II SA/Wa 250/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającą dopuszczenia doktora P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. dr P. K. wystąpił do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wszczęcie przewodu habilitacyjnego w oparciu o rozprawę habilitacyjną "[...]". We wniosku zaznaczył, że wnioskuje o przeprowadzenie postępowania według przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki sprzed nowelizacji z dnia 18 marca 2011 r. Pismem z dnia [...] października 2012 r. Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z prośbą o wyrażenie zgody na przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na powyższe wystąpienie w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. wyraziła zgodę dla Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse oraz postanowiła uzupełnić skład Rady Wydziału o następujące osoby: 1. prof. J. C. z Uniwersytetu [...] w K., 2. prof. B. J. ze Szkoły [...] w W., 3. prof. S. K. ze Szkoły [...] w W., 4. prof. J. D. z Uniwersytetu [...], 5. prof. S. F. z Wyższej Szkoły [...] we [...]. Na prośbę prof. B. J. został on zwolniony z tej funkcji, a w jego miejsce do uzupełnienia składu Rady Wydziału został wyznaczony prof. J. G. z Uniwersytetu [...]. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2013 r. powołała Zespół Profesorski w celu przygotowania wniosków dotyczących kolejnych czynności przewodu habilitacyjnego dr P. K.. Zespół Profesorski na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2013 r., po zapoznaniu się z całością dokumentacji dorobku naukowego, dydaktycznego i organizacyjnego dr P. K. stwierdził, że osiągnięcia te uzasadniają wystąpienie do Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wszczęcie przewodu habilitacyjnego i jednocześnie przedstawił propozycje odnośnie osób do powołania w charakterze recenzentów. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2013 r. podjęła uchwałę o wszczęciu przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse oraz uchwałę o wyznaczeniu recenzentów w osobach dr hab. G. U. z Uniwersytetu [...] oraz prof. dr hab. B. P. z Uniwersytetu [...] w P.. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na recenzentów powołała natomiast prof. K. J. z Uniwersytetu [....] we [...] oraz prof. R. B. z Uniwersytetu [...] w K.. Prof. dr hab. B. P. z Uniwersytetu [...] w P. w sporządzonej recenzji pozytywnie ocenił dorobek naukowy oraz rozprawę habilitacyjną kandydata, wnioskując o dopuszczenie dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Prof. zw. dr hab. R. B. z Uniwersytetu [...] w K. w sporządzonej recenzji także pozytywnie ocenił dorobek naukowy oraz rozprawę habilitacyjną kandydata, wnioskując o dopuszczenie dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Prof. dr hab. K. J. z Uniwersytetu [...] we [...] w sporządzonej recenzji negatywnie ocenił zarówno rozprawę habilitacyjną, jak i dorobek naukowy kandydata z punktu widzenia znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej, jaką są finanse, w konkluzji wnioskując o niedopuszczenie dr P. K. do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego. Dr hab. prof. Uniwersytetu [...] G. U. w sporządzonej recenzji pozytywnie ocenił dorobek naukowy oraz rozprawę habilitacyjną kandydata wnioskując o dopuszczenie dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Zespół Profesorski ds. przewodu habilitacyjnego dr P. K. na posiedzeniu w dniu [...] października 2013 r., po zapoznaniu się z powyższymi recenzjami, zarekomendował Radzie Wydziału [...] Uniwersytetu [...] dopuszczenie dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Dr P. K. w złożonym piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., skierowanym do prof. dr hab. K. J., ustosunkował się do zarzutów i uwag zawartych w sporządzonej przez niego recenzji. