III SA/Wa 1481/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 oddala skargę Burmistrz R. decyzją z [...] lutego 2012 r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2012 z tytułu podatku od nieruchomości położonej w miejscowości A. w wysokości 216 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Podatek obliczono przy zastosowaniu stawek podatkowych wynikających z uchwały Rady Miejskiej w R. z [...] listopada 2011 r. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wskazał, że nie zgadza się z danymi zawartymi w zaskarżonej decyzji. Podniósł również, iż 24 lipca 2009 r. wystąpił o zmianę przeznaczenia gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało że podstawą do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2012 jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z. 2010 r. Nr. 195, poz. 613 ze zm), dalej "u.p.o.l.". Stawkę do wyliczenia podatku przyjęto zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w R. z [...] listopada 2011 r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010, nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej "p.g.k." za podstawę wymiaru podatków i świadczeń, jak również oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych zawartych w ewidencji gruntów wynika, że działka położona w miejscowości A. , nr dz. [...] , nr [...] o łącznej pow. 800 m² oznaczona jest jako teren rekreacyjno-wypoczynkowy o symbolu Bz. Zatem ustalenia organu podatkowego nie są dowolne i znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. W skardze na powyższą decyzję skarżący podobnie jak w odwołaniu wskazał, że nie zgadza się z danymi w niej zawartymi. W jego ocenie decyzja narusza art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy u,p,o.l., bowiem działka na tej podstawie winna być zwolniona z podatku. Podniósł również, iż 24 lipca 2009 r. wystąpił o zmianę przeznaczenia gruntów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. R. J. zarzucił organowi drugiej instancji, że pomija fakt wystąpienia o zmianę przeznaczenia gruntu. Stwierdził, że w jego przypadku zastosowanie ma przepis art. 7 ust. 1 pkt 8 u.o.p.l. Zgodnie z regulacją art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o stanie prawnym gruntu. Podkreślić należy, że art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych i te, które takiego waloru nie mają (L. Etel., Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne 2008, Nr 6, poz. 24). Wobec powyższego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę, na której organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i którymi to danymi jest związany. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09, Lex nr 511361). Co istotne, kwestia zaklasyfikowania określonych gruntów na podstawie posiadanych danych do odpowiedniej kategorii gruntu, a w konsekwencji nadanie im odpowiedniego symbolu i numeru ewidencyjnego, nie leży ani w gestii organu, który wydał zaskarżoną decyzję, ani tym bardziej w kognicji Sądu, którego zadaniem jest kontrolowanie działalność administracji publicznej. Tego rodzaju postępowanie powinno być bowiem zainicjowane przed właściwym starostą. Jak wynika z wyżej wskazanych norm prawnych, co też słusznie zauważyły organy obu instancji, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają właśnie zapisy wynikające z tego dokumentu. Organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków jednakże tylko w wyjątkowych przypadkach, to jest wtedy, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 §3 Ordynacji podatkowej, a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (por. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże taki przypadek nie wystąpił w rozpoznawanej sprawie. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§ 46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U Nr 38, poz. 454 ze zm.), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. (wyrok WSA w Poznaniu z 22 grudnia 2010 r. sygn. akt: III SA/Po 462/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.(postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 maja 2011 r. sygn. akt: I SA/Wr 111/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) Dodatkowo należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.(wyrok NSA z 11 maja 2011 r. sygn. akt: II FSK 259/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika również, aby skarżący dokonywał zmian w ewidencji gruntów i budynków, do czego jest uprawniony. Fakt złożenia wniosku do organu podatkowego w sprawie zmiany przeznaczenia gruntu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie kolejnego zarzutu skarżącego jakoby organ podatkowy pominął fakt zwolnienia od podatku od nieruchomości zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na położenie jego gruntów na obszarze NATURA 2000, wskazać należy, że art. 6 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w sposób enumeratywny wymienia formy ochrony przyrody. Są to parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów. Z kolei, zgodnie z regulacją art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody – w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody. Interpretacja powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że grunty położone poza obszarem parku narodowego, czy rezerwatu przyrody nie mogą być objęte przedmiotowym zwolnieniem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 listopada 2007 r. sygnatura akt I SA/Lu 438/07). Obszary Natura 2000 są jedną z form ochrony przyrody jednakże nie są to ani parki krajobrazowe ani rezerwaty przyrody. Wobec tego wskazać należy, że zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może mieć zastosowania do gruntów skarżącego. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego orzeczenia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem, nie narusza bowiem, ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę oddalił.