III SA/Wa 2843/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę W [...] kwietnia 2009 r. J. O. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") złożyła w Urzędzie Skarbowym w R., na dzień 31 grudnia 2008 r., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej starty) PIT-37 za 2008 r. W powyższym zeznaniu wykazała dochód ze stosunku pracy w wysokości 66.719,98 zł, od którego odliczyła składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 6.761,79 zł. Podatek, obliczony zgodnie z obowiązującą skalą podatkową, wyniósł 12.506,65 zł, natomiast podatek należny, po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 3.621,27 zł stanowił kwotę 8.885,00 zł. W wyniku różnicy pomiędzy podatkiem należnym (8.885,00 zł) a sumą zaliczek pobranych przez płatnika (8.523,00 zł) powstała kwota do zapłaty w wysokości 362,00 zł. W dniu 28 stycznia 2011 r. Strona złożyła w Urzędzie Skarbowym W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z korektą powyższego zeznania, w której wykazała dochód ze stosunku pracy w mniejszej wysokości, tj. w kwocie 28.143,04 zł. Po odliczeniu od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości 1.957,10 zł, wykazany podatek wyniósł 4.388,49 zł. Natomiast podatek należny, po odliczeniu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 984,96 zł, stanowił kwotę 3.404,00 zł. Z powyższej korekty wynikała nadpłata w wysokości 5.119,00 zł. W uzasadnieniu wniosku o zwrot nadpłaty Strona wyjaśniła, iż nadpłata powstała z uwagi na fakt finansowania jej wynagrodzenia w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r. w 85% ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Techniczna 2007-2013. W związku z tym, biorąc pod uwagę wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1457/07, Strona uznała, iż część wynagrodzenia, finansowanego ze środków Unii Europejskiej, podlega zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. – dalej "ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych"). Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. organ określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 8.885,00 zł. Uwzględniając w kwocie dochodów podlegających opodatkowaniu, również dochody, które zostały sfinansowane ze środków pochodzących z Unii Europejskiej, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że wynagrodzenie wypłacone Stronie, a finansowane z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Techniczna, nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie jest ona podatnikiem bezpośrednio realizującym cel programu. Podkreślił, że w wyniku nawiązanego stosunku pracy Strona wykonywała określone czynności w związku z realizacją projektów określonego programu poprzez wykonywanie powierzonych przez pracodawcę zadań w ramach obowiązków służbowych, zatem realizowała cel programu nie bezpośrednio, lecz pośrednio. Tak więc nie został spełniony warunek określony w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt, iż otrzymywane przez Stronę dochody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy pochodziły z bezzwrotnej pomocy zagranicznej, a Strona nie była bezpośrednim realizatorem celu programu finansowanego z tych środków, wyklucza możliwość korzystania ze zwolnienia zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem nie zostały spełnione łącznie dwa warunki określone w przepisie. Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] maja 2011 r., Strona odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając jej naruszenie art. 72 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – dalej: "ustawa Ordynacja podatkowa"), w związku z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady praworządności, wyrażonej w art. 120 oraz zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 w związku z art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieuwzględnienie w przedstawionej decyzji jednolitego i ugruntowanego orzecznictwa sądów, zapadłego w innych, analogicznych sprawach podatkowych, jak przedstawiona w odwołaniu sytuacja. Wskazała też na nierówne traktowanie przez organy podatkowe podatników, wynikające z interpretacji Ministerstwa Finansów wyrażonych w piśmie z dnia 27 czerwca 2003 r. znak: PB5/IMD-033-21-1128/03 (stanowisko podtrzymane w piśmie z dnia 30 kwietnia 2009r. znak: PK3/033/132/lka/BMI9-173I/2009) oraz w piśmie z dnia 29 sierpnia 2006r. znak: DD/PB5-066-120/06/IK-56, dotyczącego zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., który w tożsamej pod względem faktycznym sprawie i analogicznych dokumentach