II SA/Wa 82/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej także: "Komendant CBŚP" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], wydanego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) z dniem [...] listopada 2020 r. - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący P. P., [...] Policji wykonujący służbę w Wydziale w [...] Zarządu CBŚP w [...], w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (trwającym od dnia [...] listopada 2018 r.), został skierowany do właściwej komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby w Policji. Orzeczeniem lekarskim nr [...][...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "komisja lekarska") z dnia [...] marca 2020 r. uznano skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji - kategoria zdolności do służby "C". Jednocześnie, komisja lekarska zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz orzekła, że inwalidztwo skarżącego pozostaje w związku ze służbą, ustalając, że istnieje ono od dnia [...] marca 2020 r. Z informacji przekazanej przez Przewodniczącego RKL w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wynika, że skarżący przedmiotowe orzeczenie komisji lekarskiej odebrał osobiście w dniu [...] marca 2020 r. Jednocześnie, Przewodniczący RKL poinformował, iż orzeczenie to nie zostało zaskarżone ani przez skarżącego policjanta, ani przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. skarżący został poinformowany o zwolnieniu go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. Pismo to zostało wymienionemu dręczone w dniu [...] marca 2020 r. Raportami z dnia [...] sierpnia 2020 r. skarżący, powołując się na narodziny syna, które miały miejsce w dniu [...] marca 2020 r., wniósł o: - udzielenie mu urlopu ojcowskiego w wymiarze 14 dni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2020 r., - udzielenie mu części urlopu rodzicielskiego w wymiarze 26 tygodni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] marca 2021 r. (skarżący poinformował, że matka dziecka korzysta z pozostałej części tego urlopu w okresie od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] września 2020 r.), a także - udzielenie mu urlopu wychowawczego w wymiarze 35 miesięcy w okresie od dnia [...] marca 2021 r. do dnia [...] lutego 2024 r. (skarżący poinformował, że matka dziecka w tym okresie nie będzie korzystała ze wskazanego urlopu). Z akt sprawy wynika, że wskazany wyżej wniosek skarżącego policjanta o udzielenie mu urlopu ojcowskiego w wymiarze 14 dni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2020 r., został w dniu [...] sierpnia 2020 r. zwrócony Naczelnikowi Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji z prośbą o poinformowanie skarżącego policjanta o decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego oraz o włączenie tego wniosku do prowadzonej w tym Zarządzie ewidencji. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. zwolnił skarżącego P. P. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2020 r. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji nadał przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant CBŚP wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Powołując się z kolei na art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant CBŚP zauważył, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Mając powyższe na względzie, Komendant CBŚP wskazał, że skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby od dnia [...] listopada 2019 r. Jednocześnie, organ pierwszej instancji podniósł, że pismem z dnia [...] marca 2020 r., [...], Komendant CBŚP poinformował skarżącego o zwolnieniu go z obowiązków służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Uzasadniając nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ pierwszej instancji wskazał, że dokonano tego ze względu na interes społeczny, który w tym wypadku jest tożsamy z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez Centralne Biuro Śledcze Policji, a w konsekwencji - niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, w stosunku do którego orzeczono trwałą niezdolność do służby. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta CBŚP, zaskarżając w całości sporny rozkaz personalny. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji: - naruszenie art. 44 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu z Policji z dniem przypadającym na okres jego urlopu rodzicielskiego, - naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. - poprzez bezzasadne nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, iż powołując się na fakt urodzenia w dniu [...] marca 2020 r. syna, złożył raporty z dnia [...] sierpnia 2020 r., w których wniósł do Komendanta CBŚP o udzielenie mu urlopu ojcowskiego, rodzicielskiego oraz wychowawczego. W tej sytuacji, skarżący zauważył, że decyzja o zwolnieniu go ze służby w Policji została wydana w niniejszej sprawie już po złożeniu przez niego raportu w przedmiocie udzielenia urlopu rodzicielskiego. Powołując się na treść art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, skarżący wskazał, że przepis ten statuuje okresy ochronne, podczas których funkcjonariusz nie może być zwolniony z Policji. Skarżący podniósł, że policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6. Skarżący podniósł, iż wśród przypadków wyjątkowych, w których zwolnienie jest możliwe, nie wskazano przypadku, gdy zwolnienie następuje na skutek orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Skarżący zauważył w tym miejscu, że w piśmiennictwie prawniczym oraz w orzecznictwie przyjmuje się, iż wymienienie w art. 44 ust. 1 cyt. ustawy okoliczności pozwalające na uchylenie okresu ochronnego ma charakter wyczerpujący i nie może zostać rozszerzone (por. B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2020, komentarz do art. 44). Skarżący stwierdził ponadto, że w świetle art. 79 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem, które określone są w Kodeksie pracy, co w konsekwencji - według skarżącego - oznacza, że przy ocenie niniejszej sprawy należy brać pod uwagę brzmienie przepisów Kodeksu pracy i ich wykładnię. W tej sytuacji, skarżący zauważył, że brak możliwości rozwiązania umowy o pracę w trakcie trwania urlopu rodzicielskiego oznacza, iż pracodawca nie może osiągnąć skutku rozwiązującego także wówczas, gdy wypowiedzenia dokonał przed rozpoczęciem przez pracownika urlopu, zaś rozwiązanie stosunku pracy miałoby nastąpić w czasie urlopu. Strona skarżąca podniosła, iż wnioski o udzielenie urlopu rodzicielskiego są dla pracodawcy wiążące. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 1791 § 5 Kodeksu pracy, pracodawca jest zobowiązany uwzględnić wniosek o urlop rodzicielski. Z kolei powołując się na przepis art. 1821g Kodeksu pracy, skarżący zauważył, że do urlopu rodzicielskiego stosuje się analogiczną ochronę pracownika, jak w przypadku urlopu macierzyńskiego. Skarżący uznał, że kwestie związane z urlopami rodzicielskimi nie zostały odmiennie uregulowane w ustawie o Policji, co w konsekwencji oznacza, że w odniesieniu do policjantów znajdują bezpośrednie zastosowanie normy takie, jak u pracowników. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżący stwierdził, że Komendant CBŚP był zobowiązany uwzględnić jego wniosek o udzielenie urlopu rodzicielskiego. Według skarżącego, uznać należy w tej sytuacji, że skoro rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji został wydany już po złożeniu przez niego raportu zawierającego wniosek o udzielenie urlopu, zaś dzień zwolnienia przypada na okres tego urlopu, doszło do niedopuszczalnego zwolnienia skarżącego ze służby. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, sporny rozkaz personalny, jako sprzeczny z ustawą o Policji oraz Kodeksem pracy, powinien zostać uchylony. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji, powołując się na treść art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - zauważył, iż użycie w tym przepisie zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter obligatoryjny i nie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Według organu odwoławczego, przesłanka stanowiąca podstawę do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji została w sposób wyczerpujący zdefiniowana w treści powołanego przepisu, który zawiera w sobie nakaz podjęcia określonego działania w przypadku zaistnienia pewnego stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, iż organ Policji zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru, lecz zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Komendant Główny Policji uznał w konsekwencji, że jedyną przesłanką ustanowioną w treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji jest orzeczenie w stosunku do funkcjonariusza trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził zatem, że wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest obligatoryjne wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne. Komendant Główny Policji wskazał, że niezaprzeczalnym i zarazem niekwestionowanym przez stronę skarżącą faktem jest to, iż prawomocnym orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] marca 2020 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] uznano skarżącego P. P. za "trwale niezdolnego do służby w Policji" - kategoria zdolności do służby "C". Ponadto, skarżącego wspomnianym orzeczeniem RKL zaliczono do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz ustalono, że jego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i istnieje od dnia [...] marca 2020 r. Według organu odwoławczego, przedmiotowe ostateczne orzeczenie komisji lekarskiej dowodzi zatem braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia przez skarżącego służby w Policji. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że wspomniane orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji stanowi samoistną i obligatoryjną podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r, sygn. akt I OSK 1338/05; podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r, sygn. akt II SA/Wa 1187/14). Komendant Główny Policji wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta między innymi w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Organ odwoławczy stwierdził, że powołany przepis stanowi normę o charakterze ochronnym uniemożliwiającą zwolnienie ze służby m.in. policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby, w trakcie 12 miesięcy niewykonywania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi żądanie wystąpienia ze służby. Zdaniem organu odwoławczego, warunek określony w powołanym przepisie nie odnosi się jednak do przesłanki warunkującej zwolnienie ze służby, ale dotyczy wyłącznie terminu, w którym dopuszczalne jest zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w sytuacji zmaterializowania się przesłanki objętej ostatnim z wymienionych przepisów pragmatyki służbowej. Organ odwoławczy zauważył, że skarżącemu od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r. wystawiane były zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, następnie zaś, w związku z ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby, skarżący został zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że skarżący policjant zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby od dnia [...] listopada 2019 r., Komendant Główny Policji uznał, że okres 12 miesięcy, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, upłynął w dniu [...] listopada 2020 r. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że w momencie uzyskania przez orzeczenie nr [...][...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2020 r. przymiotu ostateczności (a więc w dniu [...] marca 2020 r.), zmaterializowała się przesłanka skutkująca powstaniem po stronie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji obowiązku zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, co też nastąpiło poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta CBŚP, przy czym - jak zauważył organ odwoławczy - termin tego zwolnienia musiał uwzględniać uregulowanie przewidziane w art. 43 ust. 1 cyt. ustawy. Zasadnie zatem, jak stwierdził organ odwoławczy, termin zwolnienia skarżącego ze służby w Policji został ustalony na dzień [...] listopada 2020 r. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy zauważył, że raportami z dnia [...] sierpnia 2020 r. skarżący zwrócił się do Komendanta CBŚP o udzielenie mu: urlopu ojcowskiego (w wymiarze 14 dni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2020 r., części urlopu rodzicielskiego (w wymiarze 26 tygodni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] marca 2021 r.), a także urlopu wychowawczego (w wymiarze 35 miesięcy w okresie od dnia [...] marca 2021 r. do dnia [...] lutego 2024 r.). Niemniej, jak wskazał organ odwoławczy, pismem z dnia [...] października 2020 r. Komendant CBŚP poinformował skarżącego, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie jest możliwym zwolnienie go od zajęć służbowych z tytułu urlopu rodzicielskiego, a następnie wychowawczego, bowiem wymieniony pozostaje zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1113). W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji stwierdził, że przepis art. 44 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem szczególnym, jednak, aby możliwym było zastosowanie ochrony wskazanej w tym przepisie, funkcjonariusz winien być albo w ciąży, albo korzystać z udzielonego mu urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, albowiem zarówno w dacie wydania spornej decyzji przez Komendanta CBŚP, jak i w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy skarżący policjant nie korzystał z żadnego z urlopów wymienionych w tym przepisie prawa. Komendant Główny Policji zauważył, że okoliczność, iż prawo do urlopu rodzicielskiego jest uprawnieniem pracownika nie oznacza, że ma ono samowykonalny charakter. Według organu odwoławczego, warunkiem aktualizującym uprawnienie pracownika jest złożenie stosownego "wniosku" o rozważany urlop, w wyniku którego pracodawca (właściwy przełożony), po sprawdzeniu, czy został spełniony układ warunkujący powstanie uprawnienia urlopowego, dokonuje czynności "udzielenia" urlopu. Zdaniem organu odwoławczego, udzielenie urlopu przez pracodawcę (przełożonego) musi być wyraźne, tzn. akceptacja rozpoczęcia urlopu w zaplanowanym terminie nie może budzić wątpliwości. Tymczasem, jak stwierdził organ odwoławczy, policjant, który złożył wniosek o udzielenie mu danego urlopu, nie może zatem bez wyraźnej akceptacji właściwego przełożonego przystąpić do jego