II SA/Wa 2824/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji (zwany dalej KGP/organem) rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] (zwany dalej rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2021 r.) po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Pana P.D. (zwanego dalej skarżącym) uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (zwanego dalej KWP w L.) z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] ( zwany dalej rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2021 r.) w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] maja 2021 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji utrzymał w mocy. W dniu [...] września 2020 roku do KWP w L. wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2020 roku, w sprawie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t. j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 360 ze zm. zwanej dalej ustawą o Policji) tj. z uwagi na ważny interes służby. W uzasadnieniu wniosku jako podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego wskazał zdarzenie drogowe, które miało miejsce w dniu [...] września 2020 roku. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w K. postępowanie skarżącego negatywnie wpłynęło na odbiór społeczny Policji jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu [...] września 2020 roku ok. godz. [...] dyżurny KPP w K. otrzymał zgłoszenie z Centrum Powiadamiania Ratunkowego, z którego wynikało, że kierujący pojazdem marki S. o nr rej. [...], "nie trzyma się toru ruchu", prawdopodobnie jest pod wpływem alkoholu. Kierowca wyjechał ze stacji paliw i jedzie w kierunku D. Dyżurny KPP w K. do obsługi zdarzenia skierował patrol z Komisariatu Policji w A. Następnie dyżurny skontaktował się telefonicznie ze zgłaszającym i ustalił, że wymieniony pojechał za kierowcą pojazdu marki S. i znajduje się w miejscowości R. na posesji nr [...]. Dyżurny KPP w K. przekazał informację policjantom i jednocześnie ustalił, że właścicielem pojazdu marki S. o nr rej. [...] jest skarżący - funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w K. Następnie otrzymał wiadomość od zgłaszającego, że wymieniony samochód odjechał z posesji, zgłaszający udał się za nim, ale stracił go z oczu. Policjanci po przybyciu do R. nie mogli zlokalizować posesji o nr [...]. Dyżurny ponownie skontaktował się ze zgłaszającym, który stwierdził, że pomylił się i podał zły adres, gdyż nie zna topografii terenu. Zgłaszający wskazał, że znajduje się w miejscowości D. Policjanci po przybyciu do miejscowości D., na terenie posesji nr [...] zauważyli pojazd marki S. o nr rej. [...], jak też ustalili, że na miejscu kierowcy siedzi żona skarżącego, natomiast miejsce pasażera zajmuje skarżący. Z ust mężczyzny wyczuwalna była woń alkoholu. Dyżurny wydał policjantom polecenie przeprowadzenia badania stanu trzeźwości kierowcy i pasażera pojazdu. Badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzono na terenie KPP w K., przy użyciu analizatora wydechu Alkometr A2.0 AWAT nr [...]. Skarżący został przebadany czterokrotnie, uzyskano wyniki: pierwszy pomiar o godzinie [...] z wynikiem 0,69 mg/l, drugi pomiar o godzinie [...] z wynikiem 0,66 mg/l, trzeci pomiar o godzinie [...] z wynikiem 0,67 mg/l, czwarty pomiar o godzinie- [...] z wynikiem 0,67 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie stanu trzeźwości żony skarżącego przeprowadzone analizatorem wydechu o godzinie [...] wykazało 0,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W celu ustalenia okoliczności zdarzenia z udziałem skarżącego, przeprowadzono szereg czynności, m.in. zabezpieczono zapis z monitoringu na stacji paliw D. w W. Z zapisu kamer ustalono, że o godzinie [...] dnia [...] września 2020 roku na stację wjeżdża pojazd marki S. o nr rej. [...]. Pojazd parkuje pomiędzy dwoma rzędami dystrybutorów. O godzinie [...] od strony pasażera wysiada mężczyzna ubrany w bluzę w paski, spodnie dżinsowe oraz czapkę z daszkiem koloru czerwonego, który wchodzi do budynku stacji paliw. Następnie o godzinie [...] od strony kierowcy wysiada z pojazdu mężczyzna ubrany w bluzę koloru ciemnego ż jasnym napisem, krótkie spodenki do kolan, który również udaje się do budynku stacji paliw. Na podstawie nagrania monitoringu ustalono, iż kierującym pojazdem marki S. o nr rej. [...] jest skarżący - policjant Komendy Powiatowej Policji w K., natomiast pasażerem tego pojazdu jest S. I. - szwagier skarżącego. Kierujący wraca do pojazdu z budynku stacji paliw o godzinie [...], a pasażer o godzinie [...]. Następnie pojazd opuszcza teren stacji paliw i kieruje się w stronę miejscowości O. W dniu [...] października 2020 roku Komendant Powiatowy Policji w K. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego RPD - 4/20 przeciwko skarżącemu, obwiniając go o to, że: w dniu [...] września 2020 roku około godziny [...] w miejscowości W., będąc poza służbą naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, iż kierował samochodem osobowym marki S. o nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości zachodzącym przy zawartości alkoholu nie mniejszej niż 0,69 mg/l w wydychanym powietrzu, czym zaniedbał obowiązek dbałości o społeczny wizerunek Policji, jako formacji w której służy, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej określonej w art. 132 ust. 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 23 załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku W sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta ". W dniu [...] września 2020 roku prokurator Prokuratury Rejonowej w K. wydal postanowienie w wszczęciu śledztwa sygn. akt [...] w sprawie zaistniałego w dniu [...] września 2020 roku w W., woj. [...], prowadzenia w ruchu lądowym samochodu osobowego marki S. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K. P.D., znajdującego się w stanie nietrzeźwości zachodzącym przy zawartości 0,63 mg/l alkoholu w. wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 kk. Obecnie postępowanie przygotowawcze prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową L. w L. sygn. akt [...]. KWP w L. ustalił, że w dniu [...] stycznia 2021 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej L. w L. wydał postanowienie o sygn. akt [...] o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 K.k. Tak więc przeciwko skarżącemu zostało wszczęte i jest prowadzone postępowanie karne. Tej okoliczności nie kwestionuje także pełnomocnik skarżącego. Pismem z dnia [...] października 2020 roku na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w L. wezwał skarżącego do wskazania zakładowej organizacji związkowej, właściwej do wydania opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. skarżący wskazał do wydania opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji właściwą zakładową organizację związkową. W dniu [...] listopada 2020 roku do KWP w L. wpłynęło pismo - Uchwala nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. woj. [...] z dnia [...] listopada 2020 roku, w którym Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] wydał negatywną opinię w sprawie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym KWP w L. z dnia [...] stycznia 2021 r. zwolniono skarżącego ze służby w Policji. Zdaniem KWP w L. policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 58 ustawy o Policji każdy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Ponadto, bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też decyzja organu o zwolnieniu sierż. szt. P.D. ze służby w Policji jest w pełni uzasadniona. Pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który swoim postępowaniem nie przestrzega prawa jest nie do pogodzenia z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji, jako formacji stojącej na straży praworządności. Wymaga tego charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Zatem, należy podkreślić, że powyższe zdarzenia, odbierają policjantowi rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji. KWP w L. stwierdził, że podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby wziął pod uwagę ważny interes społeczny przemawiający za zachowaniem nienagannego wizerunku Policji w oczach obywateli. Uznał, że w tym wypadku interes służby należy rozumieć, jako tożsamy z interesem społecznym, przejawiającym - się w konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i policjantów. Jego zdaniem skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy, również moralnej. W tej sytuacji zdaniem KWP w L. interes skarżącego musi ustąpić przed interesem społecznym. Po rozpoznaniu odwołania, KGP rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2021 r. uchylono zaskarżony rozkaz KWP w L. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, przy jednoczesnym ustaleniu nowej daty zwolnienia ze służby na dzień [...] maja 2021 r., zaś w pozostałej części utrzymał rozkaz personalny w mocy. KGP podkreślili, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jego zdaniem jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r, sygn. akt III OSK 584/21). Wskazał, że funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1853/13 oraz z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15). Jego zdaniem samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r, sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r" sygn. akt II SA/Wa 314/13, z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1031/14 oraz z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1131/16). KGP podzielił stanowisko stanowiskiem judykatury, która wskazuje, że już "Samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego (...) może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Jego zdaniem zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kk, nie tylko dyskredytuje skarżącego jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazał, że skarżący, jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam jest podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego, systematycznie zwalczanego w szeregach formacji i zdecydowanie negatywnie odbieranego wśród społeczeństwa. Uznał, że wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, co też uniemożliwia pozostawanie wymienionego w służbie. W przedmiotowej sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze pełniący służbę w tej formacji mieli nieposzlakowaną opinię. Jego zdaniem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała wskazywana przez pełnomocnika strony przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazał, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego. Rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, nie jest uzależnione od skazania zwalnianego policjanta prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jego zdaniem zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy, stwierdził, że w pełni zasadnym było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając obrazę przepisów: 1. postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: a) art. 7 kpa, 75 kpa, 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie zarówno przez KWP w L. i organ, istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że ważny interes służby wymaga zwolnienia skarżącego ze względu na zdarzenie drogowe jakie miało miejsce w dniu [...] września 2021 r., które zdaniem Organów obu instancji przekłada