III SA/Wa 3286/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych miesiące od stycznia do października 2012 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (dalej jako "NUS"), decyzją z [...] marca 2016r. nr [...] orzekł o solidarnej z [...] Sp. z o.o., odpowiedzialności podatkowej Skarżącej M. W. za zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych od wynagrodzeń pracowników za 1-10/2012r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Skarżąca, w dniu 31 marca 2016r., złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, wnosząc ojej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie: - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej jako "O.p.", przez błędne przyjęcie, iż w sprawie niniejszej brak jest przesłanek do zwolnienia Strony z odpowiedzialności za zaległości spółki [...] Sp. z o.o., podczas gdy nie została wezwana do wskazania mienia spółki nadającego się do egzekucji oraz przedstawiła dowody potwierdzające, że nie ponosi winy w kwestii niezłożenia we właściwym czasie wniosku o upadłość spółki lub też wniosku o prowadzenie postępowania naprawczego; - art. 116 § 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż sporne zobowiązania spółki [...] Sp. z o.o. powstały w okresie, gdy Strona faktycznie pełniła funkcję Prezesa Zarządu, podczas gdy: w okresie objętym decyzją, jedynie formalnie piastowała przedmiotowe stanowisko, przebywając przede wszystkim: od dnia 9 listopada 2011 r. na zwolnieniu L 4, od dnia 29 maja 2012 r. do 12 listopada 2012 r. na urlopie wychowawczym, od dnia 13 listopada 2012 r. do 16 listopada 2012 r. na urlopie wypoczynkowym a od 19 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. ponownie na zwolnieniu L4, natomiast w dniu 2 stycznia 2013r. złożyła wypowiedzenie umowy o pracę z winy pracodawcy a faktycznie funkcję sprawowała K. M.. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 8 oraz art. 9 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r.,poz.23 j.t. ze zm.) zwana dalej "k.p.a.". poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu tj. m.in. poprzez tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Strony oraz błędne ustalenie stanu faktycznego będącego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące rozpatrzenie i wyjaśnienie całości materiału zebranego w sprawie oraz nienależyte ustalenia stanu faktycznego, a ponadto brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, iż w okresie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu nie zachodziły znane przesłanki uzasadniające zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości oraz, poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez K. M., a sprawa ta jest obecnie w toku i nie ulega wątpliwości, że dokonane w jej trakcie ustalenia mogą mieć wpływ na prawidłowość decyzji; - art. 89 § 1 i 2 i art. 75 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy taka potrzeba zachodziła z urzędu w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, również dla zbadania dowodów i twierdzeń Strony, przesłuchania uczestników postępowania i rozważenia powołania biegłego w celu ustalenia, czy w momencie rezygnacji Strony z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, sytuacja finansowa spółki z o.o. wymagała zgłoszenia wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania naprawczego. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (dalej jako "DIS), zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2016r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję NUS. Zdaniem DIS, Skarżąca pełniła obowiązki w zarządzie w terminie powstania i płatności zobowiązania podatkowego Spółki, natomiast egzekucja prowadzona do jej majątku okazała się bezskuteczna. Skarżąca nie wykazała terminowego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, brak winy w jego niezłożeniu lub wykazania majątku Spółki pozwalającego na zaspokojenie dochodzonych należności. W ocenie DIS, niemożliwe jest przypisanie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe [...] Sp. z o.o. K. M. z uwagi na to, że ona zajmowała się sprawami spółki podczas, gdy Skarżąca "przez cały powyższy okres przebywała bądź na zwolnieniu lekarskim, bądź na urlopie wychowawczym czy też na urlopie wypoczynkowym". W szczególności, pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko (niemożliwym jest powołanie członka zarządu bez jego wiedzy i zgody). Wynika to z art. 208 § 2 ustawy Kodeks Spółek Handlowych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 1030 z późn. zm., dalej jako "Ksh"), zatem pełnienie funkcji członka zarządu jedynie w sposób bierny nie może być argumentem uwalniającym od odpowiedzialności. DIS zauważył też, ze pomimo deklaracji, Skarżąca, jako prezes zarządu [...] Sp. z o.o. w dniu [...] marca 2012r. podpisała dodatkowe informacje i objaśnienia do bilansu za 2011r., brała udział w Zwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki [...] Sp., z o.o. w dniu [...] czerwca 2012r. Stąd nieprawdą jest, że pełnienie funkcji prezesa zarządu w przypadku Skarżącej ustało w momencie przejścia w dniu 9 listopada 2011r. na zwolnienie lekarskie. W ocenie DIS, rzetelne i zupełne przeprowadzenie postępowania oraz podjęcie rozstrzygnięcia w tej sprawie wymagało od organu ustalenia wystąpienia przestanek do ogłoszenia upadłości Spółki. Nadto, postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec podatnika (Spółki) okazało się bezskuteczne, a członek zarządu pełnił swą funkcję w czasie powstania zaległości podatkowych. W ocenie DIS, niewskazany pozostał majątek Spółki, który mógłby posłużyć do zaspokojenia Skarbu Państwa z tytułu zaległości podatkowych, jak też nie złożono we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości. Zdaniem DIS, nie miało miejsca naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy przeciwko K. M., osobie faktycznie działającej w Spółce w charakterze Prezesa Zarządu, został wniesiony do Sądu akt oskarżenia. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania, w rozpoznawanej sprawie postępowania karnego, może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstawy do zawieszenia postępowania, ponieważ ustalenia w postępowaniu podatkowym w zakresie stanu faktycznego podejmują organy podatkowe, a nie organy ścigania czy sąd powszechny. Strona, w skardze do Sądu na decyzję DIS z [...] sierpnia 2016r., wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego toczącego się przed Sądem Okręgowym w [...], Wydział [...], sygnatura akt [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła decyzji DIS: 1. naruszenie art. 116 § 2 O.p. poprzez uznanie, iż sformułowanie "pełnienie obowiązków członka zarządu" jest równoznaczne z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, podczas gdy zgodnie z dorobkiem sądów administracyjnych denotacja powyższego pojęcia obejmuje jedynie czynne wykonywanie funkcji w organach spółki i nie może być utożsamiana z formalnym wpisem do rejestru; 2. naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu tj. m.in. poprzez tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Skarżącej oraz błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji; 3. naruszenie art. 122, art. 125 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie i wyjaśnienie całości materiału zebranego w sprawie oraz nienależyte ustalenie stanu faktycznego, a ponadto brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, iż w okresie pełnienia przez Skarżącą funkcji Prezesa Zarządu nie zachodziły znane przesłanki uzasadniające zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości; 4. naruszenie art. 200a § 1 pkt 1 O.p. przez brak przeprowadzenia przez organ rozprawy w sytuacji, gdy laka potrzeba zachodziła z urzędu, w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, również dla zbadania powołanych przez Skarżącą dowodów i twierdzeń, przesłuchania uczestników postępowania i chociażby rozważenia konieczności powołania biegłego w celu ustalenia, czy w momencie rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, sytuacja finansowa spółki [...] Sp. z o.o. wymagała zgłoszenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania naprawczego; 5. naruszenie art. 201 § 1 pkt O.p. poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy przeciwko Pani K. M., osobie faktycznie działającej w spółce w charakterze Prezesa Zarządu, został wniesiony do Sądu akt oskarżenia, a dokonane w trakcie postępowania karnego ustalenia, będą mieć istotny wpływ na prawidłowość decyzji zapadłej w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącej, organ nie wykazał należycie, iż w spornym okresie rzeczywiście