III SA/Wa 2145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany: "NUS") na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2014r. Nr [...] wystawionego przez Wójta Gminy Z., obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. - 60.290 zł (należność główna) i odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana "Spółką"). W celu wyegzekwowania należności zajął wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A., na podstawie zawiadomienia z 17 grudnia 2014r., doręczając je Spółce z odpisem ww. tytułu wykonawczego 18 grudnia 2014r. 2. Spółka pismem z 29 grudnia 2014r., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 1619 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując, iż nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r., więc egzekucję podjęto w zakresie nieistniejącego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Ponadto obowiązek z wskazanej w tytule wykonawczym decyzji Wójta Gminy Z. (zwany dalej: "Wójtem") z [...] października 2014r. nie był wymagalny, bo nie doręczono jej tej decyzji i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta była więc niewykonalna, a określony w niej obowiązek niewymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Egzekucja była zatem niedopuszczalna i uzasadniony był zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Błędnie oznaczono też, że egzekwowana należność jest wymagalna, więc nie spełniono wymogu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. 3. Wójt - wierzyciel - postanowieniem z [...] lutego 2015r., zajmując stanowisko w sprawie zarzutów Spółki, uznał je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzję Spółka odebrała 29 października 2014r., a jej pełnomocnik 20 października 2014r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z [...] listopada 2014r., które zostało doręczone Skarżącej i pełnomocnikowi 27 listopada 2014r. Tytuł wykonawczy wystawiono więc zgodnie z art. 27 u.p.e.a. i zawierał on wszelkie niezbędne dane. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (zwane dalej: "SKO") po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z [...] czerwca 2015r. uchyliło ww. postanowienie w części uznającej zarzut nieistnienia i braku wymagalności obowiązku i uznało, iż zarzuty te są niedopuszczalne, w pozostałej części utrzymało w mocy postanowienie Wójta. 5. NUS postanowieniem z [...] lutego 2016r. uznał zarzuty Spółki złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne, a zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. NUS rozpatrując zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., poprzestając na ocenie wyrażonej w stanowisku wierzyciela i wskazał, że SKO w ww. postanowieniu również uznało za niedopuszczalne zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku i braku wymagalności należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]. NUS, odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., stwierdził, że podstawą jego zgłoszenia jest niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym podlega egzekucji. Zarzut oparty na ww. przepisie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 u.p.e.a., który określa jedynie jedną z podstaw zarzutów. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2010r. sygn. akt II OSK 1473/09. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. do egzekucji nie przystępuje się, zwracając tytuł wykonawczy wierzycielowi. Jeśli organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę i doręcza jego odpis zobowiązanemu. Zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie mógł być zatem uwzględniony. NUS wyjaśnił też, że przy zarzucie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Skoro ww. tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a., ww. należy uznać za niezasadny. 6. Spółka zażaleniem z 22 marca 2016r. wniosła o uchylenie ww. postanowienia NUS i uwzględnienie zarzutów zgłoszonych w piśmie z 29 grudnia 2014r. W zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. wskazała, że postanowienie SKO z [...] czerwca 2015r. nie stanowi wystarczającego uzasadnienia do odstąpienia przez organ egzekucyjny od samodzielnej oceny zarzutów wobec egzekucji i wystarczającej podstawy do "automatycznego" powielania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela. Stanowisko wierzyciela pozostaje poza kontrolą sądową, więc nie mogą wiązać organu egzekucyjnego, bo oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu, co potwierdza prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 grudnia 2015r. sygn. akt III SA/Łd 890/15. Niezależnie od tego Spółka za zasadne uznała zarzuty egzekwowania nieistniejącego obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Należało je uznać za nieuzasadnione, skoro do dnia wszczęcia egzekucji nie doręczono ani decyzji określającej zobowiązanie ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Spółka odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. doszła do przekonania, że NUS nie uwzględnił, że niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku określonego w decyzji niedoręczonej i nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie rozpatrzono też zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Uzasadnieniu postanowienia NUS, oprócz ogólnych uwag o elementach formalnych tytułu wykonawczego, nie zawiera wyjaśnienia dlaczego konkretny tytuł wykonawczy spełnia wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] kwietnia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, co