III SA/Wa 2237/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2010 r. wniosku L. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, 2. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pismem z 12 listopada 2009 r. L. B. (dalej: "Skarżący"), działając przez pełnomocnika r.pr. A. P., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na dzień 6 stycznia 2010 r. nie stwierdzono wpływu jakiejkolwiek wpłaty do niniejszej sprawy (k.22 akt sądowych). W związku z tym, iż wpis sądowy w niniejszej sprawie miał charakter stały, a pismo wniósł profesjonalny pełnomocnik, postanowieniem z 25 stycznia 2010 r. Sąd odrzucił skargę, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej "ustawą". Wnioskiem z 15 lutego 2010 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie oraz uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż niezachowanie terminu do wniesienia skargi i opłaty od skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i niezawinionych, bowiem z uwagi na chorobę nie mógł osobiście dopełnić tych obowiązków. W rezultacie pozostawił przedmiotową skargę i druk polecenia przelewu wraz ze środkami pieniężnymi znajomemu, który, jak się później okazało, przeoczył konieczność uiszczenia wpisu od skargi. Do wniosku załączył odpis uiszczenia wpisu oraz oświadczenie wspomnianej osoby zgodne z powyższymi twierdzeniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 wspomnianej ustawy procesowej. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy, stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (post. NSA z dnia 11 marca 2009r. sygn. akt I OZ 198/09 ; post. NSA z dnia 3 marca 2009r. sygn. akt I OZ 155/09 ; post. NSA z dnia 9 maja 2006r. sygn. akt II OZ 468/06). W konsekwencji w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika, bez względu na to, czy przy dokonywaniu danej czynności pełnomocnik posłużył się osobami trzecimi, które walorów profesjonalizmu nie spełniają. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż uchybienie terminu z winy osoby trzeciej obciąża samego profesjonalnego pełnomocnika, który dokonywał czynności za pośrednictwem tej osoby. Obowiązkiem pełnomocnika było bowiem dokonanie wyboru rzetelnej osoby, którą posłużył się przy czynności uiszczenia wpisu, a następnie stanowcze upewnienie się np. poprzez zapytanie tej osoby o uiszczenie wpisu, czy dokonała tej czynności. Zaniechanie takiego zapytania jeszcze w czasie, kiedy termin na uiszczenie wpisu był otwarty, należy uznać za zawinienie co najmniej w formie niedbalstwa. Choroba, na którą powołuje się pełnomocnik, i której Sąd nie kwestionuje, nie była przeszkodą do terminowego wniesienia skargi, dlatego nie może być uznana za taką przeszkodę w zakresie terminowego uiszczenia wpisu sądowego. Tym samym uznać należało, że w przedmiotowej sprawie nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika. W sytuacji kiedy strona reprezentowana jest w toku postępowania przez pełnomocnika, skutki jego działań, czy też działań osób którymi się posługuje, w tym uchybień, obciążają stronę (vide np. wyrok NSA z 9 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1288/99, wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA/Gd 1676/99, wyrok NSA z 23 września 2004 r. sygn. akt FSK 502/04, postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. sygn. akt I GZ 1/09). Końcowo należy zauważyć, iż strona postępowania sądowoadministracyjnego składająca wniosek o przywrócenia terminu uiszczenia wpisu od skargi, odrzuconej z powodu jego nieuiszczenia w terminie, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie ma obowiązku złożenia nowej skargi ze wspomnianym wnioskiem (np. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. II FZ 646/07). Przyjmuje się bowiem, że sam wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kryje w sobie założenie, że strona skarżąca podtrzymuje uprzednio wniesioną skargę. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie uchybiono terminowi do wniesienia skargi, zatem wniosek o jego przywrócenie podlegał odrzuceniu (art. 88 ustawy). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 1 ustawy orzeczono jak w sentencji.