potwierdzających uprawnienie do zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym osoby zatrudnionej w M., pozytywnie rozpatrzył korekty deklaracji. W świetle powyższych okoliczności, Strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej argumentacji nie spełnienia przez Stronę przesłanki drugiej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym i stwierdzenie, iż w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym powstała nadpłata z tytułu pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości większej od należnej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 2) naruszenie zasady praworządności, wyrażonej w art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa oraz zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz "podtrzymanie stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w kwestii nierównego traktowania wszystkich podatników (pozytywne rozpatrzenie korekty deklaracji osoby przedstawiającej tożsame dokumenty potwierdzające uprawnienia do zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym, zatrudnionej w M.)", 3) naruszenie zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uwzględnienie w decyzji wyroków w sprawach podatkowych dotyczących innego stanu faktycznego, a nieuwzględnienie orzecznictwa sądów dotyczących analogicznych, co przedstawiona w niniejszej skardze, sytuacji oraz interpretacji Ministerstwa Finansów z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr PK3-033/132-LKA/BMI9-1731/2009 w zakresie zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącej potwierdzenie aktualności stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 27 czerwca 2003r. nr PB5/IMD-033-21-1128/03, opublikowanego w Biuletynie Skarbowym Ministerstwa Finansów nr 4/2003, 4) naruszenie art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, które w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz rozstrzygnięcie w zakresie wykładni prawa materialnego w myśl wniosków zawartych w uzasadnieniu skargi, w tym stwierdzenie w wyroku, iż prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. określa korekta zeznania podatkowego przedłożona przez Skarżącą. Ponadto Strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie ma podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodnej z prawem. Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowień), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i postanowień. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "P.p.s.a."). W następstwie kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest niezgodne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w M.w okresie: - od [...] stycznia 2008 r. do [...] stycznia 2008 r. na stanowisku [...] - od [...] lutego 2008 do [...] września 2008 r. na stanowisku [...] - zaś od dnia [...] września 2008 r. na stanowisku [...] Z tytułu zawartej umowy o pracę, Strona otrzymała wynagrodzenie ogółem 68.388,70 zł, w tym: - wynagrodzenie finansowane ze środków budżetu państwa - 29.811,76 zł, - wynagrodzenie podlegające refundacji ze środków Unii Europejskiej - 38.576,94 zł. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dochód osiągnięty z tytułu wypłaconego wynagrodzenia w części refundowanej ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, podlega zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli: a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. Oznacza to, że zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych są dochody, które spełniają łącznie dwie przesłanki: 1) dochody te są finansowane ze środków bezzwrotnej pomocy pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub instytucji finansowych, 2) podatnik uzyskujący te dochody bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Zwolnienie o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga, aby środki pochodziły od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych. Jedynie zaistnienie bezpośredniego związku pomiędzy podmiotem zagranicznym wypłacającym świadczenie a podatnikiem, odbiorcą pomocy, zadecyduje o spełnieniu podstawowego warunku pochodzenia dochodów ze środków pomocy zagranicznej. Nieprawidłowe jest zatem twierdzenie Strony, że skoro pracodawca otrzymał środki pochodzące z bezzwrotnej pomocy zagranicznej lub też pracodawca bezpośrednio realizuje cel programu pomocowego, to uznać możemy, że jego pracownik otrzymuje te same środki i bezpośrednio realizuje cele programu. Fakt zatrudnienia Skarżącej przez M. na podstawie umowy o pracę oznacza, że nie otrzymuje ona środków