III SA/Wa 183/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego oddala skargę W dniu 18 grudnia 2015 r. A.C. (obecnie A.W.) (zwana dalej Skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej organ odwoławczy, organ II instancji) postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok. Skarżąca w dniu 13 lipca 2015 r. wniosła o zawieszenie ww. postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwana dalej O.p.). W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zeznania byłych partnerów biznesowych Skarżącej kwestionujące szereg dokumentów wystawionych przez spółkę z o.o. B., której byli udziałowcami, są niewiarygodne i mają na celu zrzucenie wszelkiej odpowiedzialności na osoby trzecie, w tym na Skarżącą. W ocenie Skarżącej, przesłuchanie odbyło się w sposób niezapewniający wiarygodności, ponieważ po przesłuchaniu pierwszego świadka, pozwolono obu świadkom naradzić się na korytarzu urzędu i uzgodnić wersję zeznań. Mając na uwadze, że świadkowie: zarzucali sfałszowanie dokumentów wystawionych przez spółkę Skarżącej, powiadomili organy ścigania i prowadzone jest postępowanie prokuratorskie, zdaniem Skarżącej należało zawiesić postępowanie. Skarżąca podkreśliła, że kwestionowanie kosztów uzyskania przychodów w oparciu o niezweryfikowane zeznania niewiarygodnych świadków jest niedopuszczalne. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok. Skarżąca w dniu 20 sierpnia 2015 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca podniosła, że wniosek o zawieszenie postępowania nie został rozpoznany przez organ pierwszej instancji, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, że prowadzone przez prokuraturę postępowanie nie stanowi w przedmiotowej sprawie zagadnienia wstępnego. Skarżąca wskazała, że świadkowie zeznali, że faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez spółkę z o.o. B. zostały sfałszowane, a zatem transakcje nimi udokumentowane nie miały miejsca. Ustalenie czy stosowne faktury są prawdziwe i czy transakcje, których dotyczą odbyły się, ma zasadnicze znaczenie w toczącym się postępowaniu a postępowanie prokuratorskie pozwoli ustalić czy zeznania złożone przez świadków były prawdziwe. Zatem zawieszenie postępowania, zdaniem Skarżącej jest konieczne, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. oraz prokuratura (ewentualnie sąd karny) mogą rozstrzygnąć kwestię prawdziwości dokumentów (faktur) oraz prawdziwości transakcji dokonanych przez Skarżącą w odmienny sposób. Ponadto podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów z art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p., bowiem organ pierwszej instancji nie podał pozytywnej definicji "zagadnienia wstępnego", a jedynie ograniczył się do negacji wniosku Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2015 r. W oparciu o tezy ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, Dyrektor Izby Skarbowej w W. dokonał interpretacji pojęcia zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Według organu II instancji, na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: 1. zagadnienie to wyłania się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej, 2. rozstrzygnięcie kwestii prawnej należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem 3. rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji 4. istnieje bezpośrednia zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wywiódł, że zagadnienie wstępne występuje jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, dlatego też zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Jeżeli dane zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przedmiotowej regulacji. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć wstępne zagadnienie prawne, a nie spór co do faktu. Przy tym nie chodzi o wyjaśnienie istotnych nawet wątpliwości prawnych, lecz o wydanie orzeczenia rozstrzygającego kwestię prawną. Wykazanie zatem jakiegokolwiek związku między postępowaniami nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie postępowania podniosła, że postępowanie prokuratorskie pozwoli ustalić "czy stosowne faktury są prawdziwe (bądź nie) i czy udokumentowane nimi transakcje miały miejsce (bądź nie)", a także "czy zeznania złożone przez świadków były prawdziwe'". Organ II instancji zaznaczył, że podnoszone przez Skarżącą kwestie dotyczą określonych okoliczności stanu faktycznego, a nie konkretnej spornej kwestii prawnej związanej z przedmiotem prowadzonego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prawidłowo uznał, że wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę z inicjatywy wspólników spółki B. sp. z o.o. nie jest prejudykatem w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w postępowaniu podatkowym w sprawie, której przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości rozliczenia Skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok. Brak jest również podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na subiektywne odczucia Skarżącej dotyczące zeznań składanych przez świadków. Ustalenia faktyczne (wiarygodność faktur), w sprawie prowadzonej przez prokuraturę, traktując je jako zagadnienie wstępne, w istocie mają wyłącznie wpływ pośredni a nie bezpośredni na odpowiedzialność podatkową Skarżącej. Okoliczność, że ustalenia danego postępowania mogą być pomocne przy ustaleniu stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, nie oznacza, że zakończenie postępowania podatkowego nie może nastąpić bez rozstrzygnięcia sprawy karnej, ponieważ wynik postępowania karnego nie przesądza o zakresie zobowiązań podatkowych podatnika. Organ odwoławczy wskazał, że to do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., jako organu prowadzącego postępowanie, należało podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Związek między ww. postępowaniem a powołanym we wniosku z dnia 13 lipca 2015 r. postępowaniem prowadzonym przez prokuraturę nie implikował zatem konieczności wstrzymania postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z niepodaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pozytywnej definicji "zagadnienia wstępnego", a jedynie ograniczeniem się do negacji wniosku Strony, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał go za chybiony. Stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi wskazane w art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. i art. 217 § 2 O.p. oraz pozwala skontrolować tok przeprowadzonego rozumowania prawniczego, które doprowadziło organ pierwszej instancji do zajętego w sprawie stanowiska, jak i ocenić jego poprawność. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie ww. postanowienia w całości. W ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w W. nieprawidłowo uzasadnił zaskarżone postanowienie, ponieważ nie wyjaśnił dlaczego zajął stanowisko niezgodne z żądaniem Skarżącej ograniczając się jedynie do przywołania orzecznictwa sądów administracyjnych. Dalej Skarżąca podniosła, że stwierdzenie w postępowaniu prowadzonym przez prokuratora, ewentualnie w późniejszym postępowaniu sądowym, czy przedmiotowe faktury są prawdziwe, jest decydujące dla określenia charakteru stosunku prawnego łączącego Skarżącą z B. sp. z o.o. Strona wyjaśniła, że okoliczności oznaczają fakty, więc z zagadnieniem prawnym możemy mieć do czynienia również, gdy w grę wchodzą fakty mające znaczenie prawne. Prokurator będzie rozstrzygał, czy pomiędzy Stroną a kontrahentem (B. sp. z o.o.) doszło do zawarcia transakcji (faktury nie zostały sfałszowane) czy też nie doszło (faktury zostały sfałszowane), a więc jest to kwestia mająca decydujące znaczenie dla niniejszej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszało przepisów prawa. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia czy prowadzone przez prokuraturę postępowanie, ewentualnie późniejsze postępowanie sądowe, mające na celu m.in. weryfikację prawidłowości faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. na rzecz Skarżącej, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. dla przedmiotowej sprawy, co oznacza, że postępowanie podatkowe powinno zostać zawieszone. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że wynik postępowania prowadzonego przez prokuraturę z inicjatywy wspólników spółki B. sp. z o.o. nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, czego konsekwencją jest brak podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego. W powyższym sporze rację należy przyznać organom podatkowym. Wskazać należy, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z tej przyczyny, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już to zrobiła; jeżeli natomiast strona mimo wyznaczenia terminu takiego wystąpienia nie dokonała, wówczas organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Stanowi o tym art. 203 O.p. Z kolei art. 205a § 1 pkt 4 tej ustawy wskazuje, że organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie. Treścią zagadnienia wstępnego, stanowiącego kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne okoliczności mające znaczenie prawne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3167/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (zob. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1891/11, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli dane zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przedmiotowej regulacji. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 536/09, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zagadnienie wstępne musi mieć charakter prawny, a nie faktyczny, co wynika z samej istoty zagadnienia wstępnego. Wskazuje na to przede wszystkim argument w postaci konieczności jego rozstrzygnięcia. Ustalenie stanu faktycznego sprawy należy bowiem zawsze do organu prowadzącego sprawę (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1233/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem zawieszenie postępowania podatkowego ze względu na zaistnienie zagadnienia wstępnego występuje tylko w sytuacji, gdy dla rozpatrzenia sprawy głównej niezbędne jest uzyskanie rozstrzygnięcia dokonanego w tej sprawie przez sąd lub inny organ państwowy niż ten, przed którym toczy się postępowanie, bez którego nie jest możliwe załatwienie sprawy głównej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 433/14, Lex nr 1467475). Okoliczność, że ustalenia danego postępowania np. karnego mogą być pomocne przy ustaleniu stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, nie oznacza, że zakończenie postępowania podatkowego nie może nastąpić bez rozstrzygnięcia sprawy karnej, ponieważ wynik postępowania karnego nie przesądza o zakresie zobowiązań podatkowych podatnika (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 524/12, z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 241/10, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 3070/14, brak jest przepisu prawa pozytywnego, który wiązałby organ podatkowy w zakresie orzekania o rzetelności deklarowanych przez podatnika podstaw opodatkowania ustaleniami faktycznymi innych organów, w tym prokuratury lub sądu powszechnego. Zagadnienie wstępne wiąże się zatem z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jest to przesłanka negatywna jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można jednak utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (P. Pietrasz, Komentarz do art. 201 O.p., Lex/el). W doktrynie prawa administracyjnego istnieje zgodność co do tego, że jeżeli dane zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania. Wykazanie zatem jakiegokolwiek związku między postępowaniami nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania. Musi to być związek dotyczący rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu konkretnego przepisu prawa wskazującego na ten związek. Ustalenie tego związku należy do organu podatkowego. Skarżąca nie wskazała na czym miałoby polegać rozstrzygnięcie kwestii prawnych w niniejszej sprawie. Konkludując, wydanie rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie podatkowej nie jest bezwzględnie uzależnione od uprzedniego wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę czy w sprawie karnej, jakkolwiek rozstrzygnięcie w sprawie karnej może być przesłanką wydania decyzji o określonej treści. W takiej sytuacji nie można jednak mówić o tym, że istnieje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Brak zatem podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w oparciu o wskazaną podstawie prawnej. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie jest zasadny. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał w dniu [...] lipca 2015 r. postanowienie zgodnie z obowiązującym prawem i uzasadnił w wystarczający sposób swoje stanowisko, jak również Dyrektor Izby Skarbowej w W. w uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 listopada 2015 r. przedstawił argumentację za utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia. Nie można więc było zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 217 § 2 O.p. z powodu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w postanowieniach organów obydwu instancji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę