II SA/Wa 803/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o cofnięciu J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Organ, rozpatrując przedmiotową sprawę, ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] lipca 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w związku z ustaleniem, że Prokuratura Okręgowa Wydział [...] Śledczy w [...] prowadzi przeciwko J. K. postępowanie przygotowawcze nr [...] o cztery przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, tj. o to, że w kwietniu oraz grudniu 2007 r., a także październiku i marcu 2008 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nabył od innej osoby stanowiącą mienie znacznej wartości koparkę kołową z przerobionym numerem identyfikacyjnym, pochodzącą z kradzieży dokonanej na terytorium [...] . Organ wskazał, że okolicznością przemawiającą za cofnięciem J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, według organu I instancji, był również fakt, iż w przeszłości dopuścił się on naruszenia prawa. I tak prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 1999 r. (sygn. akt [...] ) Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny umorzył wobec niego postępowanie karne za przestępstwo z art. 266 § 1 kk, natomiast w latach 2004 – 2008 dopuścił się on wykroczeń w ruchu drogowym. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, iż powyższa okoliczność pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] listopada 2010 r. decyzję, którą cofnął J. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, że toczące się przeciwko jego mandantowi postępowanie karne o ww. przestępstwa oraz popełnienie w przeszłości wykroczeń w ruchu drogowym pozwalają na zaliczenie go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dnia [...] lutego 2011 r. Komendant Główny Policji ustalił, iż prowadzone przeciwko J. K. przez Prokuraturę Okręgową [...] Wydział Śledczy w [...] postępowanie przygotowawcze o przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk nadal się toczy. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ wskazał, że jak wynika z ustaleń organu I instancji oraz ustaleń organu odwoławczego, wobec J. K. toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 291 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk (przestępstw zakwalifikowanych w XXXV Rozdziale Kodeksu karnego, jako przestępstwa przeciwko mieniu), co stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Wskazał też, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została zatem niewątpliwie wypełniona. Organ podał, że ustawodawca sam związał istnienie obawy z toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń (lub osobie ubiegającej się o to prawo) postępowaniem karnym o przestępstwo, m.in. godzące w mienie, a dla zasadności zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji musi jedynie bezspornie ustalić, że taka okoliczność występuje. Organ powołał się ponadto na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, w której Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skazanie za przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia (także odmowy wydania) tego pozwolenia, ponieważ to sam ustawodawca rozstrzygnął, iż co do osób skazanych za nie istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Oznacza to, że organy Policji nie muszą przeprowadzać dodatkowych dowodów wykazujących, że wobec takich osób obawa ta rzeczywiście istnieje bowiem oceny tej dokonał już sam ustawodawca w sposób wiążący. Wskazał też, że taka sama intencja przyświecała ustawodawcy, co do uznania za przesłankę obawy, już tylko toczącego się przeciwko osobom uprawnionym do posiadania broni (lub o nią się ubiegających) postępowania karnego o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W przeciwnym bowiem przypadku ta część normy byłaby zupełnie zbędna. Organ stwierdził więc, że fakt ustalenia, że przeciwko J. K.toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, wiąże organy Policji, w sposobie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca przyznał bowiem bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, odrzucając tym samym możliwość uwzględnienia słusznego interesu obywatela w posiadaniu prawa do broni. Organ podał też, że za słusznością cofnięcia J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej przemawia również to, że w przeszłości, tj. w 1995 r. popełnił on przestępstwo z art. 266 § 1 kk, a od 2004 r. do 2008 r. dopuścił się 3 wykroczeń w ruchu drogowym, za które został ukarany mandatami karnymi. Wskazał też, że wprawdzie skazanie za wymienione przestępstwa i wykroczenia uległo już zatarciu, niemniej jednak, mając na względzie orzecznictwo sądów administracyjnych, zatarcie skazania, uznanie ukarania za wykroczenia za niebyłe nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń (ubiegająca się o takie uprawnienie) popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Wskazał też, że zatarcie skazania lub uznanie ukarania za wykroczenia za niebyłe pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni (lub osoby ubiegającej się o pozwolenie) ważny jest nie tyle fakt skazania, a życie i sposób postępowania tej osoby. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1879/04 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r. o sygn. akt III SA 377/01. Organ wskazał też, że nawet pozytywna opinia o stronie z jej miejsca zamieszkania, ani to, że broń przechowuje zgodnie z obowiązującymi przepisami nie wpływa na ocenę organów Policji bowiem nie eliminuje to faktu, że przeciwko niej toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a z taką okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podał też, że prawo do broni podlega w Polsce reglamentacji i żaden przepis Konstytucji RP nie gwarantuje powszechnego dostępu do broni palnej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego adwokat J. D., zarzucił organowi rażące naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich oczywiście błędną wykładnię skutkującą niewskazaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na czym organ opiera przekonanie, że istnieje obawa, że J. K. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarzucił też naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez brak logicznego wyjaśnienia dlaczego fakt wszczęcia postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu za przestępstwo paserstwa powoduje konieczność przyjęcia, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem sam fakt wszczęcia postępowania przeciwko skarżącemu w związku z podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa przeciwko mieniu przy prawidłowej wykładni drugiego z przywołanych wyżej przepisów nie wystarcza dla takiego uznania. Poza tym zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym świadkowie S. K. oraz P. R. zeznali, że kupując koparki od sprzedającego byli przekonani i zapewniani, że nie są one kradzione. Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 75 kpa w zw. z art. 6, 8, 9, 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji nieuzasadnionego twierdzenia, że pomimo faktu, że przestępstwo z art. 266 § 1 kk oraz wykroczenia drogowe, za które skazany został J. K. w latach 2004 – 2008 uległy zatarciu i nie figuruje on w Krajowym Rejestrze Karnym, to mają one istotne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy i przemawiają za słusznością decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przytoczył krótko stan faktyczny sprawy i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucił organowi II instancji, że jego rozumowanie nie jest zgodne z linią orzeczniczą w nich prezentowaną. Wskazał też, że czyn paserstwa z art. 291 § 1 kk, zarzucany skarżącemu, wśród swoich znamion nie zdradza takich, które mogłyby usprawiedliwiać w najmniejszym stopniu uznanie J. K. za osobę niebezpieczną. Ponadto przestępstwa popełnianego z tego artykułu Kodeksu karnego nie można dokonać z użyciem przemocy, czy też groźby. W związku z tym pełnomocnik skarżącego uznał, że organ nie dostarczył w niniejszej sprawie żadnych dowodów świadczących o posiadaniu przez skarżącego takich cech osobowych, które uzasadniają wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Wskazał też, że literalna wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że pozwolenie na broń cofa się osobie, która stwarza zagrożenie, że może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Koniecznie zaś należy cofnąć pozwolenie na broń osobie skazanej za popełnienie przestępstwa określonego rodzaju. Nie można zaś z tego przepisu wyprowadzać wniosku, że pozwolenie na broń należy cofać każdej osobie, która popełniła przestępstwo danego rodzaju, mimo iż wcale nie zachodzi wobec niej uzasadniona obawa, że może użyć broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnieniem przez skarżącego czynu, lub czynem, wobec którego toczy się postępowanie karne, a jego cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego zarzucił też organowi powołanie się przez niego na popełnienie przez skarżącego wykroczeń w okresie od 2004 r. do 2008 r., za które ukarany on został mandatami karnymi chociaż fakt ukarania nimi nie stanowił dotychczas przeszkody do wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Zarzucił ponadto, że organ nie powinien oceniać istnienia "uzasadnionej obawy" przez pryzmat popełnionych wykroczeń w ruchu drogowym, które uległy już zatarciu. Pełnomocnik skarżącego wskazał też na nowelizację ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. i która wprowadziła zmianę w dotychczasowej ustawie, polegającą na tym, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest mowa o osobach skazanych za określone przestępstwa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego świadczy to o respektowaniu przez ustawodawcę zasady domniemania niewinności. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, iż dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w przypadku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, bądź które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest wymagane od organu orzekającego ujawnienie innych okoliczności. Właściwy organ Policji, dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż w stosunku do osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zobligowany jest zatem cofnąć wydane jej pozwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. K. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania, należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny, należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] , nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy pozwolenie na broń cofa się, jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, wyrok z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 514/07, wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07, z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07, z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że "(...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)". Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń J. K. ustaliły, w sposób niebudzący wątpliwości, że Prokuratura Okręgowa Wydział [...] Śledczy w [...] prowadzi przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze nr [...] o cztery przestępstwa z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, tj. o to, że w kwietniu oraz grudniu 2007 r., a także październiku i marcu 2008 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nabył od innej osoby stanowiącą mienie znacznej wartości koparkę kołową z przerobionym numerem identyfikacyjnym, pochodzącą z kradzieży dokonanej na terytorium [...] . Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko J. K. toczy się postępowania karne o popełnienie m.in. przestępstw przeciwko mieniu, tj. popełnienie czynu z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego, na jakim etapie znajdowały się prowadzone przeciwko niemu postępowania karne o popełnienie tych przestępstw. Istotny był bowiem jedynie fakt, że postępowania takie, o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, były w stosunku do skarżącego prowadzone. Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącymi się przeciwko skarżącemu postępowaniami karnymi o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Cofnięcie to następuje nawet bez względu na inne okoliczności świadczące pozytywnie o skarżącym w miejscu zamieszkania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.