pomocowych, lecz wynagrodzenie za pracę, które przeznaczone jest na jej osobiste potrzeby, a nie na czynności związane z realizacją celu programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 397/05, w którym stwierdzono, iż zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy podatkowej, jest zwolnieniem o charakterze przedmiotowym, o czym przekonuje związanie przychodu z określonymi źródłami, a więc ze środkami pomocowymi płynącymi z międzynarodowych instytucji finansowych albo od rządów obcych państw, a także cele, którym środki te mają służyć. Jak wskazał NSA w przywołanym orzeczeniu, z takiego charakteru zwolnienia wynika, iż przychody uzyskane z tych środków zwolnione są od opodatkowania podatkiem dochodowym, jeżeli są przychodami podmiotu będącego bądź to ich beneficjentem, bądź to bezpośrednim wykonawcą celów, dla których środki te zostały udzielone czy przyznane. W opinii Sądu powyższe oznacza, iż omawianym zwolnieniem nie są objęte przychody pracowników tychże podmiotów, otrzymują oni bowiem za swą pracę wynagrodzenie, które ze swej natury nie jest uzależnione ani od rodzaju wykonywanej przez pracodawcę działalności, ani od źródeł jej finansowania. W związku z powyższym NSA uznał, iż nie jest prawidłowa wykładnia omawianego przepisu, sprowadzająca się do tezy, iż do zakresu podmiotów objętych zwolnieniem podatkowym w przepisie tym przewidzianym, zaliczają się również osoby będące pracownikami bezpośredniego wykonawcy zadań, dla realizacji których objęte zwolnieniem środki zostały przyznane, o ile zatrudnione są przy wykonywaniu prac związanych z realizacją tych zadań. Podkreślenia wymaga, że choć wyrok ten zapadł na gruncie przepisów obowiązujących przed 1 stycznia 2001 r., to tezy w nim zawarte zachowują w pełni aktualność (por. wyroki: NSA z dnia 16 września 2008r., sygn. akt II FSK 874/07; NSA z dnia 06 stycznia 2009r. sygn. akt II FSK 1103/07 oraz z dnia 28 stycznia 2009r., sygn. akt II FSK 1573/07). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko judykatury. Ponadto wskazuje, że ustawodawca, wprowadzając od dnia 1 stycznia 2003 r. zmiany do omawianego przepisu, w sposób jednoznaczny i - jak się okazuje -zgodny z wcześniejszym brzmieniem tego przepisu, rozstrzygnął, iż z omawianego zwolnienia nie korzystają podatnicy, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu pomocowego zlecił, bez względu na rodzaj umowy (np. umowa o pracę, umowa zlecenie), wykonanie określonych czynności. Jednocześnie Sąd nie może zgodzić się ze stawiskiem Strony co do spełnienia przez nią warunku bezpośredniej realizacji celu programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy (art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. "b" zdanie pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przepis ten wymaga, aby podatnik bezpośrednio realizował cel programu przy pomocy środków pomocowych otrzymanych od właściwego podmiotu. Spełnienie tego warunku nie oznacza jednak, w rozumieniu interpretowanego przepisu, obowiązku osobistego jego wykonania przez podatnika będącego beneficjentem bezzwrotnej pomocy. Może on tego dokonać przy pomocy innych podmiotów gospodarczych lub też osób przez siebie zatrudnionych (a więc Stronę), nie tracąc przy tym przymiotu "bezpośredniości". Powyższe oznacza również, iż powierzenie innym podmiotom, w ramach realizowanego programu, wykonania poszczególnych czynności składających się na pewną całość, nie można utożsamiać z bezpośrednią realizacją programu przez te podmioty. W konsekwencji uzyskany przez nie z tego tytułu dochód nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa wart. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnikiem realizującym bezpośrednio cel programu może być jedynie podmiot, któremu powierzono w sensie ekonomicznym i technicznym realizację konkretnego projektu i który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe jego wykonanie. Inaczej mówiąc, do kręgu podmiotów objętych zwolnieniem podatkowym nie mogą być zaliczane osoby będące pracownikami bezpośredniego wykonawcy zadań finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy, mimo że są one zatrudnione przy wykonywaniu prac związanych z realizacją tych projektów. Dodać można, że zaprezentowane stanowisko potwierdza utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok z dnia 13 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 921/08, wyrok z dnia 17 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 251/09). Świetle powyższego, Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., który