II SA/Wa 2082/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Joanna Głowala, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej oddala skargę Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z [...] maja 2019 r., o odmowie wydania p. J. Z., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca - pismem z [...] lutego 2019 r. - zwrócił się o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej - w ilości dwóch sztuk ([...]); oświadczył, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej współpracuje jako [...] z różnymi ośrodkami szkoleniowymi, w tym podmiotami szkolącymi kwalifikowanych pracowników ochrony oraz [...]; do jego zadań należy także transport wielu jednostek [...], w tym [...], z należącego do organizatora szkoleń magazynu [...] do miejsca prowadzenia zajęć [...] z klientem; w związku z tym narażony jest na niebezpieczeństwo stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i powierzonego mu mienia o znaczeniu szczególnym, gdyż jest to broń i amunicja do niej; zagrożenie to jest stałe, gdyż pracę wykonuje w sposób ciągły, a szkolenia [...] stanowią integralną część zleceń podejmowanych w ramach pracy zarobkowej; jest ono też realne, gdyż znane są mu przypadki ataków na instruktorów [...], podczas wykonywania przez nich swojej pracy; jest ono ponadto ponadprzeciętne, gdyż - na tle innych osób, zajmujących się [...] - ma kontakt jako instruktor z innymi osobami, posługującymi się [...]; częściej są to też osoby nieposiadające własnej broni, a więc niezweryfikowane przez organy Policji - niedające zatem gwarancji w pełni praworządnych zachowań i działań, zmierzających do zapewnienia bezpieczeństwa podczas zajęć [...]; w ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca jest też bardziej narażony na napad w trakcie przewożenia broni; informuje bowiem klientów o czasie i miejscu, kiedy będzie posiadała wiele jednostek broni; działalność ośrodków, z którymi współpracuje, jest jawna i propagowana za pomocą materiałów reklamowych; znając miejsce i czas prowadzenia szkolenia - tym samym mając możliwość łatwego przewidzenia trasy i sposobu dojazdu - łatwo jest kryminalistom przeprowadzić ewentualną prowokację, ułatwiającą napaść; ośrodki, z którymi współpracuje Wnioskodawca, prowadzą szkolenia [...] na terenie całego kraju, więc dotarcie do miejsca szkolenia może się odbywać pociągami lub innymi środkami transportu; wnioskowana ilość dwóch sztuk broni wynika z dostosowania właściwego środka ochrony do warunków otoczenia i rodzaju zagrożenia; po stronie Wnioskodawcy nie ma żadnych negatywnych przesłanek uniemożliwiających posiadanie broni do celu ochrony osobistej; [...] stycznia 2019 r. uzyskał on dopuszczenie do posiadania broni "na świadectwo", a [...] listopada 2016 r. pozwolenie na broń palną do celu sportowego; jest członkiem Związkowego Klubu [...] w [...] i Polskiego Związku Instruktorów i Trenerów [...] oraz I.; ma patent [...] i licencję [...], legitymację prowadzącego [...], legitymację [...] sportu, a także certyfikat ukończenia kursu doskonalenia zawodowego - [...]; do wniosku dołączono orzeczenia: psychologiczne i lekarskie, potwierdzające, że Wnioskodawca może dysponować bronią, - dodatkowo - w trakcie przesłuchania [...] marca 2019 r. - Wnioskodawca oświadczył, że dotychczas nie występowały żadne zdarzenia, mające bezpośredni wpływ na jego bezpieczeństwo; nie składał także żadnych zawiadomień do organów ścigania w sprawach, w których byłaby osobą poszkodowaną; podniósł także, że - pracując jako [...] i [...] - często spotyka się z osobami agresywnymi, kierującymi pogróżki wobec niego i całego personelu; tego typu sytuacje są jednakże wliczone w ryzyko wykonywanego przezeń zawodu; Wnioskodawca dotychczas nie przewoził osobiście broni na szkolenia, gdyż uprawnienia w zakresie prowadzenia szkoleń otrzymał dopiero [...] stycznia 2019 r., - decyzją organu I. instancji odmówiono wydania pozwolenia na broń; wobec wniesienia odwołania przez Wnioskodawcę sprawa jest rozpoznawana ponownie, - w piśmie z [...] czerwca 2019 r. Wnioskodawca powołał zdarzenie z [... ]czerwca 2019 r. w miejscowości [...] (woj. [...]); instruktorka prowadząca tam zajęcia na [...] została [...] przez kursanta; zdarzenie to, jak też i inne przywołane w poprzednich pismach, jasno wskazują zdaniem Wnioskdoawcy, że praca instruktora [...] jest niebezpieczna, a wykonujące ją osoby są narażone na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia; ataki na instruktorów nie są kwestią przypadkową i błahą - powinny być traktowane z powagą i odpowiedzialnie, - zgodnie z art. 10 ust. 1 i. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), zwanej dalej "ustawą o broni", pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej, za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia; przesłanki te muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń, że - teoretycznie - może paść ofiarą napadu; o zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia osoby, starającej się uzyskać pozwolenie na broń bojową w ochrony osobistej, nie decydują jej subiektywne oceny rozmiaru zagrożenia ale czynniki obiektywne - weryfikowane przez organy Policji; na podstawie takich czynników organ Policji, w drodze uznania administracyjnego, podejmuje decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania pozwolenia na określoną broń palną; w polskim prawie nie przewiduje się bowiem prawa obywatela do posiadania broni, a uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami ustawy o broni (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 935/12, odstępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - zagrożenie bezpieczeństwa osobistego może wynikać z różnych przyczyn i okoliczności - np. z miejsca zamieszkania wnioskodawcy, rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru jego zajęcia; zgodnie jednak z orzecznictwem sądów administracyjnych, nie są to okoliczności wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną bojową; istotne jest bowiem jeszcze wykazanie przez wnioskodawcę, że zagrożenie to jest realne; literalna wykładnia zwrotu "realne zagrożenie" wskazuje, że chodzi o stan przewidywalny, czy wielce prawdopodobny; wnioskodawca winien więc wykazać, że znajdował się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia lub ewentualnie przywołać pewnego rodzaju zdarzenia, które dotyczą jego osoby a, o takim zagrożeniu świadczą (tak wyrok WSA o sygn. akt VIII SA/Wa 894/12 – odstępny w CBOSA); aby zagrożenie można było uznać za stałe, musi się ono także przejawiać permanentnością, jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, natomiast ponadprzeciętność nie może się sprowadzać do sytuacji hipotetycznej - musi być nadzwyczajna i niepowszednia (tak: wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 621/12, 869/13, 1445/14 - dostępne w CBOSA); wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa; ocena jednak, czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, należy do organów Policji; oceniając materiał dowodowy nie musza one podzielać zdania wnioskodawcy, co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni palnej bojowej, - wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, musi być odniesiony do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli; z kolei stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim (tak: wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 2603/11 i 1445/14 – dostępne w CBOSA); sama subiektywna ocena wnioskodawcy o grożącym niebezpieczeństwie, nie może stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej; oceny występowania stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, trzeba dokonywać obiektywnie i racjonalistycznie, w odniesieniu do sprawdzalnych argumentów, danych i dowodów; dopiero bowiem na podstawie konkretnych incydentów, czy zdarzeń z udziałem strony można przejść do ich oceny pod kątem występowania zagrożenia (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1494/13 – dostępny w CBOSA), - w art. 10 ust. 1 ustawy o broni nie podano nawet przykładowego, katalogu okoliczności, wskazujących na istnienie zagrożenia, dającego podstawę do wyposażenia wnioskodawcy w prywatną broń bojową; z reglamentacyjnego charakteru ustawy, broń można posiadać na podstawie zgody organu, wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej; jej wydaniu muszą towarzyszyć szczególne okoliczności, wyróżniające wnioskodawcę z ogółu obywateli; w przypadku broni palnej bojowej muszą one potwierdzać przede wszystkim, że życie lub zdrowie Wnioskodawcy są w takim stopniu zagrożone, że wymagają ochrony przy pomocy broni tego właśnie rodzaju; niebezpieczeństwo zamachu na te dobra musi być przy tym stałe, realne i ponadprzeciętne - na tle innych obywateli, znajdujących się w podobnej sytuacji; nie może więc wynikać tylko z subiektywnego przekonania wnioskodawcy; samo zatem poczucie zagrożenia nie jest wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, - w świetle powyższego, argumenty Wnioskodawcy, przedstawione