się na przyjęcie, że nie jest możliwe dalsze kontynuowanie służby przez skarżącego bez uszczerbku dla jej ważnego interesu, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w K. pod sygn. akt [...] oraz postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową L. w L. pod sygn. akt [...] nie wynika, aby skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, czy tym bardziej popełnił przestępstwa, a zatem ważny interes służby nie jest w żaden sposób zagrożony jego dalszym pełnieniem służby przez skarżącego; b) art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez KGP, że KWP w L. dokonał oceny materiału dowodowego w sposób prawidłowy, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do stanowiska, iż na gruncie niniejszego postępowania KWP w L. dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że zasadnym jest zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, podczas gdy postępowanie dyscyplinarne z udziałem ww. funkcjonariusza zostało zawieszone postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w K. początkowo z dnia [...] października 2020 r., zaś obecnie w oparciu o postanowienie z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...], również z uwagi na konieczność przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych, zmierzających do kompleksowego wyjaśnienia sprawy, jak również mając na uwadze, że postępowanie przygotowawcze toczące się p-ko skarżącemu w Prokuraturze Rejonowej L. w L. pod sygn. akt [...] nie zostało zakończone, zaś zgromadzony materiał dowodowy w żaden sposób nie przemawia za przyjęciem, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, czy też popełniania przestępstwa, co w konsekwencji winno skutkować zawieszeniem postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego z udziałem skarżącego; c) art. 8 kpa poprzez działanie KGP w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, z uwagi na wydanie skarżonego rozkazu personalnego z naruszeniem przepisów postępowania oraz utrzymania w mocy rozkazu personalnego, wydanego przez KWP w L. z dnia [...] stycznia 2021 r., który także został wydany - zdaniem pełnomocnika - z naruszeniem przepisów postępowania; d) art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez Organy obu instancji na skutek braku zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w K. - obecnie zawieszonego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...] oraz postępowania karnego prowadzonego aktualnie na etapie postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową L. w L., pomimo złożenia stosownego wniosku w tym zakresie przez Stronę, w sytuacji gdy rozpoznanie sprawy i wydanie merytorycznej decyzji, wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia wydanego przez inny organ, tym bardziej, że w Uchwale nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Przewodniczący wydał negatywną opinię w sprawie zwolnienia ze służby skarżącego w Policji, zaś wspominany funkcjonariusz posiada prawie 12-letni staż pracy (okres pełnienia służby od [...] maja 2009 r. do [...] lutego 2021 r.), co w konsekwencji świadczy o tym, iż ważny interes służby nie wymaga zwolnienia skarżącego, a wręcz przeciwnie, gdyż ww. posiada długi staż pracy, a tym samym i doświadczenia zawodowego; 2. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływa na wynik sprawy poprzez naruszenie: a)art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie, w przypadku gdy w realiach niniejszego postępowania zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności, wobec których to KGP, jak i KWP w L. powinny zawiesić postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w K. - obecnie zawieszonego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] oraz postępowania karnego prowadzonego obecnie przez Prokuraturę Rejonową L. w L. pod sygn. akt [...], nie zaś wydać decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego, przy czym na szczególną uwagę zasługuje okoliczność, że dotychczas zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego i karnego materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, czy też popełnił przestępstwo. Wskazał, że w treści zaskarżonego rozkazu personalnego KGP, jak i KWP w L. nie wykazano, aby ważny interes służby był w jakikolwiek sposób zagrożony, a w Uchwale nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Przewodniczący Zarządu wydał negatywną opinię w sprawie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego, zaś sam funkcjonariusz posiada 12-letni staż pracy, a tym samym znaczne doświadczenie zawodowe, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż ważny interes służby nie wymaga zwolnienia ww. funkcjonariusza, a wręcz przeciwnie. W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości skarżonego rozkazu personalnego KGP z dnia [...] maja 2021 r., jak również uchylenie w całości rozkazu personalnego KWP w L. z dnia [...] stycznia 2021 r. i umorzenie postępowania; ewentualnie wnosił o: uchylenie w całości rozkazu personalnego KGP z dnia [...] maja 2021 r. i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania; oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu z dnia [...] maja 2021 r. uchylający rozkaz personalny KWP w L. z dnia [...] stycznia 2021 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalenia daty zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] maja 2021 r. oraz utrzymujący w mocy, w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. -zwaną dalej P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" oznacza, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie tego przepisu powinno uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego, o