II SA/Wa 778/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") decyzją z [...] lutego 2020r., po rozpatrzeniu odwołania M.H. (zwany dalej "Skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (zwany dalej "KSP") z [...] grudnia 2019r., którą odmówiono Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096, ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284, ze zm., zwana dalej "u.b.a."). KGP w uzasadnieniu wskazał, że Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił [...] września 2018r. o wydanie pozwolenia na egzemplarz broni palnej bojowej do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżący spełnia pozytywne przesłanki określone w przepisach u.b.a. Jest wspólnikiem G. Spółka z o.o. Sp.k., która prowadzi strzelnicę [...] (zwana dalej: "Strzelnicą")- rozpoznawalny obiekt w [...]. Spółka posiada bardzo dużą ilość broni na świadectwo, a Skarżący posiada dostęp do magazynu broni na Strzelnicy. Jest odpowiedzialny za otwieranie i zamykanie strzelnicy, każdego dnia porusza się z kluczami do magazynu broni. Powoduje to, że pozostaje w stałym, realnym, ponadprzeciętnym stanie zagrożenia życia i zdrowia. Skarżący jest ponadto powszechnie znany jako osoba, która posiada dostęp do broni przechowywanej na strzelnicy, co świadczy o ponadprzeciętności sytuacji. Posiada pozwolenie na broń do celu sportowego, szkoleniowego i kolekcjonerskiego. W ramach tych pozwoleń, dysponuje dużą ilością egzemplarzy broni. Przywołane okoliczności "wskazują na obiektywne powody pozwalające przyporządkować występującemu zagrożeniu życia i zdrowia wnioskodawcy cechy kwalifikowane, tj. przejawiające się permanentnością i aktualnością, realnością rzeczywistą i obiektywną, nadzwyczajną". Skarżący załączył do wniosku orzeczenia potwierdzające, że może dysponować bronią z [...] czerwca 2018r.: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] oraz wydruk z [...] września 2018r. z Centralnej Informacji KRS. KSP w toku postępowania uzyskał informację, że Skarżący nie figuruje na [...] października 2018r. w Krajowym Rejestrze Karnym. K[...]P wystąpił też do jednostki właściwej ze względu na miejsce zamieszkania Skarżącego (Komendy Rejonowej Policji [...]) o ustalenie okoliczności świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia Skarżącego, a pismem z [...] września 2018r. zwrócił się do Skarżącego z zapytaniem, czy poza wymienionymi we wniosku okolicznościami wystąpiły inne zdarzenia, które wskazywałyby na potrzebę posiadania broni palnej do ochrony osobistej. Skarżący poinformował w odpowiedzi, że strzelnica jest obiektem, gdzie mają miejsce tragiczne zdarzenia, nie tylko zamachy na własne życie, ale również zamachy na jej pracowników oraz właścicieli. Z usług Strzelnicy może korzystać każdy kto wykupi szkolenie; strzelanie odbywa się pod "okiem instruktora", ale Skarżący nie jest w stanie przewidzieć, jak zachowa się osoba, która znajdzie się w posiadaniu broni. Broni nie otrzyma osoba "w stanie nietrzeźwości, pobudzona, apatyczna", bowiem instruktor dokonuje takiej oceny subiektywnie, ale nie jest w stanie ocenić, czy osoba jest zainteresowana strzelaniem, czy też przyszła tylko po to, aby pozyskać broń. Przebywanie na Strzelnicy każdego dnia jest wysoce ryzykowne. Skarżący powołał się na śmiertelny wypadek na strzelnicy w [...], gdzie 25-letni mężczyzna zastrzelił instruktora i dodał, że na Strzelnicy wielokrotnie miały miejsce niebezpieczne sytuacje, m.in. próby samobójcze, w tym skuteczne. Przychodzą tam osoby nieprzewidywalne - będące potencjalnie pod wpływem alkoholu, czy też innych środków odurzających. Każdorazowo, w takich przypadkach, wzywana jest Policja. Do K[...]P 24 października 2018r. wpłynęła pozytywna opinia o Skarżącym. Uzyskano też protokoły z kontroli warunków przechowywania posiadanej przez Niego broni. K[...]P [...] stycznia 2019r. przesłuchał Skarżącego, który podtrzymał argumenty z ww. wniosku i podkreślił, że stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia wywodzi z prowadzenia Strzelnicy, której jest współwłaścicielem. Jest też prezesem Zarządu Klubu Strzeleckiego [...] i Stowarzyszenia [...]. Zaakcentował, że prowadzenie strzelnicy jest z natury niebezpiecznym rodzajem działalności gospodarczej, ale wskazał, że wysokie jest ryzyko zamachu na Jego życie i zdrowie, bo jest powszechnie znany jako osoba, posiadająca dostęp do broni przechowywanej na Strzelnicy. W związku z krótkim okresem prowadzenia Strzelnicy (ok. 1,5 roku) do chwili obecnej nie doszło do zdarzeń bezpośrednio dotyczących Skarżącego ani nie były prowadzone postępowania, w których występowałby jako pokrzywdzony. Na Strzelnicy jest całodobowy monitoring interwencyjny, więc w sytuacji niebezpiecznej dysponuje przyciskiem alarmowym, który skutkuje wezwaniem grup interwencyjnych, ale przyjeżdżają one po jakimś czasie, co świadczy o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia i mienia. Skarżący jest instruktorem strzelectwa i trenerem [...], wykonuje też zawód zaufania publicznego - doradca podatkowy, restrukturyzacyjny, aplikant adwokacki. Jest wspólnikiem w kancelarii prawnej "[...]". K[...]P decyzją z [...] lutego 2019r. odmówił wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wskazując, iż brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających jego wydanie. KGP decyzją z [...] kwietnia 2019r., w wyniku odwołania Skarżącego, uchylił ww. decyzję K[...]P, wskazując, że załatwienie sprawy wymaga dodatkowych ustaleń, istotnych w sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia K[...]P. K[...]P w toku ponownie postępowania podjął czynności mające na celu ustalenie aktualnego stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego Skarżącego. Zwrócił się m.in. do jednostki Policji właściwej ze względu na miejsce zamieszkania Skarżącego (Komisariatu Policji [...]) o sporządzenie aktualnej opinii o Nim, z uwzględnieniem informacji świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia. Skierował też pismo do Komendanta Rejonowego Policji [...] w [...], w celu potwierdzenia zgłoszenia