III SA/Wa 3212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 16 października 2012 r. Skarżący A. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując to bardzo trudną sytuacją finansową spowodowaną załamaniem na rynku usług transportowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła nieodwracalne skutki w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności włącznie ze sprzedażą środków transportu. Wstrzymanie jej wykonania pozwoli natomiast na jej dalsze prowadzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika zatem, że podstawowymi przesłankami wstrzymania wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013 r., II FZ 79/13; z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej postanowieniu z 26 lutego 2013 r. (II FZ 79/13) użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, a jego dostarczenie obciąża stronę. Samo więc powołanie się przez nią na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie jest wystarczające. W niniejszej sprawie żadnej z powyższych przesłanek Skarżący nie wykazał. Wśród okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał on m. in. bardzo trudną sytuację finansową spowodowaną załamaniem na rynku usług transportowych. Tymczasem trudna sytuacja finansowa nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanki wstrzymania wykonania tej decyzji. Po pierwsze przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o przyznaniu prawa pomocy (zob. szerzej na ten temat postanowienia NSA: z 23 stycznia 2013 r., I FZ 592/12; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 605/10). Po drugie dokonana w niniejszej sprawie kompleksowa ocena stanu majątkowego Skarżącego nie pozwala stwierdzić, że znajduje się on w takiej sytuacji, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby faktycznie doprowadzić do zachwiania podstaw jego egzystencji. Przeciwnie w wydanym wobec Skarżącego prawomocnym postanowieniu tutejszego Sądu z 12 lutego 2013 r. odmawiającym przyznania mu prawa pomocy czytamy, iż przedłożone w tym postępowaniu wpadkowym dokumenty źródłowe świadczą o prowadzeniu działalności gospodarczej na dużą skalę, z której uzyskiwane są znaczne przychody. I tak za 2011 r. przychody wyniosły 2.137.474,83 zł, zaś koszty ich uzyskania kształtowały się na poziomie 2.064.930,51 zł. Skalę tej działalności obrazuje także podsumowanie wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania osiągniętych w 2012 r. Wynika z niego, że w ciągu dziesięciu miesięcy 2012 r. suma przychodów wyniosła 1.401.407,42 zł, zaś suma kosztów 1.335.748,37 zł. W tym kontekście Sąd odnotował również, że same tylko koszty miesięczne z tytułu kredytów i leasingu wynoszą 27.000 zł. Wskazane okoliczności świadczą o tym, że Skarżący dysponuje środkami pieniężnymi oraz ponosi wydatki (inne niż koszty utrzymania), które wysokością i rodzajem przekraczają możliwości finansowe osoby znajdującej się w "bardzo trudnej sytuacji finansowej", a kondycja firmy Skarżącego jest o wiele lepsza niż sugeruje się we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesiono w nim mianowicie, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności włącznie ze sprzedażą środków transportu. Nie ma w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jak tego wymaga art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się końcowo do stwierdzenia Skarżącego, iż wpłata "tak wysokiej kwoty" nie pozwoli na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej należy zauważyć, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.