wykorzystywania. Zdaniem organu odwoławczego, odmowa udzielenia policjantowi urlopu rodzicielskiego w sytuacji, gdy spełnia on wszystkie określone prawem wymagania, nie oznacza, że wskazana odmowa prowadzi do samoczynnego powstania po stronie tego policjanta prawa do rozpoczęcia takiego urlopu w terminie i w okresie wskazanym we wniosku. W związku z powyższym, Komendant Główny Policji stwierdził, że nie można uznać, iż urlop rodzicielski został udzielony zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącego policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1862/11). Komendant Główny Policji wskazał jednocześnie, że z treści art. 44 ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż celem tego przepisu jest ochrona tych policjantów, w stosunku do których, w trakcie ciąży lub korzystania z urlopów związanych z rodzicielstwem, zaistniała podstawa zwolnienia ich ze służby (inna niż wskazana w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy o Policji). Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, zakres tej ochrony rozciąga się na funkcjonariuszy, którzy korzystają z uprawnień przewidzianych tym przepisem, a nie jedynie występują o ich udzielenie. Według organu odwoławczego, nie wydaje się przy tym, aby celem ustawodawcy była ochrona tych policjantów, wobec których obligatoryjna przesłanka zwolnienia zaistniała, tak jak w omawianej sprawie, na długo przed wystąpieniem funkcjonariusza o udzielenie mu urlopów związanych z rodzicielstwem. Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia RKL z dnia [...] marca 2020 r. (tj. z dniem [...] marca 2020 r.), stwierdzającego trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji, zaistniała obligatoryjna podstawa zwolnienia skarżącego ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji), co już w tym momencie uprawniało organ Policji do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego policjanta ze służby w Policji, z datą uwzględniającą okoliczności, o których mowa w art. 43 ust. 1 tej ustawy. Nie można przy tym przyjąć, jak wskazał organ odwoławczy, że skarżący skutecznie wstrzymał to uprawnienie organu składając w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosek o udzielenie określonych urlopów związanych z rodzicielstwem. Wniosek ten nie może bowiem prowadzić do zniweczenia celu, do którego osiągnięcia obliguje organ przepis prawa i który to cel (rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) wynika z okoliczności zaistniałych jeszcze przed wyrażeniem woli skorzystania z uprawnień przysługujących rodzicom. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, przeciwne twierdzenie oznaczałoby, że korzystanie z fakultatywnych urlopów związanych z rodzicielstwem nie ma służyć przede wszystkim zapewnieniu opieki dziecku (bo ten cel w omawianej sprawie mógłby być realizowany również po zwolnieniu ze służby w Policji, zwłaszcza przez policjanta, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego), lecz jego główną funkcją jest przedłużanie zatrudnienia (stosunku służbowego). Według organu odwoławczego, warto podkreślić, że chronologia zdarzeń w omawianej sprawie świadczy o próbie wykorzystania instytucji szczególnej ochrony stosunku służbowego zawartej w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji w sposób sprzeczny z celem jej stworzenia. Organ odwoławczy uznał bowiem, że zamiarem skarżącego nie było uzyskanie zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu udzielenia mu urlopów związanych z rodzicielstwem w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, gdyż skarżący w dacie złożenia raportów o udzielenie tych urlopów był już zwolniony z zajęć służbowych. Komendant Główny Policji uznał, że celem skarżącego policjanta było natomiast uzyskanie statusu chroniącego go przed rozwiązaniem stosunku służbowego. W rezultacie, zdaniem organu odwoławczego, skarżący chciał w ten sposób wykreować dla siebie prawo podmiotowe, które w jego zamyśle miało posłużyć ochronie własnych interesów. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie w ustawie o Policji brak jest przepisu analogicznego do art. 8 Kodeksu pracy, to jednak działanie skarżącego należy ocenić jako nieuczciwe, nieetyczne i niezgodne zasadami współżycia społecznego. Organ odwoławczy uznał bowiem, że składanie przez skarżącego policjanta raportów związanych z rodzicielstwem, już po tym jak zmaterializowała się wobec niego przesłanka obligująca do zwolnienia go na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, która - co podkreślił organ odwoławczy - determinuje do wykonania określonej sekwencji czynności zmierzających do zwolnienia ze służby z zachowaniem jednak gwarancji, że pomimo nieświadczenia służby, trwale niezdolny do służby policjant zachowa uposażenie tak jakby ją permanentnie świadczył do czasu zwolnienia go ze służby, w okolicznościach niniejszej sprawy jawi się jako oczywiste działanie zmierzające do maksymalnego wydłużenia czasu pozostawania policjanta trwale niezdolnego do służby w stosunku służbowym, ponad czas, jaki gwarantuje mu przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Ustosunkowując się natomiast do treści powołanego przez stronę skarżąca art. 79 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji zauważył, że zgodnie z tym przepisem policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że przepisy regulujące nawiązanie, zmianę i rozwiązanie stosunku służbowego policjanta zostały zamieszczone przede wszystkim w rozdziale 5 ustawy o Policji i stanowią w tym zakresie regulację kompletną. Komendant Główny Policji uznał zatem, że powoływanie się przez skarżącego na art. 1821g Kodeksu pracy w zakresie, w jakim przepis ten odsyła do odpowiedniego stosowania mającego charakter ochronny przepisu art. 177 Kodeksu pracy, nie jest uzasadnione w kontekście brzmienia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, który w sposób odmienny, niż Kodeks pracy, tę kwestię uregulował. W konsekwencji, organ odwoławczy wskazał, że skarżący policjant nie podlegał szczególnej ochronie wskazanej w tym przepisie prawa. W tym miejscu, organ odwoławczy jeszcze raz podkreślił, że podstawę zwolnienia strony skarżącej ze służby stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który obligował przełożonego właściwego w sprawach osobowych do rozwiązania stosunku służbowego w związku z funkcjonowaniem w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Według organu odwoławczego, przesłanka ta zmaterializowała się w momencie uzyskania przymiotu ostateczności przez orzeczenie RKL z dnia [...] marca 2020 r. Organ odwoławczy - wskazując na przepisy pragmatyki służbowej, które w sposób szczególny ukształtowały tryb zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji (vide: regulacje mające charakter gwarancyjny w stosunku do policjanta nieświadczącego służby, trwale niezdolnego do jej pełnienia - art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów). Posiada on prawo do pełnego uposażenia w okresie od dnia zwolnienia od zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby (art. 121 ust. 1 ustawy o Policji) - stwierdził, że regulacja ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, albowiem gwarancja ta rozciąga się wyłącznie do dnia zwolnienia ze służby. Dodatkowo, jak podniósł organ odwoławczy, zastosowanie znajduje ochrona wynikająca z art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, ale wyłącznie w przypadku, gdy wystąpiły okoliczności wskazane w tym przepisie prawa. Mając na względzie kompleksowość wskazanych powyżej regulacji, Komendant Główny Policji stwierdził, że nie można przyjąć, by możliwe było zastosowanie przepisów znajdujących się w odrębnej i należącej do innej gałęzi prawa regulacji, tj. Kodeksu pracy. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy, Komendant Główny Policji stwierdził, że w pełni zasadnym było zwolnienie skarżącego P.P. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem [...] listopada 2020 r. Jednoczenie, organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ pierwszej instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji uznał bowiem, że organ pierwszej instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, wskazać należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące na fakt, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Według organu odwoławczego, rygor natychmiastowej wykonalności nadano bowiem ze względu na interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, który wymaga niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, w stosunku do którego orzeczono trwałą niezdolność do służby. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazać przy tym, iż w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji, albowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił, że pomimo otrzymanego od Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji pisma z dnia [...] marca 2020 r., informującego o "zwolnieniu z zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby", nadal w rozumieniu ustawy o Policji pozostawał on pełnoprawnym policjantem, a więc w pełni korzystał z praw, w tym z uprawnień pracownika związanych z rodzicielstwem określonych w Kodeksie pracy i świadomym ciążących na nim obowiązków. W tej sytuacji, jak zauważył, działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o Policji, sporządził w dniu [...] sierpnia 2020 r., czyli w okresie, gdzie nadal był funkcjonariuszem Policji, trzy raporty do Komendanta CBŚP o udzielenie mu urlopów: - ojcowskiego w wymiarze 14 dni w okresie od [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2020 r. (udzielono w podanym terminie), - urlopu rodzicielskiego (części) w wymiarze 26 tygodni w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] marca 