zdarzeń, które miały miejsce na Strzelnicy, a także do Skarżącego w celu odniesienia się do uprzednio podniesionych kwestii dotyczących istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia. Skarżący w odpowiedzi oświadczył, że sytuacje skutkujące zagrożeniem jego życia lub zdrowia, które miały miejsce na Strzelnicy były zgłaszane na numery alarmowe, a przepisy prawa nie nakazują prowadzenia ich ewidencji, w związku z czym brak możliwości wskazania daty i nazwy organu, do którego kierowano zgłoszenia. Nie wystąpiły też bezpośrednie zdarzenia świadczące o zagrożeniu dla jego życia i zdrowia a odnoszące się do bycia współwłaścicielem Strzelnicy i posiadania kluczy do magazynu broni, ale prawdopodobieństwo ich wystąpienia, jest wysokie. Żadne nowe okoliczności, oprócz przywołanych, nie wystąpiły. K[...]P uzyskał z Krajowego Rejestru Karnego informację z [...] czerwca 2019r., że Skarżący w nim nie figuruje. 15 lipca 2019r. wpłynęła z Komisariatu Policji [...] pozytywna opinia o Skarżącym. W piśmie z [...] września 2019r. zawarto informację, że jednostka ta, nie posiada informacji, które świadczyłyby o stałym i realnym zagrożeniu życia, zdrowia i mienia Skarżącego. K[...]P uzyskał [...] sierpnia 2019r. z Komendy Rejonowej Policji [...] pismo, w którym wskazano, że od 1 stycznia do 28 czerwca 2018r. odnotowano cztery interwencje Policji, dotyczące samobójstwa popełnionego na zawodach strzeleckich, zakłócenia porządku publicznego i zaburzenia psychicznego osoby usiłującej popełnić samobójstwo. Wydział Dochodzeniowo-Śledczy tej jednostki prowadził dwie sprawy dotyczące zdarzeń na Strzelnicy, ale obie zakończyły się umorzeniem, jedna dotycząca popełnienia samobójstwa, z braku znamion czynu zabronionego, a druga dotycząca namowy do samobójstwa umorzona w trybie art. 308 k.p.k. Z pisma Prokuratury Rejonowej [...], do której zwrócono się z zapytaniem, czy Skarżący zgłaszał, w związku ze zdarzeniami zaistniałymi na Strzelnicy, jakiekolwiek informacje świadczące o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu Jego życia lub zdrowia, wynika, że nie prowadzono czynności z udziałem Skarżącego. K[...]P ponownie - [...] listopada 2019r. przesłuchał Skarżącego, który nadmienił, że kilkukrotnie w godzinach nocnych, na Strzelnicy włączył się alarm, a w lipcu 2018r. miało miejsce włamanie do jej siedziby. Próbowano też włamać się na Strzelnicę, lecz nieskutecznie. O zdarzeniach tych nie informowano Policji. Skarżący zaakcentował, że zagrożenie wywołuje to, że nie jest osobą anonimową - jako prelegent, bierze udział w konferencjach, które są transmitowane w środkach masowego przekazu. W związku z tematem dotyczącym organizowania strzelnic, który poruszał na konferencji "[...]", w grudniu 2017r. był "zaczepiany i zagadywany przez losowe osoby". Choć nie doszło do kierowania wobec Niego gróźb karalnych, obawy istnieją. Wysokie prawdopodobieństwo stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia i mienia stanowi również to, że większość osób wie, że jest Skarżący jest współwłaścicielem Strzelnicy i posiada klucze do magazynu broni, gdzie bywa w różnych godzinach. Nie doszło do zamachu na Jego osobę, ale obawia się, że taka sytuacja może wystąpić. Strzelnica jest największą krytą strzelnicą w Polsce, generuje potencjalnie większe prawdopodobieństwo wizyty osób, które chcą wykorzystać broń niezgodnie z jej przeznaczeniem, np. do zamachu na instruktora, bądź użyć jako środek służący do popełnienia samobójstwa. Osoby z zagranicy, w tym z regionów zagrożonych terroryzmem, też mogą korzystać ze Strzelnicy, co może skutkować powstaniem niebezpieczeństwa Skarżącego, pracowników i klientów. We wrześniu 2018r. miała miejsce próba samobójcza, ale nie był obecny przy zdarzeniu. Sama lokalizacja powoduje, że ze Strzelnicy korzysta coraz więcej osób, co stanowi wysokie prawdopodobieństwo, że klienci mogą chcieć dokonać kradzieży znajdującej się tam broni i amunicji, w celu dokonania przestępstw, w tym zamachów terrorystycznych. Nie występuje o pozwolenie na broń palną celem zapobiegania tym zdarzeniom, ale z uwagi na to, że w związku z tymi zdarzeniami obawia się o swoje życie i zdrowie. K[...]P decyzją z [...] grudnia 2019r. odmówił Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wskazując, że brak jest podstaw do przyznania tak szczególnego środka ochrony osobistej jakim jest broń palna. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji i wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, z uwagi na naruszenie art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.b.a. - przez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że Skarżący nie przedstawił ważnej przyczyny posiadania broni stanowiącej stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Ww. przepis określa zakres podstaw do przyznania pozwolenia na broń, nie jest on ograniczony tylko przesłankami z art. 10 ust. 3 pkt 1-7 u.b.a. W jego przypadku występują łącznie trzy okoliczności uzasadniające wydanie uprawnienia. Skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią i ważną przyczynę jej posiadania - jest wspólnikiem spółki, która prowadzi Strzelnicę i ma dostęp do magazynu broni. To oznacza, że w związku z tymi okolicznościami pozostaje w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia. Dlatego wniosek należało rozpatrzeć pozytywnie. K[...]P niewłaściwie zinterpretował przepisy i doprowadził do sytuacji, w której de facto żadne zdarzenia mające miejsce w przeszłości, ani zdarzenia, które mogą wystąpić w przyszłości nie stanowią, w myśl u.b.a., ważnej przyczyny do posiadania broni. Skarżącego postawiono w sytuacji negatywnie oddziałującej nie tylko na jego sferę praw i obowiązków, ale także na jego sferę wartości podstawowych - musi zostać postrzelony w miejscu wykonywania pracy - Strzelnicy - aby organ uznał to za ważny powód do wydania ww. pozwolenia na broń. Prowadzenie Strzelnicy jest sytuacją zdecydowanie nadzwyczajną i niepowszednią i stanowi wysokie prawdopodobieństwo stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia Skarżącego. Przebywanie na Strzelnicy jest ryzykowne i wyróżnia Skarżącego z ogółu obywateli. Instruktor przed oddaniem broni klientowi Strzelnicy ma obowiązek ocenić jego stan psychofizyczny, ale nie jest w stanie przewidzieć, jak się taka osoba zachowa. Nie wiadomo czy jest zainteresowana strzelaniem dla rozrywki, czy kierują nią inne niezgodne z prawem zamiary, o czym, np. świadczy zdarzenie na strzelnicy w [...]