czym mowa w ogólnej zasadzie procesowej zawartej w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest określenie "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na wskazany już wyżej przepis ustawy o Policji, organ powinien wobec tego uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby. Ponadto decyzja podejmowana w ramach uznania administracyjnego wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak - co należy zaakcentować - zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem badaniu podlega wyłącznie zgodność rozstrzygnięcia z prawem, bez wnikania w jego celowość. Z tego zatem względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i to w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle odnośnych przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Wskazać również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych szczególny nacisk kładzie się na ich należyte uzasadnienie. Organ ma wprawdzie swobodę wyboru rozstrzygnięcia w sprawie, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru niedopuszczalnej decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, jak również ich wykładnia. Innymi słowy, rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt, iż w dniu [...] stycznia 2021 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w L., w sprawie o sygn. akt [...], wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że: w dniu [...] września 2020 r. w W., znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w postaci samochodu osobowego marki S., tj. o czyn z art. 178a § 1 Kk. Przestępstwo to stypizowane w art. 178a § 1 Kk jest przestępstwem umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego. Taka postawa z pewnością nie licuje z wizerunkiem Policjanta, sprzeniewierza się wartościom określonym w rocie ślubowania i zasługuje na napiętnowanie w formacji powołanej do sprawowania bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. W oczach opinii publicznej nie jest bowiem wiarygodny funkcjonariusz, który pełniąc służbę egzekwuje przestrzeganie prawa od innych, a w stosunku do siebie norm prawnych i etycznych nie respektuje. W tym miejscu jeszcze raz należy zaakcentować, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji, gdzie w art. 58 stanowi się, że każdy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania z której wynika powinność pilnego przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Negatywny wydźwięk tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji i z tego powodu znajduje pełne uzasadnienie decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Zatem należy podzielić stanowisko organu, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdarzenie, odbierają skarżącemu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Ocena taka jest tożsama ze stanowiskiem judykatury, gdzie np. w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby". Należy podzielić stanowisko organów, iż opisane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu zdarzenia, odbierają skarżącemu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby. Nie budzi wątpliwości Sądu, że interes społeczny wyrażający się w dobrym imieniu Policji jako formacji, ma przewagę nad interesem prywatnym skarżącej w dalszym pozostawaniu w służbie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu wskazuje, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwalniając skarżącego ze służby w Policji a także zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew temu co podnosi skarżący już sam fakt podejrzenia Policjanta o zachowanie karalne i przedstawienie mu zarzutów może stanowić podstawę do zastosowania dyspozycji art. 41. ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4043/18 wskazał m.in., iż: "Podejrzenia wobec funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby." W przedmiotowej sprawie natomiast organ dysponował nie tylko faktem przedstawienia zarzutów ale również materiałem dowodowym uprawdopodobniającym naganne zachowanie funkcjonariusza. Przy czym w dacie wydania obu rozkazów personalnych skarżący był nadal podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Sąd podziela stanowisko KGP wskazującego, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego. Rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, nie jest przy tym uzależnione od skazania zwalnianego policjanta prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego. Zasadne jest twierdzenie, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy też dyscyplinarnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes, co też nastąpiło w omawianej sprawie. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wskazuje, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego, uzasadnione było rozwiązanie stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. W ocenie Sądu nie zaistniała wskazywana przez pełnomocnika strony przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonym rozkazie personalnym. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, bowiem przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wystąpieniem organu I instancji o wymaganą opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie. Negatywne stanowisko strony związkowej nie może zatem stanowić argumentu przemawiającego za pozostawieniem skarżącego w służbie w Policji. Reasumując - w ocenie Sądu - organy orzekające nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa, lecz dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo je oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych rozkazów personalnych stwierdzając, iż w stosunku do skarżącej zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.