III SA/Wa 809/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] stycznia 2021 r., w której utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy W. z [...] września 2018 r. ustalającą wysokość łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r., za nieruchomości gruntową i budynkową stanowiącą zabudowaną działkę nr [...] oraz nieruchomość gruntową stanowiącą działkę nr [...] położoną w obrębie geodezyjnym G., a także nieruchomość gruntową stanowiącą działkę nr [...] położoną w obrębie geodezyjnym B. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. G. (dalej: skarżący, strona) jest właścicielem nieruchomości gruntowej i budynkowej stanowiącej zabudowaną działkę nr [...] oraz nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] położoną w obrębie geodezyjnym G. , a także właścicielem nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...]położoną w obrębie geodezyjnym B. Organ I instancji ustalił, że w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w Starostwie Powiatowym w O. w 2016 r. skarżący figuruje jako właściciel działki: 1. nr [...]położonej w obrębie geodezyjnym B. o pow. 1,0200 ha, sklasyfikowanej jako: grunty orne RIVb o pow. 0,9900 ha, grunty orne RV o pow. 0,0300 ha, 2. nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym G. o pow. 1.0600 ha, sklasyfikowanej jako: grunty orne RIVb o pow. 0,5600 ha, grunty orne RV o pow. 0,1800 ha, lasy LsVI o pow. 0,3200 ha, 3. nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym G. o pow. 2,1800 ha, sklasyfikowanej jako: grunty orne RlIlb o pow. 0,3600 ha, grunty orne RIVa o pow. 0,2000 ha, pastwiska trwałe PslII o pow. 0,1800 ha, tereny przemysłowe Ba o pow. 1,0400 ha, pastwiska trwałe PsIV o pow. 0,0900 ha, grunty rolne RIVb o pow. 0,2100 ha, grunty orne RV o pow. 0,0800 ha, rowy W-RIIIb o pow. 0,0200 ha. W nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym G. prowadzona jest działalność gospodarcza obecnie pod nazwą "N." Spółka Jawna (data rozpoczęcia działalności gospodarczej 01.10.1997 r., miejsce prowadzenia działalności G. , ul. M., [...] W.). Decyzją z [...] września 2018 r. Wójt Gminy W., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: o.p.), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6a, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.), art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), uchwały Rady Gminy Wiązowna Nr 187.L.2017 z dnia 28 listopada 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 rok (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r. poz. 11947), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 6a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1821 ze zm.) ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 za ww. nieruchomości na kwotę: 49 188,00 zł. Organ I instancji wskazał, że dokonał analizy złożonego formularza IN oraz dokumentów zebranych w trakcie prowadzonego postępowania i ustalił, że wartość budowli w nim wykazana różni się od wartości wynikającej z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przedłożonej przez podatnika w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego ustalenia zobowiązania podatkowego za lata 2013-2017 r. Stwierdził, że wartość wykazana w formularzach IN nie jest wartością początkową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, tj. wartością przyjętą w momencie wprowadzenia budowli do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych - stosownie do zasady wyrażonej w powyższym przepisie. Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, do opodatkowania przyjęto wartości wskazanych przez podatnika budowli wynikające z przedłożonej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Następnie organ przytoczył przepisy związane z opodatkowaniem gruntów, budynków i budowli stwierdzając, że podatkiem od nieruchomości w 2018 r. podlegają: grunty o pow. 5 800 m2 zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty o pow. 4 600 m2, według stawki właściwej dla gruntów pozostałych, budynek mieszkalny o pow. 70,00 m2, według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, budynek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 320,19 m2, według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 231,20 m2 według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 70,00 m2, według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 791 659,26 zł (hala magazynowa o pow. 1039,40 m2), według stawki 2% wartości, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 476 466,39 zł (hala magazynowa o pow. 909,00 m2), według stawki 2% wartości, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 130 065,00 zł (hala magazynowa o pow. 222,10 m2), według stawki 2% wartości, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 88 934,76 zł (teren utwardzony), według stawki 2% wartości, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 37 791,00 zł (hala magazynowa o pow. 38,25 m2), według stawki 2% wartości, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 700,00 zł (szambo), według stawki 2% wartości, budynek pozostały - inny (stodoła) o pow. 144,00 m2, według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Organ zauważył, że ww. wartości budowli organ podatkowy przyjął na podstawie przedłożonej przez podatnika ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, podkreślając, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości jest ich wartość początkowa przyjęta w momencie wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych. W przypadku jeszcze niezamortyzowanych budowli istotna jest więc ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, jaką podatnik przyjmuje dla celów amortyzacji, zgodnie powoływanymi wyżej zapisami ustaw, bez pomniejszania tej wartości o odpisy amortyzacyjne. Skarżący zakwestionował powyższą decyzję w części, w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2018 ponad kwotę 14000 zł, co daje sporną kwotę 35188 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. błędne przyjęcie jako podstawy opodatkowania wartości początkowej budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przyjętej w momencie wprowadzania budowli do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych; 2. naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 122 o.