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w uchwale nr [...], podjętej na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2013 r., postanowiła nie dopuścić dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że członkowie Rady Wydziału [...] opierając się na recenzji prof. K. J., kierując się jego negatywnym głosem wypowiedzianym podczas posiedzenia Rady w dniu [...] grudnia 2013 r., a także biorąc pod uwagę negatywne głosy w dyskusji innych członków Rady (prof. J. J., prof. J. C.) podjęła uchwałę o niedopuszczeniu dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego. Przy obecnych w czasie głosowania 30 uprawnionych osobach, oddano głosów "za" – 10, oddano głosów "przeciw" - 9, oddano głosów "wstrzymujących" - 10 i oddano 1 głos "nieważny". W odwołaniu od powyższej uchwały P. K. zarzucił, że: - decyzja Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wszczęciu jego przewodu habilitacyjnego w zakresie dyscypliny "finanse" nie została mu doręczona. Nie miał zatem możliwości uzupełnienia dokumentacji w celu wyraźnego naświetlenia związków jego dorobku naukowego i zawodowego z tą dyscypliną, - trzy z czterech recenzji jego rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego były zdecydowanie pozytywne. Recenzenci podkreślili aktualność tematyki, znaczny wkład w rozwój dyscypliny finanse związany z opracowaniem autorskiego modelu wyceny firm internetowych oraz dojrzałość warsztatu naukowego, - autor negatywnej recenzji prof. K. J. w ocenie jego rozprawy habilitacyjnej i dorobku nie wziął pod uwagę tego, że przewód jest prowadzony według przepisów sprzed nowelizacji z dnia 18 marca 2011 r. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz tego, że dyscyplina "finanse" została wyodrębniona z nauk ekonomicznych dopiero w roku 2010, - członkowie Rady Wydziału oraz recenzent nie zapoznali się z odpowiedzią na negatywną recenzję prof. dr hab. K. J., w której habilitant wykazał brak zasadności większości przesłanek, na których została oparta negatywna konkluzja recenzji, - uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o niedopuszczeniu go do kolokwium habilitacyjnego została podjęta bez uwzględnienia zdania recenzentów, którzy mieli w tej sprawie odrębny pogląd, oraz pod nieobecność czterech powołanych przez Centralną Komisję specjalistów w zakresie dyscypliny "finanse", w której to dyscyplinie Wydział nie ma prawa do nadawania stopnia doktora habilitowanego. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r., w wyniku tajnego głosowania, poparła odwołanie dr P. K., uznając za uzasadnione zarzuty, iż habilitantowi nie została doręczona uchwała o wszczęciu przewodu oraz, że na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] grudnia 2013 r. nie przedstawiono odpowiedzi złożonej przez habilitanta na recenzję prof. dr hab. K. J.. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zleciła sporządzenie opinii dotyczącej odwołania dr P. K. prof. D. D. oraz prof. W. P.. Zarówno prof. D. D., jak i prof. W. P. w sporządzonych opiniach rekomendowały odrzucenie odwołania dr P. K., nie uznając za zasadne zawartych w odwołaniu zarzutów. Sekcja Nauk Ekonomicznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2014 r., po wysłuchaniu opinii recenzentów, w wyniku przeprowadzonego głosowania, nie poparła odwołania dr P. K. (wynik głosowania: za 2 głosy, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się - 1 głos). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r., utrzymującej w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie dopuszczenia dr P. K. do kolokwium habilitacyjnego wskazała, iż Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Nauk Ekonomicznych w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za - 0 głosów, przeciw - 10 głosów , wstrzymujących się - 1 głos). W ocenie Komisji brakuje najmniejszych podstaw, zarówno merytorycznych, jak i formalnych, by zgodzić się z którymkolwiek z argumentów użytych w odwołaniu. Postępowanie habilitacyjne przeprowadzono zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W przedmiocie zarzutu o braku doręczenia decyzji o wszczęciu przewodu habilitacyjnego, Centralna Komisja podniosła, iż skarżący odwołuje się od uchwały Rady Wydziału odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, a nie od uchwały Rady Wydziału (pozytywnej dla niego) o wszczęciu przewodu habilitacyjnego. Podkreślono przy tym, iż skarżący poznał treść uchwały Rady Wydziału o wszczęciu przewodu habilitacyjnego, gdyż z własnej inicjatywy wykonywał po wszczęciu poszczególne czynności składające się na przewód habilitacyjny. Z punktu widzenia formalnego nie jest to więc przedmiotem obecnego postępowania odwoławczego. Analizując sprawę tego zarzutu z punktu widzenia merytorycznego, Centralna Komisja wskazała, iż w autoreferacie autor nie plasuje w zasadzie swojego dorobku w żadnej z dyscyplin naukowych, ponieważ go nie omawia merytorycznie, a