II SA/Wa 477/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi R.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z [...] stycznia 2025 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy", "organ"), na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725), a także § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a, § 9 ust. 1 pkt 2, § 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836 ze zm.; dalej: "uchwała z 2019 r."), odmówił zakwalifikowania R. P. (dalej: "skarżący") do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu ww. uchwały organ podał, że skarżący (ur. 1978 r., kawaler) we wniosku o pomoc mieszkaniową (poprzez zawarcie umowy najmu lokalu), jako miejsce pobytu wskazał samochód znajdujący się przy ul. [...] w [...]. Wyjaśnił, iż mieszka w nim od 15 lat, a pojazd ten należał do jego (zmarłego już) znajomego. Ostatnim adresem zameldowania skarżącego był lokal nr [...] przy ul. [...] w [...]. W toku postępowania Zarząd Dzielnicy ustalił, że skarżący utrzymuje się z prac dorywczych, a średni miesięczny dochód w jego jednoosobowym gospodarstwie domowym wyniósł 1.000 zł, czyli nie zostało przekroczone kryterium uprawniające go do uzyskania pomocy mieszkaniowej (w przypadku gospodarstwa domowego jednoosobowego kryterium uprawniające do najmu socjalnego lokalu wynosi 2.222,49 zł). Z uwagi na zamieszkiwanie w pomieszczeniu nienadającym się na stały pobyt ludzi, skarżący został zwolniony z kryterium metrażowego na mocy § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały z 2019 r. Dalej organ podniósł, iż skarżący dobrowolnie opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], w którym posiadał uprawnienie do wspólnego zamieszkiwania wraz z najemcami - rodzicami, a także siostrą i jej dziećmi. Przedmiotowy lokal składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 37,95 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 23,05 m2. Według Zarządu Dzielnicy, lokal ten mógłby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego, gdyż jego siostra wraz z dziećmi otrzymała pomoc mieszkaniową z zasobu [...], tak więc zamieszkują w nim wyłącznie rodzice skarżącego. W tej sytuacji skarżący może zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe przy pomocy najbliższej rodziny. Organ dodał, że skarżący nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] (dalej: "OPS") ani nie posiada statusu osoby bezdomnej. Nadto nie udokumentował swoich warunków mieszkaniowych i zamieszkiwania w samochodzie, co uniemożliwiło dokonanie szczegółowej analizy. Wniosek skarżącego został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej uchwały, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez: 1) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; 2) wadliwe rozstrzygnięcie stojące w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i stanem faktycznym wskazującym, że skarżący kwalifikuje się do przyznania prawa do lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego [...]; 3) błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały, polegający na przyjęciu, iż skarżący nie zamieszkuje w samochodzie; 4) zbyt dalece idącą swobodną ocenę dowodów, polegającą na błędnym przyjęciu, że skarżący może zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe, mieszkając w lokalu z rodzicami. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że od wielu lat nie mieszka z rodzicami, nie utrzymuje z nimi kontaktu, a w 2015 r. został wymeldowany z lokalu zajmowanego przez rodziców. Także w toku niniejszego postępowania skarżący nie kontaktował się z rodzicami. Przyznał, iż istniały przesłanki do jego wymeldowania, bo od dawna nie mieszka z rodzicami. Skarżący podkreślił, że jest osobą dorosłą, prowadzącą odmienny od swoich rodziców tryb życia; posiada własne nawyki i odmiennie poglądy, które są nie do zaakceptowania przez będących w podeszłym wieku rodziców. Odmienność charakterów prowadziłaby do awantur i kłótni w rodzinie, co mogłoby zaburzać funkcjonowanie społeczne rodziny, a w konsekwencji doprowadzić do przymusowego opuszczenia lokalu przez skarżącego. Trudno zresztą wymagać, żeby blisko pięćdziesięcioletni mężczyzna wprowadzał się z powrotem do rodziców, gdzie nie będzie mógł ani realizować się zawodowo ani też ułożyć sobie życia osobistego, w tym założyć rodziny, by prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Skarżący stwierdził również, iż jego rodzice zajmują dwa małe pokoje, a ze względu na wiek oraz chorobę matki skarżącego (usunięcie części płuca), każde z rodziców śpi w osobnym pokoju. Ponadto, według informacji, jakie powziął skarżący, Komisja Mieszkaniowa, na ustalenia której powołuje się Zarząd Dzielnicy w zaskarżonej uchwale i które przyjmuje za własne, nie badała sytuacji rodzinnej i bytowej jego rodziców. Komisja nie oglądała mieszkania rodziców przed negatywnym zaopiniowaniem wniosku skarżącego oraz nie dokonywała żadnych ustaleń poza tymi, które wynikają z dokumentacji. Dlatego trudno mówić o rzetelnym zbadaniu sytuacji mieszkaniowej skarżącego i niebudzącym wątpliwości ustaleniu stanu faktycznego. W odniesieniu do argumentacji o niekorzystaniu ze wsparcia OPS i nieposiadaniu statusu osoby bezdomnej, skarżący zaakcentował, że nie każda osoba bezdomna stara się o taki status, co może być podyktowane zarówno brakiem znajomości przepisów, jak i wieloma problemami, z jakimi zmagają się bezdomni. Skarżący wyrażał wolę skorzystania ze wsparcia OPS, lecz zaproponowano mu jedynie pomoc w formie obiadów, z których "honorowo zrezygnował, uznając, iż na jedzenie potrafi sam zarobić". Organ nie zweryfikował także faktu zamieszkiwania skarżącego w samochodzie, zarzucając mu nieprzedłożenie "stosownej dokumentacji". Tymczasem to obowiązkiem Zarządu Dzielnicy jest przeprowadzenie dowodów celem ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości. Skarżący skonkludował, że od samego początku postępowania czuł się lekceważony oraz marginalizowany, a postępowanie to nie zostało obiektywnie przeprowadzone, o czym świadczy treść zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy (reprezentowany przez radcę prawnego T. P.) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Jednocześnie organ zawnioskował o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Zarząd Dzielnicy zaznaczył, że dokonał wnikliwej analizy sytuacji mieszkaniowej skarżącego na podstawie przedstawionych przez niego dokumentów i złożonego oświadczenia do protokołu przesłuchania skarżącego z [...] maja 2024 r. Powołał się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 28 października 2020 r., sygn. akt I GSK 597/18, w którym wyjaśniono brak podstaw prawnych do stosowania w postępowaniu tak administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym zasad współżycia społecznego czy słuszności (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja skarżącego, iż jest on osobą dorosłą i prowadzi odmienny tryb życia aniżeli rodzice, nie wyklucza możliwości wspólnego zamieszkiwania, zwłaszcza że mieszkanie jest dwupokojowe. W przypadku wprowadzenia się skarżącego do lokalu wynajmowanego przez jego rodziców, zostanie zachowana norma metrażowa wynosząca - wedle § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały z 2019 r. - dla trzech osób 20 m2. Zarząd Dzielnicy nie zgodził się również z zarzutem, iż nie przeprowadził oceny faktycznych warunków mieszkaniowych bezpośrednio w miejscu zamieszkania jego rodziców - otóż § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały z 2019 r. (w odróżnieniu od § 32 ust. 1 pkt 1 tego aktu) nie przewiduje takiego obowiązku. Organ odnotował także, że na dzień rozpatrywania wniosku o pomoc mieszkaniową skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu (jak np. dokumentacji fotograficznej, którą załączył do skargi), potwierdzającego fakt stałego zamieszkiwania w pojeździe, dlatego powyższa okoliczność została uwzględniona wyłącznie na podstawie oświadczenia skarżącego. Nadto, zgodnie z pismem OPS z [...] kwietnia 2024 r., skarżący nie figuruje w bazie danych OPS jako osoba bezdomna, co nie pozwala na zwolnienie go z obowiązku udokumentowania swoich warunków mieszkaniowych (vide § 32 ust. 10 uchwały z 2019 r.). Skoro jednak skarżący uznaje się za bezdomnego, to może wystąpić z nowym wnioskiem o pomoc mieszkaniową, przy czym powinien przedstawić dokument potwierdzający realizowanie trójstronnego programu wychodzenia z bezdomności lub korzystanie ze wsparcia pomocy społecznej z powodu bezdomności. Ani skarżący ani wyznaczony z urzędu jego pełnomocnik - adwokat M. K. nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Natomiast art. 120 p.p.s.a. wskazuje, iż w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona uchwała stanowi akt, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1153; dalej: "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., stanowiący, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. W uchwale z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, NSA stwierdził, iż uchwała zarządu dzielnicy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA zwrócił uwagę na indywidualny charakter tego rozstrzygnięcia - rozstrzyga ono bowiem, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Wprawdzie przywołany pogląd został wyrażony przez NSA na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), ale zachowuje on aktualność na gruncie rozpoznawanej sprawy (vide wyroki NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1716/19 i z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3000/21). Według art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W kontekście aktów organów gmin, ww. przepis pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., w myśl którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei art. 91 ust. 4 u.s.g. przewiduje, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa. A contrario należy przyjąć, iż każde istotne naruszenie prawa uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (vide T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762). W doktrynie i judykaturze do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy, podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości; podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej; wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, a także naruszenie przepisów regulujących procedurę jego podejmowania. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być aprobowane w demokratycznym państwie prawnym w szczególności, gdy podjęty akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (vide M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1-2; wyroki NSA: z 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12; z 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2674/19; z 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III OSK 1921/22). Stosownie do treści § 4 uchwały z 2019 r., pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. W niniejszej sprawie Zarząd Dzielnicy, w oparciu o deklarowane przez skarżącego dochody z prac dorywczych w kwocie 1.000 zł miesięcznie, przyjął za spełnione kryterium dochodowe, o którym mowa w § 5 ust. 1 uchwały z 2019 r. Organ nie kwestionował również oświadczenia skarżącego o zamieszkiwaniu w pojeździe znajdującym się na ul. [...] w [...], dlatego nie analizował sytuacji skarżącego w kontekście kryterium metrażowego. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały z 2019 r., kryterium to nie dotyczy osób zamieszkujących w lokalach lub pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Natomiast Zarząd Dzielnicy nie uwzględnił powołanego we wniosku o pomoc mieszkaniową argumentu, że skarżący jest osobą bezdomną, ponieważ - jak ustalił organ - nie figuruje on w rejestrze podopiecznych OPS (vide pismo OPS z [...] kwietnia 2024 r. - karta nr 179 akt administracyjnych). Zresztą sam skarżący przyznał, iż nie korzysta z pomocy OPS i nigdy nie przystępował do programu wychodzenia z bezdomności. Utrzymuje się z prac dorywczych z zakresu mechaniki samochodowej i hydrauliki; nie leczy się na choroby przewlekłe i nie posiada orzeczonej niepełnosprawności (vide protokół z rozmowy przeprowadzonej ze stroną z [...] maja 2024 r. - karta nr 186-186verte akt administracyjnych). Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do podważanego przez skarżącego, a przyjętego przez organ ustalenia, że skarżący może zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe w lokalu, w którym był ostatnio zameldowany, tj. lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Na tym tle skarżący podnosi, iż jako prawie pięćdziesięcioletni mężczyzna o nawykach i trybie życia nieakceptowanych przez jego rodziców, nie może z nimi wspólnie zamieszkiwać. Nadto nie utrzymuje kontaktów z rodzicami, został też przez nich wymeldowany z ww. lokalu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, rodzice skarżącego są najemcami lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...] w [...], o powierzchni użytkowej 37,95 m2, w tym mieszkalnej 23,05 m2. Lokal ten składa się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju i łazienki z wc oraz jest wyposażony w następujące instalacje: elektryczną, gazową, zimnej wody, kanalizacji miejskiej i centralnego ogrzewana. Do wspólnego zamieszkiwania w omawianym mieszkaniu uprawniony jest skarżący (vide umowa najmu lokalu mieszkalnego z [...] września 2013 r. nr [...] - karty nr 144-145 akt administracyjnych). Prawo to przysługiwało także siostrze skarżącego – K. P. i jej dwojgu małoletnim wówczas dzieciom, lecz uchwałą Zarządu Dzielnicy z [...] października 2013 r. nr [...] siostra skarżącego została zakwalifikowana do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (vide ww. uchwała - karty nr 148-149 akt administracyjnych), zaś w dniu [...] lipca 2014 r. organ skierował ją do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], wymieniając jej dzieci jako uprawnionych do wspólnego zamieszkiwania z matką (vide ww. skierowanie - karta nr 159 akt administracyjnych). Przepis § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały z 2019 r. nakłada na organ obowiązek poddania szczegółowej analizie wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową, uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Jak natomiast stanowi § 32 ust. 8 uchwały z 2019 r., podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być potwierdzenie nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 1 oraz niezłożenie dokumentów i oświadczeń w wyznaczonym terminie określonym na podstawie § 31 ust. 1a. W rozpoznawanej sprawie Zarząd Dzielnicy prawidłowo ocenił, iż potrzeby mieszkaniowe skarżącego zabezpiecza lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], w którym obecnie mieszkają tylko najemcy, tj. rodzice skarżącego, a w którym ma on prawo zamieszkiwać. Organ nie jest uprawniony do udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji, gdy skarżący ma możliwość zamieszkania z rodzicami. Skarżący ani w postępowaniu przed Zarządem Dzielnicy ani w skardze nie przedstawił takich okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że rzeczywiście jego wspólne zamieszkiwanie z rodzicami nie jest możliwe. Trafności tej oceny nie zmienia wymeldowanie skarżącego z lokalu (decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. - vide karta nr 185-185verte akt administracyjnych) czy podnoszone przez skarżącego argumenty mające przemawiać za zakwalifikowaniem go do przyznania pomocy mieszkaniowej (vide wyrok NSA z 11 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1876/22). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona uchwała z [...] stycznia 2025 r. nr [...] została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. przepisów uchwały z 2019 r. czy zasad ogólnych k.p.a., w tym art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to zasady znajdują zastosowanie w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy (vide wyroki NSA z 4 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2151/16 i z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 2081/21). Zdaniem tutejszego Sądu, Zarząd Dzielnicy w sposób dostateczny ustalił oraz rozważył okoliczności faktyczne istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia, a uzasadnienie zaskarżonej uchwały odnosi się w sposób wystarczający do zasadniczych powodów podjętego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.