II SAB/Wa 516/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Piotr Borowiecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] do rozpoznania punktu 1 wniosku J. K. z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej paragrafu 5 umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży i oddania części gruntu w użytkowanie wieczyste oraz oświadczenie o ustanowieniu hipoteki z dnia [...] lipca 2015 r., a także punktu 2 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej; 4. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] na rzecz J. K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] września 2017 r. J. K. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przed radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej także: "Dyrektor OR AMW" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżąca J. K., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), wniosła do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie w formie pisemnej, na wskazany we wniosku adres (ujawniony w treści przedmiotowego wniosku) kopii następujących dokumentów: 1. umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W., 2. decyzji wydanych po 15.11.2011 r., których przedmiotem był wskazany powyżej lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W., 3. operatów szacunkowych, których przedmiotem był lokal mieszkalny nr [...] położonego przy ul. [...] w W., jeżeli były takie sporządzone. W treści wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżąca podniosła, iż dane osobowe zawarte w umowie, o której udostępnienie skarżąca wnioskowała nie podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Strona skarżąca wskazała, iż zakup nieruchomości od Skarbu Państwa przez osobę fizyczną prowadzi do zubożenia zasobu nieruchomości w jego własności, a tym samym także zachodzi zubożenie gospodarki nieruchomościami publicznymi. Skarżąca podniosła w tym miejscu, iż osoba taka, także jest traktowana przez ustawodawcę jako osoba pełniąca funkcję publiczną, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i osoba ta ma świadomość, że będzie potraktowana w aspekcie zakupu nieruchomości od Skarbu Państwa na gruncie u.d.i.p. jako osoba pełniąca funkcje publiczną ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia, sygn. akt I OSK 2060/16, skarżąca stwierdziła, że już sam fakt zawarcia umowy z podmiotem publicznym skutkuje w sposób jednoznaczny tym, iż kontrahent wyraża zgodę na ujawnienie związanych z tą transakcją indywidualizujących go danych osobowych bądź ma świadomość zaistnienia takiej sytuacji. W odpowiedzi na powyższy wniosek strony skarżącej, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. poinformował skarżącą, że z uwagi na konieczność pozyskania danych, które zostały przekazane do archiwum, właściwa odpowiedź na wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r. zostanie udzielona w późniejszym terminie. Następnie, pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor OR AMW poinformował skarżącą, iż w odniesieniu do pkt 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. organ wysłał do skarżącej odpowiedź w piśmie nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., w treści którego udzielił skarżącej szczegółowych wyjaśnień, które uzasadniały brak możliwości wydania żądanych kopii decyzji wydanych po 15 listopada 2011 r., których przedmiotem był lokal mieszkalny nr [...] położonego przy ul. [...] w W.. Z akt sprawy wynika, iż we wspomnianym piśmie z dnia [...] marca 2017 r. Dyrektor OR AMW przekazał skarżącej kopie dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 3 wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., tj.: kopię umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W. (z pewnymi ograniczeniami) oraz kopię operatów szacunkowych, których przedmiotem był lokal mieszkalny nr [...] położonego przy ul. [...] w W.. W piśmie z dnia [...] września 2017 r. skarżąca J. K., reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w zakresie punktu 1, w części dotyczącej § 5 umowy oraz w zakresie punktu 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., w terminie 14 dni, 2) uznanie, iż bezczynność organu stanowiła rażące naruszenie prawa, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącej świadczenia w wysokości 500,00 złotych, 4) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmującego 17,00 zł opłaty od pełnomocnictwa, 100 zł tytułem wpisu sądowego oraz 480,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Dyrektor OR AMW, realizując wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. w zakresie punktu 1 i 3, wysłał w dniu [...] sierpnia 2017 r. do strony skarżącej odpowiedź, w której przesłał kopie umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego z dnia [...] lipca 2015 r., (Akt Notarialny nr Rep. [...] nr [...]), zawartej przed notariuszem E. K., w której to umowie organ zabiałkował częściowo informacje zawarte w § 5 tej umowy, a także przesłał