jedynie wymienia. Wyjątek stanowi fragment dotyczący modelu zaproponowanego przez autora w rozdziale IV rozprawy habilitacyjnej. Recenzent Centralnej Komisji stwierdził, że autoreferat jest niskiej jakości merytorycznej, nie analizuje poszczególnych kluczowych pozycji składających się na dorobek naukowy habilitanta, nie eksponuje jego osiągnięć i autorskich wartości dodanych w tych publikacjach. W związku z tym uznać należy, że podniesiona przez wnioskodawcę kwestia tego, że brak formalnego doręczenia decyzji o otwarciu przewodu habilitacyjnego w dyscyplinie finanse uniemożliwił mu lepsze wyeksponowanie jego osiągnięć w dyscyplinie finanse, nie może być uznana za podstawę skutecznego odwołania. W autoreferacie wnioskodawca nie wyeksponował bowiem swoich osiągnięć naukowych. W przedmiocie zarzutu o braku przedstawienia Radzie Wydziału odpowiedzi habilitanta na negatywną recenzję Centralna Komisja, uznając zarzut za niezasadny, podniosła, że przepisy szczegółowe nie przewidują, aby habilitant ustosunkowywał się do recenzji na etapie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, zarówno negatywnych, jak i pozytywnych. Również procedura habilitacyjna nie przewiduje indywidualnej, pisemnej polemiki habilitanta z recenzentami w trakcie trwania przewodu habilitacyjnego. Ponadto, odpowiedź przygotowana przez habilitanta była skierowana imiennie do prof. K. J.. W dokumentacji nie znajduje się pismo habilitanta z prośbą, aby upowszechnić je wśród innych recenzentów oraz członków Rady. W sytuacji zatem, gdyby władze Wydziału rozpowszechniły odpowiedź bez zgody habilitanta, mogłyby się narazić na zarzut upowszechniania korespondencji, która w konsekwencji zaważyła negatywnie na wyniku głosowania. Centralna Komisja zaznaczyła też, że na posiedzeniu Rady - co wynika z protokołu - toczyła się żywa, ale przede wszystkim merytoryczna dyskusja nad jakością dorobku naukowego habilitanta. Uczestniczył w niej nie tylko prof. K. J., który sporządził negatywną recenzję, ale również prof. G. U. - autor pozytywnej recenzji oraz prof. B. G., przewodniczący Zespołu Profesorskiego. Ich argumenty nie przekonały jednak członków Rady do pozytywnego głosowania. Co więcej - jak wynika z protokołu - recenzent powołany przez Radę, prof. G. U., poproszony wprost przez prof. J. J., aby zdefiniował na czym polega wkład własny dr P. K., nie potrafił na to pytanie odpowiedzieć. Stwierdził: "jest interdyscyplinarny, a na ile jest znaczący, to kwestia do rozstrzygnięcia". W związku z tym uznać należy, że podniesiona przez wnioskodawcę kwestia tego, że tekst jego korespondencji skierowanej do prof. K. J. nie został upowszechniony, nie może być uznana za podstawę skutecznego odwołania. Centralna Komisja podkreśliła, że sam wnioskodawca w zasadzie potwierdził, że pomimo iż jego prace naukowe z zakresu nauk ekonomicznych mają charakter interdyscyplinarny, to jednak związane są z pieniądzem, czyli dorobek związany jest z dyscypliną finanse. Argument wnioskodawcy, że w jego przypadku nie ma podstawy prawnej, aby domagać się znacznego wkładu w rozwój dyscypliny finanse należy w ocenie Komisji uznać za bezzasadny, ponieważ - abstrahując od dyscypliny finanse - wnioskodawca nie posiada znacznego dorobku w dziedzinie nauk ekonomicznych, zarówno w ujęciu ilościowym, jak i wartościowym. W każdej procedurze związanej z uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego, zawsze wymagany był zaś oryginalny, autorski wkład do nauki. Rozprawa habilitacyjna jest specyficzną pracą naukową. Praca ta potwierdza dojrzałość naukową, która umożliwia zaliczenie danej osoby do grona samodzielnych pracowników nauki i w rezultacie bycia mistrzem dla młodszych pracowników naukowych. W zakresie natomiast zarzutu wnioskodawcy, że recenzent zaniżył ocenę jakości jego dorobku, Centralna Komisja uznała, że fakt umieszczenia prac w czasopismach z JCR to: "Rynek Energii", "Problemy Ekorozwoju" oraz "Psychol Health" w bazie Scopus, Web of Science bądź Social Science Research Network nie może być uznany za jedyny absolutny miernik jakości prac naukowych. Owszem, argument, że praca znajduje się w bazie Scopus, Web of Science bądź Social Science Research Network uznać należy za bardzo ważny i cenny w celach promocyjnych, dla zwiększenia uznawalności i tzw. cytowalności polskich naukowców. Ale nie jest to jedyny miernik jakości prac