2021 r., a także - wychowawczego w wymiarze 35 miesięcy w okresie od dnia [...] marca 2021 r. do dnia [...] lutego 2024 r. (informując jednocześnie, że matka w tym okresie nie będzie korzystała ze wskazanego urlopu). Zdaniem skarżącego, złożenie w/w raportów przysługiwało mu, jako pełnoprawnemu rodzicowi jego syna - małoletniego T.P., który urodził się w dniu [...] marca 2020 r., o czym poinformował raportem z dnia [...] marca 2020 r. Komendanta CBŚP. Skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2020 r. otrzymał na swój prywatny numer telefonu komórkowego wiadomość tekstową od mojego bezpośredniego przełożonego, tj. Naczelnika CBŚP w [...], informującą go o wyrażeniu zgody na udzielenie mu urlopu ojcowskiego we wnioskowanym przez niego terminie. Skarżący zauważył, że w odpowiedzi wysłał wskazanemu przełożonemu wiadomość tekstową z zapytaniem dotyczącym udzielenia zgody na skorzystanie z urlopu rodzicielskiego i wychowawczego, jednakże w tej kwestii nie otrzymał żadnej informacji zwrotnej. Skarżący wskazał, że Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, podkreślając w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., iż zgodnie orzeczeniem komisji lekarskiej uznano go za "trwale niezdolnego do służby w Policji", nie zwrócił jednocześnie wcale uwagi, że okres niezdolności do dalszej służby zgodnie z orzeczeniem komisji ma charakter "czasowy" . Ponadto, jak zauważył skarżący, w uzasadnieniu spornego rozkazu personalnego poruszono kwestię zwolnienia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby, co - jak podkreślił skarżący - nie jest tożsame z tym, że nie może on korzystać z przysługujących mu, jako policjantowi praw, także tych związanych z rodzicielstwem. Skarżący zarzucił, że niedopuszczalnym jest twierdzenie organu, jakoby złożenie przez niego raportów o udzielenie wyżej wskazanych urlopów ma na celu przedłużenie zatrudnienia (stosunku służbowego). Skarżący uznał jednocześnie, że sugerowanie przez organ, że opiekę nad dzieckiem mógł on sprawować również po zwolnieniu ze służby, w kontekście tego, iż nabył prawa emerytalne, należy odbierać jako przejaw dyskryminacji i nierównego traktowania. Według skarżącego, takie podejście do jego osoby, jako obywatela demokratycznego państwa, w którym Konstytucja RP gwarantuje wszystkim prawo do równego traktowania, co jest tożsame z tym, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, należy odbierać jako przejaw dyskryminacji. W ocenie skarżącego, nie można również powoływać się na abstrakcyjnie ujęty w uzasadnieniu spornego rozkazu personalnego "ważny interes społeczny" przy podejmowaniu negatywnych dla strony rozstrzygnięć, bez udowodnienia i wyczerpującego uzasadnienia, na czym ten interes w konkretnym przypadku polega i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy proceduralnej zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Mając powyższe na względzie, skarżący zarzucił, że zarówno Komendant CBŚP, a także Komendant Główny Policji, zwalniając go ze służby w Policji i nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, naruszyli jego prawa, jako funkcjonariusza Policji. Według skarżącego, takim podejściem organy obu instancji dyskredytują polską Policję nie tylko w jego oczach, ale także innych funkcjonariuszy Policji, którzy zostali uznani za niezdolnych do dalszej służby w tej formacji, a niezdolność ta była związana bezpośrednio z pełnioną służbą, pozbawiając ich praw wynikających z ustawy o Policji i z Kodeksu pracy dotyczących rodzicielstwa. W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny powinien zostać uchylony, albowiem udzielanie policjantowi przysługujących mu urlopów związanych z rodzicielstwem nie powinno mieć charakteru wybiórczego i uznaniowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu przedmiotowych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając sporne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, nie naruszając przy tym okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ust. 1 cyt. ustawy. Ponadto, nie sposób również przyjąć, jak zarzucił skarżący, aby organy Policji dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia art. 44 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r., należy wyraźnie zaznaczyć, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym również w zakresie jego zmiany. Nie ulega wątpliwości, że ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko liczne przywileje, ale też zwiększone obowiązki, a nawet pewne ograniczenia wolności osobistych. Jednym z wymogów jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który musi, kosztem swojego życia osobistego, wypełniać należące do niego obowiązki służbowe. Jednocześnie, przyjmuje się, że ochrona trwałości stosunku służbowego policjanta nie ma charakteru bezwzględnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby, jeśli orzeczono wobec niego trwałą niezdolność do służby. Nie ulega wątpliwości, że iż użycie w tym przepisie zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter obligatoryjny i nie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (por. A. Michałek /w:/ Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, A. Michałek, Ustawa o Policji. Komentarz, LEX 2015 i powołany tam wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 882/11, LEX nr 1134311). Według Sądu, przesłanka stanowiąca podstawę do zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji została w sposób wyczerpujący zdefiniowana w treści powołanego przepisu, który zawiera w sobie nakaz podjęcia określonego działania w przypadku zaistnienia pewnego stanu faktycznego. W konsekwencji, oznacza to, iż organ Policji zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru, lecz zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Organy Policji obu instancji zasadnie uznały więc, że jedyną przesłanką ustanowioną w treści art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jest orzeczenie w stosunku do funkcjonariusza trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Mając powyższe na względzie, uznać należy zatem, że wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego na omawianej podstawie prawnej było obligatoryjne, albowiem komisja lekarska wydała stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność do służby, zaś przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że prawomocnym orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] marca 2020 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] uznano skarżącego P.P. za "trwale niezdolnego do służby w Policji" - kategoria zdolności do służby "C". Ponadto, skarżącego wspomnianym orzeczeniem RKL zaliczono do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz ustalono, że jego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i istnieje od dnia [...] marca 2020 r. Przedmiotowe ostateczne orzeczenie komisji lekarskiej dowodziło zatem braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wykluczało możliwość pełnienia przez skarżącego służby w Policji. W konsekwencji, zarówno Komendant CBŚP, jak i organ odwoławczy zasadnie uznali, że wspomniane orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji stanowiło samoistną i obligatoryjną podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta między innymi w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Celem regulacji prawnej zawartej w przepisach art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji jest zapewnienie możliwości usunięcia z grona funkcjonariuszy tych policjantów, którzy z uwagi na swój stan zdrowia w sposób trwały nie mogą już dalej pełnić służby i tym samym realizować zadań powierzonych tej formacji. Jednocześnie jednak ustawodawca wykluczył możliwość natychmiastowego rozwiązania z takimi policjantami stosunku służbowego, gwarantując funkcjonariuszom prawo do pozostania w służbie, ale wyłącznie przez pewien, ściśle określony okres, to jest przez 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez nich wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby. Nie ulega wątpliwości, że powołany wyżej przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, stanowi normę o charakterze ochronnym uniemożliwiającą zwolnienie ze służby m.in. policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby, w trakcie 12 miesięcy niewykonywania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi żądanie wystąpienia ze służby. Zdaniem Sądu, warto zauważyć, że warunek określony we wskazanym przepisie nie odnosi się jednak do przesłanki warunkującej zwolnienie ze służby, ale dotyczy wyłącznie terminu, w którym dopuszczalne jest zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w sytuacji zmaterializowania się przesłanki objętej ostatnim z wymienionych przepisów pragmatyki służbowej (podobnie: wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 575/16, LEX nr 2305607). Należy wskazać, iż z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżącemu od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r. wystawiane były zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, następnie zaś, w związku z ostatecznym orzeczeniem RKL z dnia [...] marca 2020 r. o trwałej niezdolności do służby, skarżący został zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby, o czym został poinformowany przez Komendanta CBŚP pismem z dnia [...] marca 2020 r. W tej sytuacji, uznać należy, że skoro skarżący policjant zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby od dnia [...] listopada 2019 r., Komendant CBŚP zasadnie przyjął, że okres 12 miesięcy, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, upłynął w dniu [...] listopada 2020 r. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że w momencie uzyskania przez orzeczenie RKL z dnia [...] marca 2020 r. przymiotu ostateczności, a więc w dniu [...] marca 2020 r., zmaterializowała się przesłanka skutkująca powstaniem po stronie Komendanta CBŚP obowiązku zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, co też nastąpiło poprzez wydanie w dniu [...] sierpnia 2020 r. rozkazu personalnego Komendanta CBŚP, przy czym termin tego zwolnienia musiał uwzględniać uregulowanie przewidziane w art. 43 ust. 1 cyt. ustawy. Zasadnie zatem, organ pierwszej instancji ustalił termin zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na dzień [...] listopada 2020 r. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, który określa sytuacje, w jakich zakazane jest zwolnienie ze służby, należy zauważyć, iż wprawdzie skarżący raportami z dnia [...] sierpnia 2020 r. zwrócił się do Komendanta CBŚP o udzielenie mu urlopów: ojcowskiego, części urlopu rodzicielskiego, a także urlopu wychowawczego, niemniej jednak pismem z dnia [...] października 2020 r. Komendant CBŚP poinformował skarżącego, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie jest możliwym zwolnienie go od zajęć służbowych z tytułu urlopu rodzicielskiego, a następnie wychowawczego, bowiem wymieniony pozostaje zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, o czym został poinformowany w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. W tej sytuacji, uznać należy, że przepis art. 44 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem szczególnym gwarantującym policjantowi ochronę stosunku służbowego, jednak, aby możliwym było zastosowanie ochrony wskazanej w tym przepisie, funkcjonariusz winien być albo w ciąży, albo korzystać z udzielonego mu urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego. Tymczasem, w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, albowiem zarówno w dacie wydania spornego rozkazu personalnego przez Komendanta CBŚP, jak i w dacie wydania rozkazu personalnego przez Komendanta Głównego Policji, skarżący policjant nie korzystał z żadnego z urlopów wymienionych w tym przepisie prawa. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej nie doszło do naruszenia art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, albowiem obligatoryjna przesłanka zwolnienia ze służby w Policji powstała wcześniej, niż wola skarżącego do skorzystania z uprawnień rodzicielskich. W ocenie Sądu, należy na marginesie wyraźnie wskazać, iż nie ulega wątpliwości, że analizowane działanie skarżącego, który już po uzyskania przez orzeczenie RKL z dnia [...] marca 2020 r. przymiotu ostateczności, a także po otrzymaniu informacji zawartej w piśmie Komendanta CBŚP z dnia [...] marca 2020 r., podjął dopiero w dniu [...] sierpnia 2020 r. próbę wykorzystania ochrony przewidzianej w regulacji prawnej wyrażonej w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, nie może zasługiwać na akceptację i ochronę sądową, albowiem stanowi przykład niedopuszczanego nadużycia instytucji przewidzianej przez ustawodawcę dla ochrony stosunku służbowego policjanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, gdyż opiera się na jednoznacznych materiałach dowodowych zawartych w aktach sprawy. Należy w tej sytuacji stwierdzić, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że wszystkim policjantom przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie jednak nie kwestionuje konieczności prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej, w tym podejmowania działań zabezpieczających także interesy formacji i zapewniających ochronę interesu społecznego. W konsekwencji, szczególny charakter tej służby mundurowej umożliwia bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów, ukształtowanie statusu służbowego, w tym również w zakresie jego zmiany. W rozpoznawanej sprawie, wbrew odmiennym zapatrywaniom strony skarżącej, organy Policji dostatecznie wykazały, że w przypadku P.P. taka właśnie sytuacja szczególna zachodziła i w związku z tym uzasadnione było rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzającej trwałą niezdolność do służby. Zdaniem Sądu, stwierdzić należy w konsekwencji, że organy Policji obu instancji prawidłowo ustaliły, że zaistniały w niniejszej sprawie wszelkie przesłanki dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z uwzględnieniem okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ust. 1 tej ustawy. W tej sytuacji, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, wzięły pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, jak i w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania szczególnej ochrony przewidzianej w art. 44 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2020 r., w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnej zwartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - brak było podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.