kopie operatów szacunkowych określających wartość lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w W.. Skarżąca wskazała, że organ, odpowiadając na wniosek w zakresie punktu 2, odwołał się do wcześniej udzielonej odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], nie udostępniając żądanej informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. W związku z wyżej opisanymi okolicznościami, skarżąca zarzuciła, iż nastąpiła bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 tego wniosku oraz w zakresie punktu 1 w części dotyczącej § 5 umowy. Strona skarżąca, powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także na poglądy literatury, wskazała, dlaczego - w jej ocenie - przyjąć należy, że organ dopuścił się bezczynności. Strona skarżąca stwierdziła, że nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Skarżąca zauważyła, że jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Oddziału Regionalnego AMW w [...] w dniu [...] czerwca 2017 r. W dniu [...] czerwca 2017 r. organ dokonał przedłużenia terminu na udzielnie odpowiedzi. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2017 r. organ udostępnił część informacji realizując w części wniosek. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, termin na realizację pozostałej części wniosku przez udostępnienie reszty informacji publicznej bądź jej odmowę poprzez wydanie - na podstawie art. 16 u.d.i.p. - decyzji administracyjnej upłynął w dniu [...] sierpnia 2017 r. W konsekwencji, skarżąca uznała zatem, że Dyrektor OR AMW w wymaganym przez ustawę terminie nie wydał ani decyzji administracyjnej, ani też nie udostępnił reszty żądanej informacji zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, niezałatwienie jej wniosku w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie, stanowi o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt VIll SAB/Wa 28/17). Skarżąca stwierdziła, że umowa, której przedmiotem jest zbycie lokalu stanowiącego majątek publiczny, w rozumieniu u.d.i.p., jest dokumentem podlegającym udostępnieniu, jako informacja publiczna (tak również /w:/ wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2487/11). Zdaniem strony skarżącej, kopie aktów notarialnych dotyczących nieruchomości lokalowych będących w dyspozycji podmiotu publicznego, zbytych na rzecz ich najemców, jak również treść innych umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego stanowią niewątpliwie informację publiczną (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 616/13, LEX nr 1458694, czy też wyrok WSA w Opolu z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt Il SAB/Op 12/10, LEX nr 756133). Strona skarżąca zauważyła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż informację publiczną stanowi treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez organy administracji (zob. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt Il SAB/OI 117/13, LEX nr 1435524), w tym przez organy administracji publicznej, ponieważ - jak wskazała skarżąca - informacją publiczną jest każda informacja, która dotyczy działania lub finansów mających charakter publiczny (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt Il SAB/Wa 21/14, LEX nr 1455334, czy tez wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt Il SAB/Gd 12/12, Wspólnota z 2012 r. nr 23-24, s. 46). Ponadto, skarżąca stwierdziła, że decyzje organu, których udostępnienia żąda, mają charakter informacji publicznej. Według skarżącej, również sporna umowa w zakresie jej § 5 także stanowi informację publiczną. Zdaniem skarżącej, niewątpliwie decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne, jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Z kolei, jeśli chodzi o Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], do którego strona zwróciła się z wnioskiem, skarżąca uznała, że jest podmiotem obowiązanym do rozpoznania wniosku o udostepnienie informacji publicznej, albowiem jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Skarżąca uznała jednocześnie, iż bezczynność Dyrektora OR AMW miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak podjęcia przez ten organ właściwych czynności, tj. rozpoznania wniosku i wydania decyzji w przypadku uznania przez organ, że żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu. Według skarżącej, o stopniu naruszenia prawa świadczy przede wszystkim to, że Dyrektor OR AMW uznał, iż treść decyzji administracyjnej nie może być udostępniona z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. Skarżąca stwierdziła, że taka interpretacja przepisów u.d.i.p., a w szczególności jej art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy w zw. z art. 6 ust. 2, stanowi poważną obrazę przepisów ustawy, a także art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej, niedopuszczalnym jest bowiem, aby organ zobowiązany do udzielania informacji publicznej uznawał, że decyzje administracyjne, które są przez ten organ wydawane, nie stanowią podlegającej udostępnieniu informacji publicznej. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że okoliczności, w jakich Dyrektor OR AMW dopuścił się bezczynności, bez żadnych wątpliwości świadczą o tym, że naruszenie prawa jest oczywiste. Uzasadniając żądanie przyznania od Dyrektora OR AMW kwoty 500,00 złotych, skarżąca stwierdziła, że znajduje ono oparcie w przepisie art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie strony skarżącej, przyznanie w niniejszej sprawie od organ świadczenia będzie miało niewątpliwy walor edukacyjny dla Oddziału Regionalnego AMW, a w konsekwencji będzie miało pozytywny wpływ na słuszny interes obywateli domagających się respektowania prawa do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, uznając, iż nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt. 1 i 2 wniosku strony skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego wskazał na wstępie, iż uczynił zadość żądaniom strony skarżącej zawartym w pkt 1 i 3 wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., niemniej - jak podkreślił - dokonał tego z pewnymi ograniczeniami. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie z pola widzenia nie może ujść fakt, iż skarżąca wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. wystąpiła o udostepnienie jej wszystkich decyzji o przydziale lokalu, jakie otrzymał jej były mąż M. K.. Zdaniem organu, powyższe zastrzeżenie ma o tyle istotne znaczenie w sprawie, o ile zwróci się uwagę na cel, jaki przyświecał stronie skarżącej przy występowaniu z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. Organ zauważył bowiem, że skarżąca, pozostając w sporze z byłym mężem, działa wyłącznie w interesie własnym. Dyrektor OR AMW stwierdził, że należy zgodzić się, iż gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa ma charakter publiczny. Organ wskazał, że w świetle ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przydział lokali i kwater osobom uprawnionym stanowi gospodarowanie tymi składnikami. W tej sytuacji, zdaniem organu, zakres wiedzy objętej dostępem do informacji publicznej winien skupiać się w obrębie realizacji ustawowych zadań Agencji Mienia Wojskowego, bo to one wyznaczają ramy realizacji zadań publicznych. Wobec tego, organ uznał, że skarżąca mogła otrzymać informacje na temat tego, od kiedy i przez jaki czas sporny lokal mieszkalny był zasiedlany, czy występowało kiedykolwiek zadłużenie na koncie opłat za lokal, czy AMW podęła działania celem egzekwowania takich należności, czy lokal był przedmiotem najmu, czy też przydziału w drodze decyzji administracyjnej, a także czy lokal ma status kwatery. Strona skarżąca mogła również otrzymać informację o stanie technicznym tego lokalu, jego sprzedaży, zastosowania bonifikat i podstawy prawnej ich udzielenia. Dyrektor OR AMW stwierdził natomiast, że nie jest informacją publiczną to, komu - jakiej zindywidualizowanej osobie - został przydzielony, czy też sprzedany sporny lokal mieszkalny, albowiem informacja publiczna abstrahuje od tego, czy beneficjentem jest osoba X czy Y, o ile obie są uprawnione w stopniu jednakowym. Organ zauważył, iż skarżąca nie była jednak w ogóle zainteresowana takimi informacjami, a jedynie pragnęła wejść w posiadanie kopii decyzji przydziału lokalu wydanych na rzecz jej byłego męża. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego zauważył, że skarżąca żądała wydania jej kopii decyzji administracyjnych, wiedząc o tym, że lokal ten był niegdyś przydzielony jej byłemu mężowi, a nadto uwzględniono w nim - jako osoby uprawnione do zamieszkiwania - ją samą, jako żonę oraz dzieci A. K. i M. K.. W tej sytuacji, organ uznał, że w rzeczywistości zamiarem i wolą skarżącej nie było pozyskanie wiedzy na temat gospodarowania konkretnym składnikiem majątkowym Skarbu Państwa, lecz wejście w posiadanie konkretnego dokumentu, o którego istnieniu i treści strona skarżąca wiedziała. Organ stwierdził jednocześnie, że skarżąca nie interesowała się tym, ile i w jakim okresie po 15 listopada 2011 r. były wydawane przez Agencję Mienia Wojskowego tytuły prawne do spornego lokalu, ani żadnymi innymi okolicznościami świadczącymi o gospodarowaniu tym lokalem. Tymczasem, jak stwierdził Dyrektor OR AMW, celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest transparentność działań podmiotów wykonujących zadania natury publicznej. Zdaniem organu, każdy bowiem obywatel ma prawo dowiedzieć się, czy działania te są podejmowane z zachowaniem reguł praworządności, ekonomii, a także, czy są społecznie uzasadnione. Niemniej, jak wyraźnie wskazał organ, ustawa o dostępie do informacji publicznej i instrumenty nią gwarantowane nie mogą służyć sprawom osobistym strony wnioskującej o udostępnienie takiej informacji. Zdaniem Dyrektora OR AMW, żądanie wydania dokumentu, jakim jest kopia decyzji administracyjnej, nie jest żądaniem udzielania informacji publicznej, zaś inne decyzje, których przedmiotem był lokal mieszkalnym nie były wydawane (dotyczące zmiany statusu lokalu). W kwestii udostępnienia aktu notarialnego rep. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., dotyczącego zbycia na rzecz M. K. - byłego męża wnioskodawczyni - lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., organ stwierdził, iż udostępnienie tego aktu wskazuje na okoliczności rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa z zachowaniem wymogów prawa. Organ zauważył, że skarżąca pozyskała wiedzę na temat tego, przed którym notariuszem zawarto umowę, kto działał w imieniu Agencji Mienia Wojskowego, a także za jaką cenę nieruchomość została zbyta oraz czy udzielono bonifikat oraz jakich i na jakiej podstawie. Dyrektor OR AMW wskazał, że zakreślono dane dotyczące tytułu prawnego do lokalu oraz oświadczenie o majątkowym ustroju małżeńskim, co nie ma żadnego znaczenia i nie stanowi informacji publicznej tylko prywatną i nie miało wpływu na rozporządzenie mieniem Skarbu Państwa, a przede wszystkim na wysokość uzyskanych cen sprzedaży. Dyrektor OR AMW uznał, że biorąc pod uwagę fakt, iż żądanie w tym zakresie nie dotyczyło informacji publicznej, zaś w pozostałym zakresie zostało spełnione, organ nie pozostaje w bezczynności. Organ uznał ponadto, że jeżeli dla skarżącej zaistniała potrzeba wydania w/w dokumentów w innym postępowaniu realizowanym dla ochrony jej roszczeń, to przepisy czy to Kodeksu postępowania cywilnego, czy też Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego lub Kodeksu postępowania karnego dają możliwość uzyskania tych dokumentów w odmiennym trybie. Organ wskazał również, że skarżąca może wejść w posiadanie wiedzy o wydanych aktach w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Według organu, strona skarżąca nie ukrywa, że nie ma na celu pozyskania informacji publicznej, ale wejście w posiadanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentów służących jej partykularnym interesom. W tej sytuacji, Dyrektora OR AMW uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a więc winna zostać oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika ze wspomnianego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącą sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżąca J. K. sformułowała wobec Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jej wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądała przesłania w formie pisemnej kopii następujących dokumentów: 1. umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W., 2. decyzji wydanych po dniu 15 listopada 2011 r., których przedmiotem był wspomniany wyżej lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W., 3. operatów szacunkowych, których przedmiotem był lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W., jeżeli były takie sporządzone. Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W ocenie Sądu, uznać należy, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] należy niewątpliwie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy przyjąć, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można uznać wręcz, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015). Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 3, będące w posiadaniu takich informacji. W związku z powyższym, Sąd uznał w niniejszej sprawie, że ustawowo zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, będących w posiadaniu Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. jest Dyrektor tej jednostki organizacyjnej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Zauważyć należy, iż wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W świetle powyższego, Sąd uznał, iż nie może budzić wątpliwości to, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Uznać należy jednocześnie, że treść przedmiotowego wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest w swej istocie zrozumiała, bowiem określa wyraźnie zarówno zakres podmiotowy (Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...]), jak i zakres przedmiotowy (vide: szczegółowe informacje sformułowane przez skarżącą i zawarte w jej wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r.), a także ramy czasowe objęte żądaniem. Mając zatem na względzie fakt, iż w sprawie niniejszej spełniony został warunek odnoszący się zarówno do zakresu podmiotowego, jak i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy wskazać, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W ocenie Sądu, w powyższym rozumieniu informacja w postaci kopii umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W., a także kopii decyzji administracyjnych wydanych po dniu 15 listopada 2011 r., których przedmiotem był sporny lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W., jak również kopie operatów szacunkowych, których przedmiotem był ów lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W., jeżeli były takie sporządzone, spełniają przesłanki informacji publicznej, albowiem dotyczą one bezpośrednio