naukowych. W zakresie natomiast polemiki wnioskodawcy z recenzentem w odniesieniu do rozprawy habilitacyjnej Centralna Komisja podniosła, że wszyscy recenzenci w przewodzie habilitacyjnym zgłosili uwagi do rozprawy habilitacyjnej. Centralna Komisja podtrzymała zgłoszone przez nich uwagi w zakresie merytorycznym i formalnym. W ocenie Komisji, ich katalog można rozszerzyć o szereg dodatkowych kwestii o istotnym znaczeniu. Dla przykładu wymienić można co najmniej jeszcze dwie. Pierwsza z nich dotyczy braku w rozprawie zakończenia. Fakt ten spowodował, że autor nie odniósł się syntetycznie do postawionych przez siebie pytań badawczych oraz hipotez. Po drugie autor nie potrafi formułować hipotez badawczych, co dyskwalifikuje go jako kandydata na samodzielnego pracownika naukowego. W zaistniałej sytuacji, Rada Wydziału miała pełne prawo do sformułowania wniosku o niedopuszczenie do kolokwium habilitacyjnego z uwagi brak przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. - poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ze względu na brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 9 K.p.a. - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez niezwrócenie się do skarżącego o sprecyzowanie wniosku o otwarcie przewodu habilitacyjnego i otwarcie tegoż przewodu w arbitralnie wybranej dyscyplinie, nie powiadamiając o tym skarżącego; - art. 10 w zw. z art. 81 K.p.a. - poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w szczególności poprzez niepoinformowanie skarżącego o podjętych przez Radę Wydziału [...] [...] oraz Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów uchwałach; - art. 14 w zw. z art. 39 K.p.a. - poprzez brak zachowania zasady pisemności oraz zasad doręczeń wynikających z art. 39 K.p.a. i niepowiadamiania strony o poszczególnych etapach przewodu habilitacyjnego; - art. 78 K.p.a. - poprzez nieuwzględnienie żądań skarżącego w zakresie przeprowadzenia dowodu w przedmiocie jego dorobku naukowego; - art. 16 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r. poprzez wymaganie posiadania oprócz rozprawy habilitacyjnej znacznego dorobku naukowego w konkretnej dyscyplinie, zamiast w ujęciu ogólnym. W uzasadnieniu skargi, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie skarżący zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości procedury stosowanej w toku nadawania tytułu naukowego, a nie merytorycznej strony tego postępowania. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przepisy dotyczące toku postępowania habilitacyjnego, to również odpowiednio stosowane przepisy K.p.a. Skarżący podniósł, iż Wydział [...] Uniwersytetu [...] posiadał i posiada obecnie uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk ekonomicznych jedynie w dyscyplinie "nauki o zarządzaniu", a on posiada stopień doktora nauk ekonomicznych właśnie w zakresie tej dyscypliny. Wydział [...] [...] nie posiadał i nie posiada natomiast uprawnień do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie "finanse", a jedynie uprawnienie do nadawania w tej dyscyplinie stopnia doktora. Skarżący zaznaczył, że nie doprecyzował we wniosku o otwarcie przewodu habilitacyjnego, w jakiej dyscyplinie nadany ma być stopień doktora habilitowanego - "nauki o zarządzaniu", czy "finanse". Decyzja o wszczęciu przewodu habilitacyjnego w dyscyplinie "finanse" ani poprzedzające ją decyzje nie zostały mu doręczone, a jednocześnie Wydział [...] [...] nie zwrócił się do niego o doprecyzowanie wniosku o otwarcie przewodu habilitacyjnego, przede wszystkim poprzez wskazanie w jakiej dyscyplinie ma on być otwarty. Skarżący nie miał zatem możliwości, aby samodzielnie podjąć decyzję odnośnie wyboru dyscypliny, w której ma być przeprowadzony jego przewód habilitacyjny, jak również, po decyzji Rady Wydziału [...] [...] o wszczęciu przewodu w dyscyplinie "finanse", naświetlić odpowiednio w swoim autoreferacie elementy dorobku związane z tą dyscypliną. Doszło tym samym do naruszenia w szczególności art. 7 i art. 9 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie w jakiej dyscyplinie ma być otwarty przewód. Skarżący podniósł też, iż trzy z czterech recenzji jego rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego były zdecydowanie pozytywne, co nie zostało wzięte pod uwagę podczas oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym w sposób rażący został naruszony art. 