II SA/Wa 516/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów (dalej także: "Centralna Komisja" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm. - dalej także: "ustawa o stopniach naukowych") - po rozpoznaniu odwołania A. R. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej uchwałą Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] (dalej także: "Rada Wydziału [...] U[...]" lub "Rada Wydziału") z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu A. R. - utrzymała w mocy w/w uchwałę z dnia [...] stycznia 2018 r. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] stycznia 2017 r. Rada Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odmowy nadania dr nauk o zdrowiu A. R. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk o zdrowiu. W uzasadnieniu uchwały Rada Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] wskazała, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Ponadto, Rada Wydziału zauważyła, że w świetle art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie. Rada Wydziału podniosła, iż uwzględniając uchwałę Komisji habilitacyjnej zawierającą uzasadnioną opinię w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oraz pełną dokumentację postępowania habilitacyjnego, w tym recenzje dotyczące oceny dorobku naukowego skarżącej - uznała, że dr nauk o zdrowiu A. R. nie spełnia powyższych wymagań. Rada Wydziału [...] U[...] stwierdziła jednocześnie, że uzasadnienie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu stanowi uchwała Komisji habilitacyjnej wraz z uzasadnieniem tej uchwały, która stanowi załącznik do niniejszej uchwały. W piśmie z dnia 14 marca 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów odwołanie od powyższej uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Wnosząc o uchylenie spornej uchwały i przekazanie sprawy Radzie Wydziału do ponownego rozpatrzenia, skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - poprzez: - błędną wykładnię art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, - błędną wykładnię art. 16 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, - błędną wykładnię art. 16 ust. 4 cyt. ustawy, 2) naruszenie przepisów prawa procesowego - poprzez: - naruszenie art. 16 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych w zw. z § 3 pkt 5, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. z 2011 r. Nr 196, poz. 1165 - dalej także: rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r."), - naruszenie art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych, - naruszenie art. 18a ust. 11 cyt. ustawy, - naruszenie art. 68 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych, - naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., - naruszenie art. 80 k.p.a., - naruszenie art. 78 § 1 i 2 k.p.a., - naruszenie art. 79 § 1 i 2 k.p.a., - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych, - naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów - działając na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - wydała w dniu [...] grudnia 2017 r. decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] odmawiającą nadania skarżącej A. R. stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała na wstępie, iż w niniejszej sprawie Sekcja Nauk Medycznych obradowała na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2017 r. Centralna Komisja podniosła, iż po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącej od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego, a także po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji Sekcja Nauk Medycznych, w tajnym glosowaniu, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: "za" uchyleniem uchwały - oddano 2 głosy, "przeciw" - 28 głosów, zaś "wstrzymujących się" - 0 głosów). Centralna Komisja wskazała następnie, iż Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2017 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Nauk Medycznych, postanowiło - w głosowaniu tajnym - utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: "za" uchyleniem uchwały - 0 głosów, "przeciw" - 11 głosów, "wstrzymujących się" - 0 głosów). W tej sytuacji, Centralna Komisja wskazała w uzasadnieniu decyzji, iż po przeprowadzeniu analizy przebiegu postępowania habilitacyjnego oraz treści wniesionego przez skarżącą odwołania, a także po zapoznaniu się z dwoma negatywnymi opiniami recenzentów powołanych przez Centralną Komisję w niniejszej sprawie, jak również po analizie akt zgromadzonych w niniejszej sprawie, zarówno Sekcja Nauk Medycznych, jak i Prezydium Centralnej Komisji uznały wniesione przez stronę skarżącą odwołanie za niezasadne. Centralna Komisja, powołując się na treść przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - stwierdziła, że wnikliwa analiza odwołania skarżącej habilitantki pozwala stwierdzić, iż zakłada ona błędną interpretację przepisów ustawowych stanowiących podstawę oceny jej osiągnięć, w szczególności art. 16 cyt. ustawy. Centralna Komisja uznała, że skarżąca nie przedstawia uzasadnienia swoich zarzutów postawionych w odwołaniu, opierając owe zarzuty w dużej mierze na fakcie, iż zarówno Komisja habilitacyjna Rady Wydziału [...] U[...], jak i sama Rada Wydziału, odmiennie od niej samej oceniły dotychczasowe osiągnięcia naukowe skarżącej. Centralna Komisja uznała, że nie sposób przyznać racji stronie skarżącej, że nieuwzględnienie przez Komisję habilitacyjną