w toku postępowania administracyjnego, nie przekonują także organu II. instancji o zasadności wydania pozwolenia na broń palną bojową; wykonywanie zawodu [...], samo w sobie o tym nie świadczy; ustawodawca nie wskazał bowiem, że wykonywanie jakiegoś zawodu jest wystarczające do wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej; takiego uprzywilejowania nie mają nawet funkcjonariusze służb mundurowych; w każdym zatem przypadku, to obowiązkiem osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń est wykazanie, że okoliczności jej dotyczące wskazują na istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia; w niniejszej sprawie Wnioskodawca - z racji wykonywania zawodu [...] - nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej jego życiu czy zdrowiu; nie świadczą o takim zagrożeniu przywołane przezeń przypadki zdarzeń na [...] z lat 2014, 2018 i 2019; nie dotyczyły one bowiem osoby Wnioskodawcy; decydując się na prowadzenie zajęć [...], winien być on świadomy ewentualnych [...] z tego tytułu, tak samo jak z zagrożeń w pracy [...]; z tego tylko powodu, że ma do czynienia z dużą ilością broni oraz osobami niesprawdzonymi przez organy Policji, nie może oczekiwać, że automatycznie otrzyma pozwolenie na broń do ochrony osobistej; własną działalność gospodarczą, tak jak inni [...], prowadzi na własne ryzyko; od Wnioskodawcy zależy, jakie środki bezpieczeństwa przedsięweźmie; podejmując się szkolenia innych osób, ma możliwość ustawienia zajęć tak, by zagwarantować sobie bezpieczeństwo; z kilku zdarzeń na przestrzeni 5 lat nie można wysnuć wniosku, że każdy [...] jest automatycznie zagrożony w stopniu, gdzie wymagane jest posiadania broni do ochrony osobistej, - za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku nie może także przemawiać fakt przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego, czy też posiadania pozwolenia na broń do celów sportowych; z tego również tytułu Wnioskodawcy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej życiu i zdrowiu; dotychczas bowiem w ogóle nie przewoził broni; w ustawie o broni nie wskazano zaś na konieczność wydania pozwolenia na broń do ochrony jednostek broni, posiadanych w innym celu; to obowiązkiem posiadacza pozwolenie jest przewożenie broni i amunicji w sposób uniemożliwiający ich przedostanie się w ręce osób nieuprawnionych; nie ma więc powodów by tylko na podstawie przypuszczeń uznać, że - z racji jawnego prowadzenia działalności - w przypadku poinformowania klienta o miejscu i czasie przeprowadzenia szkolenia, Wnioskodawcy może paść ofiarą napaści w celu zaboru broni, - żadne przy tym środki nie mogą całkowicie zagwarantować bezpieczeństwa; każda bowiem osoba może potencjalnie stać się ofiarą kradzieży czy rozboju; nie oznacza to - jak już wskazano wyżej - obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto się o nią ubiega; prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego; podlega administracyjnej reglamentacji; Wnioskodawca nie przekonał organu odwoławczego o spełnieniu dyspozycji art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni; wobec Wnioskodawcy - wbrew jego ocenie - niewątpliwie nie występuje "kwalifikowane zagrożenie" (w rozumieniu wyroku WSA o sygn. akt II SA/Wa 1891/14 – dostępnego w CBOSA), - z uwagi na to obawy Wnioskodawcy wynikają z jego subiektywnego przekonania o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie; nie stanowi to przesłanki do przyznania prawa do broni palnej bojowej; zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych możliwość prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie stanowi okoliczności wskazującej na stan osobistego zagrożenia zdrowia lub życia, a tym samym nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej (tak np. wyroki WSA o sygn. akt VI SA/Wa 2064/08 i II SA/Wa 1494/13 – dostępne w CBOSA); pozwolenie na broń nie jest bowiem wydawane "na wszelki wypadek", a jedynie wtedy, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza, że - ze względu na stopień zagrożenia wnioskodawcy - inne środki ochrony osobistej byłyby niewystarczające (tak np. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 46/17 – dostępny w CBOSA); Wnioskodawca nie wykazał, że taka sytuacja zachodzi w jego przypadku; podczas przesłuchania sam stwierdził, że dotychczas nie wystąpiły żadne zdarzenia, mające bezpośredni wpływ na jego bezpieczeństwo ani nie składał żadnych zawiadomień do organów ścigania w sprawach, w których byłby osobą poszkodowaną, - dla zwiększenia poczucia bezpieczeństwa Wnioskodawcy może zatem nabyć środki ogólnodostępne, niepodlegające reglamentacji, jak np. ręczne miotacze gazu obezwładniającego, paralizatory elektryczne o średniej wartości prądu czy broń alarmową o kalibrze do 6 mm (art. 11 pkt 7, 8 i 11 ustawy o broni); spełnią one oczekiwaną przezeń rolę prewencyjną, - warunki uzyskania pozwolenia na broń należy badać restrykcyjnie, a niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, czy wyraz braku zaufania do niego, lecz jedynie jako działanie zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 2730/11 – dostępny w CBOSA); w takich sprawach jak niniejsza, stanowi ono rację interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 K.p.a.; w posiadaniu obywateli nie powinno być bowiem więcej broni, niż to wynika z niezbędnej konieczności określonej celem, do którego ma ona służyć; również Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku z 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 711/10 – dostępny w CBOSA) - wskazał, że - z punktu widzenia ustawowego obowiązku nałożonego na organy Policji tj. ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz bezpieczeństwa obywateli i ich mienia - istotne jest, aby nie przyznawano prawa dysponowania bronią palną, gdy taka konieczność nie wynika z rzeczywistej potrzeby; w sprawie Wnioskodawcy takiej potrzeby nie stwierdzono, - stanowiska organu odwoławczego nie mogą zatem zmienić argumenty przedstawione w odwołaniu; jak już bowiem wskazano wyżej, nie przedstawił dowodów na to, że jego zdrowie, życie czy mienie jest obecnie zagrożone w stopniu wymagającym posiadania broni palnej bojowej - mimo, że sam twierdzi inaczej; organy Policji rozstrzygają o prawie do posiadania broni nie na podstawie teoretycznych możliwości wystąpienia bliżej nieokreślonych zdarzeń, ale konkretnych okoliczności, dotyczących danej osoby i świadczących o jej stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia bądź mienia; koniecznym jest więc uprawdopodobnienie, że w przypadku Wnioskodawcy istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie; w ocenie organu Wnioskodawca tego nie wykazał; w jego przypadku, hipotetyczność przewidywań nie spełnia zatem przesłanki realności i ciągłości (stałości) zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni; jak wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, konieczne jest istnienie omawianego zagrożenia ukierunkowanego na określoną osobę; uzasadniona jest zatem ocena, że obawa Wnioskodawcy wynika z jego subiektywnego przekonania o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu; w świetle przepisów art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni nie stanowi to z pewnością przesłanki do przyznania prawa do broni palnej bojowej, - w świetle tych ustaleń słuszna jest ocena, że wydanie Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, nie leży w interesie społecznym; wobec braku okoliczności świadczących o niezbitej konieczności wyposażenia w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć na względzie rację tego interesu (art. 7 K.p.a.); jego istotą - wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni - jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana; Wnioskodawca nie dowiódł, że za rozstrzygnięciem sprawy zgodnym z jego wolą przemawia jego słuszny interes; w takiej sytuacji należało przyznać pierwszeństwo interesowi społecznemu. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: - postępowania: - art. 6, 7, 8 K.p.a., poprzez: interpretację zapisów ustawy o broni sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, interpretację wymogu istnienia realnego zagrożenia w procesie uzyskiwania pozwolenia na broń do ochrony osobistej sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, kierowanie się przy interpretacji ustawy o broni błędnie rozumianym interesem społecznym - sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; brak spójności i transparentności w dotychczasowej praktyce wydawania podobnych decyzji - sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania jego uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, dowolne pominięcie lub nie poddanie dokładnej i wnikliwej ocenie w postępowaniu dowodowym dowodów w postaci dotychczas odnotowanych wypadków śmiertelnych - sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania jego uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; nieuzasadnione stwierdzenie o konieczności restrykcyjnego podejścia do warunków