77 § 1 K.p.a., który nakazuje " w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy". Wbrew też przepisom art. 78 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. oraz z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a., członkowie Rady Wydziału oraz recenzenci nie zostali zapoznani ze złożoną przez niego [...] listopada 2013 r. odpowiedzią na negatywną recenzję prof. dr hab. K. J., w której wykazał brak zasadności większości przesłanek, na których została oparta negatywna konkluzja recenzji. Ocena dorobku naukowego skarżącego przeprowadzona została bowiem przez prof. K. J. pod kątem odpowiedzi na pytanie, czy dana praca może być zakwalifikowana, czy też nie, do dyscypliny "finanse". Ponadto recenzent nie wziął pod uwagę tego, że przewód habilitacyjny prowadzony był w trybie przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki sprzed nowelizacji z dnia 18 marca 2011 r., w której kandydatom do stopnia doktora habilitowanego nie stawia się wymagania posiadania znacznego dorobku w danej dyscyplinie. Ponadto, ogólna ocena dorobku naukowego skarżącego dokonana przez prof. K. J. wskazuje na to, że nie zapoznał się on z całością jego dorobku naukowego. Znacząca bowiem ilość prac skarżącego ukazała się w renomowanych periodykach o charakterze ogólnopolskim, znaczna też ilość prac została opublikowana w języku angielskim, w szczególności 5 prac uwzględnionych jest w bazie Scopus międzynarodowego wydawnictwa Elsevier, natomiast dwie z uwzględnionych w wykazie znajdowały się na liście czasopism JCR, trzecia publikacja ukazała się w czasopiśmie JCR po otwarciu przewodu, natomiast przed datą sporządzenia opinii przez recenzenta. Skarżący podkreślił, iż z uzasadnienia negatywnej dla niego uchwały Rady Wydziału [...] [...] wynika, że zasadniczą przesłanką jej podjęcia była negatywna recenzja prof. K. J., członka Centralnej Komisji i byłego przewodniczącego Sekcji Nauk [...]. Takie postępowanie świadczy o złamaniu zasady kontradyktoryjności charakterystycznej dla postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez uniemożliwienie odniesienia się skarżącego do zarzutów. Podjęta przez Radę Wydziału [...] [...] uchwała naruszyła tym samym zasady wyłożone w dokumencie "Dobre praktyki w procedurach recenzyjnych w nauce", wydanym przez MNiSW w roku 2011. Uchwała ta została bowiem podjęta bez uwzględnienia zdania recenzentów, którzy mieli w tej sprawie odrębny pogląd oraz pod nieobecność czterech powołanych przez Centralną Komisję specjalistów w zakresie dyscypliny "finanse" oraz bez zapoznania się z polemiką z recenzją złożoną przez kandydata, co stanowi poważne naruszenie przepisów K.p.a. W postępowaniu przed Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów również wadliwie zostało ocenione postępowanie przed Radą Wydziału [...] [...] w sprawie otwarcia przewodu habilitacyjnego skarżącego. Centralna Komisja ogóle nie dokonała analizy, czy błędy proceduralne w postępowaniu mogły mieć istotny wpływ na wynik głosowania. Centralna Komisja podjęła decyzję ignorując opinię Rady Wydziału [...] [...] popierającą odwołanie skarżącego i nie odnosząc się do całości materiału dowodowego. Nadto dobór recenzentów w postępowaniu odwoławczym, ze względu na inne zainteresowania naukowe, nie zapewnił obiektywnej i merytorycznej oceny odwołania. Recenzenci powołani w postępowaniu opiniodawczym reprezentowali bowiem zupełnie inną specjalność w stosunku do zainteresowań naukowych skarżącego (pogranicze finansów przedsiębiorstwa i marketingu). Recenzenci powołani przez Centralną Komisję nie dokonali również merytorycznej analizy zasadniczych rozbieżności w recenzjach sporządzonych w postępowaniu przed pierwszą instancją koncentrując się na uwypukleniu i rozszerzeniu zarzutów postawionych w negatywnej recenzji. Postępowanie przed Centralną Komisją mogło ponadto być pozbawione obiektywizmu ze względu na pozycję prof. K. J., który sporządził negatywną recenzję (członek CK reprezentujący dyscyplinę finanse, wcześniej ekonomia, były przewodniczący Sekcji Nauk [...]). W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosła, iż w postępowaniu habilitacyjnym, którego częścią jest dopuszczenie do kolokwium habilitacyjnego zawsze wymagane jest posiadanie dorobku naukowego w "określonej dyscyplinie naukowej", gdyż i stopień naukowy dr hab. nadawany jest w konkretnej dyscyplinie - a