II SA/Wa 2670/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. – dalej jako "u. b. i a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2011 r. nr [...] , cofającą P. B. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w związku z ustaleniem, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwa z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12, art. 228 § 1 kk, art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, art. 231 § 2 kk w zb. z art. 284 § 2 kk, w zb. z art. 271 § 3 kk, w zb. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk, w zw. z art. 21 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk, art. 18 § 3 kk w zw. z art. 228 § 1 kk, art. 231 § 2 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 18 § 1 kk w zw. art. 21 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk i art. 228 § 1 kk, cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Za podstawę malerialnoprawną rozstrzygnięcia przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. Uznał bowiem, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego w związku z pomówieniem przez dwóch pseudo-przedsiębiorców nie wystarcza do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, obowiązują inne przepisy dotyczące procedur cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego, dopiero prawomocne rozstrzygnięcie sprawy, w której postawiono mu zarzuty, pozwoli ustalić organowi administracji, czy zaistniały przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa. Po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie wyjaśniając, że ustawodawca ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zmienił m. in. katalog przyczyn cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawa ta weszła w życie 10 marca 2011 r. i zgodnie z nowym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom prawomocnie skazanym za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednak zmiany wprowadzone powyższą ustawą nie mają zastosowania w postępowaniu o cofnięcie skarżącemu pozwolenia, ponieważ zgodnie z art. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem skoro postępowanie zostało wszczęte w 2009 r., to do postępowania tego należy stosować przepisy w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. Oznacza to, że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską przez organ I instancji nie naruszało prawa, ponieważ zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a., organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa, m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., tj. wzbudzającym uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast jako okoliczność tę obawę w szczególności uzasadniającą ustawodawca wskazał, m. in. toczące się przeciwko osobie postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Komendant Główny Policji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko różnego rodzaju dobrom chronionym prawem, w tym z art. 284 § 2 kk, tj. przeciwko mieniu, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. Organ podniósł, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a. nie przewidział żadnych wyjątków od tej reguły. Wyjaśnił, że wobec oskarżonych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., gdyż oceny, że obawa w takim przypadku istnieje, dokonał już sam ustawodawca. Organ stwierdził, że na zmianę stanowiska organów Policji nie mogły mieć wpływu argumenty skarżącego, iż postępowanie karne przeciwko niemu toczy się od marca 2007 r., gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do orzekania o winie w postępowaniach karnych, a także do oceny, czy i jakie przestępstwo posiadacz pozwolenia faktycznie popełnił. Nie ma też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego, w tym weryfikacji zasadności jego wszczęcia i zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzucanych przestępstw. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Dla tego postępowania istotne jest ustalenie, że strona jest oskarżona o popełnienie przestępstwa wymierzonego w mienie, gdyż okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, iż wykluczone jest zachowanie pozwolenia na broń osobie, która zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., a tym samym nawet korzystnie o takiej osobie świadczące dowody, jak opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania, byłej pracy i wśród myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie broni, nie mają istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego, ponieważ nie niwelują obawy, o której w tym przepisie ustawy mowa. Organ ponadto podał, że z treści zastosowanych w sprawie norm prawa materialnego wynika, że warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między zarzucanym przestępstwem i użyciem broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie organu, w sprawie niewątpliwie przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. zostały spełnione, gdyż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko, m. in. mieniu. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., poprzez uznanie, że w odniesieniu do skarżącego, z uwagi na toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, istnieje wyłączna przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, że prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa należącego do kategorii przestępstw przeciwko mieniu jest wystarczającą i wyłączną przesłanką uznania, iż w jego przypadku istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego, organ II instancji dokonał błędnej interpretacji, a następnie niewłaściwie zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. Wskazał, że stanowisko organu będące podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia pomija fakt, iż kategoria osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. po zwrocie "w szczególności" dotyczy osób znajdujących się w dwóch znacznie odbiegających od siebie sytuacji prawnych, tj. osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu oraz osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne. Podniósł, że w sprawie należy mieć na uwadze zasadę domniemania niewinności; możliwość innego niż skazanie zakończenia postępowania karnego; znaczne zróżnicowanie stopnia godzenia w dobra chronione prawem; wagę i zagrożenia stwarzane przez różne przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, co jest odzwierciedlone rodzajem i rozmiarem kary grożącej za te przestępstwa; a także fakt, iż w momencie wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń postępowanie karne przeciwko danej osobie może znajdować się na różnych etapach. W ocenie skarżącego, w takiej sytuacji stosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. w stosunku do osób, co do których toczy się postępowanie karne mniejszej wagi skutkuje ewidentnie nierównym traktowaniem tych osób, w stosunku do osób skazanych za zbrodnie. W tym przypadku, zdaniem skarżącego, jedynym dostępnym organowi administracyjnemu sposobem pozwalającym na uniknięcie tego błędu jest potraktowanie skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu oraz prowadzenia postępowania o te przestępstwa za jedną z przesłanek cofnięcia pozwolenia. Wówczas w przypadku ustalenia w postępowaniu administracyjnym prawomocnego skazania możliwe byłoby ograniczenie do minimum lub nawet wyeliminowanie przypadków, w których dodatkowe okoliczności sprawy umożliwią inne niż cofnięcie pozwolenia na broń rozstrzygnięcie. Natomiast w przypadkach toczących się postępowań karnych zasadne byłoby przy wydawaniu rozstrzygnięcia rozważyć, czy oprócz faktu prowadzenia postępowania karnego inne okoliczności sprawy (opinia w miejscu pracy i zamieszkania, sposób sprawowania pełnionych funkcji, staż łowiecki, dotychczasowy sposób obchodzenia się z bronią itd.) nie prowadzą do wniosku, iż brak jest podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący podkreślił, że stanowisko oparte na założeniu, iż konieczne jest zróżnicowanie stosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. wobec osób podejrzanych o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu od osób skazanych za te przestępstwa legło u podstaw nowelizacji u. b. i a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a., wprost nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. B. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2011 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. , w wersji obowiązującej do 10 marca 2011 r., z uwagi na datę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Przesądza o tym art. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a. Dla uzasadnienia tego stanowiska, w ocenie Sądu, zasadnym jest odwołanie się do argumentów zawartych w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zwrócić bowiem należy uwagę, że po zwrocie "w szczególności" oprócz skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa tam wskazane, ustawodawca zawarł również kategorię osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Oznacza to, że ustawodawca zróżnicował osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem karnym, które tworzą jedną grupę. W świetle powyższego przepisu nie ma przy tym znaczenia rodzaj przestępstwa, jeżeli tylko należy ono do grupy przestępstw wymienionych w tym przepisie. Drugą grupę stanowią skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny. Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., wskazać należy, że w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższej uchwały wywiódł konkluzję, którą Sąd w pełni uznaje, iż użycie słów "w szczególności", oznacza, że co do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, a wydane cofa, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których, jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jasne przepisy prawa nie wymagają interpretacji (clara non sunt interpretanda). Przepis powyższy kształtuje swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie, że stwierdzone wyrokiem karnym skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A zatem samo prawidłowe ustalenie, że w dacie wydania decyzji ostatecznej toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne m. in. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, upoważniało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń bez potrzeby dalszego wykazywania bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, na co zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia. Reasumując, wskazać należy, iż osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że powyższe stanowisko jest już utrwalone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i przede wszystkim w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, wyrok NSA z 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 650/09, wyrok NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1961/09, wyrok NSA z 8 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1400/09, wyrok NSA z 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1382/10, wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1614/10, wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne, m. in. o przestępstwo przeciwko mieniu, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć zatem wpływu dowody pozytywnie świadczące o skarżącym, w tym opinia z miejsca pracy, zamieszkania i ze środowiska myśliwskiego. Dotyczy to również dotychczasowego prawidłowego posługiwania się przez skarżącego bronią, jak również prawidłowego jej przechowywania. Dowody te nie mają bowiem wpływu na ustanowione przez ustawodawcę domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1083/09 "Sąd ocenia zgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji administracyjnej. Do oceny tej nie można włączyć okoliczności faktycznych, których nie ma podstaw do wyprowadzenia z przepisu prawa materialnego. Pozytywna ocena w środowisku skarżącego nie może obalić faktu zapisanego w przepisie prawa: prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu". Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. , jak również zarzut nierozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Skoro zakres niezbędnych ustaleń wynika z normy prawnej, która jest lub powinna być zastosowana w sprawie, to uznać należy, że organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Niewątpliwie przepis ten statuuje ogólną zasadę prawa karnego – zasadę domniemania niewinności. Jednakże nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas, jeżeli sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem, a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny, gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie. Ani organy administracji publicznej, ani też sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny, czy zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy potwierdza, czy też nie potwierdza faktu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu nowelizacja przepisu stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. w nowym brzmieniu obowiązuje od 10 marca 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis poprzedni, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ ustalił prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonał subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. Dlatego też Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.