uznał, iż opodatkowanie wynagrodzeń następuje ze względu na uzyskanie przez Stronę przysporzenia majątkowego. Podatek dochodowy (osobisty) od osób fizycznych opłacany jest z dochodu (majątku) podatnika i nie powoduje zmniejszenia środków pomocowych przeznaczonych na realizację projektu. Przedstawiona przez organy podatkowe wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy jest zgodna z przepisami prawa polskiego i przepisami wspólnotowymi. Przepisy prawa wspólnotowego nie zakazują opodatkowania podatkiem dochodowym przychodów osiąganych przez podatników (osoby fizyczne i prawne) z tytułu realizacji projektów w ramach funduszy pochodzących z UE. Wspomnieć należy, że kwestia ta była przedmiotem wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 października 2007 r. w sprawie C-427/05, który w wyniku rozpatrzenia wniosku włoskiego urzędu skarbowego o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, stwierdził, iż art. 21 ust. 3 akapit drugi Rozporządzenia Rady (EWG) nr 4252/88 (płatności są dokonywane na rzecz końcowych beneficjentów bez jakichkolwiek odliczeń lub wstrzymań, które mogłyby zmniejszyć kwotę pomocy finansowej, do jakiej mają oni prawo) należy interpretować w taki sposób, że krajowe przepisy podatkowe, takie jak art. 55 ust. 3 lit. b) dekretu prezydenta nr 917/86, zgodnie z którym pomoc ze wspólnotowych funduszy strukturalnych jest uwzględniana przy ustalaniu podstawy opodatkowania, są zgodne z tym rozporządzeniem. Reasumując powyższe rozważania i wywody Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do skorzystania przez Skarżącą z prawa do zwolnienia od opodatkowania wynagrodzenia wypłaconego przez M. na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania wynikających z art. 120 i art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa. W trakcie toczącego się postępowania podatkowego przed organami podatkowymi, doszło do ustalenia stanu faktycznego sprawy, wyjaśnienia w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności dotyczących postępowania. Organy podatkowe działały w granicach obowiązującego prawa, natomiast decyzje zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów. Sąd, odnosząc się do zarzutu nierównego traktowania wszystkich podatników (co Skarżąca upatruje w pozytywnym rozpatrzeniu korekty deklaracji osoby przedstawiającej tożsame dokumenty potwierdzające uprawnienie do zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym, zatrudnionej także w M.) zauważa, iż każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie. Ponadto sprawdzanie zeznań podatkowych następuje w trybach przewidzianych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, tj. w ramach czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego. W praktyce oznacza to, że organ podatkowy ma prawo weryfikacji zeznania do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego za dany rok, a ten, w myśl art. 70 § 1 ustawy Ordynacja, podatkowa wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Powoływane w zaskarżonej decyzji wyroki nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, tak jak podstawy tej nie mogą stanowić przytaczane przez Skarżącą wyroki i interpretacje indywidualne, które są wydawane w indywidualnych sprawach dotyczących indywidualnych stanów faktycznych. Sąd wskazuje, że zarzut zawarty przez Stronę w skardze dotyczący pominięcia zaświadczenia z dnia 17 stycznia 2011 r. oraz "zestawienia wynagrodzenia za rok 2008 " nie znajdują potwierdzenia, ponieważ w wydanej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. zawarł informacje o zatrudnieniu Skarżącej wynikające z zaświadczenia z dnia 17 stycznia 2011 r. oraz z dnia 7 lipca 2011 r., jak również informacje dotyczące osiągniętego w 2008 r. wynagrodzenia finansowanego ze środków budżetu państwa i w ramach refundacji ze środków Unii Europejskiej (por. strona 3 decyzji). Zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, które w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustaliły, że Skarżąca z uwagi na zatrudnienie przez M. na podstawie umowy o pracę, nie otrzymuje środków pomocowych, lecz wynagrodzenie za pracę, które przeznaczone jest na jej osobiste potrzeby, a nie na czynności związane z realizacją celu programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Następnie dokonały właściwej subsumcji przepisów prawnych oraz uzasadniły przedmiotową decyzję pod względem prawnym, wyjaśniając przy tym znaczenie i treść przytoczonych przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.