nie dziedzinie - naukowej. Postępowanie dowodowe przeprowadzone na etapie Rady Wydziału, jak i Centralnej Komisji wykazało natomiast, że kandydat nie ma wymaganego dorobku w dyscyplinie finanse, która jest częścią nauk ekonomicznych. Osiągnięcia naukowe habilitanta uzyskały negatywną ocenę Sekcji i Prezydium Centralnej Komisji. W kontekście art. 16 ust. 1 ustawy, osiągnięcia habilitanta po otrzymaniu stopnia doktora nie spełniały więc wymaganego warunku ustawowego, co stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym są więc niezasadne. Postępowanie było prawidłowe także pod względem formalnym. Zgromadzony materiał dowodowy - protokół z posiedzenia Rady Wydziału, protokoły organów Centralnej Komisji wraz z wyważonymi ocenami opinii recenzentów Centralnej Komisji - dokumentują, że oceny dokonane zostały w sposób rzetelny i obiektywny. Nietrafne są także zarzuty obrazy przepisów K.p.a. Na podstawie art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio. Na tej zasadzie, zarzut naruszenia przepisów art. 10 K.p.a. jest więc nietrafny, gdyż przepisy ustawy jednoznacznie wymieniają czynności przewodu habilitacyjnego, w których udział strony jest ściśle określony. Nie sposób sobie natomiast wyobrazić, żeby na etapach postępowania sądowo-odwoławczego kandydat prowadził polemikę z Centralną Komisją w przedmiocie meritum ustaleń Komisji, czy z krytycznymi konkluzjami recenzentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi P. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] września 2014 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem P. K. z [...] czerwca 2012 r., w którym wystąpił do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wszczęcie przewodu habilitacyjnego w oparciu o rozprawę habilitacyjną "[...]" zaznaczając, że wnioskuje o przeprowadzenie postępowania według przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki sprzed nowelizacji z dnia 18 marca 2011 r. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stanowi, że stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej. Wykaz dziedzin nauki oraz dyscyplin naukowych określa aktualnie rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065), które w dziedzinie nauk ekonomicznych wyróżnia cztery dyscypliny naukowe: ekonomię, finanse, nauki o zarządzaniu oraz towaroznawstwo. W dacie składania wniosku P. K. posiadał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu nadany uchwałą senatu Wyższej Szkoły [...] im. [...] w W.. Wydział [...] Uniwersytetu [...] posiadał natomiast uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk ekonomicznych tylko w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wystąpił jednak do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z prośbą o wyrażenie zgodny na przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse, a następnie po uzyskaniu zgody Centralnej Komisji, w dniu [...] lutego 2013 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę o wszczęciu przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse. Powyższa uchwała o otwarciu przewodu habilitacyjnego w dyscyplinie finanse została podjęta arbitralnie przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] bez uzgodnienia z habilitantem i bez wcześniejszego wezwania go do sprecyzowania wniosku inicjującego postępowanie o wszczęcie przewodu habilitacyjnego. Tymczasem zauważyć należy, że skarżący w swoim wniosku z [...] czerwca 2012 r. nie określił w zakresie jakiej dyscypliny naukowej w dziedzinie nauk ekonomicznych chce ubiegać się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Zważywszy natomiast na to, że Wydział [...] Uniwersytetu [...] posiadał uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk ekonomicznych tylko w dyscyplinie nauk o zarządzaniu, wnioskodawca mógł z uzasadnionych względów zakładać, że w przypadku pozytywnego rozpoznania jego wniosku przewód habilitacyjny zostanie wszczęty właśnie w tej dyscyplinie naukowej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się natomiast przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. "Odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Z art. 61 § 1 K.p.a. wynika, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, jak wynika to z przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.), który miał w niniejszej sprawie zastosowanie, jest postępowaniem wszczynanym