. KGP - po rozpatrzeniu odwołania - wydał decyzję powołaną na wstępie oraz wskazał, że w prawie polskim nie przewiduje się prawa obywatela do posiadania broni, a uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami u.b.a. Prawo to zatem w żadnym przypadku nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a., pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej, za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie KGP spełnienie wymogów formalnych, koniecznych do ubiegania się o pozwolenie na broń i brak negatywnych przesłanek, wbrew twierdzeniu Skarżącego, nie stanowi okoliczności wystarczających do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie takiego pozwolenia, że znajduje się w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w stopniu wyższym niż to, na jakie narażeni są inni obywatele. Powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń, że teoretycznie może paść ofiarą zamachu. Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń dla ochrony osobistej powinna wykazać, że zachodzą sytuacje i fakty, mające odzwierciedlenie w rzeczywistości, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.b.a. Do wydania pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej, konieczne jest istnienie zagrożenia ukierunkowanego na określoną osobę. Zdaniem KGP nawet, jeśli przyjąć, że przedstawiciele określonych grup zawodowych, bądź społecznych potencjalnie są bardziej narażeni za zamach na ich bezpieczeństwo osobiste, niż inne osoby, obawa o własne bezpieczeństwo ze względu na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, w której niewątpliwie ma się do czynienia z dużą ilością egzemplarzy broni, nie stawia Skarżącego automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zgromadzone w sprawie materiały dowodowe nie wskazują, aby życie lub zdrowie Skarżącego było stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone. Sam Skarżący, składając [...] stycznia 2019r. oświadczenie do protokołu, podkreślił, że w związku z prowadzeniem Strzelnicy nie doszło do zdarzeń skierowanych bezpośrednio wobec Niego, nie były też prowadzone żadne postępowania, w których występowałby jako pokrzywdzony. Komisariat Policji [...] też nie posiada informacji, które świadczyłyby o stałym i realnym zagrożeniu życia, zdrowia i mienia Skarżącego. Szczególnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia Skarżącego nie można więc upatrywać w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, skoro Skarżący w związku z tymi okolicznościami nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej tym dobrom. Na Strzelnicy jest też całodobowy monitoring interwencyjny, a Skarżący dysponuje przyciskiem alarmowym, który skutkuje wezwaniem grup interwencyjnych w sytuacji niebezpiecznej. KGP zauważył, że lokalizacja Strzelnicy również nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przyznanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Komenda Rejonowa Policji [...] - jednostka właściwa, z uwagi na miejsce lokalizacji Strzelnicy - poinformowała, że od 1 stycznia do 28 czerwca 2018r. odnotowano cztery interwencje Policji (samobójstwo na zawodach strzeleckich, zakłócenie porządku publicznego, zaburzenia psychiczne osoby usiłującej popełnić samobójstwo). Wydział Dochodzeniowo-Śledczy ww. jednostki umorzył sprawy dotyczące: - popełnienia samobójstwa, z braku znamion czynu zabronionego; - namowy do samobójstwa w w trybie art. 308 k.p.k. KGP podkreślił, że zagrożenie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej winno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie osoby wnioskującej o przyznanie tego uprawnienia. Analiza materiału dowodowego sprawy nie potwierdziła, aby życie i zdrowie Skarżącego znajdowało się w szczególnym zagrożeniu w związku z tymi incydentami. Zresztą sam Skarżący, składając zeznania [...] listopada 2019 r. podał, iż "nie był obecny przy zdarzeniu". Ustawodawca w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. mówi o zagrożeniu realnym, co oznacza, że podstawą przyznania pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej nie mogą być zagrożenia hipotetyczne, mogące wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie. Zagrożenie, jakie stara się wykazać Skarżący, w związku z prowadzeniem Strzelnicy nie nosi cech ani stałego, ani realnego, ani ponadprzeciętnego, a jedynie cechy zagrożenia hipotetycznego, na które wystawiony jest każdy obywatel prowadzący tego rodzaju działalność gospodarczą. Ustawodawca takiej odmiany zagrożenia (przypuszczalnego, domniemywanego) nie wskazał w u.b.a. i nie uzależniał od jej istnienia, przyznania pozwolenia na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej. Nie można zakładać, że każda potencjalna osoba korzystająca ze Strzelnicy będzie chciała wykorzystać posiadaną broń niezgodnie z jej przeznaczeniem, np. do zamachu na instruktora, czy jako środek służący popełnieniu samobójstwa, bądź do terrorystycznego jej wykorzystania. Tym samym, automatycznie stanowi stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia strony, pracowników, a także klientów tego obiektu. Subiektywna ocena osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej w związku z grożącym jej niebezpieczeństwem, z uwagi na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej, nie może stanowić podstawy do wydania jej pozwolenia. Skarżący, składając zeznania [...] listopada 2019r., podkreślił, że nie występuje o pozwolenie na broń palną celem zapobieżenia takim zdarzeniom, ale z uwagi na to, że w związku z tymi zdarzeniami obawia się o swoje życie i zdrowie. Możliwość prewencyjnego oddziaływania broni wobec potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych, w