pełniła funkcję Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o., zaś w swoich rozważaniach oparł się wyłącznie na danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie biorąc pod uwagę istotnych okoliczności, takich jak fakt przebywania przez Skarżącą, w spornym okresie, na zwolnieniu lekarskim oraz urlopie wychowawczym. Skarżąca zarzuciła też organowi podatkowemu, iż nie zawiesił prowadzonego postępowania i przedwcześnie wydał zaskarżoną decyzję, nie uznając powyższego za okoliczność mogącą mieć wpływ na wydane wobec niej rozstrzygnięcie. DIS, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako podstawę prawną skargi Strona wskazała naruszenie procedury, tj. art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 200a § 1 pkt 1 i art. 201 § 1 pkt 2 O.p. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 O.p. Skarżąca doszukuje się wadliwości w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu tj., m.in., poprzez tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Skarżącej oraz błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji (w szczególności, co do składania wniosku o ogłoszenie upadłości), niewyczerpującym rozpatrzeniu i wyjaśnieniu całości materiału w sprawie oraz nienależyte ustalenie stanu faktycznego. Nadto, błędem jest utożsamienie znaczenia zwrotu "pełnienie obowiązków członka zarządu" (prezesa) z istnieniem wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, podczas gdy chodzi jedynie o czynne wykonywanie funkcji w organach spółki. 3. Sąd nie doszukał się znaczących wadliwości w treści zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zatem zarzuty skargi będące w części powieleniem zarzutów z odwołania, musiały mieć ograniczoną skuteczność. Zarazem Sąd stwierdza, że wywód zawarty w zaskarżonej decyzji jest zupełny, logiczny i jest przejawem analizy - w pełni a niewadliwie – regulacji zawartych w Rozdziale 15 O.p., w szczególności przesłanek z art. 116 O.p., zaś Strona nie przedstawiła argumentów i nie wykazała okoliczności, z których można wywodzić przeciwne wnioski. 4. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ przepis ten dotyczy sytuacji, w której z przepisów prawa wynika jednoznacznie, że rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub inny organ: wtedy organ podatkowy jest obowiązany w takiej sytuacji zawiesić z urzędu postępowanie. W orzecznictwie wskazuje się (np. wyrok z 9 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1629/01, Lex 137811), że organ podatkowy zawiesza postępowanie administracyjne, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Tego rodzaju zależności pomiędzy postępowaniem karnym, gdzie ustala się winę za uszczuplenie należności Skarbu Państwa a postępowaniem podatkowym o wymiar podatku dochodowego nie zachodzą, ponieważ ustalenia dowodowe w postępowaniu karnym nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2004r. III SA 1078/03, 30 stycznia 2004r. I SA/Gd 735/0, CBOSA). Dlatego Sąd uznał, że brak prawomocnego rozstrzygnięcia w niezależnie prowadzonym postępowaniu karnym nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie o odpowiedzialność osób trzecich (zob. podobnie wyrok z 10 kwietnia 2013 r., II FSK 1637/11, CBOSA). Sąd uznał, że w tym zakresie argumentacja zaskarżonej decyzji jest trafna, uznając tym samym za niezasadny omawiany zarzut skargi. 5. Sąd nie podziela poglądu Skarżącej o trafności zarzutu naruszenia art. 116 § 2 O.p. W szczególności, nie znajdują zrozumienia Sądu twierdzenia Skarżącej o tym, że "(..) jedynie formalnie, w sposób bierny "figurowała" w Krajowym Rejestrze Sądowym jako członek zarządu. Czynne zaś wykonywanie funkcji związanych z prowadzeniem spółki wykonywała K. M.. (...)". W ocenie Sądu, takie okoliczności jak: dobrowolne wyzbycie się możliwości rzeczywistego działania i reprezentowania spraw spółki, mimo zgody na pełnienie funkcji członka zarządu, świadome godzenie się na dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, dane którego to rejestru korzystają z domniemania prawdziwości i niepodjęcie żadnych kroków celem wykreślenia wpisu, nie mogą zwalniać z odpowiedzialności członków zarządu o której mowa w art. 116 § 1 i 2 O.p. (por. wyrok z 2 grudnia 2016 r., II GSK 3809/16, CBOSA). W szczególności, "pełnienie funkcji" należy wiązać z zajmowaniem stanowiska od momentu powołania do odwołania (np. wyrok z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 979/12 czy z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 542/13, CBOSA). Natomiast okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają znaczenia dla tej oceny sprawy, za wyjątkiem sytuacji opisanych w dorobku prawnym. 