na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego lub zatrudniającej ją jednostki. W przypadku natomiast, gdy postępowanie administracyjne wszczynane jest na wniosek, zakres wniosku wiąże organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie. Związanie organu zakresem złożonego wniosku w praktyce oznacza, że organ nie ma uprawnień do modyfikacji jego treści. Rzeczą organu administracji publicznej jest jedynie ustalenie, jaki jest zakres wniosku strony, która wszczęła postępowanie, ponieważ organ jest tym żądaniem związany (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lipca 2001 r. IV SA 1091/99, LEX nr 78924). Sformułowane przez stronę żądanie wszczęcia postępowania określa zatem przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, publ. ONSA z 1990, nr 2 – 3, poz. 47 oraz z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 599/06 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Innymi słowy, organ nie jest uprawniony do dowolnej oceny żądania, podobnie jak niedopuszczalna jest samowolna zmiana przez organ administracji żądania wyraźnie i jednoznacznie sprecyzowanego przez stronę. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli podmiotu, od którego pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 510/08, jeżeli żądanie strony jest uznawane za niewystarczająco precyzyjne, czy też niewłaściwie sformułowane, to obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie jest wezwanie (przed wydaniem rozstrzygnięcia) do usunięcia występujących zdaniem organu braków lub nieścisłości w sformułowaniu żądania, z informacją o przyczynach prezentowanej oceny wniosku w świetle obowiązującego prawa i pouczeniem, o konsekwencjach takiego stanu rzeczy w razie niezastosowania się do wezwania organu przy rozstrzyganiu sprawy. W sytuacji zatem, gdy w treści wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. P. K. nie określił w zakresie jakiej dyscypliny naukowej w dziedzinie nauk ekonomicznych chce, aby wszczęto jego przewód habilitacyjny, organ powinien wezwać wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jednoznaczne sprecyzowanie treści jego żądania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania zaznaczając, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy stopień doktora habilitowanego może zostać nadany tylko w określonej dziedzinie nauki oraz w zakresie danej dyscypliny naukowej. Wobec istniejących niejasności co do treści żądania wniosku z [...] czerwca 2012 r. organ winien zatem, mając na względzie także postanowienia art. 7 – 9 K.p.a., zwrócić się do wnioskodawcy o sprecyzowanie jego wniosku. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie mogła natomiast sama zadecydować za wnioskodawcę, że przewód habilitacyjny zostanie otwarty w dyscyplinie naukowej finanse, nie informując nawet o tym habilitanta. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie zatem wezwać wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. poprzez jednoznaczne sprecyzowanie treści jego żądania, w zakresie jakiej dyscypliny naukowej w dziedzinie nauk ekonomicznych chce on ubiegać się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Należy jednocześnie wskazać, że podjęcie przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwały o wszczęciu przewodu habilitacyjnego dr P. K. w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie finanse miało niewątpliwy wpływ na dalszy przebieg postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora habilitowanego (w tym na dobór recenzentów), zważywszy na to, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki rozprawa habilitacyjna powinna stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Należy też zwrócić uwagę, że prof. dr hab. K. J. z Uniwersytetu [...] we [...], autor jedynej negatywnej recenzji sporządzonej na etapie postępowania przed organem I instancji, w swojej recenzji negatywnie ocenił nie tylko rozprawę habilitacyjną, ale także dorobek naukowy kandydata właśnie z punktu widzenia znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej, jaką są finanse. Opinia tego recenzenta miała natomiast znaczący wpływ na podjęcie następnie przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwały o niedopuszczeniu P. K. do kolokwium habilitacyjnego Pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia w toku przewodu habilitacyjnego przepisów postępowania administracyjnego