gospodarowania przez Dyrektora OR AMW powierzonym jej mieniem publicznym. Warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał w swoim dotychczasowym orzecznictwie, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio redagowane i wytworzone przez organ administracji publicznej, ale taki charakter mają również dokumenty, które organ wykorzystuje do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Podstawowe znaczenie ma w tym wypadku fakt, iż dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy i zostały wytworzone na zlecenie tych organów. Chodzi bowiem o dostęp do treści dokumentu stworzonego na zlecenie organu administracji publicznej w celu realizacji zadań publicznych (vide: m.in. wyroki NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 517/06, z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 315/08, z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10, a także z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11). W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] było zatem udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r., bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (vide: art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Zdaniem Sądu, uznać należy, że przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, czy też udzielenie informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16). Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] pozostawał w stanie bezczynności na dzień złożenia skargi. W ocenie Sądu, uznać należy, że nie udzielając stronie skarżącej w ustawowym terminie informacji publicznej objętej treścią punktu 1 (w pełnym zakresie) oraz punktu 2 jej wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] popadł w stan bezczynności, który nie ustał również po wniesieniu przez skarżącą w dniu [...] września 2017 r. skargi skierowanej - za pośrednictwem organu - do tutejszego Sądu. Wprawdzie, zauważyć należy, iż Dyrektor OR AMW w odpowiedzi na skargę wskazał, że udzielił odpowiedzi stronie skarżącej i przekazał jej kopię dokumentów, o których mowa w punktach 1 i 3 wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r., ale z pewnymi ograniczeniami dotyczącymi § 5 umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...] w W., zaś odmówił udostępnienia skarżącej kopii wszystkich decyzji o przydziale lokalu, jakie otrzymał jej były małżonek, niemniej takie działanie - według Sądu - nie było prawidłowe. Należy wskazać, że Dyrektor OR AMW, formułując powyższe stanowisko, podkreślił, iż w analizowanej sprawie istotne jest to, że strona skarżąca pozostaje w sporze z byłym małżonkiem, zaś jej działania (w tym również wniosek o udostępnienie informacji publicznej) podyktowane są tylko i wyłącznie interesem własnym, a więc nie mają nic wspólnego z celem (ratio), dla którego służą regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym, Sąd mając na względzie powyższą uwagę organu, zobowiązany jest wskazać, że o ile należy w pełni zgodzić się z tezą, że "nadużycie prawa do informacji publicznej" będzie polegało na "próbie wykorzystania jego instytucji dla osiągniecia innego celu, niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa" (vide: m.in. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej /w:/ Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005, s. 147; podobnie I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 3, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 273), niemniej jednak, nie można abstrahować od faktu, że powyższe stanowisko Dyrektora OR AMW odnoszące się do faktycznych intencji strony skarżącej, w żaden sposób nie znajduje potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Analizując bowiem akta rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że ani w świetle treści wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r., ani z treści jakiegokolwiek innego dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych i sądowych tej sprawy, nie sposób wykazać, że wyłącznym celem skarżącej było uzyskanie informacji na prywatne potrzeby związane z innym toczącym się postępowaniem przed sądem powszechnym. W tej sytuacji, Sąd uznał, że organ nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób charakteru rzeczywistych (rzekomo) intencji skarżącej, a więc nie można przyjąć, że działanie strony stanowi przykład nadużycia prawa do informacji publicznej. Sąd pragnie wyraźnie podkreślić, że Dyrektor OR AMW teoretycznie przyjął słuszne stanowisko, wskazując, że nie udziela się informacji, jeśli strona wnioskująca potrzebuje jej wyłącznie do celów stricte prywatnych (vide: na użytek np. toczącego się sporu sądowego w innej sprawie przed sądem powszechnym, czy też przed innym organem), albowiem cel takiego żądania nie dotyczy w żaden sposób dbałości o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, lecz służy wyłącznie załatwieniu indywidulanej sprawy, wbrew ratio legis przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodzić się należy jednocześnie z tezą, że prawo dostępu do informacji publicznej nie powinno służyć w żaden sposób realizacji celów, których osiągnięcie jest możliwe poprzez skorzystanie z innych instrumentów prawnych, aniżeli przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując analizy akt przedmiotowego postępowania, nie dopatrzył się w nich jakiejkolwiek konkretnej informacji o wskazanym przez organ rzeczywistym celu skarżącej, co może oczywiście oznaczać, że organ pozyskał taką wiedzę poza przedmiotowym postępowaniem. Oznacza to w konsekwencji, iż nie można w tej sprawie postawić tezy, iż strona skarżąca, składając swój wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r., chciała pozyskać żądane informacje wyłącznie na potrzeby prywatnego sporu sądowego prowadzonego z byłym małżonkiem przed sądem cywilnym. W świetle powyższego, uznać należy, że stan bezczynności Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] nie ustał w pełni na skutek przekazania informacji zawartych w pisemnej odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2017 r., jak i w wyniku wyjaśnień zawartych w odpowiedzi organu na skargę zawartej w piśmie z dnia [...] października 2017 r. Tym samym, Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie rozpoznał w sposób należyty (w pełnym zakresie) wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, pozostając w tym zakresie w bezczynności. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do zobowiązania Dyrektora OR AMW do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez ujawnienie pełnej treści § 5 umowy z dnia [...] lipca 2015 r. (zawartej w Akcie Notarialnym nr Rep. [...] nr [...]), a także poprzez udostepnienie informacji objętej punktem 2 wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż w powyższym zakresie organ pozostawał na dzień wyrokowania w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy owa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd uznał jednak, że bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] w załatwieniu wniosku strony skarżącą nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego, jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że termin rozpoznania wniosku strony skarżącej, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez organ przekroczony, skoro prawidłowe jego rozpatrzenie nie miało w ogóle miejsca do dnia wyrokowania. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, brak prawidłowej realizacji obowiązku przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie wynikał z działań, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, uznać należy, że bezczynność Dyrektora OR AMW nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy fakt udzielenia odpowiedzi na wniosek strony skarżącej w dniu [...] czerwca 2017 r. (vide: informacja dotycząca udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w późniejszym terminie), a także w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. Jeśli chodzi z kolei o możliwość wymierzenia grzywny, wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. wprowadza możliwość orzeczenia o nałożeniu grzywny na organ pozostający w bezczynności lub przewlekle prowadzący postępowanie. Podobnie, jeśli chodzi o żądanie zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, zauważyć należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może zasądzić od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jest to rozwiązanie analogiczne do instytucji przewidzianej w art. 154 § 7 p.p.s.a. i stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla strony skarżącej za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Nie ulega wątpliwości, że instytucja grzywny oraz instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązania te, w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1169), mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością. Niemniej, w ocenie Sądu, uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia wnioskowanej przez stronę skarżącą sumy pieniężnej na jej rzecz, albowiem nie tylko brak rażącego naruszenia prawa po stronie podmiotu zobowiązanego, ale również nieznaczny stopień jego zawinienia w zakresie podejmowanych czynności, nie pozwalają, aby w niniejszej sprawie dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nakładaniem na organ obciążeń finansowych w postaci wymierzenia grzywny, czy też sumy pieniężnej, o przyznanie, której skarżąca wniosła w treści skargi. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczył się jedynie do zobowiązania dyrektora podmiotu odpowiedzialnego do rozpatrzenia wniosku, działając w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jednocześnie rozstrzygając o charakterze stwierdzonej bezczynności, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 149 § 1a p.p.s.a. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a., zasądzając od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.