6. W tym kontekście wymaga odnotowania stanowisko prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone m.in. w sprawie sygn. I FSK 1458/14 (na którą Skarżąca powołuje się na s. 3 i 4 skargi), w myśl którego faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z tej funkcji, powoduje odpowiedzialność podatkową unormowaną w art. 116 § 2 O.p. (wyrok z 2 marca 2016 r., CBOSA). Zdaniem Sądu, w sytuacji zaistniałej w sprawie, nie ma możliwości uwolnienia Skarżącej od odpowiedzialności, z uwagi na treść orzeczeń, na które się ona powołuje. Z wyroków tych wynika bowiem, że istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe, opiera się na ponoszeniu konsekwencji swojego zachowania noszącego znamiona zarządzania spółką. Do przypisania takiej odpowiedzialności wystarczające jest więc ustalenie, że osoba, którą przywołano do odpowiedzialności, w danym czasie podejmowała aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw Spółki. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie NSA (zob. wyroki: z 4 marca 2015 r., sygn. akt FSK 241/14, z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 241/14, czy z dnia z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3236/12, CBOSA). Również w wyrokach z 27 czerwca 2014 r., II FSK 1860/12 oraz z 17 września 2015 r., II FSK 1917/13NSA nie podzielił argumentów podatnika, co znalazło wyraz w sentencji orzeczenia. Trafne przy tym jest spostrzeżenie DIS, zgodnie z którym jeżeli ustalenia wyroku karnego będą dotyczyć okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania podatkowego, może to stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 O.p. 7. Z tych powodów niedopuszczalna jest taka reinterpretacja (jednoznacznej) treści art. 116 § 2 O.p., w wyniku której dopuszczalne byłoby uwolnienie Strony od przymiotu członka zarządu i w konsekwencji od odpowiedzialności podatkowej, pomimo jednoznacznych zapisów w KRS o charakterze "gwarancyjnym" (bezpieczeństwa obrotu gospodarczego), braku wykazania jakichkolwiek starań zmian treści tych wpisów – przez Stronę. Skoro z zapisów art. 116 § 2 O.p. oraz art.201 i n. Ksh wynika, że ustawodawca powiązał instytucję sprawowania funkcji członka zarządu w sp. z o.o. z powołaniem, odwołaniem, względnie wygaśnięciem mandatu, to w braku wykazania okoliczności skutkujących zakończeniem sprawowania funkcji w organie zarządzającym, należy uznać fakt ciagłego pełnienia tej funkcji. Drugorzędne w świetle powyższych uwag są wskazania DIS, z których wynika, że "Skarżąca, jako prezes zarządu [...] Sp. z o.o. w dniu 31 marca 2012r. podpisała dodatkowe informacje i objaśnienia do bilansu za 2011r., brała udział w Zwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki [...] Sp. z o.o. w dniu [...] czerwca 2012r. Stąd błędny jest pogląd, że pełnienie funkcji prezesa zarządu w przypadku Skarżącej ustało w momencie przejścia w dniu 9 listopada 2011r. na zwolnienie lekarskie". 8. Sąd zaznacza, że w dorobku prawnym wskazuje się, że wpis zarządu do rejestru jest obowiązkowy, ale wywołuje skutek deklaratoryjny. Wpisy deklaratoryjne są to bowiem te wszystkie wpisy, którym przepis nie nadał wyraźnie charakteru wpisu konstytutywnego. Dlatego nie ma wątpliwości, że wpis zarówno wspólników, członków zarządu ma charakter deklaratoryjny. Uznaje się również, że chociaż wpis nie decyduje o tym, czy ktoś jest czy nie jest członkiem zarządu (wspólnikiem, członkiem rady nadzorczej), bowiem jego rolę i znaczenie należy oceniać przez pryzmat przepisów ustawy o KRS i skutków z tego wynikających (tak również SN w wyroku z dnia 4 września 2012 r., I UK 137/12, LEX nr 1274954 oraz w postanowieniu z dnia 14 lipca 2016 r., II PZ 15/16, LEX nr 2109475; NSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2014 r., I FSK 649/13, LEX nr 1480694 oraz w wyroku z dnia 6 maja 2016 r., II FSK 1358/14, LEX nr 2082846), to rodzi jednak domniemanie pełnienia funkcji. W konsekwencji członkiem zarządu jest ten podmiot, który został prawidłowo powołany do organu, natomiast członkostwo w organie wygasa w następstwie okoliczności skutkujących ustanie mandatu (między innymi upływ terminu, rezygnacja, odwołanie, wygaśnięcie mandatu z innych przyczyn), których zaistnienie nie zostało w sprawie wykazane przez Skarżącą. 9. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące procedury, a postępowania dowodowego w szczególności. Przede wszystkim, z art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "u.p.p.s.a.") wynika, że warunkiem uwzględnienia skargi jest albo wykazanie naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo wykazanie innego naruszenia przepisów postępowania – ale wraz z wykazaniem możliwości istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, Skarżąca, zarówno w uzasadnieniu skargi (w szczególności do pkt II. na s 4 i 5 skargi), jak też w pismach procesowych składanych w trakcie postępowania, ograniczyła się do przedstawienia odmiennej oceny sprawy, bez przedstawienia dowodów uprawdopodabniających jej twierdzenia. 10. W szczególności, nie mógł mieć wpływu na orzeczenie o odpowiedzialności fakt zarządzania spółką przez K. M., skoro członkiem zarządu (prezesem) pozostawała Skarżąca. Wobec tej okoliczności, jak też wobec wskazanej powyżej aktywności Skarżącej, nie miał znaczenia dla wyniku sprawy fakt pozostawania przez nią na zwolnieniu lekarskim. Nie zachodziła w sprawie również potrzeba powołania biegłego, ponieważ zagadnienie wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o upadłość i sytuacja finansowa spółki została rzetelnie opisana i oceniona przez organ, zaś Strona, nawet na etapie skargi, nie wykazała wadliwości oceny sprawy przez organ. Skarżąca nie wykazała również niezbędności przeprowadzania rozprawy. Zwłaszcza wskazywana potrzeba "wyjaśnienia kwestii wątpliwych podczas przesłuchania" nie była okolicznością uniemożliwiającą składanie oświadczeń na piśmie, jak też oznaczenia tych kwestii i niezbędności ich wyjaśnienia. Sąd podziela przy tym pogląd, że aby stwierdzić, czy naruszenie przepisu art. 200a § 1-4 O.p. mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne jest ustalenie, czy w okolicznościach konkretnego, toczącego się postępowania istniała uzasadniona potrzeba, w granicach zakreślonych prawem, przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy (wyrok z 21 października 2010 r., I FSK 1885/09, CBOSA). Z zasady prawdy obiektywnej nie wynika bezwzględne zobligowanie organów podatkowych do badania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, zwłaszcza gdy zebrany już materiał dowodowy pozwala na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia. I tak, w sprawie zbadano istnienie przestanek do ogłoszenia upadłości Spółki i czynności w tym zakresie wykazano w zaskarżonej decyzji (s. 10-14). Organy podatkowe udowodniły, zaś Skarżąca nie wzruszyła (nawet nie usiłowała wzruszyć) tych ustaleń, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec podatnika (Spółki) okazało się bezskuteczne, zaś członek zarządu pełnił swą funkcję w czasie powstania zaległości podatkowych. Nie ulega również wątpliwości, że zarząd nie wskazał mienia Spółki, które może posłużyć do zaspokojenia Skarbu Państwa z tytułu zaległości podatkowych objętych skarżoną decyzją oraz., że nie złożono we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości. Równie trafne jest spostrzeżenie DIS, że brak jest dowodów świadczących o terminowym złożeniu przez Skarżącą wniosku o ogłoszenie upadłości, braku winy w jego nie złożeniu lub wykazania majątku Spółki pozwalającego na zaspokojenie dochodzonych należności. 11. Skarżącej nie udało się również wykazać, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie spełnił kryterium kompletności i nie powinien zostać uznany za wystarczający do obciążenia Strony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe. Sąd nie dostrzegł z urzędu, niewykazanych w skardze, przejawów naruszenia art. 191 O.p., tj. przejawów naruszenia swobodnej oceny dowodów. Fakt. że ocena dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie nie jest zgodna z oczekiwaniami Strony, nie świadczy o tym. że doszło do naruszenia prawa. 12. Z tych powodów Sąd stwierdził brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 123 O.p. 13. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.