w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Jak to już zostało zaakcentowane wcześniej, postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestia rozumienia zwrotu "w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podkreślał, że w sprawach tych zasadniczo ograniczony jest zakres i przebieg postępowania dowodowego, które szczególne przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz rozporządzenia wykonawczego do niej regulują w zasadzie samodzielnie. W postępowaniach w tych sprawach nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 K.p.a., która powinna się realizować uczestniczeniem kandydata w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez zapoznawanie go z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, czy udziałem w postępowaniu dowodowym wraz ze zgłaszaniem przez kandydata wniosków dowodowych. Zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w omawianych sprawach są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, a także oceny ekspertów, z których składa się rada naukowa (wydziału), podejmowane w toku przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego (por. w szczególności wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I OSK 420/10 oraz wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., I OSK 1614/10 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Dla podkreślenia specyfiki postępowania w tych sprawach należy przywołać także tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08, zgodnie z którą: "okoliczność, że strona skarżąca uważa, że recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawianych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące". Warto także przytoczyć tezy Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące postępowania odwoławczego zawarte w wyrokach z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06 oraz z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl.), w świetle których charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów nie jest identyczny, jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów K.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost. Należy też zwrócić uwagę, że z przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki nie wynika obowiązek doręczania zainteresowanemu uchwał kończących poszczególne czynności przewodu habilitacyjnego. Do takiego wniosku uprawnia treść art. 21 ust. 1 ww. ustawy, z którego wynika jedynie obowiązek powiadomienie osoby zainteresowanej o treści uchwały. Skoro zatem w postępowaniu tym uregulowano odrębnie sposób powiadamiania osoby zainteresowanej o treści podejmowanych uchwał w toku postępowania o nadanie stopnia naukowego, to z jednej strony wyłącza to stosowanie przepisów K.p.a. o doręczeniach, z drugiej zaś nie obejmuje wymogu doręczania podjętej uchwały. Przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają też kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat sporządzonych negatywnych recenzji. W sytuacji zatem, gdy skarżący na etapie postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] złożył do akt pismo z dnia [...] listopada 2013 r. adresowane imiennie do prof. dr hab. K. J., w którym ustosunkował się do sporządzonej przez niego negatywnej recenzji nie można czynić organowi zarzutu, że z pismem tym nie zostali zapoznani wszyscy członków Rady Wydziału [...] oraz, że pismo to nie było przedmiotem rozważań przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie dopuszczenia wnioskodawcy do kolokwium habilitacyjnego. Także nieobecność na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] grudnia 2013 r. wszystkich uprawnionych do głosowania, w tym czterech powołanych przez Centralną Komisję specjalistów w celu uzupełnienia składu Rady Wydziału, nie stanowiła przeszkody do podjęcia uchwały o odmowie dopuszczenia skarżącego do kolokwium habilitacyjnego w sytuacji, gdy na posiedzeniu tym było wymagane kworum. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki uchwały takie zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, uznając że w ramach postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wywołanego wnioskiem P. K. o wszczęcie przewodu habilitacyjnego organ naruszył przepisy art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora oraz art. 64 § 2 K.p.a., których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.