III SA/Wa 2146/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedziba w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS") na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2014r. nr [...] wystawionego przez Wójta Gminy Z. (dalej zwany: "Wójtem"), obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. - 19.125 zł (należność główna) i odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką"). W celu wyegzekwowania ww. należności zajął wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A., na podstawie zawiadomienia z 28 listopada 2014r., doręczając je Bankowi 3 grudnia 2014r. oraz Spółce wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego 8 grudnia 2014r. 2. Skarżąca pismem z 14 grudnia 2014r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm., dalej "u.p.e.a.") zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doręczono jej decyzji Wójta z [...] listopada 2014r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. Egzekucję podjęto więc w zakresie nieistniejącego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W jej ocenie obowiązek wynikający z ww. decyzji nie był wymagalny, gdyż decyzja ta nie została doręczona i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wójta była więc niewykonalna, a określony w niej obowiązek niewymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Niedopuszczalna była więc egzekucja administracyjną zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji, która nie podlegała wykonaniu, zasadny był więc też zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Błędnie oznaczono też, że egzekwowana należność jest wymagalna, więc nie spełniono wymogu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. 3. Wójt postanowieniem z [...] marca 2015r., zajmując stanowisko w sprawie zarzutów Spółki, uznał je za nieuzasadnione. Wójt wskazał, że Spółka odebrała decyzję określającą jej podatek od nieruchomości za 2009r. - 18 listopada 2014r. a jej pełnomocnik 12 listopada 2014r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z [...] listopada 2014r., które doręczono Spółce i pełnomocnikowi 12 listopada 2014r. Tytuł wykonawczy wystawiono natomiast zgodnie z art. 27 u.p.e.a. i zawiera on wszelkie niezbędne dane. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej: "SKO") po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. uchyliło ww. postanowienie Wójta w całości i uznało zarzut nieistnienia obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym za niedopuszczalny, a pozostałe zarzuty uznało za nieuzasadnione. 5. NUS postanowieniem z [...] lutego 2016r. uznał zarzut złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalny, natomiast zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. NUS, poprzestając na ocenie wyrażonej w stanowisku wierzyciela oraz w ww. postanowieniu SKO, za niedopuszczalny uznał zarzut Spółki zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i za bezzasadny uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. NUS, odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., stwierdził, iż podstawą jego zgłoszenia może być jedynie niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W sprawie obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym podlega egzekucji, więc ww. zarzut mógłby być uznany za uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w ww. znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Stanowisko to ma potwierdzenie w wyroku NSA z 22 września 2010r. sygn. akt II OSK 1473/09. NUS zwrócił również uwagę, że w przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wykonawczy wierzycielowi. Jeśli organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę i doręcza jego odpis zobowiązanemu. NUS, mając powyższe na uwadze nie uwzględnił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. NUS wyjaśnił też, że w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Skoro ww. tytuł wykonawczy spełniał wymogi zawarte w art. 27 u.p.e.a. zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 uznać należy za niezasadny. 6. Spółka w zażaleniu z 22 marca 2016r. wniosła o uchylenie ww. postanowienia NUS i uwzględnienie jej zarzutów, wskazując co do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., że ww. postanowienie SKO zaskarżyła do WSA w Białymstoku, więc rozpatrzenie przez organ egzekucyjny ww. zarzutów było przedwczesne. Niezależnie od tego Spółka za zasadne uznała zarzuty z ww. przepisów art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., gdyż egzekwowania nieistniejącego i brak wymagalności obowiązku nie mogły zostać uznane za nieuzasadnione, skoro do dnia wszczęcia egzekucji nie doręczono ani decyzji określającej, ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Spółka odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wskazała, że NUS nie uwzględnił, że niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku określonego w decyzji niedoręczonej i nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzuciła też, że nie rozpatrzono zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oprócz ogólnych uwag o elementach formalnych tytułu wykonawczego, brak jest wyjaśnienia dlaczego konkretny tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] kwietnia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. W uzasadnieniu DIS zwrócił uwagę, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W związku z tym organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie DIS nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Organ egzekucyjny na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Skoro SKO w ww. postanowieniu uchyliło w całości ww. postanowienie Wójta i uznało zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny, a w pozostałej części uznało zarzuty za nieuzasadnione, NUS prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalny. Organ egzekucyjny nie był także uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. DIS odnosząc się do zarzutu nieistnienia i braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji, posiłkując się wyrokiem NSA z 14 stycznia 2010r. sygn. akt. II FSK 1378/08, wskazał, że analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. DIS nie podzielił też zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku, podkreślając, że nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Skoro podstawy wniesienia zarzutów na postepowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a. nie