uzyskania pozwolenia na broń - sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, - art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierowały się organ przy załatwieniu sprawy, pomijając w postępowaniu m. in. rozumienie pojęcia interesu społecznego i "szeroko rozumianego bezpieczeństwa", - art. 35 § 1, 2, 3 K.p.a., poprzez na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej bez zbędnej zwłoki i dopuszczenie przezeń do przewlekłości, a nawet faktycznej bezczynności, - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie wyczerpująco całego materiału dowodowego; - art. 77 § 4 K.p.a., poprzez na niezakomunikowaniu Wnioskodawcy faktów znanych organowi z urzędu; - art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania Wnioskodawcy, dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy; - art. 79 § 1 K.p.a., poprzez niezawiadomienie Wnioskodawcy o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu; - art. 80 K.p.a., poprzez uchylenie się przez organy administracji publicznej od oceny - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - czy dana okoliczność została udowodniona, w przypadku każdej spośród istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, - prawa materialnego: - art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; uzasadnienia do decyzji obu instancji wskazuje, że interpretowano wzmiankowane zapisy prawa, naruszając ich treść; - ustawy o broni w całości, poprzez wydanie decyzji sprzecznie z przepisami prawa, zasadami praworządności, potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadami: zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; tym samym - bez uzasadnionej przyczyny - odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, - art. 1 ust. 1 oraz 2 pkt 1- 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161, ze zm.), poprzez wydanie decyzji, stojącej w sprzeczności z obowiązkami nałożonymi przez ustawodawcę na organy Policji. W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy (k. 41) Wnioskodawca wskazał, że znane mu są przypadki, gdy osoby podnoszące analogiczne zagrożenia, związane z dysponowaniem i przewożeniem znacznej ilości broni, otrzymały pozwolenie. Organ myli pojęcie zagrożenia przestępstwem od sytuacji, gdy ktoś jest jego ofiarą. Przywoływane incydenty - świadczące o zagrożeniu instruktorów [...] - stanowią nowe fakty w sprawie zaś powoływane przez organ poglądy judykatury wyrażono wiele lat temu. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji - w tym szeroko powołane stosowne stanowisko judykatury. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wydania na rzecz Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną do obrony osobistej. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje. Wypada odnotować za organem, że - wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwość jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Odzwierciedleniem tego jest brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni, gdzie wskazano warunki, kiedy można uzyskać pozwolenie na broń. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne lecz uzależniono je - z woli prawodawcy - od wystąpienia określonych przesłanek, których wystąpienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej. Jedynie w takim przypadku może wydać stosowne pozwolenie. Wskazanymi przez ustawodawcę warunkami są: - brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie i porządku publicznego - ważna przyczyna posiadania broni. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, czy Wnioskodawca spełnia pierwszy z warunków. Różnica stanowisk sprowadza się do tego, czy słusznie uznano, że w sprawie nie występuje przesłanka ważnej przyczyny posiadania broni, opisana w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni. Zdaniem Wnioskodawcy przywołane przezeń fakty, opisujące określone zagrożenia, pozostającego w związku z wykonywaną przez niego działalnością [...] i organizacji [...] (w tym transport [...]) – np. wydarzenie, jakie miał miejsce na [...] czerwca 2019 r. – stanowią o ważnej przyczyny posiadanie broni, w znaczeniu nadanym właśnie powołanym wcześniej art. 10 ust. 3 pkt 1. Poglądu tego nie sposób podzielić. Słusznie wywodzi organ administracji, przywołując jednolite stanowisko judykatury, że ogólne zagrożenia, wynikające z realizacji określonych czynności (np. wykonywania pewnego zawodu) - gdy potwierdzają to określone epizodyczne, zdarzenia niepozostające jednak w bezpośrednim związku z osobą wnioskodawcy - nie mogą stanowić przesłanki uznania, że uzasadnia to uzyskanie pozwolenia na broń dla obrony osobistej. Z treści skargi wynika jednoznacznie, że Wnioskodawca w istocie nie akceptuje takiego sposobu rozumienia regulacji ustawy o broni, wywodząc, że samo realne zagrożenie, potwierdzone zdarzeniami niepozostającymi nawet w związku z osobistą działalnością wnoszącego o pozwolenie na broń, powinny stanowić wystarczającą przesłankę dla jego uzyskania. Jego zdaniem pojęcie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia należałoby wiązać z potencjalnym ryzykiem wystąpienia zagrożenia w ogóle, nie zaś z indywidualną sytuacją Wnioskodawcy. Poglądu takiego - pozostającego zresztą w opozycji do stanowiska judykatury - nie podziela Sąd w tym składzie, wobec wskazywanej przez organ reguły rygorystycznego - wąskiego wykładania w polskim porządku prawnym przesłanek uzyskania pozwolenia na broń. Jedynie na marginesie należy wskazać, że przyjęcie koncepcji rozumienia przepisu proponowanej w skardze oznaczałoby - wobec powoływanych przez Wnioskodawcę realiów oraz specyfiki wykonywania pracy przez [...] – powinność wydania pozwolenia na broń wszystkim instruktorom, prowadzącym działalność szkoleniową oraz przewożącym broń dla tych celów (tak: powoływana w skardze zasada równości i niedyskryminacji), jeśli wystąpią ze stosownym wnioskiem. Byłoby to sprzeczne z regułą wąskiego dostępu do broni w Polsce. Jedynie dla porządku należy przy tym dodać, że przesłanką uzyskania pozwolenia na broń do obrony osobistej nie może być też samo wykonywanie zawodu ratownika medycznego. W tym kontekście chybiony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (w tym powinności właściwego równoważenia słusznego interesu strony i powszechnego), poprzez zastosowanie nazbyt wąskiej wykładni przesłanek uzyskania pozwolenia na broń. Przesłanki te były rozumiane przez organy właściwie, także w kontekście zakresu zadań nałożonych na organy Policji. Zarzuty skargi koncentrują się zresztą raczej na krytyce nazbyt wąskiego - zdaniem Wnioskodawcy - prawa dostępu do broni, jaki przyjął polski prawodawca - tak argument, że dopiero gdyby Wnioskodawca był ofiarą przestępstwa (np. napadu) mógłby dostać zgodę na broń. W istocie, orzekając w sprawie, organ przywołał orzeczenia sądów sprzed kilku lat - poprzedzające incydent na [...] z [...] czerwca 2019 r. Wyrażone tam oceny nie stracił jednak na aktualności, skoro przywoływane wydarzenie nie dotyczyło bezpośrednio osoby Wnioskodawcy. Wykracza także poza granice danej sprawy kwestia, że Wnioskodawca - jak twierdzi - zna przypadki, gdy osoby w analogicznej sytuacji uzyskały pozwolenie na broń. Abstrahując od tego, czy było tak w istocie (wiedza Wnioskodawcy w tym zakresie nie musi być wszak pełna), rolą Sądu nie jest bowiem ogólne recenzowanie działalności organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, lecz ocena konkretnego przypadku - zaskarżonego aktu. W rozpatrywanej sprawie - w kontekście przewidzianych przez prawodawcę ram możliwości wydania pozwolenia na broń - prawa nie naruszono. Chybione są też zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie powinności stosownie wnikliwego rozpatrzenia sprawy, czy zebrania i oceny dowodów, także przy udziale strony. W istocie bowiem żadne okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne (także w świetle treści skargi) zaś organ rozważył w pełni wszelkie istotne kwestie, podnoszone przez Wnioskodawcę. Dał temu wyraz w treści szerokiego uzasadnienia zaskarżonego aktu. Wbrew zarzutom skargi organ nie pominął kwestii powołanego przez Wnioskodawcę incydentu z [...] czerwca 2019 r., gdzie doszło do [...] instruktora (odnotowano je w treści uzasadnienia). Nie kwestionowano, że wykonywanie czynności w zakresie organizacji i prowadzenia [...] może się wiązać z pewnym zagrożeniem. Nie uzasadnia to jednak uzyskania pozwolenia na broń do obrony osobistej. Jak podnosił organ ograniczenia, co do możliwości uzyskania pozwolenia na broń do obrony osobistej (poza służbą), dotyczą także funkcjonariuszy służb mundurowych. Organ nie uchybił też innym przywołanym w skardze ogólnym regułom postępowania administracyjnego, jak zasady praworządności, budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z kolei zarzut bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania nie może być rozważany w granicach danej sprawy. Nie wniesiono w stosownym czasie odrębnej skargi w tym przedmiocie. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.