowiązuje do udostępnia informacji o majątku, natomiast skarżący wnosił o kosztach sporządzania opinii, kosztach innych opinii sporządzanych dla samorządu oraz o wysokości honorariów pełnomocnika radcy prawnego, a inne ma znaczenie pojęciowe informacja o majątku samorządu zawodowego. Pojęcie "majątek" w znaczeniu powszechnym oznacza "aktywa i pasywa majątkowe (według Wikipedii), a słownik języka polskiego podaje kilka znaczeń pojęcia majątek", który jest wyjaśniony jako: "1. stan posiadania; 2. ziemia wraz z zabudowaniami będąca czyjąś własnością; 3. bogactwo, fortuna; 4. duża suma pieniędzy" (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN). Należy zatem uznać, że majątek samorządu zawodowego rzeczników patentowych, to aktywa i pasywa majątkowe, a więc stan posiadania samorządu zawodowego rzeczników patentowych, a więc informacja o wypłaconych honorariach wskazanym imiennie osobom fizycznym, nie jest informacją o stanie majątku samorządu zawodowego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia także katalog informacji publicznych, jakie organy publiczne umieszczają w Biuletynie Informacji Publicznej w zakładce majątek i nie o taka informację wnosił skarżący. Art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy dostępie do informacji publicznej swoją dyspozycją nie obejmuje spraw związanych z zakresu gospodarowania majątkiem. Zatem nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, iż gospodarowanie majątkiem samorządu zawodowego stanowi informację o majątku tegoż samorządu i jako taka podlega udostępnieniu. Czym innym jest bowiem majątek (czyli stan posiadania) a czym innym gospodarowanie tym majątkiem (zarządzanie nim, pomniejszanie bądź powiększanie). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skarżącego, iż organ niewłaściwie zastosował art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem należy mieć na uwadze, że w tym przypadku skarżący pyta o wypłacone środki pieniężne dwóm osobom fizycznym, znanym mu z zawodu, imienia i nazwiska, miejsca zatrudnienia, które nie pełnią żadnych funkcji publicznych w samorządzie zawodowym rzeczników patentowych. Osoby te nie zrezygnowały także - zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie in fine ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - z prawa ochrony ich prywatności. Także dalsze zarzuty dotyczące konieczności rozróżnienia dwóch etapów przepływu środków pieniężnych z samorządu nie mogą zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. Przyjęcie takiego stanowiska oznaczałoby, że osobom opisanym z zawodu, imienia i nazwiska, którym wypłacono wynagrodzenia, nie przysługuje prawo do prywatności w zakresie ich zarobków, bowiem ta prywatność byłaby ograniczona wyłącznie do sposobu wydatkowania przez nie zarobionych pieniędzy. Przyjęcie takiego stanowiska spowodowałoby, że przepis zawarty w art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej byłby przepisem całkowicie martwym, a przepis art. 5 ust. 2 zdanie drugie in fine ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przewiduje możliwość rezygnacji z prawa do ochrony prywatności osoby fizycznej, byłby zupełnie niepotrzebny w systemie. Ponadto wskazano na błędną wykładnię art. 47 Konstytucji RP dokonaną przez skarżącego, który zakłada, że konstytucyjna ochrona prywatności oznacza konieczność łącznej ochrony wszystkich aspektów tej prywatności, tj. życia prywatnego, rodzinnego czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Gdyby faktycznie było tak, to ustawodawca w tym przepisie używałby, zamiast znaku interpunkcyjnego przecinka, konsekwentnie spójnika "i", który to stanowi spójnik koniunkcji i jako taki oznacza, że wszystkie aspekty prywatności musiałyby wystąpić łącznie. Podano dalej, że organ w skarżonej decyzji nie tylko wyjaśnił przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej, jak również wskazał precyzyjnie osoby fizyczne, których prywatność podlega ochronie, a także wyjaśnił przesłanki jakimi się kierował i nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skarżącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., który dotyczy nieprawidłowego przytoczenia w uzasadnieniu decyzji tezy Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 1997 r. (sygn. akt.: II SA/Wr 929/96). Jakkolwiek został