III SA/Wa 1268/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodu ze sprzedaży papierów wartościowych oddala skargę Z akt sprawy wynika, że Skarżący - W. K. 15 października 2003r. złożył dyspozycję zdeponowania 45.000 imiennych akcji serii F o wartości nominalnej 1 zł każda spółki S. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") na rachunku papierów wartościowych w Centralnym Domu Maklerskim P.W grudniu 2003r. akcje te zostały zdeponowane na ww. rachunku będącym wspólną własnością Skarżącego i jego żony - E.K. Akcje serii F zostały wyemitowane na podstawie uchwały nr [...] Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z [...] czerwca 2003r. zmienionej uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 10 września 2003r. Na mocy Uchwały Nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki z 10 września 2003r., zmieniono brzmienie uchwały nr [...] z [...] czerwca 2003r. w ten sposób, że w treści uchwały wyrazy "subskrypcja prywatna" zastąpiono wyrazami "subskrypcja publiczna" oraz skreślono zdanie "Do każdej z wyższej wymienionych ofert objęcia akcji serii F załączony zostanie odpowiedni do liczby oferowanych akcji wzór umowy objęcia akcji. Na podstawie par.1 uchwały nr [...] z 26 czerwca 2003r. w brzmieniu nadanym uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 10 września 2003r. kapitał zakładowy Spółki wynoszący [...] zł podwyższono o kwotę 565.850 zł w drodze emisji akcji zwykłych imiennych serii F w liczbie 565.850 sztuk, o wartości nominalnej 1,00 zł każda. Przedmiotowe akcje zostały wyemitowane, na mocy par. 4 ust. 1 ww. uchwały, w drodze "subskrypcji publicznej" i adresowanej wyłącznie do osób wymienionych w par. 3 ust. 2 wspomnianej uchwały - w tym do Skarżącego. W 2007r. Skarżący dokonał sprzedaży wszystkich 45.000 akcji Spółki. W dniu 28 kwietnia 2008r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło, sporządzone na druku PIT-38, zeznanie Skarżacego o wysokości osiągniętego dochodu w 2007r., w którym wykazano podatek należny w wysokości 25.753 zł. Podatek wykazany w deklaracji PIT-38 został uiszczony 28 kwietnia 2008r. Tego samego dnia, tj. 28 kwietnia 2008r. Skarżący złożył wniosek z 15 kwietnia 2008r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia od opodatkowania akcji nabytych przed 1 stycznia 2004r. Skarżący w ww. wniosku przedstawił następujący stan faktyczny. W dniu 3 października 2003r. Strona przyjęła skierowaną do niego, jako do członka zarządu, ofertę objęcia akcji serii F imiennych w liczbie 45.000 sztuk, w cenie emisyjnej 1,00 zł za akcję. Następnie 15 października 2003r. złożyła dyspozycję zdeponowania tych akcji na rachunku w Centralnym Domu Maklerskim P. i w grudniu 2003r. akcje zostały na tymże rachunku zdeponowane. Emisja akcji serii F była efektem uchwał Walnego Zgromadzenia Eminenta o podniesieniu kapitału zakładowego z [...] czerwca 2003r., które zakładały wprowadzenie do publicznego obrotu dwóch serii akcji: serii F - zwykłych imiennych dla członków zarządu w liczbie 565.850 i serii G zwykłych na okaziciela w liczbie 5.658.500. Z akcjami serii F nie były związanie żadne uprawnienia akcjonariusza wobec spółki, obie serie były dopuszczone do publicznego obrotu i notowane na rynku notowań ciągłych W. Giełdy Papierów Wartościowych. W praktyce nie było żadnej różnicy pomiędzy akcjami serii F i G. W 2007r. dokonano sprzedaży wszystkich 45.000 akcji. Za 2007r. Skarżący i jego małżonka otrzymali PIT-8C z sumą przychodu z tych akcji wykazaną w rubryce E - czyli przeznaczoną do opodatkowania. W związku z powyższym zadano pytanie, czy sprzedaż akcji imiennych, będących częścią większej emisji, w spółce akcyjnej notowanej na rynku notowań ciągłych W. Giełdy Papierów Wartościowych, które nabyte zostały w 2003r., nie powinna być zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 202, poz. 1956) - dalej "ustawa o zmianie u.p.d.o.f.", zwolniona od opodatkowania. W opinii Strony zbycie w 2007r. akcji imiennych, które zostały nabyte w 2003r. przez członka zarządu, kwalifikuje się do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie u.p.d.o.f. Na poparcie takiego stanowiska Strona powołała następujące argumenty: - dochód ze zbycia akcji uzyskany został po 31 grudnia 2003r., akcje zostały nabyte przed 1 stycznia 2004r.; - akcje spełniają przesłanki z art. 52 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej "u.o.d.o.f.", w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004r., gdyż zbycie akcji nastąpiło odpłatnie, a akcje były dopuszczone do publicznego obrotu; - przedmiotowe akcje zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. Przeznaczona dla członków zarządu seria F akcji stanowiła tylko część większej emisji mającej na celu podwyższenie kapitału zakładowego. Równolegle z serią F była emitowana seria G akcji na okaziciela, która trafiła do szerokiego grona przypadkowych odbiorców; - przychód ze sprzedanych akcji powinien być zwolniony od opodatkowania. W interpretacji indywidulanej z [...] lipca 2008r., Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Wyrokiem z 26 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. interpretację indywidualną. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż wskazane w skardze. Nie rozpatrując sprawy merytorycznie na gruncie prawa materialnego Sąd dokonał oceny zachowania wymogów procesowych związanych z wydaniem interpretacji indywidualnych. W przedmiotowym wyroku stwierdzono, że skoro wniosek o wydanie interpretacji złożono 28 kwietnia 2008r., a interpretacje doręczono dopiero 11 sierpnia 2008r., to została ona wydana z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - dalej: "O.p." , co miało wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z 21 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku z 26 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 w części dotyczącej interpretacji indywidualnej wydanej na rzecz Skarżącego. Postanowieniem z 28 września 2009r., sygn. akt II FZ 349/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie złożone na ww. postanowienie. W dniu 11 maja 2010r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Skarżącego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z kapitałów pieniężnych za 2007r. wraz z korektą zeznania PIT-38 za ten rok podatkowy, w której wykazano przychód w wysokości 0 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 0 zł, dochód w wysokości 0 zł. Podstawę wniosku stanowiło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lipca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009r. sygn. akt II FZ 349/09. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] lipca 2010r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2007r. od dochodów osiągniętych z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. Następnie decyzją z [...] października 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 25.753 zł od dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych. Wydając decyzję wymiarową organ I instancji przyjął przychód w wysokości 158.866,78 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 23.324,31 zł i w konsekwencji wskazał, że od dochodu ustalonego w wysokości 135.542,47 zł podatek należny wyniósł 25.753 zł. W odwołaniu się od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie i określenie nadpłaty zgodnie z wnioskiem, ewentulanie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił: - naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", przez nierespektowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, - błędne zdefiniowanie pojęcia oferty publicznej w oparciu o wykładnię językową słowa "publiczny" przy użyciu definicji zawartej w słowniku języka polskiego. Decyzją z [...] lutego 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej, stosując uregulowania zawarte w art. 9 ust. 1-2 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2007r., art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a), art. 30b ust. 1-2, art. 30b ust. 5, art. 45 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f., art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003r., art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie u.p.d.o.f. wskazał, że warunkiem zwolnienia z opodatkowania akcji Spółki sprzedanych w 2007r. jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: 1. nabycie akcji przed 1 stycznia 2004r., 2. dopuszczenie tych akcji do obrotu publicznego; 3. nabycie ich na podstawie oferty publicznej lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika spełnienie w sprawie dwóch pierwszych ww. warunków, tj. nabycie akcji Spółki przed 1 stycznia 2004r. oraz dopuszczenie akcji do obrotu publicznego. Odpowiadając zaś na zarzut błędnej wykładni pojęcia oferty publicznej zawartej w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do utrwalonej linii orzecznictwa (wyroki NSA z 27 kwietnia 2006r. sygn. akt II FSK 697/05, 13 listopada 2007r. sygn. akt II FSK 1286/06, z 13 lutego 2009r. sygn. akt II FSK 1627/07, wyrok WSA w Gdańsku z 10 września 2009r. sygn. akt I SA/Gd 151/09), w którym - jak wskazał - wielokrotnie wyjaśniano, jak należy rozumieć ten przepis. W z wiązku z powyższym wskazał, iż dokonując wykładni słowa "publiczna" należy odwołać się do naturalnego języka ustawodawcy. Słowu temu nie można nadawać znaczenia, które byłoby zaprzeczeniem jego powszechnego rozumienia, tj. wynikającego z językowych reguł wykładni. Oznacza to, że: - publiczny - to adresowany do nieoznaczonej liczby bliżej nieokreślonych osób, a - zamknięty - to skierowany do indywidualnie określonych adresatów, bez względu na ich liczbę. Istotnym, w ocenie organu odwoławczego, jest również to, że jakkolwiek w nieco innym stanie faktycznym i prawnym, dotychczasowa linia orzecznicza co do istoty zagadnienia znalazła potwierdzenie w wyroku siedmiu sędziów NSA z 7 kwietnia 2008r., sygn. akt II FPS 6/07. Z analizy zebranego materiału dowodowego jednoznacznie natomiast wynika, że oferta objęcia akcji Spółki serii F, na podstawie par. 3 pkt 2 uchwały [...] Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 26 czerwca 2003r. zmienionej uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 10 września 2003r., została skierowana do indywidualnie określonych adresatów - członków zarządu Spółki, w tym Strony. Tym samym ww. oferta miała charakter zamknięty, a nie jak podnosił Skarżący, publiczny. W związku z tym, że przesłanki zwolnienia wskazane w art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. powinny być spełnione łącznie, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo uznał, że w przypadku braku spełnienia kryterium "publiczności" oferty, omawiane zwolnienie podatkowe Stronie nie przysługuje. Odnosząc się do przywołanego przez stronę wyroku NSA z 1 marca 2002r. sygn. akt I SA/Ka 1798/01, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że dotyczył on zwolnienia na podstawie przepisu art. 52 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f, który w przeciwieństwie do art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f., nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podzielił zawarte w odwołaniu stanowisko Skarżącego, że organ podatkowy jest związany orzeczeniem sądowym z 26 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, jednocześnie jednak zauważył, że Sąd w ww. wyroku nie oparł się na argumentach powołanych w skardze przez Stronę, ale na badaniu czy zostały spełnione szczególne wymogi procesowe związane z wydawaniem zaskarżonej interpretacji. W ocenie organu odwoławczego w swoim rozstrzygnięciu organ I instancji uwzględnił ww. orzeczenie Sądu oraz fakt wprowadzenia do obrotu prawnego, na mocy wspomnianego wyroku, "milczącej" interpretacji stwierdzającej prawidłowość stanowiska Strony. Organ odwoławczy podkreślił, że należy jednak odróżnić fakt związania ww. wyrokiem od skutków jakie powoduje wprowadzenie, na mocy wspomnianego orzeczenia, do obrotu prawnego wspomnianej interpretacji. Wyjaśnił, że skutków tych nie reguluje art. 153 p.p.s.a., ale przepisy Rozdziału 1a Działu II O.p. Tym samym, w ocenie organu, zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest w całości bezzasadny. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił również, że z dniem 1 lipca 2007r. w całości uchylono dotychczasowe zapisy dotyczące interpretacji indywidualnych. Nowe regulacje nie zawierają natomiast zapisu o związaniu interpretacją organu podatkowego, a w to miejsce wprowadzają umownie nazwaną "zasadę nieszkodzenia". W aktualnym stanie prawnym podstawową więc funkcją, jaką spełniają indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, jest ich funkcja ochronna. Ochrona podatnika przed skutkami zmiany interpretacji, do której podatnik się zastosował, określona jest w art. 14k-14m O.p., a w szczególności w art. 14k § 1 i § 3, art. 14m § 1 oraz w art. 141 O.p. Mając na uwadze wprowazdone przez ustawodawcę różne kryteria oceny stosowania zasady nieszkodzenia, organ odwoławczy zauważył, że skutki podatkowe, tj. zapłata podatku wykazanego w deklaracji PIT-38 w dniu 28 kwietnia 2008r., miały miejsce przed wejściem do obrotu prawnego "milczącej interpretacji". W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że przesłanka zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku określona w art. 14m § 1 pkt 2 O.p. nie została spełniona w przedmiotowej sprawie. Tym samym ocena organu I instancji, że zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 14m O.p. w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania, jest prawidłowa. W związku z tym, że Stronie nie przysługiwało ww. zwolnienie, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji był uprawniony do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji, kwestionując wysokość zobowiązania wykazaną w korekcie zeznania za 2007r., postąpił prawidłowo określając Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 25.753 zł. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w brzmieniu odbowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie u.p.d.o.f. przez błędną interpretację pojęcia “oferta publiczna" i w konsekwencji uznanie, ze nabycie przez skarżącego akcji nie nastąpiło w trybie oferty publicznej, a co za tym idzie nie podlega zwolnieniu z opodatkowania; - art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, ze pomimo orzeczenia sądowego z 26 marca 2009r., sygn. akt III SA/WA 3399/08, potwierdzającego słusznośc stanowiska skarżącego, organy podatkowe nie są związane interpretacją indywidualną istniejącą w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W., potrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319) – Andrzej Kabat, Komentarz do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – LEX 2011. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 nie dokonano oceny prawnej dotyczącej art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. Wyrok ten nie zawiera również w tym zakresie wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Przesądza on jedynie, iż w stosunku do Skarżącego została wydana tak zwana interpretacja milcząca. Nie oznacza to jednak, iż interpretacją tą organy podatkowe są bezwzględnie związane. Może ona bowiem nie zostać uwzględniona w postępowaniu podatkowym, o czym stanowi choćby art. 14 k § 3 O.p. Tym samym w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły art. 153 p.p.s.a. poprzez odmienne niż wskazane w "interpretacji milczącej" stanowisko co do zastosowania w stosunku do Skarżącego art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do stwierdzenia jak rozumieć pojęcie oferty publicznej, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. W tym zakresie podzielić należy stanowisko wyrażone przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., że pojęcie oferty publicznej obejmuje ofertę skierowaną ogółu ludzi, przeznaczoną, dostępną dla wszystkich. Powyższy sposób rozumienia pojęcia oferty publicznej, o której mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. zgodny jest z wykładnią powyższego przepisu dokonywaną przez sądy administracyjne. W tym miejscu tytułem przykładu przywołać można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 roku ( sygn. akt IIF SK 1172/07), zgodnie z którym "jeżeli w unormowaniu odczytanym z przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw i art. 52 pkt 1 lit. b ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe i zasadnicze znaczenie pojęcia: "publiczny"- jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne". Podzielić należy również stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2005 roku (sygn. akt. FSK 2626/04), w którym wskazano, że trudno obronić pogląd, iż oferta skierowana do skonkretyzowanej grupy osób (większej wszakże niż 300 osób) nabiera - tylko ze względu na to - charakteru zasadniczo odmiennego. Pojęcie "publiczny" rozumieć należy jako: dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich. Arbitralnie określony krąg adresatów nie może być utożsamiony z powszechną, niczym nie limitowaną dostępnością do propozycji oferenta. Przyjąć należy także, że publiczny charakter oferty oznacza powszechny dostęp do akcji bez względu na liczbę osób, do których jest ona skierowana. Dodatkowo wskazać należy, że z definicji publicznego obrotu papierami wartościowymi zawartej w art. 2 ustawy prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie można wywieść definicji "publicznej oferty" w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 2 ust. 1 zawiera wyłącznie definicję publicznego obrotu, którym jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Co innego więc znaczy, w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. , zwrot normatywny "dopuszczenie do publicznego obrotu", a co innego "na podstawie publicznej oferty". Dopuszczenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi przedmiotowych akcji nie uprawnia do zajęcia stanowiska, że akcje zostały nabyte w drodze oferty publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2008 roku sygn. akt II FSK 601/08) W konsekwencji, uwzględniając stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe, z którego wynika, że oferta, w ramach której objęte zostały przez Skarżącego akcje dotyczyła akcji imiennych i skierowana była do członków zarząd podzielić należy również stanowisko organów, co do charakteru oferty, w ramach której Skarżący nabył akcje. Uwzględniając stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanych wyżej wyrokach stwierdzić należy, że Skarżący W. K. nie nabył akcji w ramach oferty publicznej a w ramach oferty skierowanej do określonego kręgu osób. Z uwagi na fakt, że adresatami oferty byli wyłącznie członkowie zarządu uznać należy, że oferta ta nie miała charakteru publicznego, czyli dostępnego dla wszystkich. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.