II SA/Wa 320/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku R. T. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] R. T., zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji uznał [...] R. T., obwinionego o to, że: w dniu [...] grudnia 2021 r. będąc jako policjant zobowiązany do zachowania drogi służbowej, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że wystąpił raportem z dnia [...] grudnia 2020 r. do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z pominięciem drogi służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Powyższe orzeczenie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r., które stało się prawomocne w dniu jego wydania, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wnioskiem personalnym z dnia [...] września 2021 r. Naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o obniżenie [...] R. T. dodatku służbowego o 50%. W dniu [...] września 2021 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego z dniem [...] października 2021 r. obniżył [...] R. T. dodatek służbowy o 40% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 315 złotych miesięcznie. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona policjantowi osobiście w dniu [...] września 2021 r. Organ wskazał, że w dniu [...] października 2021 r. (data prezentaty Centralnego Biura Śledczego Policji) [...] R. T., powołując się na art. 58 § 1 k.p.a., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2021 r., wyjaśniając, że uchybienie temu terminowi nastąpiło nie z jego winy, a spowodowane było potrzebą pełnienia służby, tj. koniecznością rozpoczętych w dniu [...] października 2021 r. o godzinie 4:05 czynności do postępowania [...], a zakończonych w dniu [...] października 2021 r. o godz. 20:30, prowadzonych w miejscowościach [...],[...],[...] i [...] (czyli poza miejscem czasowego pełnienia przez niego służby). Policjant stwierdził też, że z uwagi ogrom czynności do innych prowadzonych spraw służbowych, czynności w ramach postępowań bezpośrednio jego dotyczących, jak też ze względu na stan zdrowia (wizyty lekarskie), nie miał możliwości sporządzenia kompletnego odwołania we wskazanym terminie. Jednocześnie wraz z powyższym podaniem strona wniosła odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2021 r. nie zgadzając się z jego treścią i stwierdzając, że wymiar i skala obniżenia dodatku służbowego nie były adekwatne do popełnionego przewinienia i orzeczonej kary. Organ podał, że wniosek policjanta z dnia [...] października 2021 r. wpłynął (przekazany pismem Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2021 r.) do Komendy Głównej Policji w dniu [...] października 2021 r. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Komendant Główny Policji wskazał na treść art. 58 § 1 k.p.a. Podał też, że z dniem 16 grudnia 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255). Zgodnie z art. 1 pkt 24 tej ustawy dodany został w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z poźn. zm.) przepis art. 15zzzzzn2 ust. 3, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 58 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ przywołał art. 59 § 2 k.p.a. KGP podkreślił, że przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt 1OSK1459/09). Skoro art. 58 § 1 k.p.a. jako konieczną przesłankę przywrócenia terminu określa brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05). Przywrócenie terminu jest dopuszczalne jedynie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11). Komendant Główny Policji raz jeszcze wskazał, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] września 2021 r. został stronie doręczony w dniu [...] września 2021 r. Mając na względzie art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie, stwierdził, że termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął w dniu [...] października 2021 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] października 2021 r. Od tego też dnia ewentualne złożenie odwołania od wskazanej decyzji nastąpiłoby z uchybieniem terminu. Wniosek R. T. z dnia [...] października 2021 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji został złożony w Centralnym Biurze Śledczym Policji w dniu [...] października 2021 r., a zatem termin do jego złożenia, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., został zachowany. Ponadto strona wraz z powyższym wnioskiem złożyła odwołanie od wymienionej decyzji. Mając na uwadze treść wniosku strony, Komendant stwierdził, że nie zostało uprawdopodobnione, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] września 2021 r. nastąpiło bez winy policjanta, a podane przez niego okoliczności nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ podniósł, że nie sposób uznać, że wykonywanie czynności służbowych w dniach [...] października 2021 r., uniemożliwiło policjantowi złożenie odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2021 r., na którą to czynność wymieniony miał 14 dni licząc od dnia doręczenia, tj. [...] września 2021 r. Jednocześnie brak jest podstaw do uznania, że w okresie od dnia [...] września 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. (a zatem przez okres 12 dni) zaistniały takie przeszkody, niemożliwe do przezwyciężenia i niezależne od strony, które uniemożliwiły jej złożenie odwołania od wskazanej wyżej decyzji. Okoliczności uzasadniających niedochowane terminu nie mogą zaś stanowić twierdzenia o realizowaniu czynności "w ramach postępowań bezpośrednio mnie dotyczących" (składanie skarg do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, czy też skarg kasacyjnych kierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego). Również ogólne powoływanie się na "stan zdrowia (wizyty lekarskie)" nie stanowi takich okoliczności. Wymieniony nie przedstawił bowiem w tym zakresie żadnej dokumentacji. Odnosząc się do twierdzeń wnioskodawcy, iż złożenie odwołania nie było możliwe z uwagi na wykonywanie (w dniach [...] października 2021 r.) czynności służbowych poza miejscem czasowego pełnienia przez niego służby (tj. w miejscowościach [...],[...],[...] i [...]), organ wskazał na treść art. 57 § 5 k.p.a. Złożenie odwołania w dniach [...] października 2021 r. mogło być co najwyżej utrudnione, nie istniała natomiast niedająca się przezwyciężyć przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie tej czynności. Skoro pomimo wielu rożnych możliwości wniesienia odwołania, strona nie skorzystała z żadnej z nich, oznacza to brak po jej stronie należytej staranności i dbałości o własne sprawy. KGP wskazał, że policjant będący w posiadaniu wiedzy o tym, że został wobec niego wydany rozkaz personalny o obniżeniu dodatku, z którego treścią się nie zgadzał, powinien w sposób należyty zadbać o swoje interesy. Tym samym w omawianej sprawie nie można mówić o dochowaniu przez wnioskodawcę należytej staranności i dbałości o własne interesy. KGP stwierdził, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie przez niego terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2021 r. nastąpiło bez jego winy. Podane przez stronę okoliczności uniemożliwiają zatem uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi R. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił m.in. okoliczności dotyczące pełnionej służby, delegowania, w tym dojazdów, przydzielonej kwatery tymczasowej i funkcjonowania rodziny skarżącego. Skarżący przedstawił m.in. tabelę dni i godzin pełnionej służby w dniach [...].09.2021 r. – [...].10.2021 r. podniósł m.in., że " efektywnie nie miał też za duża czasu wolnego, a w służbie musiał się skupiać na wykonywanych czynnościach, aby sumiennie i profesjonalnie realizować nałożone na niego zadania". Skarżący wskazał też m.in. na prowadzone wobec niego postępowania administracyjne. Podniósł również m.in., że "Aby dopilnować swojego interesu prawnego, zmuszony był też czynnie uczestniczyć w tym postępowaniu o wydalenie, aby wskazać, iż przyjęte podstawy do zwolnienia ze służby są, co najmniej, niewystarczające, gdyż to było priorytetem mającym ogromne znacznie dla dalszego życia skarżącego i jego rodziny. Dlatego też koniecznym było dla niego składanie wniosków dowodowych m.in, w dniach [...],[...],[...] (w tym 2 pisma kierowane do prokuratur i jedno do Naczelnika Zarządu w [...]), czy z dnia [...] września 2021 r. (np. w sprawie przeprowadzenia rozprawy, czy mediacji). Oczywistym jest, że te czynności musiał wykonywać w czasie wolnym - poza służbą. Dnia [...] października 2021 r. upływał również termin do złożenia skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie uznania winnym popełnienia czynu dyscyplinarnego zgodnie z orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. KGP utrzymującego w mocy orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. (sprawa o sygn. II SA/Wa 1860/20 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) oraz w zakresie obniżenia dodatku służbowego do rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października KGP (sprawa o sygn. II SA/Wa 187/21 WSA w Warszawie). W tym zakresie skarżący musiał udostępniać, głownie w kwestionowanym okresie, dokumentację i wyjaśniać jeszcze wiele kwestii swojemu mecenasowi (...), a absorpcja czasu z tego powodu, była dość duża." Skarżący podniósł, że na to wszystko nakładały się kwestie zdrowotne. Zaznaczył m.in., że " ze względu na prowadzone postępowanie o wydalenie i zarzucanie dużej absencji chorobowej, skarżący po prostu obawiał się korzystać ze zwolnień lekarskich". Wskazał również m.in., że "bardzo dobrze zna te przepisy (art. 57 § 5 K.p.a.), stąd złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia [...] października 2021 r., gdyż nie tylko że nie mógł złożyć pisma w odpowiednim miejscu i czasie, ale też dlatego, że nie miał w tym czasie tego odwołania. Terminy wyznaczane są głownie dlatego, aby można było sporządzić dane pismo, czy wystąpienie, a nie tylko po to, aby coś wysłać, gdyż najpierw trzeba to mieć. Wniesienie odwołania, to więc nie tylko jego wysłanie w rożnych miejscach, lecz przede wszystkim napisanie go, a przy tym powołanie się na rozkaz, uzasadnienie, poprzez opis sprawy, wskazanie argumentów przemawiających za uchyleniem lub zmianą tego rozkazu itd. Ponadto sugerowanie, że w trakcie tych prowadzonych czynności służbowych, skarżący mógłby coś pisać (u prokuratora, w sądzie, w PDOZ), zajmować się czymś innym, czy szukać placówki pocztowej (np. oddalając się z konwoju), jest wielce nieodpowiedzialne. Podobnie nieroztropnym byłoby, np. zasugerowanie skarżącemu, że mógł pisać odwołanie w pociągu, kiedy osoby postronne mogły by podglądać treść tych spraw służbowych". Jednocześnie skarżący odnosząc się do twierdzenia organu, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w CBŚ P w dniu [...] października 2021 r. wskazał, że [...] października 2021 r., nie korzystając ze wspomnianego L4, poprosił o jeden dzień urlopu wypoczynkowego (Załącznik nr [...] - kopia raportu o jeden dzień urlopu z dnia [...] października 2021 r.), aby wypocząć i zregenerować siły do pracy, więc przebywał w tym dniu w [...]. Dlatego też wniosek i odwołanie składał w dniu [...] października 2021 r. w kancelarii Zarządu w [...] CBŚP, natomiast organ I instancji odebrał go [...] października 2021 r. już zapewne w swojej siedzibie. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik wskazał, że termin do złożenia odwołania od decyzji upłynął w dniu [...] października 2021 r. Tymczasem odwołanie zostało złożone bezpośrednio w Centralnym Biurze Śledczym Policji, według Skarżącego w dniu [...] października 2021 r., natomiast według prezentaty umieszczonej na pierwszej stronie odwołania - w dniu [...] października 2021 r., a zatem w każdym przypadku z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Pełnomocnik podtrzymał stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa. W sprawie niniejszej zasadnie organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta CBŚP z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W sprawie jest bezsporne, że termin do wniesienia odwołania od wymienionego wyżej rozkazu personalnego upłynął w dniu [...] października 2021 r., zatem wniosek z dnia [...] października 2021 r. (opatrzony datą wpływu do Komendanta CBŚP - [...] października 2021 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony został w przewidzianym prawem terminie i podlegał rozpatrzeniu przez organ. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności powołane we wniosku o przywrócenie terminu, Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, że nie zostało uprawdopodobnione, aby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że podane przez wnioskodawcę okoliczności nie uzasadniały przywrócenia uchybionego terminu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że winę należy pojmować w sposób obiektywny, wymagając od strony staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., s. 136). Również w orzecznictwie wskazuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar czy nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Kryterium przy ocenie zawinienia lub jego braku w uchybieniu terminu procesowego stanowi obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (vide wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1370/16 orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla przyjęcia, że strona ponosi winę w uchybieniu terminu wystarczy stwierdzenie, iż strona dopuściła się nawet najlżejszego niedbalstwa. Zasadnie organ wskazał w postanowieniu, że treść art. 58 § 1 k.p.a. wskazuje, ze ciężar uprawdopodobnienia, o którym mowa w ww. przepisie, spoczywa na osobie zainteresowanej przywróceniem terminu. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (vide postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 599/17; wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1580/12 oraz z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1347/11). W sprawie niniejszej skarżący żądanie przywrócenia terminu uzasadnił potrzebą pełnionej służby. Powołał się na pełnienie czynności służbowych rozpoczętych [...] października 2021 r. o godz. 4.05, a zakończonych [...] października 2021 r. o godz. 20.30, prowadzonych poza miejscem czasowego pełnienia służby. W ocenie Sądu, zasadnie organ stwierdził, że dokonywanie czynności w ramach obowiązków służbowych, a także dokonywanie czynności w ramach postępowań dotyczących bezpośrednio wnioskodawcy, o czym jest mowa także w skardze do Sądu, nie dają podstaw do przyjęcia, że zaistniały obiektywne, niemożliwe bądź trudne do przezwyciężenia przeszkody w dokonaniu czynności złożenia odwołania w terminie. Skarżący powołał się równocześnie we wniosku o przywrócenie terminu na stan zdrowia (wizyty lekarskie), jednakże ani z wniosku o przywrócenie terminu, ani ze skargi nie wynika, aby to stan zdrowia był w istocie przyczyną niedokonania czynności w terminie. Nadto, samo stwierdzenie wnioskodawcy we wniosku o przywrócenie terminu, że nie miał możliwości sporządzenia "kompletnego odwołania" w terminie, nie pozwala przyjąć, że strona nie miała w ogóle możliwości wnieść odwołania w terminie. Wskazanie w skardze, że skarżący nie miał możliwości sporządzenia uzasadnienia odwołania, nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeśli wynika z niego, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji (art. 128 k.p.a.). Z całokształtu okoliczności powołanych przez stronę, także w skardze, nie wynika, aby nastąpiła niemożliwa, czy trudna do przezwyciężenia przeszkoda niezależna od strony, jak również, aby dołożono należytej staranności w zachowaniu terminu. Do okoliczności uzasadniających brak winy w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., należą przykładowo pożar, powódź, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (v. wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r. sygn.. akt I OSK 1459/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Samo powołanie się na stan zdrowia, bez wykazania, że stanowił on faktyczną przeszkodę do podejmowania właściwych czynności w sprawie, nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wskazania wymaga przy tym, że nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Dla stwierdzenia, że stan zdrowia uniemożliwiał dokonanie czynności w terminie konieczne byłoby uprawdopodobnienie poprzez przedstawienie informacji przemawiających za stwierdzeniem, że rodzaj choroby, jej przebieg czy też zalecenia medyczne dotyczące leczenia uniemożliwiły dokonanie czynności procesowej, oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 65/21). O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej, można mówić tylko w przypadku, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, stąd też prawidłowo organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w wyroku.