III SA/Wa 1347/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. oddala skargę Pismem z 20 kwietnia 2018 r. R. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą", "Stroną" lub "Spółką") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z 21 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 1.1. W dniu 20 stycznia 2015 r. do [...] Urzędu Skarbowego [...] wpłynęła złożona przez Skarżącą deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2014 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni na rachunek bankowy Spółki. 1.2. Postanowieniem z [...]marca 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 216 i art. 274b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p."), oraz art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054. ze zm., dalej "u.p.t.u.") postanowił przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2014 r. do czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego. 1.3. W dniu 17 listopada 2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] wpłynął wniosek Spółki o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. 1.4. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. 1.5. Pismem z 23 stycznia 2018 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz zarzucając naruszenie: - art. 1 ust. 2 w zw. z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (dalej: Dyrektywa 112); - art. 87 pkt 2 zdanie drugie u.p.t.u.; - art. 120, art. 121 § 1 i art. 247 § 1 pkt 3 O.p. 1.6. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] stycznia 2018 r. Organ w wyniku przeprowadzonego postępowania w trybie nadzwyczajnym nie dopatrzył się podstaw obligujących do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie można zgodzić się ze stanowiskiem Strony, iż uchybienie postanowienia z [...] marca 2015 r., polegające na braku wskazania konkretnej daty, do której nastąpiło przedłużenie miało charakter rażącego naruszenia art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., a tym samym wypełniało przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Organ stoi na stanowisku, że jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jako rażącego naruszenia prawa nie można traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później wykładnia zostanie zmieniona, z uwagi na brak prawidłowości w pierwotnej interpretacji danego przepisu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że odniesieniu do kwestii wskazywania konkretnej daty w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu istniała nie tylko możliwość odmiennej interpretacji art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ale istniało również orzecznictwo sądów administracyjnych uznające takie działanie za prawidłowe. W związku z powyższym zmiana wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u., którą należy wiązać z uchwałą NSA z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 nie może skutkować uznaniem odmiennego działania organu (zwłaszcza sprzed wydania przedmiotowej uchwały) jako rażącego naruszenia prawa. Organ zauważył ponadto sporne działanie organu było zgodne z literalnym brzmieniem art. 87 ust. 2 u.p.t.u. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] marca 2015 r. i zasądzenia kosztów postępowania zgodnie z właściwymi przepisami Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: - art. 1 ust. 2 w zw. z art. 167 Dyrektywy 112; - art. 87 pkt 2 zdanie drugie u.p.t.u.; - art. 120, art. 121 § 1, art. 128 i art. 247 § 1 pkt 3 O.p. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy określenie przedłużenia zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. 5. Skarga jest niezasadna. Określenie przedłużenia zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego narusza prawo, ale nie czyni tego w sposób rażący. 6.1. Rozpoznając skargę należało wziąć pod uwagę przed wszystkim treść przepisu art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku - gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast na podstawie art. 87 ust. 2 ww. ustawy, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. 6.2. Ocena treści zaskarżonego postanowienia wymaga nawiązania do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 (CBOSA), w której uzasadnieniu stwierdzono, że: "Tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania wspomnianej już reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony)". Teza tej uchwały dotyczy innej kwestii tj. zaskarżalności postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Cytowany wyżej pogląd nie należy do rdzenia problemu rozstrzyganego uchwałą; jest wyrażony w pkt 6.10 uchwały, który zaczyna się frazą: "W tym miejscu warto również odnotować ..."). W związku z tym trzeba zaznaczyć, że w odniesieniu do wskazanej uchwały wyrażane są też poglądy, że co do zasady bowiem wiążąca jest sentencja uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś pewne wskazówki zawarte w uzasadnieniu uchwały, nie odnoszące się bezpośrednio do jej sentencji takiego charakteru nie mają (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2017 r., I FSK 1425/17 oraz I FSK 1468/17). Z tego względu NSA we wskazanych sprawach doszedł do wniosku, że nieprawidłowości postanowienia przedłużającego zwrot - wynikające z treści uzasadnienia nieobowiązującej w dacie wydania postanowienia uchwały I FPS 2/16 - nie stanowiły wystarczającej podstawę do uznania tych nieprawidłowości za uchybienia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nawet gdyby nie wywodzić związania go treścią powyższego stanowiska z uchwały (na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a.) to pogląd wyrażony w uchwale podziela i przyjmuje za własny, z uwagi na jego trafność oraz autorytet uchwał wydawanych w składach poszerzonych. 6.3. Nawiązując do treści cytowanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 (CBOSA), Sąd stwierdza, że organ dostrzegając potrzebę wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku w toku trwających czynności sprawdzających, powinien był odnosząc się do "czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego" sprecyzować termin przez wskazanie konkretnej daty kalendarzowej, do której termin zwrotu podatku pozostanie w fazie przedłużenia. 7. Wnioskując o stwierdzenie nieważności postanowienia strona skarżąca domaga się zastosowania trybu nadzwyczajnego, w ramach którego ostateczne postanowienia badane są wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Jako przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia organu pierwszej instancji spółka wskazała art. 247 § 1 pkt 3 O.p., w świetle którego organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten na podstawie art. 219 O.p. stosowany jest również do postanowień. Podkreślić także należy, iż wnioskowany przez skarżącą spółkę tryb nadzwyczajny jest - jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - trybem postępowania odrębnym i samodzielnym względem postępowania w sprawie przedłużenia terminu zwrotu. Przedmiotem postępowania zainicjowanego w tym trybie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy przedłużenia terminu zwrotu podatku, gdyż procedowanie takie godziłoby w zasadę trwałości decyzji, o której mowa w art. 128 O.p., lecz zbadanie czy w sprawie nie zaszły przesłanki wyrażone w art. 247 § 1 O.p. których doniosłość skłoniła ustawodawcę do dopuszczenia możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznego decyzji (postanowienia). Tym sam - co istotne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy - nie każde naruszenie przez organy podatkowe prawa uzasadniające uchylenie decyzji (postanowienia) w postępowaniu instancyjnym wystarczające będzie dla wywołania skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). W trybie stwierdzenia nieważności postanowienia nie wystarczy bowiem wykazanie naruszenia przepisów prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, lecz koniecznym jest wykazanie, że naruszenie przepisów miało formę kwalifikowaną, mianowicie było naruszeniem rażącym. 7.2. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" unormowane w treści art. 247 § 1 pkt 3 O.p. nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, stąd też zarówno orzecznictwo, jaki i doktryna prawa wypracowały w tym przedmiocie szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące, jest oczywisty charakter tego naruszenia. Według Słownika Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (Wydawnictwo PWN, Warszawa 1993 r., tom III, s. 24), "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu i rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji (postanowienia) stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia), co do zasady, może stanowić także rażące naruszenie przepisów postępowania. Jednakże wada wskazująca na nieważność musi tkwić w samej decyzji (postanowieniu), a nie w postępowaniu poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast nawet rażące naruszenie przepisów postępowania nie będzie skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji (postanowienia), jeżeli sama treść decyzji (postanowienia) odpowiada prawu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 731/08). Zdaniem Sądu, naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego, wtedy gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Innymi słowy rażące naruszenie prawa występuje, gdy działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji (postanowieniu) w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione, a zatem jeżeli istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji (postanowieniu), a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. 7.3. Treść art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie zawiera konkretnych regulacji co do wskazywania terminu przedłużenia zwrotu podatku. Obowiązek przedłużania terminu zwrotu ze wskazaniem daty kalendarzowej wynika z interpretacji zaleceń płynących z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej co do dokonywania zwrotu w "rozsądnym terminie" oraz reguł neutralności i proporcjonalności, jakimi należy się kierować w systemie VAT. Nie jest sporne, że organ z obowiązku wskazania daty przedłużenia terminu nie wywiązał się prawidłowo. Użycie przez organ frazy "czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego" nakazuje bowiem lokować moment kończący przedłużenie terminu zwrotu w bliżej nieokreślonej przyszłości. Z tego względu należy stwierdzić, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z [...] marca 2015 r. przedłużające termin zwrotu do "czasu zakończenia postępowania weryfikacyjnego" narusza prawo. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ także akceptuje pogląd wyrażony w uchwale, a to każe przyjąć, że organ przyznaje naruszenie prawa we wskazanym postanowieniu Naczelnika. 7.4. Specyfika postępowania w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności wymaga jednak oceny, czy to naruszenie prawa jest ciężkie, rażące. Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało charakteru rażącego, co oznacza że mogło być ono przedmiotem badania w ewentualnie uruchomionym zwykłym trybie postępowania, z czego jednak strona skarżąca nie skorzystała, bo nie zaskarżyła postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku. Dokonana przez Sąd ocena zaskarżonego postanowienia prowadzi do konkluzji, że powyżej przedstawione rozumienie przesłanki "rażącego naruszenia prawa" jest zgodne z tym jakie przyjął Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Innymi słowy, organ drugiej instancji w niniejszej sprawie dokonał właściwej wykładni art. 247 § 1 pkt 3 O.p. prawidłowo stwierdzając, że brak jest podstaw do uznania, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. pozostaje w wyraźnej, oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa, w szczególności z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. 8. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy trzeba mieć też na względzie, że na tle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. występował spór w judykaturze. Dopiero akcentowana w uchwale NSA konieczność sięgania do wykładni innych niż językowa, konieczność odwoływania się do orzeczeń TSUE wytyczyła prawidłową wykładnię art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Także z tych powodów nie można dopatrzeć się uzasadnionych podstaw dla stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. z powodu rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r., I FSK 628/09, wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r., II FSK 11/08; wyrok NSA z 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05). Sąd nie neguje też poglądu prezentowanego w orzecznictwie i afirmowanego przez Skarżącą, że rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, iż jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, że jego przyjęcie przez organ podatkowy stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. ( tak w wyroku NSA w wyroku z 6 marca 2012 r., II FSK 1241/10). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się z organem, że wadliwa wykładnia uzewnętrzniona w sentencji postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. nie doprowadziła jednak w oczywisty i rażący sposób do przekroczenia prawa. 9. Nawiązując do polemiki zawartej w skardze odnośnie legalności kolejnych postanowień wydawanych w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku za grudzień 2014 r. Sąd podkreśla, że w granicach niniejszej sprawy mieści się jedynie badanie legalności rozstrzygnięć organu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności tylko jednego postanowienia tj. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2015 r. Działając w granicach sprawy, Sąd nie bada więc legalności kolejnych postanowień wydawanych przez organy podatkowe, które mogą być przedmiotem odrębnego zaskarżenia. 10. W skardze wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Sąd tego wniosku nie uwzględnił. Zasadą wyrażoną w art. 119 pkt 3 P.p.s.a. jest rozpoznawanie sprawy ze skargi na postanowienie w trybie uproszczonym. Sąd nie znalazł przesłanek do skierowania sprawy do rozpoznania na rozprawie; Skarżący także takich przesłanek nie wykazał. 11.1 Sąd stwierdza, że podnoszone w skardze zarzuty naruszenia: artykułu 1 ust. 2 w zw. z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, art. 87 pkt 2 zdanie drugie u.p.t.u. oraz przepisów O.p., tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 128 i art. 247 § 1 pkt 3 są niezasadne. 11.2. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 11.3. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.