bliżej nieokreślonej przyszłości nie jest okolicznością wskazującą na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia Skarżącego, a tym samym nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się niezbicie wskazują, że inne środki ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Słusznie zatem K[...]P podniósł, że argumenty powołane przez Skarżącego i zgromadzone w toku postępowania dowody nie dają podstaw do wydania ww. pozwolenia na broń. Skarżący nie przedstawił okoliczności faktycznych świadczących o zagrożeniu Jego życia, zdrowia lub mienia, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej. Przyznanie zatem prawa do broni tylko z tego powodu, że Skarżący subiektywnie czuje się zagrożony zamachem na bezpieczeństwo osobiste, z uwagi na prowadzenie Strzelnicy, stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem u.b.a. i racjami interesu społecznego, którego istotą jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. KGP, rozważając kwestię aktualnego zagrożenia życia i zdrowia Skarżącego wskazał, że wypadek na strzelnicy w [...] nie rzutuje negatywnie na obecny stan bezpieczeństwa Skarżącego. Niebezpieczne sytuacje, m.in. zamachy samobójcze zdarzają się w różnych miejscach, a brak poczucia bezpieczeństwa deklaruje wiele osób z różnych powodów. Nie oznacza to wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wniesie. Ogólny stan bezpieczeństwa, wiek, miejsce zamieszkania, nie mogą same przez się stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń. KGP - odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, że czuje się zagrożony również z tego tytułu, że nie jest osobą anonimową - jako prelegent bierze udział w konferencjach, które są transmitowane w środkach masowego przekazu - stwierdził, że rodzaj zajęcia może mieć znaczenie pomocnicze przy ubieganiu się o broń do ochrony osobistej, ale nie decydujące. Przekonanie strony o grożącym jej potencjalnym niebezpieczeństwie w związku z tego rodzaju zajęciem, nie jest wystarczające. Skarżący nie udowodnił, aby kiedykolwiek, w związku z uczestnictwem w konferencjach znalazł się w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Nie wskazał też okoliczności dających podstawę sądzić, że jest zagrożony bezprawnym zamachem z tego tytułu. Skarżący sam wskazał, że po jednej z konferencji, choć był zaczepiany i zagadywany przez losowe osoby, nie doszło do kierowania wobec Niego gróźb karalnych. W ocenie KGP okoliczność, że Skarżący posiada już inne rodzaje pozwolenia na broń, jak również kwalifikacje strzeleckie, a ponadto, wykonywanie zawodu zaufania publicznego - doradcy podatkowego, restrukturyzacyjnego, bycie aplikantem adwokackim i wspólnikiem kancelarii prawnej nie może wpłynąć na pozytywne rozpatrzenie ww. wniosku. W przypadku wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej znaczenie mają wyjątkowe, a jednocześnie stałe, realne i ponadprzeciętnego okoliczności stanowiące zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. KGP nie zgodził się, że wnioskujący o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej musi zostać wcześniej postrzelony w miejscu wykonywania pracy - na Strzelnicy. Koniecznym jest jednak uprawdopodobnienie, że istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenia życia i zdrowia lub mienia. W ocenie organów Policji Skarżący takiego zagrożenia nie uprawdopodobnił, a twierdzenia o grożącym stronie niebezpieczeństwie w związku z prowadzeniem Strzelnicy, nie ma oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Skarżący chce prewencyjnie chronić swoje życie, co nie obliguje organów Policji do wyposażenia go w broń palną. Prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma charakteru powszechnego oraz podlega reglamentacji administracyjnej. Skarżący nie przekonał także KGP, że w jego przypadku spełnione zostały wymogi z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP z [...] lutego 2020r. w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawnie przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. - przez nieprawidłową wykładnię przesłanki ponadprzeciętności zagrożenia życia i zdrowia, przez zbyt wąską wykładnię tego pojęcia i ograniczenie stosowania tej przesłanki realnie do stanu wysokiego zagrożenia życia lub zdrowia, gdy ustawa wymaga jedynie spełnienia przesłanki ponadprzeciętności. b) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez dowolną, a nie swobodną, ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na ustaleniu na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, że Skarżący nie jest osobą ponadprzeciętnie, realnie i stale zagrożoną, mimo że Skarżący spełnia te przesłanki, co miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Skarżącego KGP dokonał błędnej wykładni przesłanki "ponadprzeciętności" przez nadawanie jej zbyt wąskiego znaczenia, co rzutuje na całą analizę materiału dowodowego i późniejsze nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego. Organ w ramach praktyki rozpatrywania spraw dotyczących pozwoleń na broń do ochrony osobistej wypracował praktykę, która uniemożliwia jakiekolwiek zastosowanie przepisów u.b.a. - doprowadził do sytuacji, w której nikt nie może otrzymać takiego pozwolenia, co narusza sens wprowadzenia celu takiego pozwolenia. KGP traktuje "ponadprzeciętność" zbyt restrykcyjnie przez błędne nadawanie tej przesłance charakteru "wysokiego" zagrożenia, a ustawodawca, odnosi się do "ponadprzeciętnego" zagrożenia, a nie "wysokiego" czy "rażąco wysokiego" stopnia. Dopuszczalna jest więc co najmniej pięciostopniowa skalę zagrożenia potencjalnego. Przesłanką pozytywną do uzyskania wnioskowanego przez Skarżącego pozwolenia na broń jest przebywanie w stanie "ponadprzeciętnego" zagrożenia, czyli zagrożenia o skali większej niż inne potencjalne osoby fizyczne. Może to nastąpić do zdarzeń przeszłych, które nie dotyczą bezpośrednio stałego, realnego i ponadprzeciętnego wnioskodawcy, ale świadczą o istnieniu takiego zagrożenia w przyszłości. Sposób wykładni ww. pojęcia wymaga bardziej szczegółowej