mogą być stosowane zamiennie, to tym samym brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Skoro Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a obowiązek wynikający z ww. tytułu wykonawczego podlegał egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną uznać należy za dopuszczalną. DIS podzielił stanowisko NUS, co do niezasadności zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdy w części E ww. tytułu wykonawczego wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. DIS za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne i zwrócił uwagę, że art. 34 § 4 u.p.e.a. wskazuje na wymóg ostateczności, a nie prawomocności postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela. Tym samym zgodne z prawem było wydanie przez NUS postanowienia, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia SKO, bez oczekiwania na jego uprawomocnienie się. Dodatkowo WSA w Białymstoku wyrokiem z 20 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/Bk 755/15 oddalił skargę Spółki na ww. postanowienie SKO. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowień DIS i NUS oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na naruszenie: art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zdaniem Spółki organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności i mogło zostać uchylone w wyniku skargi do Sądu administracyjnego. Przedwczesne było więc rozpatrzenie zarzutów przez NUS i utrzymanie w mocy ww. postanowienia przez DIS. W sprawie doszło też do naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., skoro egzekucja dotyczyła obowiązku określonego w decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. 9. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego, od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie, jak również ww. postanowienie SKO spełniają ww. warunki. Sąd zauważa ponadto, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 3. Sąd, rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, stwierdza, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Zasadniczą okolicznością sprawy jest to, że w ostatecznym postanowieniu SKO z [...] kwietnia 2015r. uchyliło ww. postanowienie Wójta w całości i uznało zarzut nieistnienia obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym za niedopuszczalny, a pozostałe zarzuty uznało za nieuzasadnione. Stosownie zaś do prawidłowo powołanego przez DIS i NUS art. 34 § 1, 4 u.p.e.a., ostateczne stanowisko wierzyciela wiązało organ egzekucyjny – który tym samym nie mógł inaczej ocenić zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a w efekcie również DIS zobowiązany był utrzymać w mocy ww. postanowienie NUS w tym zakresie. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego – lecz nie, jak sugeruje Spółka, prawomocnego - stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, tj. art. 16 K.p.a., zatem nie może uwzględnić w sprawie odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie. Warto też podkreślić, że prawidłowe było stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skoro organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela, nie mógł uznać zgłoszonych przez Spółkę zarzutów w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za uzasadnione, jak również nie były uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie DIS nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 1490/10, dostępny na www.nsa.gov.pl). Wobec tego DIS wydając zaskarżone postanowienie nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Sąd podkreśla również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 20 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/Bk 755/15, oceniając legalność stanowiska wierzyciela, oddalił skargę Spółki na ww. postanowienie SKO (dostępny na www.nsa.gov.pl). Tym samym w rozpoznawanej sprawie ponowna ocena legalności tego postanowienia była niemożliwa, bo skarżąca Spółka, jeszcze przed znowelizowaniem P.p.s.a. od 15 sierpnia 2015r., skorzystała z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Skarżąca Spółka znał treść ww. orzeczenia sądowego, które zostało wobec niej wydane, jak również treść postanowienia wierzyciela oraz treść ww., ostatecznego postanowienia SKO z [...] kwietnia 2015r. Brak powielania przez NUS i DIS w wydanych w sprawie postanowieniach stanowiska zaprezentowanego przez SKO w ww. ostatecznym postanowieniu nie stanowi zatem wadliwości proceduralnej, która mogłaby uzasadniać uchylenie ww. postanowień NUS i DIS przez Sąd administracyjny, tym bardziej, że organ egzekucyjny na mocy ww. przepisu art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. był związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zdaniem Sądu nie może również zostać uwzględniony przez Sąd zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku na gruncie przepisu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji, o której stanowi art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wynikać może ze względów podmiotowych lub przedmiotowych, i ma ona charakter formalny. O ile rzeczywiście postanowienie o nadaniu decyzji rygoru wykonalności nie zostałoby doręczone Spółce, właściwy zarzut w takim przypadku powinien znaleźć swoje oparcie w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku), co w sprawie nie nastąpiło, o czym mowa w ww. wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 755/15, znanym Spółce. Stwierdzić też należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie "merytorycznych". Niedopuszczalne zatem jest kwestionowanie skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W szczególności, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, opublikowane na stronie www.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje również, że podatek od nieruchomości podlegał egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co jednoznacznie określił ustawodawca. Skoro egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę, należało uznać, że organy administracyjne wydając ww. postanowienia nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Analogiczne stanowisko było już wielokrotnie prezentowane przez Sądy administracyjne, także w wyrokach dotyczących skarżącej Spółki (por. wyroki WSA w Warszawie z: 6 kwietnia 2015r. III SA/Wa 1341/15; 25 października 2016r. sygn. akt III SA/Wa 2485/15 - - dostępne na www.nsa.gov.pl). 4. Sąd z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.