do tych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W związku z tym organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie DIS nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Skoro SKO postanowieniem z [...] czerwca 2015r. uchyliło ww. postanowienie Wójta w części uznającej zarzut nieistnienia oraz braku wymagalności obowiązku i uznało, iż zarzuty te są niedopuszczalne, a w pozostałej części utrzymało w mocy postanowienie Wójta, NUS prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. DIS, odnosząc się do zarzutu nieistnienia i braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji, posiłkując się wyrokiem NSA z 14 stycznia 2010r. sygn. akt. II FSK 1378/08, wskazał, że analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. DIS nie podzielił też zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku podkreślając, że nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Skoro podstawą wniesienia zarzutów na postepowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a. nie mogą być stosowane zamiennie to tym samym brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Jeśli Spółka nie wskazała okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji i postanowienia o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a obowiązek wynikający z ww. tytułu wykonawczego podlegał egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną uznać należało za dopuszczalną. DIS podzielił stanowisko NUS, co do niezasadności zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdy w części E ww. tytułu wykonawczego wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. DIS za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący nieuwzględnienia od 15 sierpnia 2015r., że postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a."). DIS wskazał, że powołany przez Spółkę wyrok WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 890/15 dotyczy innego stanu faktycznego, a organ egzekucyjny działa na podstawie i w granicach prawa określonych w u.p.e.a. DIS, reasumując za zgodne z prawem uznał postanowienie wydane przez NUS, który otrzymał ostateczne postanowienie SKO. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowień DIS i NUS, uchylenie ww. postanowienia SKO i Wójta oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na naruszenie: art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zdaniem Spółki DIS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ww. postanowieniu SKO. Nie uwzględnił bowiem, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. DIS nie uwzględnił zmiany w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którą od 15 sierpnia 2015r. ciężar orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny. Skoro w sprawie znajdował zastosowanie nowy stan prawny, przy rozpatrywaniu zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., ani DIS ani NUS nie mógł ograniczyć się do powołania się na art. 34 § 1 u.p.e.a. i ww. postanowienie SKO, ale powinien rozpatrzyć zarzuty samodzielnie i przedstawić własną ocenę. Skoro tego zaniechano, naruszono art. 124 k.p.a. Ponadto skoro zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku wymagalności nie były przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu to nie można uznać, iż były niedopuszczalne. Skarżąca nie podzielając poglądu DIS, odnośnie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia i braku wymagalności obowiązku, zaznaczyła, że do wszczęcia egzekucji nie doszło do doręczenia jej decyzji, którą wskazano w tytule wykonawczym, jako podstawę prowadzenia egzekucji. Nie doszło też do doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. 9. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego, od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie, jak również ww. postanowienie SKO spełniają ww. warunki. Sąd zauważa ponadto, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 3. Sąd, rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, stwierdza, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Zasadniczą okolicznością sprawy jest to, że w ostatecznym postanowieniu SKO [...] czerwca 2015r. uchyliło ww. postanowienie Wójta w części uznającej zarzut nieistnienia i braku wymagalności obowiązku i uznało, iż zarzuty te są niedopuszczalne, w pozostałej części utrzymało w mocy ww. postanowienie Wójta. Stosownie zaś do prawidłowo powołanego przez DIS i NUS art. 34 § 1, 4 u.p.e.a., ostateczne stanowisko wierzyciela wiązało organ egzekucyjny – który tym samym nie mógł inaczej ocenić zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a w efekcie również DIS zobowiązany był utrzymać w mocy ww. postanowienie NUS w tym zakresie. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego – lecz nie, jak sugeruje Spółka, prawomocnego - stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, tj. art. 16 K.p.a., zatem nie może uwzględnić w sprawie odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie. Warto też podkreślić, że skoro organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela, nie mógł uznać zgłoszonych przez Spółkę zarzutów w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za uzasadnione, jak również nie były uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie DIS nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 1490/10, dostępny na www.nsa.gov.pl). Wobec tego DIS wydając zaskarżone postanowienie nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Sąd, odnosząc się do argumentacji skargi wskazuje, że zaskarżenie bądź brak odrębnego zaskarżenia przez Spółkę ww. stanowiska wierzyciela do Sądu administracyjnego (na co pozwalały przepisy P.p.s.a. przed nowelizacją, która weszła w życie 15 sierpnia 2015r.) nie oznacza, że organy podatkowe nie byłyby związane, na mocy art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. ostatecznym stanowiskiem wierzyciela. Organy podatkowe działają bowiem w ramach obowiązującego porządku prawnego i zobowiązane są przestrzegać obowiązujących przepisów (art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Nie mogły więc w sprawie pominąć ostatecznego postanowienia SKO. Rację miał również DIS wskazując, że powoływany przez Spółkę wyrok WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 890/15 dotyczy innego stanu faktycznego niż ten, który zaszedł w rozpoznawanej sprawie. Sąd, kontrolując natomiast legalność, w ramach znowelizowanych przepisów P.p.s.a. stanowiska wierzyciela w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do jego zakwestionowania, gdyż z uzasadnienia ww., ostatecznego postanowienia SKO, wynika, że zarzut zobowiązanego o nieistnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. był przedmiotem odrębnego postępowania (wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2015r. sygn. akt I SA/Łd 250/15 w wyniku którego uchylono decyzję SKO - został uchylony przez NSA wyrokiem z 14 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 2651/15). Zasadne było w związku z tym uznanie zarówno przez SKO, jak również przez organ egzekucyjny i organ nadzoru nad egzekucją administracyjną, że zarzut ten był niedopuszczalny, stosownie do treści art. 34 § 1a u.p.e.a. Prawidłowe było również powołanie się przez SKO na treść ww. przepisu - art. 34 § 1a u.p.e.a. - w odniesieniu do drugiego z zarzutów podniesionych przez Spółkę, opartego na treści art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. – braku wymagalności obowiązku z powodu niedoręczenia decyzji Wójta i nienadania jej rygoru natychmiastowej wymagalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 7 maja 2015r. sygn. akt I SA/Łd 261/15 uchylił bowiem postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Wójta o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta, określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009r., która stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zarzut zobowiązanego był więc przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu sądowym. WSA w Łodzi w ww. orzeczeniu stwierdził, że postanowienie o nadaniu rygoru zostało doręczone w formie papierowej przez pocztę zarówno skarżącej Spółce, jak i jej pełnomocnikowi, co wynika z akt sprawy. WSA w Łodzi nie podzielił też zarzutów Spółki, że postanowienie Wójta nie zostało doręczone w sposób określony w art. 152a Ordynacji podatkowej (w formie dokumentu elektronicznego), a zatem w ogóle nie zostało doręczone. Sąd zauważa, że Spółka znała treść ww. orzeczeń sądowych, które zostały wobec niej wydane. Znała również treść postanowienia wierzyciela oraz treść ww., ostatecznego postanowienia SKO z [...] czerwca 2015r. Brak powielania przez NUS w postanowieniu z [...] lutego 2016r. i następnie przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiska zaprezentowanego przez SKO w ww. ostatecznym postanowieniu nie stanowi zatem wadliwości proceduralnej, która mogłaby uzasadniać uchylenie ww. postanowień NUS i DIS przez Sąd administracyjny, tym bardziej, że organ egzekucyjny na mocy ww. przepisu art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. był związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut naruszenia art. 124 k.p.a. nie mógł być zatem uznany za skuteczny. Zdaniem Sądu nie może również zostać uwzględniony przez Sąd zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku na gruncie przepisu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji, o której stanowi art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wynikać może ze względów podmiotowych lub przedmiotowych, i ma ona charakter formalny. O ile rzeczywiście postanowienie o nadaniu decyzji rygoru wykonalności nie zostałoby doręczone Spółce, właściwy zarzut w takim przypadku powinien znaleźć swoje oparcie w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku), co w sprawie nie nastąpiło, o czym mowa w ww. wyroku WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 261/15, na co prawidłowo powołało się SKO w ww., ostatecznym postanowieniu. Stwierdzić też należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie "merytorycznych". Niedopuszczalne zatem jest kwestionowanie skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W szczególności, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, opublikowane na stronie www.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje również, że podatek od nieruchomości podlegał egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co jednoznacznie określił ustawodawca. Skoro egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę, należało uznać, że organy administracyjne wydając ww. postanowienia nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Analogiczne stanowisko było już wielokrotnie prezentowane przez Sądy administracyjne, także w wyrokach dotyczących skarżącej Spółki (por. wyroki WSA w Warszawie z: 6 kwietnia 2015r. III SA/Wa 1341/15; 25 października 2016r. sygn. akt III SA/Wa 2485/15 - - dostępne na www.nsa.gov.pl). 4. Sąd z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.