interpretacji, gdyż sposób dokonywania wykładni przez KGP sprawia, że ten art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. jest praktycznie niestosowalny i oznacza faktyczne odrzucenie możliwości jego stosowania - lub w gorszym wypadku - dowolnego. Zaskarżoną decyzję należało uchylić ze względu na konieczność ponownego przeprowadzenia sprawy z uwzględnieniem mniejszego rygoryzmu traktowania ww. przesłanki. Skarżący na wszelki wypadek podniósł też zarzut naruszenia procedury - dowolnej, a nie swobodnej wykładni prawa, gdyż z materiału dowodowego wynika, że jest On osobą nawet nie "ponadprzeciętnie", ale "wysoce" zagrożoną i spełnia wymóg przesłanki "ponadprzeciętności", niezbędny do uzyskania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej. Skarżący stwierdził przy tym, że KGP rzetelnie zebrał materiał dowodowy, który jest kompletny. KGP dokonał natomiast dowolnej jego oceny, która skutkowała uznaniem, że Skarżący nie jest osobą stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożoną, mimo że z zebranego materiału dowodowego wynika, że jest. Prowadzenie Strzelnicy wskazuje, że Skarżący nie jest w stanie zapewnić sobie innych środków ochrony życia i zdrowia Skarżący i musi być w każdej chwili gotowy do ich obrony. Społeczna wiedza o wykonywanej przez Niego działalności uniemożliwia mu zastosowanie alternatywnego rozwiązania, chociażby w postaci ochrony osobistej, gdyż taka ochrona byłaby wymagana całodobowo i generowałoby nadmierne koszty i uciążliwości w jego życiu. Ustawodawca nie bez przyczyny wskazał ochronę życia i zdrowia jako przesłankę posiadania broni - jeżeli uważałby, że każdy może zatrudnić ochronę, nie przewidywałby takiej okoliczności jako ważnej przyczyny posiadania broni palnej do ochrony osobistej. NSA w wyroku z 26 października 2017r. sygn. akt II OSK 307/16 stwierdził, że zagrożenie wnioskodawcy musi być nadzwyczajne i niepowszednie. Prowadzenie strzelnicy i posiadanie dostępu broni jest okolicznością świadczącą o co najmniej ponadprzeciętnym zagrożeniu. W województwie [...], zgodnie z mapą strzelnic dostępną na stronie https://gdziestrzelac.eu/mapa-5trzelnic, jest 37 strzelnic. Ilość osób prowadzących strzelnice jest więc bardzo mała, a prowadzenie tej formy działalności gospodarczej nie jest okolicznością zwykłą i powszechną - zaś odpowiedzialność i ryzyko prowadzenia działalności związane z ciągłym kontaktem z osobami związanymi z bronią palną jest bardzo duże. Konieczne jest zatem uchylenie ww. decyzji KGP i ponowna analiza zebranego materiału dowodowego. 3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 22 stycznia 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II miasto stołeczne Warszawa było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję KGP w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu. Tym samym należało uznać, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł być uznany za zasadny. Sąd stwierdza przede wszystkim, że wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, organy administracyjne obu instancji, orzekające w sprawie, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 u.b.a. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 u.b.a., pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej, ochrony osób i mienia. W świetle natomiast art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. za ważną przyczynę, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a. uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia. Z ww. przepisów wynika zatem, że na stronie wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń, także na broń palną bojową do ochrony osobistej, ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą ważne przyczyny posiadania broni. Stosownie bowiem do treści art. 10 ust. 1 u.b.a., to wnioskodawca ma przedstawić ważną przyczynę posiadania broni, a organy Policji mają obowiązek ocenić, czy okoliczności wskazane przez stronę pozwalają na wydanie pozwolenia na broń. Istota sprawy w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, także palną bojową do ochrony osobistej sprowadzała się więc do analizy stanu faktycznego sprawy przez pryzmat normy art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.b.a., tj. do ustalenia, czy Skarżący przedstawił ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osobistej, którą jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. W tym kontekście prawidłowe jest stwierdzenie KGP, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w Polsce prawo do posiadania broni nie należy do kategorii praw i wolności osobistych. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane w drodze decyzji administracyjnej. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, że broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005r. sygn. akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Prawo do posiadania broni nie może być zatem zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009r. sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSAiWSA 2010r., nr 1, poz. 5; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1292/11, dostępny na www.nsa.gov.pl). Powyższe poglądy dotychczas konsekwentnie wyrażane w judykaturze wskazują, że warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ administracyjny dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Sąd bada natomiast, czy ocena dokonana przez organ nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone obowiązujące przepisy i to zarówno natury procesowej, jak również materialnoprawnej. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracyjne, mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zgromadziły i rozpatrzyły obszerny materiał dowodowy, istotny z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, zapewniając jednocześnie Skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Warto też zwrócić uwagę, że Skarżący, choć w petitum skargi formułuje zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w uzasadnieniu skargi wskazuje, że materiał dowodowy zebrano rzetelnie i jest on komplety. Skarżący uznaje natomiast, że KGP na bazie tegoż materiału dowodowego dokonał dowolnej jego oceny, która skutkowała uznaniem, że Skarżący nie jest osobą stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożoną, choć w ocenie Skarżącego wynika, że jest. W tym zakresie Skarżący wskazuje na naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd stanowiska tego nie podziela i uznaje, że oceny organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są logiczne i spójne oraz nie można ich uznać za dowolne w świetle całokształtu ustalonych okoliczności faktycznych. KGP, oceniając te okoliczności, odwołał się bowiem do obowiązujących przepisów prawa, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji i dokonał ich prawidłowej wykładni. Rację miał przede wszystkim KGP, podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przypadku ubiegania się o broń do ochrony osobistej zagrożenie uzasadniające wydanie wnioskowanego pozwolenia powinno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie osoby ubiegającej się o wydanie takiego pozwolenia. Prawidłowe było także wskazanie, że możliwość wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej, w przypadku występowania stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia mienia, istnieje tylko wówczas, gdy zagrożenie to przekłada się na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej. KGP słusznie odwołał się też do językowej wykładni zwrotu "realne zagrożenie" i pojęć: "stałości" i "ponadprzeciętności" oraz uwzględnił poglądy wyrażane w dotychczasowym i aktualnym orzecznictwie Sądów administracyjnych z tego zakresu, jak też odniósł się do okoliczności podnoszonych przez Skarżącego oraz tych wynikających z akt sprawy. Na tej podstawie przyjął, że realne zagrożenie musi wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu Skarżącego i dotyczyły jego osoby. Ponadto trafnie przyjął, że stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed nim (por. wyroki WSA w Warszawie z 19 marca 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1445/14, 30 marca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 2603/11 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Nie sposób też zakwestionować stanowiska KGP, że aby zagrożenie życia lub zdrowia - stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. - można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Sąd stanowisko to podziela i wskazuje, że ma ono potwierdzenie w judykaturze (por. wyroki WSA w Warszawie z: 19 marca 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1445/14, 25 lipca 2013r. sygn. akt II SA/Wa 869/13, 29 sierpnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 739/13, 13 czerwca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 621/12 - dostępne na www.nsa.gov.pl), a poglądy te Sądu uznaje za własne. Sąd zgadza się ponadto ze stanowiskiem KGP wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., musi być odniesiony - na co zwracał uwagę trafnie także Skarżący - do konkretnego środowiska, ustalonego według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Skarżący w toku postępowania, jak również we wniosku o wydanie ww. pozwolenia na broń odwoływał się do incydentów mających miejsce na Strzelnicy, której jest współwłaścicielem i którą prowadzi, jak i na innej strzelnicy w [...] i w tym przede wszystkim upatrywał stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie własnego życia, zdrowia lub mienia. Organy obu instancji zweryfikowały argumenty podnoszone przez Skarżącego w sposób należyty, odnosząc je do ww. przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a.: "realności", "stałości" i "ponadprzeciętności" zagrożenia zdrowia, życia i mienia wnioskodawcy oraz trafnie uznały, że przesłanki te nie wystąpiły łącznie w sprawie. Przede wszystkim żadne ze zdarzeń wskazanych przez Skarżącego, a wiążących się z prowadzeniem Strzelnicy i mających stwarzać ww. zagrożenie, nie odbyło się z udziałem Skarżącego, nie dotyczyło Go bezpośrednio i nie było do Niego skierowane, więc nie było nakierowane bezpośrednio na życie i zdrowie Skarżącego. Okoliczności te wynikają zarówno z ustaleń poczynionych przez organ administracyjny w toku postępowania (m.in. wyjaśnienia Komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania Skarżącego, który nie posiadał informacji o stałym i realnym zagrożeniu dla życia, zdrowia i mienia Skarżącego; informacje uzyskane z Komendy Rejonowej Policji [...] właściwej ze względu na miejsce prowadzenia działalności przez Skarżącego), jak również z wyjaśnień i oświadczeń Skarżącego znajdujących się w aktach sprawy z: [...] stycznia i [...] listopada 2019r. Już z tego powodu należało przyjąć, że wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze, organy obu instancji w okolicznością faktycznych sprawy dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisu - art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a., mając przy tym na względzie, że prowadzenie strzelnicy z natury jest niebezpiecznym rodzajem działalności gospodarczej. Rację ma również KGP, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że incydent, który miał miejsce na innej strzelnicy, niż prowadzona przez Skarżącego – w [...] – nie może mieć wpływu na bezpieczeństwo Skarżącego. Niebezpieczne sytuacje, m.in. zamachy na własne życie, zdarzają się w różnych miejscach, a brak poczucia bezpieczeństwa deklarowany jest przez wiele osób z różnych powodów. Nie oznacza to jednak potrzeby wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wniesie. W tym kontekście prawidłowe było też odwołanie się przez organ odwoławczy do poglądów prezentowanych w judykaturze, że ogólny stan bezpieczeństwa, wiek, miejsce zamieszkania, nie mogą same przez się stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2151/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2011r. sygn. akt II SA/Wa 1069/11 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Trafna była ponadto ocena KGP, że ustawodawca nie uznał, że prowadzenie strzelnicy jest szczególnie niebezpieczne, skoro nie przyznał osobom prowadzącym tego rodzaju działalność gospodarczą, prawa do posiadania broni z mocy samej ustawy. Należało zatem w odniesieniu do wniosku Skarżącego o wydanie pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej uwzględniać ogólne zasady określone w u.b.a. i odnosić je do środowiska osób prowadzących ten sam rodzaj działalności gospodarczej, co Skarżący. Tym samym wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. musi być odniesiony - na co zwracał uwagę trafnie także Skarżący - do tego właśnie środowiska osób prowadzących strzelnice, nie zaś względem ogółu obywateli. Na wszystkich strzelnicach zachodzi bowiem ten sam rodzaj ryzyka zamachu na życie i zdrowie osób prowadzących strzelnicę, jak i instruktorów strzelectwa. Racjonalne było więc stwierdzenie KGP, że ten rodzaj zagrożenia nie mógł stanowił samoistnej przesłanki do przyznania Skarżącemu pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Dopiero bowiem na podstawie konkretnych incydentów, czy zdarzeń z udziałem Skarżącego, możliwa byłaby ocena pod kontem występowania realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz mienia Skarżącego. W tym zakresie prawidłowe było odwołanie się przez KGP do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Warszawie z 23 stycznia 2014r. sygn. akt II SA/Wa 1494/13 (dostępny na www.nsa.gov.pl), który Sąd rozpoznający sprawę podziela. Sąd w związku z tym stwierdza, że brak poczucia bezpieczeństwa osoby prowadzącej strzelnicę, wynikający jedynie z charakteru prowadzonej działalności gospodarczej, sam w sobie, nie oznacza możliwości przyznania, niejako ex lege, przez organ administracyjny pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Konieczne jest wykazanie, stosownie do art. 10 ust. 1 u.b.a,. łącznego istnienia przesłanek wynikających z art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., czyli "realności", "stałości" i "ponadprzeciętności" zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia osoby, która występuje z wnioskiem o ww. pozwolenie na broń. Okoliczności wskazywane przez Skarżącego, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, jak trafnie zauważył KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie nosiły przede wszystkim znamion ponadprzeciętności w kontekście rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej (Strzelnicy). Wszystkie osoby prowadzące strzelnicę mierzą się z tym samy rodzajem zagrożenia, wiążącym się z dostępem do magazynu broni, jak i do samej broni, która może rodzić u osób postronnych ze skłonnościami do samobójstw czy agresji oraz osób działających w grupach przestępczych, czy mających na celu szerzenie terroryzmu chęć do zdobycia broni, którą dysponuje strzelnica. Hipotetyczna możliwość wystąpienia tych okoliczności nie wypełnia jednak ww. przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a., na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Również nie można zakładać, że każda potencjalna osoba korzystająca ze strzelnicy będzie chciała wykorzystać posiadaną, lub udostępnioną jej broń niezgodnie z przeznaczeniem, np. do zamachu na instruktora, czy też jako środek służący popełnieniu samobójstwa, bądź do terrorystycznego jej wykorzystania. Subiektywna ocena osoby, wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, o grożącym jej niebezpieczeństwem ze strony osób odwiedzających strzelnicę - nie może być automatycznie uznana za stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia strony, pracowników, a także klientów tego obiektu – i konsekwencji nie może stanowić podstawy do wydania ww. pozwolenia. Warto też wskazać, że Skarżący w oświadczeniu z [...] listopada 2019r. - na co prawidłowo zwrócił uwagę KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – nie występuje o pozwolenie na broń palną w celu zapobieżenia takim zdarzeniom, ale z uwagi na to, że w związku z tymi zdarzeniami obawia się o swoje życie i zdrowie. Wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej – na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Sądów administracyjnych - nie uzasadnia możliwość prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych, w bliżej nieokreślonej przyszłości, bo nie wskazuje na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2014r. sygn. akt II SA/Wa 1494/13, dostępny na www.nsa.gov.pl). Pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o to pozwolenie niezbicie wskazują, że inne środki ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Słusznie zatem KGP podniósł, że argumenty powołane przez Skarżącego oraz dowody zgromadzone w toku postępowania nie dają podstaw do wydania ww. pozwolenia na broń. Strona nie przedstawiła okoliczności faktycznych świadczących o realnym, stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jej życia, zdrowia lub mienia, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej. Przyznanie zatem Skarżącemu prawa do broni do ww. celu tylko z tego powodu, że subiektywnie czuje się zagrożony, z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, zamachem na bezpieczeństwo osobiste lub pracowników Strzelnicy, stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem u.b.a. oraz racjami interesu społecznego, którego istotą jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. NSA wielokrotnie wskazywał, że istotne jest, aby prawo do dysponowania bronią palną nie występowało w sytuacji, gdy taka konieczność nie wynika z rzeczywistej potrzeby (por. np. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011r. sygn. akt II OSK 711/2010). Prawidłowe i nie noszące cech dowolności było w związku z tym – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – stanowisko KGP, że nie można upatrywać szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz mienia Skarżącego w ramach wyżej wskazanej i prowadzonej działalności gospodarczej - Strzelnicy, skoro w związku z tymi okolicznościami Skarżący nigdy nie znalazł się w sytuacji zagrażającej dobrom wymienionym w ww. przepisie - art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. Z akt sprawy wynika ponadto, że na Strzelnicy znajduje się całodobowy monitoring interwencyjny, a w sytuacji niebezpiecznej Skarżący - który posiada pozwolenie na broń do celu sportowego, szkoleniowego i kolekcjonerskiego - dysponuje przyciskiem alarmowym, który skutkuje wezwaniem grup interwencyjnych. KGP prawidłowo uznał też, że sama w sobie lokalizacja Strzelnicy nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przyznanie Skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Oceny z tego zakresu mieszczą się ponadto w dyspozycji art. 80 k.p.a. Z informacji uzyskanych z jednostki właściwej z uwagi na miejsce lokalizacji strzelnicy - Komendy Rejonowej Policji [...] - wynikało bowiem, że w okresie od 1 stycznia do 28 czerwca 2018r. odnotowano cztery interwencje Policji na Strzelnicy, której współwłaścicielem jest Skarżący. Dotyczyły one samobójstwa popełnionego na zawodach strzeleckich, zakłócenia porządku publicznego oraz zaburzenia psychicznego osoby usiłującej popełnić samobójstwo. Obie sprawy prowadzone przez Wydział Dochodzeniowo-Śledczy ww. jednostki Policji umorzono, wskazując, że tą dotyczącą popełnienia samobójstwa - z braku znamion czynu zabronionego, a drugą dotycząca namowy do samobójstwa - w trybie art. 308 k.p.k. W tym kontekście trafnie wskazał KGP, że zagrożenie, o którym mowa ww. przepisie – art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, winno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie osoby wnioskującej o przyznanie tego uprawnienia. Natomiast okoliczności wynikające z akt rozpoznawanej sprawy nie potwierdzały, aby życie i zdrowie Skarżącego znajdowało się w szczególnym zagrożeniu w związku z tymi incydentami. Wynikało to zarówno ustaleń poczynionych przez organy administracyjne, jak również z oświadczeń i zeznań samego Skarżącego o czym mowa wyżej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie ponadto wskazano, że powoływane przez Skarżącego zagrożenie wynikające z tego, że nie jest On osobą anonimową – jako prelegent bierze udział w konferencjach, które są transmitowane w środkach masowego przekazu; wykonuje zawód zaufania publicznego - doradcy podatkowego, restrukturyzacyjnego, jest aplikantem adwokackim i wspólnikiem kancelarii prawnej, jak również posiadanie innych rodzajów pozwoleń na broń oraz kwalifikacji strzeleckich - nie może samo w sobie wpłynąć na pozytywne rozpatrzenie ww. wniosku. W przypadku bowiem wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, o czym mowa także wyżej, konieczne jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wyjątkowych, stanowiących stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia konkretnej osoby. Nie chodzi jednak – wbrew twierdzeniom Skarżącego – o jego postrzelenie w miejscu wykonywania pracy, na co zwrócił prawidłowo uwagę KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ale wykazanie istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia lub mienia. Skarżący nie wykazał, żeby w związku z ww. czynnościami zawodowymi, lub pełnieniem funkcji zawodowych związanych z wykonywaniem zawodu zaufania publicznego, czy posiadaniem uprawnień strzeleckich i pozwoleń na inne rodzaje broni znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia czy też mienia. Nie wskazał również żadnych okoliczności dających podstawę by sądzić, że jest zagrożony bezprawnym realnym zamachem z tego tytułu. Wprawdzie Skarżący wskazał, że po jednej z konferencji, był zaczepiany i zagadywany przez losowe osoby, nie doszło jednak do kierowania wobec Niego gróźb karalnych ze strony takich osób. Pozwolenia na broń - jak trafnie zauważył KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, że inne środki ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Okoliczności tych nie wykazano w sprawie, wbrew treści art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. Fakt natomiast, że Skarżący posiada już inne rodzaje pozwolenia na broń, jak również kwalifikacje strzeleckie nie jest równoznaczne z wystąpieniem przesłanki w postaci stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. W przypadku wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej znaczenie mają wyjątkowe, a jednocześnie stałe okoliczności stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia lub mienia, których nie potwierdza materiał dowodowy sprawy. 4. Sąd, reasumując, stwierdza, że organy Policji prawidłowo oceniły, że zagrożenie hipotetyczne, domniemane czy przypuszczalne, na które powoływał się Skarżący w toku postępowania, jako niewskazane przez ustawodawcę w przepisie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a., nie mogło stanowić podstawy do uznania przez Sąd, że oceny organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były dowolne i niezgodne z art. 80 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Okoliczność, że Skarżący przez wystąpienie o wydanie ww. pozwolenia na broń palną chce prewencyjne chronić swoje życie, nie obligowało organów Policji do wyposażenia Go w broń palną. Oczywiście każda osoba ma prawo do podejmowania działań mających na celu wyeliminowanie bądź zniwelowanie ryzyka zagrożenia, także w związku z prowadzoną działalnością, pełnioną funkcją lub wykonywanymi czynnościami zawodowymi, jednakże okoliczności faktyczne sprawy ustalone w toku postępowania administracyjnego nie potwierdzały konieczności wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, z uwagi na brak wystąpienia koniecznych przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. Prawidłowo też KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwypuklił okoliczność, że prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich i nie ma charakteru powszechnego. Podlega więc administracyjnej reglamentacji, a argumenty i okoliczności wskazywane przez Skarżącego, które podlegały weryfikacji w toku postępowania administracyjnego, nie wypełniały wszystkich wymogów określonych w stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. - realności, stałości i ponadprzeciętność zagrożenia życia i zdrowia Skarżącego. 5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.