Rady Wydziału wszystkich jej osiągnięć w treści recenzji jest równoznaczne z nieuwzględnieniem ich w ocenie. Zdaniem organu odwoławczego, recenzent uzasadniając swoją (autonomiczną) decyzję, powinien wskazać te okoliczności, których uwzględnienie, bądź brak uznał za kluczowe przy formułowaniu oceny. Co więcej, zdaniem organu odwoławczego, recenzja zakłada pewną subiektywność oceny, a co za tym idzie - ocena osiągnięć habilitantki może być odmienna od oceny zaprezentowanej przez innego recenzenta oraz przez samą skarżącą. Centralna Komisja stwierdziła ponadto, że brak jest również podstaw do uznania, iż Rada Wydziału nie dokonała oceny dorobku naukowego strony skarżącej, do której była zobowiązana, a jedynie powieliła decyzję Komisji habilitacyjnej. Centralna Komisja zauważyła, że to Rada Wydziału podejmuje ostateczną uchwalę w kwestii nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, mając na uwadze treść opinii Komisji habilitacyjnej (art. 18a ust. 11 cyt. ustawy). Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszeń proceduralnych, Centralna Komisja wskazała, że - wbrew sugestiom strony skarżącej – ustawodawca dopuścił możliwość obrad Komisji habilitacyjnej w formie wideokonferencji. W ocenie organu odwoławczego, brak wymogu przechowywania nagrań nie może stanowić podstawy odpowiedzialności prawnej, albowiem nie zachodzi tu działanie sprzeczne z przepisami prawa. Ponadto, Centralna Komisja zauważyła, że zarówno Komisja habilitacyjna, jak i Rada Wydziału dysponują, w granicach dopuszczonych przez ustawodawcę, autonomią i swobodą oceny przedstawionego dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno ich zgodność, jak i brak wątpliwości, których rozwiązanie wymaga rozmowy ze skarżącą, nie stanowią naruszenia przepisów prawa, albowiem zgodnie z art. 18a ust 10 ustawy o stopniach naukowych, w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja ta może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Centralna Komisja uznała, że praca pt.: "[...]" nie powinna być zaliczana do dorobku stanowiącego osiągnięcie naukowe skarżącej habilitantki. Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca ma oczywiście prawo swoje wyniki publikować w dowolnym momencie, ale nie może ich traktować, w myśl art. 16 ust. 1 cyt. ustawy, jako osiągnięcia naukowego uzyskanego po otrzymaniu stopnia doktora, ponieważ pochodzą one z badań przeprowadzanych do rozprawy doktorskiej i w niej zawartych. W ocenie organu odwoławczego, powyższe od razu dyskredytuje osiągnięcie naukowe i powoduje, iż wskaźnik oddziaływania lF spada z 7,435 do 5,705, zaś liczba punktów Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego ze 100 do 80, a liczba prac stanowiących osiągnięcie z 4 do 3. Centralna Komisja stwierdziła, że zgodnie z art.16 ust. 2 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych, "osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie". Tymczasem, jak podniosła Centralna Komisja, jedna praca poświęcona jest problemowi otyłości, jako czynnikowi ryzyka szeregu chorób, druga dotyczy zaś oceny, w jakim stopniu organizacja opieki zdrowotnej z wykorzystaniem nowoczesnych technologii może ułatwić sprawowanie opieki i równy dostęp do świadczeń medycznych pacjentom, a w trzeciej przeanalizowano stres i lęk, jako ważne elementy w organizacji opieki medycznej sprzyjające obniżeniu jakości świadczonych usług medycznych. Zdaniem Centralnej Komisji, wszystko powyższe można odnieść do zakresu badań stylu życia. procesów globalizacyjnych, a także indywidualnych zachowań, prowadzących do szerzenia się wielu chorób cywilizacyjnych w społeczeństwie. Organ odwoławczy uznał, że generalnie powyższa tematyka znajduje się w zakresie zainteresowań nauk o zdrowiu i można by ją potraktować, jak "cykl publikacji powiązanych tematycznie". Niemniej jednak, Centralna Komisja stwierdziła, że nie stanowią one, w myśl obowiązującej ustawy i rozporządzenia, znacznego wkładu autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Zdaniem Centralnej Komisji, poruszana w tych pracach tematyka jest powszechnie znana, a w piśmiennictwie krajowym i zagranicznym są liczne publikacje dotyczące tych zagadnień. Konkludując, Centralna Komisja stwierdziła, iż skarżąca nie uprawdopodobniła żadnego ze stawianych przez nią w odwołaniu zarzutów Radzie Wydziału, co potwierdził również w swej opinii recenzent powołany przez Centralną Komisję. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a tym samym odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów stwierdziła, że informacja, że w planie wydawniczym [...] na 2018 rok znalazła się monografia opracowana przez polskich autorów pod tytułem "[...]", w której to publikacji przewidziano rozdział pt: "[...]" autorstwa dr A. R., nie ma rozstrzygającego znaczenia, albowiem dotyczy publikacji, która ma się ukazać po złożeniu wniosku o postępowanie habilitacyjne i nie stanowiła ona przedmiotu administracyjnego postępowania habilitacyjnego. Jednocześnie, Centralna Komisja zarzuciła, iż brak jest w dokumentacji skarżącej udokumentowanej informacji na temat pełnienia opieki naukowej nad doktorantami i na temat staży w zagranicznych lub krajowych ośrodkach naukowych lub akademickich. Ponadto, Centralna Komisja zauważyła, że w postępowaniu habilitacyjnym dorobek naukowy dr A. R. został oceniony przez trzech niezależnych recenzentów. Organ odwoławczy stwierdził, że w jedynej pozytywnej recenzji, prof. M. D. dostrzega w analizowanym cyklu publikacji argumenty, które trudno podzielać w świetle rzeczywistej ich treści. Zdaniem Centralnej Komisji, należy przy tym odnotować fakt, że recenzja ta zawiera także sformułowania momentami więcej niż zbieżne z tymi, których skarżąca używa w swoim autoreferacie. Z koeli, jak zauważyła Centralna Komisja, w recenzjach negatywnych (wydanych przez prof. A. S. i prof. T. Z.) podniesiono m.in. możliwość zaistnienia tzw. auto plagiatu, a także odnotowano szereg mankamentów co najmniej redakcyjnych, jak również niespełnienie wymogu powiązania tematycznego artykułów. Ponadto, Centralna Komisja wskazała, że artykuł poglądowy, niezależnie od jego kwestionowanej oryginalności, nie powinien być włączony do cyklu dokumentującego osiągnięcie stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Jednocześnie, Centralna Komisja uznała, że wartość merytoryczna trzech pozostałych artykułów jest ograniczona. Zdaniem organu odwoławczego, lektura ich treści wskazuje obecność mankamentów warsztatowych, nie tylko na poziomie edycji raportu naukowego. W ocenie organu odwoławczego, powyższe sprawia, że nie można ich uznać za prace o dużej wartości, wnoszące nowe dowody lub tylko nowe spojrzenie na wybrane przez skarżącą zagadnienia reprezentujące problematykę nauk o zdrowiu. Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów stwierdziła w konsekwencji, że analiza przedstawionej do opiniowania dokumentacji pozwalała na stwierdzenie, że postępowanie habilitacyjne przeprowadzone przez Radę Wydziału [...] U[...] przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, zaś poszczególne etapy postępowania mają odzwierciedlenie w stosownych uchwałach Rady Wydziału. Organ odwoławczy uznał, że w analizowanym postępowaniu powołano wysoce kompetentną Komisję habilitacyjną. Organ odwoławczy zauważył, że - w świetle oceny recenzentów powołanych przez Centralną Komisję - w wyniku analizy dorobku naukowego skarżącej, jego wartości merytorycznej i znaczenia dla rozwoju nauki, a także po zapoznaniu się z oceną przeprowadzoną przez Komisję habilitacyjną dotyczącą przede wszystkim tzw. cyklu publikacji składających się na osiągnięcia naukowe skarżącej - stwierdzić należy, że opinia oraz końcowe wnioski Komisji habilitacyjnej są uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego udostępniania nagrań, Centralna Komisja stwierdziła, że podstawowym źródłem informacji o przebiegu posiedzenia są protokoły lub stenogramy. Zdaniem organu odwoławczego, bezwzględny wymóg ich sporządzania i udostępniania jasno wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ odwoławczy zauważył, że z obowiązku tego organ jest zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące obrady w pełni. Zatem, jak wskazała Centralna Komisja, jedynie wówczas, gdy utrwalenie przebiegu obrad organu kolegialnego jest kompletne, organ ten może nie sporządzać ani protokołu, ani też stenogramu i ograniczyć się wyłącznie do udostępniania zapisu audiowizualnego. Centralna Komisja zauważyła, że zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzania protokołu pisemnego i nie są dopuszczane, jako format dokumentacji pracy Rady w systemie kancelaryjnym. Organ odwoławczy stwierdziła, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Centralna Komisja wskazała, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznania się z jej treścią. W ocenie organu odwoławczego, cel ten został zrealizowany, co oznacza, że dalsze żądanie udostepnienia danych, chociaż w innej formie, nie rodzi po stronie organu obowiązku jej udostępnienia. Centralna Komisja podniosła, że o ile wnioskodawca nie posiada interesującej go informacji, udostępnieniu podlega protokół z obrad organu kolegialnego, natomiast materiały audiowizualne i teleinformatyczne tylko wtedy, gdy nie został sporządzony protokół i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie sygn. akt I OSK 934/14). Centrala Komisja stwierdziła, że nagranie (zapis dźwiękowy) z obrad organu kolegialnego jest podstawą do sporządzenia protokołu i ulega zniszczeniu. Zdaniem Centralnej Komisji, zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzenia protokołu pisemnego, który to protokół stanowi dopiero informację publiczną. Według organu odwoławczego, nagrania z przebiegu posiedzenia Rady Wydziału służą jedynie, jako środek techniczny ułatwiający sporządzenie protokołu, a przepisy prawne nie zobowiązują do archiwizowania nagrań i tym samym ich udostępniania (vide: wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2313/14). W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów stwierdziła, że Sekcja Nauk Medycznych powołała dwóch recenzentów do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że obie recenzje były negatywne, zaś ich treść została przedstawiona na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych, której wynik głosowania był negatywny. Centralna Komisja wskazała, że Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z materiałami, podzieliło stanowisko Sekcji Nauk Medycznych i odmówiło poparcia odwołania. W konsekwencji, Centralna Komisja, biorąc powyższe pod uwagę, nie przychyliła się do wniosku skarżącej zawartego w odwołaniu i postanowiła zaskarżoną uchwalę Rady Wydziału odmawiającą nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego utrzymać w mocy. Centrala Komisja zauważyła jednocześnie, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzje Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, jako decyzje organu kolegialnego, stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym (art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych oraz § 7 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów). W tej sytuacji, jak zauważył organ odwoławczy, brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1292/07). Ponadto, Centrala Komisja powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt lII ARN 86/95, w którym Sąd Najwyższy - podzielając stanowisko piśmiennictwa - uznał, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, gdyż właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Centrala Komisja zauważyła, że powyższe stanowisko jest konsekwentnie utrzymywane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem może być m.in. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99, w którym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników zaś tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, brak podstaw do przyjęcia, że decyzja, ze względu na swoją zwięzłość i brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych kwestii, narusza art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji, Centralna Komisja uznała, że w analizowanym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także, że nie uchybiono stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Centralnej Komisji, Rada Wydziału, jako organ orzekający w sprawie, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyła stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniła motywy, jakimi się kierowała przy rozstrzyganiu sprawy. Według organu odwoławczego, Rada Wydziału uzasadniła przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, zaś wydana uchwała zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. - z uwzględnieniem specyfiki postępowania. W piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2018 r. Wnosząc w petitum skargi o jej uwzględnienie i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2018 r., jak i poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżąca zarzuciła, iż Centralna Komisja, wydając sporną decyzje, dopuściła się naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności: 1) naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - poprzez brak przesłania przez Radę Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] akt postępowania w sprawie nadania skarżącej stopnia naukowego doktora [pic]habilitowanego nauk o zdrowiu, 2) naruszenia art. 66a ust. 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych - poprzez brak prowadzenia numeracji oraz metryki akt postępowania przed Centralną Komisją, 3) naruszenia art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych - poprzez brak umożliwienia wglądu w akta postępowania przed Centralną Komisję do dnia [...] lutego 2018 r., 4) naruszenia art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 77 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych - poprzez wydanie decyzji przez Centralną Komisję z naruszeniem zasady legalizmu, zasady prawdy obiektywnej, zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów, 5) naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego, wyczerpującego i pełnego uzasadnienia [pic] faktycznego i prawnego wydanej decyzji przez Centralną Komisję, 6) naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych - poprzez wydanie decyzji z uwzględnieniem recenzji naruszające wymóg pełnego odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji przez Centralną Komisję w sytuacji braku dostępu przez Centralną Komisję do całości materiału dowodowego, 7) naruszenia § 17 pkt 2 w zw. z § 15 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów - poprzez brak sporządzenia protokołu z posiedzenia Sekcji Nauk Medycznych w dniu [...] grudnia 2017 r. oraz posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2017 r., a w konsekwencji - uniemożliwienie zbadania zachowania przez Sekcję Nauk Medycznych oraz Prezydium Centralnej Komisji wymogów formalnych co do podjęcia uchwał w przedmiotowej sprawie, 8) naruszenia § 9 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji - poprzez brak złożenia w aktach postępowania uchwały Sekcji Nauk Medycznych z dnia [...] grudnia 2017 r., 9) naruszenia § 20 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji - poprzez powołanie recenzentów w postępowaniu odwoławczym przez niewłaściwy organ Centralnej Komisji, 10) naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 i 2 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych - poprzez brak wyłączenia w niniejszym postępowaniu prof. dr hab. E. K. z uwagi na pozostawanie przez nią z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 11) naruszenia § 23 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji - poprzez brak udostępnienia akt postępowania po zamknięciu sprawy w dniu [...] stycznia 2018 r., co w konsekwencji narusza zasadę jawności wyników postępowania po jego zamknięciu, 12) naruszenia art. 18a ust. 5 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych - poprzez wydanie decyzji z uwzględnieniem wadliwej recenzji na etapie procedowania przed Radą Wydziału przez prof. D., przez co naruszono wymóg procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję w zakresie oceny poprawności procedowania organu pierwszej instancji i przyjęcie w/w dokumentu do dalszego procedowania przez Centralną Komisję, pomimo stwierdzenia wadliwości tego dokumentu w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. przez Centralną Komisję, przez co doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, skarżąca podkreśliła, że w zakresie spornej uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w całości aktualne pozostają zarzuty sformułowane przez nią w odwołaniu z dnia [...] marca 2019 r. oraz w pismach uzupełniających z dnia: [...] lipca 2017 r., [...] sierpnia 201 r., [...] października 2017 r., [...] października 2017 r. oraz [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż Centralna Komisja, wydając zaskarżoną decyzję, wraz z wyznaczonymi recenzentami, nie dysponowała aktami postępowania prowadzonego przez Radę Wydziału [...] U[...], z uwagi na fakt, że Rada Wydziału nie przekazała Centralnej Komisji akt postępowania na zasadzie opisanej w art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. W opinii skarżącej, Centralna Komisja nie dysponowała w chwili wydawania zaskarżonej decyzji wszystkimi dokumentami związanymi bezpośrednio z przebiegiem całego postępowania, z których wynika konieczność prowadzenia akt postępowania administracyjnego. Skarżąca wskazała na brzmienie art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, zgodnie z treścią których strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania (zdaniem skarżącej, nie stoi temu na przeszkodzie treść § 23 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji, który wskazuje, że akta wytworzone w toku postępowania opiniodawczego przed Komisją są dostępne dla stron i uczestników postępowania od chwili podjęcia uchwały przez Prezydium Komisji, z uwzględnieniem przepisów ustawy o ochronie Informacji niejawnych i przepisów o ochronie danych osobowych - w tym wypadku od [...] grudnia 2017 r.). Skarżąca zarzuciła, że doszło do naruszenia zasady jawności postępowania, a w szczególności jego wyników po wydaniu decyzji przez Centralną Komisję. W tym zakresie, w ocenie skarżącej, doszło do naruszenie praw i interesu strony skarżącej, której utrudniano dostęp do treści dokumentów sporządzonych w toku prac Centralnej Komisji. Strona skarżąca powołała się przy tym na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt SK 30/10, w którym to Trybunał jednoznacznie stwierdził, że procedura prowadzona przed Centralną Komisją wymaga jawności jego wyników po wydaniu decyzji przez Centralną Komisję, a także na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GSK, w którym to NSA wskazał, że art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji w tym Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów istotne obowiązki rzutujące na sposób prowadzonych przez nie postępowań w tym z zachowaniem przejrzystości, uczciwości i sprawiedliwości. Ponadto, skarżąca powołała się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w wyroku z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I SAB/Rz 9/15, w którym to WSA w Rzeszowie zwrócił uwagę na obowiązek prawidłowego numerowania akt sprawy, jako przejaw rzetelności działania organu administracji publicznej i zarazem wyraz zasady jawności postępowania a także gwarancji zapoznania strony z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżąca powołała się również na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1644/16, w którym to WSA w Warszawie skazał, że "Choć postępowanie dowodowe prowadzone przez Centralną Komisję ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji. co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy, to obowiązkiem CK jest (dokonanie w decyzji takich ustaleń. które nie pozostawią wątpliwości, co do tego, że Komisja w istocie rozpatrzyła istotne, mające wpływ na wynik sprawy. zarzuty odwołania. Konieczne jest zatem odniesienie się przez organ do zarzutu dotyczącego składu komisji habilitacyjnej i wyboru recenzentów w sposób pozwalający na stwierdzenie, czy istotnie skład komisji habilitacyjnej i wybór recenzentów był w tym przypadku prawidłowy. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie winno przedstawiać argumentację pozwalającą na dokonanie oceny w zakresie faktycznego rozpatrzenia tego zarzutu odwołania". Zdaniem skarżącej, recenzje powinny w sposób niebudzący wątpliwości rozstrzygać wszystkie istotne zarzuty podnoszone w odwołaniu, jak również być wydane z uwzględnieniem całości materiału dowodowego, który zgromadzony został w toku postępowania przed Radą Wydziału [...] U[...] oraz przed Centralną Komisją. Skarżąca wskazała w tym miejscu ponownie na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 456/11, a także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Lu 507/95, w którym to NSA wskazał, że "Ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jego udziału w postępowaniu". Skarżąca stwierdziła, że - w świetle obowiązującego prawa (art. 78 i nast. k.p.a.) oraz dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych - uznać należy, iż Centralna Komisja nie ustosunkowała się do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez skarżącą dla wyjaśnienia postępowania. Mając powyższe na względzie, skarżąca zarzuciła, iż powyższe przekłada się na uchybienia recenzentów i Centralnej Komisji w sferze zarówno