błędnie postawiony znak oznaczający koniec cytatu to jest to oczywisty błąd pisarski, o którym mowa w art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia przez organ art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, które miałoby polegać na błędnej wykładni przepisu. Skarżący podnosi, że dokonana przez organ wykładnia będzie zawsze wykluczać możliwość udostępnienia informacji o finansach samorządu zawodowego dotyczącej przekazania pieniędzy osobom fizycznym. Zdaniem skarżącego powołanie przez organ w tym konkretnym przypadku art. 6 ust. 1 ustawy miałoby doprowadzić do tego, że organ wykorzystując ten przepis nie będzie udostępniał, także w przyszłości żadnych informacji publicznych dotyczących osób fizycznych, bowiem: "nawet po zanonimizowaniu faktur dane osobowe byłyby ujawnione." Wskazano, że uzasadnienie skarżonej decyzji stanowi uzasadnienie odmowy przekazania konkretnych informacji publicznych o wskazanych imiennie i zawodowo osobach fizycznych i tak sformułowane uzasadnienie, co jest oczywiste, nie dotyczy sytuacji przyszłych. Raz jeszcze należy wyjaśnić, że w sytuacji gdy skarżący pyta o wysokość wypłaconych honorariów dwóm osobom fizycznym, które identyfikuje z imienia, nazwiska, miejsca zatrudnienia i wykonywania zawodu, to nawet dokonanie anonimizacji faktur w tym konkretnym przypadku, nie ochroni prywatności tych osób. Wynika to z tego, że skarżący chce uzyskać informacje o wysokości wynagrodzeń wypłaconych osobom świadczących usługi pomocy prawnej Prezesowi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych w sprawach, które zostały przez skarżącego zainicjowane lub są skarżącemu bardzo dobrze znane. Zatem nawet przekazując skarżącemu kopie faktur, w których dane osobowe będą zanonimizowane, to skarżący będzie np. po dacie wystawienia faktury, czy też po nazwie świadczonej usługi wiedział, kto jest wystawcą danej faktury. Dalej wskazano, że organ nie naruszył konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, bowiem żądając udostępnienia mu informacji publicznej w toku sprawy, skarżący nie powoływał się na to prawo, ograniczając swoją argumentację do obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem art. 61 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, iż tryb udzielania informacji publicznych, o które wnosi skarżący określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Ponadto żaden przepis ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 925), nie przyznaje bezpośrednio członkom samorządu uprawnień bądź obowiązków przy współdziałaniu w zarządzaniu samorządem. Zadania te wykonują organy samorządu zawodowego rzeczników patentowych, których członkowie wybierani są w ustawowym trybie m.in. przez wszystkich członków samorządu. Ustawodawca ograniczył prawo każdego z członków tego samorządu do współdziałania w zarządzaniu poprzez przyznanie uprawnień wyborczych (czynnych i biernych) do organów samorządu. Gdyby zaś wyrażony przez skarżącego pogląd o bezpośrednim prawie do współudziału w bezpośrednim i faktycznym zarządzaniu samorządu był zasadny, to racjonalny ustawodawca prawo to wyraziłby wprost w przepisie rangi ustawowej. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. poinformował, że otrzymał postanowienia organu z dnia [...] października i [...] listopada 2013 r. i wniósł o ocenę: 1. czy zarzucane w skardze uzupełnienie przez Prezesa PIRP cytatu z wyroku NSA Oddziału Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 6 maja 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 929/96, mieści się w kategoriach błędu "błędów pisarskich" podlegających sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. 2. czy organem właściwym do rozpoznania zażalenia na sprostowanie "błędu pisarskiego" wskazanego w pkt 1 niniejszego pisma jest Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, a więc organ inny, niż organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, określony w art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed Sądem na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. skarżący i pełnomocnik organu złożyli zgodny wniosek o zawieszenie postępowania. Wobec zgodnego wniosku, który w ocenie Sądu nie zmierza do obejścia przepisów prawa, na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie niniejszej.