formalnej, jak i merytorycznej, wskazując, że nie odnieśli się oni do zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Skarżąca podniosła także, że recenzje złożone na etapie postępowania odwoławczego są nieprzydatne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, z uwagi na zawarte w nich informacje, iż obaj recenzenci nie posiadają wiedzy i kompetencji do prawidłowej oceny zarzutów natury formalnoprawnej i materialnoprawnej. Skarżąca zarzuciła ponadto, że pominięcie istotnych okoliczności przy podejmowaniu skarżonej decyzji przez Centralną Komisję wskazuje na dowolność oceny zebranego materiału dowodowego i stanowi o wadliwości postępowania odwoławczego. Skarżąca podniosła przy tym, że zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością wydanej decyzji. Mając na względzie powyższe, skarżąca stwierdziła, że charakter i waga podnoszonych przez nią zarzutów wskazuje na to, że mają one fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia odwołania skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że przesądzają one bowiem sui generis o zasadniczych kwestiach formalnych niniejszego postępowania, których uwzględnienie winno skutkować uchyleniem spornej decyzji Rady Wydziału [...] U[...] i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem na rażące błędy proceduralne, które zostały przez Radę Wydziału popełnione. Skarżąca zarzuciła, że Centralna Komisja, wydając zaskarżoną decyzję, poprzestała na powołanych recenzjach, nie wyjaśniając sprawy w sposób pozwalający na jej prawidłowe zakończenie, czym w konsekwencji dopuściła się naruszenia zasad procesowych przewidzianych w art. 7 i art. 8 k.p.a., a także zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. W tym miejscu, skarżąca powołała się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zarówno wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 793/17, jak i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 811/17. Skarżąca wskazała także, że sporne recenzje, które stanowiły podstawę do rozstrzygnięcia sprawy przez Centralną Komisję, a sporządzone przez prof. dr. hab. K. i prof. dr. hab. J. E. Z. stanowią w istocie recenzję postępowania przeprowadzonego przez Komisję habilitacyjną i Radę Wydziału [...] U[...] i wydanych w tym postępowaniu recenzji. Skarżąca podniosła przy tym, że recenzenci zobligowani są do przeprowadzenia samodzielnie takiej oceny, z uwzględnieniem całości materiału dowodowego, który w toku postępowania odwoławczego przedkładała strona skarżąca. Ponadto, skarżąca stwierdziła, że recenzent powinien być osobą obiektywną, niezwiązaną w żaden sposób z jakąkolwiek ze stron, a materiały, na których się opiera, winny być uzyskane w sposób przejrzysty i niebudzący żadnych wątpliwości co do legalności procedury ich ujawnienia. W ocenie skarżącej, okoliczności te rzutują w poważny sposób na obiektywizm oraz rzetelność wydanych recenzji, które były podstawą wydania decyzji przez Centralną Komisję. Skarżąca uznała, że przyjęcie zatem wadliwej recenzji najpierw w postępowaniu przed Radą Wydziału [...] U[...], a następnie - pomimo stwierdzenia jej wadliwości - przed Centralną Komisję, prowadzi do naruszenia procedury administracyjnej, w tym naruszenia art. 18a ust 5 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych, z uwagi na fakt, że jeden z trzech recenzentów, wyznaczony przez jednostkę prowadzącą postępowania został w toku rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy wyeliminowany ze sprawy z uwagi na wadliwość przygotowanej przez niego dokumentacji (recenzji). Skarżąca stwierdziła, że uchybieniem formalnym, mającym także istotne znaczenie dla wyniku analizowanej sprawy, i jednocześnie wpisującym się w kontekst wyżej opisanych działań, jest naruszenie przez organ prowadzący postępowanie habilitacyjne skarżącej - postanowień Regulaminu Posiedzeń Senatu U[...] w [...], w tym ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4, co w konsekwencji wpłynęło na niezapoznanie się członków organu ze złożonymi przez skarżącą dokumentami w postępowaniu habilitacyjnym, jak również dokumentami złożonymi w postępowaniu odwoławczym, a także zastrzeżeniami co do istoty procedowania samej Komisji habilitacyjnej w dniu [...] listopada 2016 r. tj. w sprzeczności z ustawą o stopniach naukowych oraz rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co miało istotny wpływ na wynik głosowania Rady Wydziału [...] U[...]. Skarżąca stwierdziła, że brak jest zatem kluczowych dokumentów niezbędnych do stwierdzenia, czy w niniejszym postępowaniu zachowane zostały warunki formalne procedowania, wpływające na ważność zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji. Skarżąca zarzuciła także, że brak jest prawidłowego powołania recenzentów, co stanowi również istotne uchybienie, mające wpływ na wynik postępowania. W ocenie skarżącej, sporządzenie recenzji w takich warunkach nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych z uwagi na fakt, iż wskazany przez nią recenzent podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Według skarżącej, nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., w opisanych przez skarżącą warunkach, brak jest spełnienia wymogu [pic]sporządzenia dwóch recenzji, które mogłyby być przedmiotem dalszego postępowania przed Centralną Komisją. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zarzutów skargi, Centralna Komisja stwierdziła, iż jej organy, a więc zarówno Sekcja Nauk Medycznych, jak i Prezydium Centralnej Komisji rozpatrzyły zasadność zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu na podstawie dwóch sporządzonych negatywnych recenzji, które były podstawą dla organów Centralnej Komisji do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie i w konsekwencji uznania, że brak jest uzasadnionych podstaw do uznania zasadności zarzutów skarżącej stawianych spornej uchwale Rady Wydziału [...] U[...] odmawiającej nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o zdrowiu. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że pomijając fakt, iż liczne zarzuty formalne, czy wręcz zastrzeżeń natury materialnoprawnej stawiane przez stronę skarżącą - są niezasadne, to nie mogą one również przesłaniać podstawowego wymogu ustawowego, a mianowicie wymogu, aby osiągnięcia naukowe stanowiły znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Centralna Komisja zauważyła tymczasem, że wymóg ten nie został spełniony w przypadku skarżącej, albowiem poza istotnymi zastrzeżeniami odnośnie kanonu dobrej praktyki naukowej, o których świadczy treść przeanalizowanych artykułów, organ nie mógł pominąć również niskich wartości wskaźników parametrycznych dorobku skarżącej, takich jak wskaźnik cytowania i wskaźnik Hirscha. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia 10 października 2018 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o zawieszenie postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na ujawnienie czynów, których ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca powołała się na fakt wszczęcia śledztwa przez Prokuraturę Rejonową [...] w W., w sprawie sygn. akt [...], dotyczącej podejrzenia popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych wchodzących w skład organów prowadzących sporne postepowanie administracyjne, jak również przestępstwa ukrywania, usuwania bądź zniszczenia dokumentacji przedmiotowej sprawy administracyjnej. Skarżąca stwierdziła, że ustalenie w trybie postępowania karnego, że doszło do ujawnionych czynów, będzie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy sądowej, co daje podstawy do zawieszenia postępowania. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2018 r., wniesionym już po zamknięciu rozprawy, strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo w celu wyjaśnienia, z jakich powodów Sąd nie dysponuje całością materiału dowodowego, który był zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o skierowanie przez Sąd wniosku do Centralnej Komisji o wyjaśnienie braku załączenia do akt sprawy szeregu wymienionych w przedmiotowym piśmie dowodów. Jednocześnie, strona skarżąca podtrzymała swój wcześniejszy wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w W., w sprawie sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu A. R. - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, wydając sporną decyzję administracyjną, nie dopuściła się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, albowiem w sposób dostatecznie precyzyjny wyjaśniła w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., dlaczego uznała, że dorobek skarżącej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Sąd uznał w konsekwencji, że Centralna Komisja, utrzymując w mocy sporną uchwałę Rady Wydziału [...] U[...] odmawiającą nadania skarżącej A. R. stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu - dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie właściwego zastosowania przesłanek, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 18a ust. 11 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych. Tym samym, Sąd stwierdził, że Centralna Komisja, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną utrzymująca w mocy sporną uchwałę Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu - nie dopuściła się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, skoro organ odwoławczy w sposób właściwy dokonał oceny prawidłowości zastosowania zarówno przepisów formalnych regulujących postępowanie habilitacyjne, jak i norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie o stopniach naukowych oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, brak jest podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2017 r., jak i poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Przechodząc do oceny obu spornych rozstrzygnięć, na wstępie warto zauważyć, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowi, iż w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie powyższego przepisu cyt. ustawy przyjmuje się w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, etc. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz regulacji zawartych w statucie Centralnej Komisji, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/16). Jednocześnie, przyjmuje się, że sąd administracyjny nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji, a jedynie miejscem, gdzie kontrola działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. Jednakże, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że aby sąd mógł zrealizować skutecznie ustawowe zadanie, to organ musi mu to umożliwić, a w szczególności zapewnić możliwość skontrolowania zaskarżonego aktu (rozstrzygnięcia) wydanego na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2052/14). Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami. Przede wszystkim uznać należy, że zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., Centralna Komisja zobligowana była do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o stopniach naukowych. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że - wbrew stanowisku strony skarżącej – Centralna Komisja wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlaczego uznała, że postępowanie habilitacyjne przeprowadzone zostało w sposób formalnie prawidłowy, zaś skarżąca A. R. nie ma osiągnięć naukowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, a więc stanowiących znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, dlaczego nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. Zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że Centralna Komisja, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] stycznia 2017 r., odmawiającą nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu - prawidłowo uwzględniła i dokonała analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wykazując w sposób właściwy, że Rada Wydziału, orzekając w sprawie, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyła stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniła motywy, jakimi się kierowała przy rozstrzyganiu sprawy. W ocenie Sądu, Centralna Komisja uzasadniła przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, zaś wydane rozstrzygnięcie zawierało niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem specyfiki postępowania habilitacyjnego. W tym miejscu, należy wyraźnie wskazać, że o ile - co do zasady - Centralna Komisja nie jest bezwzględnie związana opiniami recenzentów, o tyle jednak - zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie o stopniach naukowych - organ ten nie może całkowicie pominąć w swojej ocenie owych recenzji, gdyż zobowiązany jest do odpowiedniego ustosunkowania się do przedłożonych recenzji, tym bardziej, że były one negatywne dla skarżącej. W powyższym zakresie, Centralna Komisja dokonała oceny owych recenzji prawidłowo, nie dopuszczając się w konsekwencji jakiegokolwiek istotnego naruszenia m.in. przepisu art. 80 k.p.a., który nakazuje organowi wnikliwie rozpatrzenie wszystkich zgromadzonych w sprawie opinii recenzentów, a także - w przypadku niepodzielania ocen i argumentów wyrażonych w owych recenzjach - do wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji, z jakich powodów organ uznał jednak, że recenzje te nie przesądzają o spełnieniu przez skarżącą warunków zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Mając powyższe na względzie, uznać trzeba, iż Centralna Komisja, uwzględniając wszystkie recenzje dołożyła należytej staranności w ocenie całości materiału dowodowego, co w efekcie wpłynęło na rzetelność oceny dokonanej przez organ przy wydawaniu spornej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej, związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. W ocenie Sądu, uzasadnienie spornego rozstrzygnięcia Centralnej Komisji w sposób prawidłowy odnosi się do przesłanek dających podstawę do zastosowania art. 21 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, Centralna Komisja nie dopuściła się jednocześnie naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym, zharmonizowanej z Konstytucją RP, ogólnej zasady, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zrachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję lub inny akt z zakresu administracji publicznej nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., sygn. akt SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, należy pamiętać o tym, iż przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja, wydając sporną decyzje z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie odmowy nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu, nie dopuściła się obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Centralna Komisja była obowiązana m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wydając sporną decyzję administracyjną z dnia [...] grudnia 2017 r., Centralna Komisja nie dopuściła się w toku postępowania jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności (zasadności) podjętego rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej treści organ wyraźnie wskazał, dlaczego - pomimo podniesionych przez stronę skarżącą argumentów i przedłożonych materiałów dowodowych - zasadna jest odmowa przyznania stronie skarżącej tytułu naukowego doktora habilitowanego nauk o zdrowiu. Jednocześnie, Sąd pragnie wyjaśnić, iż - rozpatrując wniosek strony skarżącej - uznał, że brak jest podstaw do zawieszenia prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., albowiem na obecnym etapie wskazanego przez skarżącą postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w W., w sprawie sygn. akt [...], nie sposób uznać, że ujawnił się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Warto zauważyć, że jeżeli przywołane przez stronę skarżącą postępowanie karne ewentualnie potwierdzi jej zastrzeżenia dotyczące zachowania członków organów rozstrzygających sprawę zakończoną ostateczną decyzją Centralnej Komisji, strona będzie mogła skorzystać z uprawnienia do wznowienia postępowania z uwagi na istnienie związku przyczynowego między wydaną decyzją a popełnionym przestępstwem. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.