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie uznało odwołania za zasadne. Wskazało, że aktualnie w orzecznictwie utrwalił się ostatecznie pogląd, że dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjmuje się wartość budowli niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne czyli - co do zasady - w kolejnych latach, wartość tych budowli nie zmienia się. Dokonując wykładni art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy wskazać, że ustawodawca uregulował w nim dwie kwestie: po pierwsze, określił, co stanowi podstawę opodatkowania budowli lub jej części podatkiem od nieruchomości, po drugie określił daty, które podatnik jest zobligowany uwzględniać przy określeniu wartości budowli. Dla ustalenia podstawy opodatkowania ustawodawca posłużył się techniką odesłania wskazując, że jest to wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, przy czym wartość ta nie jest pomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Użyte w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie "wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" oznacza, że chodzi tu o wartość ustaloną dla dokonania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatkowe w konkretnym roku podatkowym. Dalsza część przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określa daty, które podatnik jest zobligowany uwzględnić przy określeniu wartości budowli, przy czym są to zawsze wartości przyjmowane dla celów amortyzacji w podatku dochodowym w tym roku. Ustawodawca przy określeniu podstawy opodatkowania nie zróżnicował sposobu ustalania wartości budowli w zależności od tego, czy ustalenie dotyczy budowli w trakcie amortyzacji, czy też całkowicie zamortyzowanych. Zastrzeżenie, że podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub jej części niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, odnosi się tak do budowli amortyzowanych jak i zamortyzowanych, chodzi o wartości aktualne dla okresów wskazanych w tym przepisie - 1 stycznia roku podatkowego, stanowiące podstawę obliczania amortyzacji, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W przepisie dokonano dookreślenia zasady obliczenia wartości budowli dla celów podatku od nieruchomości, która pozwala na ustalenie podstawy opodatkowania w okresie, gdy amortyzacja nie jest już dokonywana. Normy art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5, 6 i 7 u.p.o.l. wzajemnie się uzupełniają, co oznacza prawo do ustalania wartości rynkowej budowli wyłącznie w przypadkach określonych w ww. przepisach, gdy ustawodawca wprowadza pojęcie wartości rynkowej. Norma art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pozostaje w nadrzędności do ust. 5, 6 i 7, ponieważ tylko i wyłącznie w przypadku, gdy podatek nie jest ustalany od wartości budowli ustalonej dla potrzeb podatku dochodowego, następuje określenie wartości rynkowej budowli samodzielnie przez podatnika. Organ nie podzielił również zarzutu skarżącego co do naruszenia w sprawie przepisów postępowania. Skargę od powyższej decyzji wywiódł skarżący zaskarżając ją w całości, a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zarzucając naruszenie: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. - przepisu prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię pojęcia "wartości ustalonej na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiącej podstawy obliczania amortyzacji w tym roku", 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. - naruszenie przepisu prawa materialnego oraz przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p. poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej nakazującej organowi podjęcie wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem ustalenie wartości budowli jako środków trwałych wynikających z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzonych przez podatnika na potrzeby opodatkowania dochodu z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych pozwoliłoby na prawidłowe określenie przedmiotu opodatkowania. Na tej podstawie skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, 2) zwrot na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku kontroli legalności decyzji administracyjnej akt ten może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy organy prawidłowo przyjęły jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli jej wartość początkową, przyjętą w momencie wprowadzania budowli do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dniem 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Skarżący uważa, że podstawą opodatkowania nie jest wartość początkowa budowli, lecz jest to wartość z roku na rok malejąca, która nie uwzględnia jedynie odpisów amortyzacyjnych z danego roku. Na zasadność corocznego zmniejszania wartości budowli, zdaniem Strony, wskazuje także treść przepisu art. 4 ust. 5 oraz ust. 6 u.p.o.l., które wysokość podatku uzależniają od aktualnej wartości rynkowej budowli (która to wartość nie jest wartością stałą). Organy podatkowe prezentują w sprawie odmienne stanowisko, uważając, że na podstawie wskazanego przepisu podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości jest ich wartość początkowa przyjęta w momencie wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych. W ocenie Sądu, w powyższym sporze rację należy przyznać organom podatkowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi z zastrzeżeniem ust. 4-6 wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W ocenie Sądu w przepisie tym ustawodawca ustanowił ogólną zasadę, że podstawę opodatkowania budowli (lub ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi (z zastrzeżeniem ust. 4-6 art. 4 u.p.o.l.) ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest jednolicie określona w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazana reguła ma zastosowanie zarówno do okresu, w którym odpisy te są dokonywane, czyli dana budowla stanowiąca środek trwały jest amortyzowana, jak również dla okresu, gdy budowla już nie jest amortyzowana. Wartość budowli niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne stanowiąca podstawę opodatkowania, co do zasady, nie zmienia się w kolejnych latach (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., II FSK 491/13). Jej zmiana jest możliwa przez aktualizację wyceny środka trwałego, co jest sytuacją wyjątkową (L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, Warszawa 2012, s. 266). Zwykle wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l., będzie pokrywać się z wartością początkową budowli. W przepisie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dokonano dookreślenia ww. zasady obliczenia wartości budowli dla celów podatku od nieruchomości wskazując, że w okresie, gdy jest ona amortyzowana, jest to wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, w którym dokonuje się amortyzacji. Norma ta nie może mieć zastosowania do okresu, gdy amortyzacja nie jest już dokonywana. W konsekwencji w dalszej części zbiorczo dla wszystkich kolejnych lat, w których amortyzacja nie jest już dokonywana, przyjęto, że w takim przypadku jest to wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zastrzeżenie ze zdania ostatniego tego przepisu nie dotyczy zatem samej zasady ustalenia wartości, tj. niepomniejszenia wartości o raty amortyzacyjne, a jedynie daty, według której ma ona zostać ustalona. Budowle całkowicie zamortyzowane wyróżniono jedynie po to, by wskazać moment, na który ustala się stosowną wartość budowli. Z dokonanego rozróżnienia wynika zatem, że podstawą opodatkowania budowli w przypadku budowli amortyzowanych jest wartość, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, zaś w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych jest to wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Ustawodawca nie powtarza w końcowej części przepisu odnoszącej się do budowli zamortyzowanych, że wartości tej nie pomniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne, bowiem reguła ta została określona wcześniej i odnosi do całej kategorii budowli, w tym budowli całkowicie amortyzowanych. W obu sytuacjach podstawa opodatkowania jest co do zasady niezmienna i odpowiada wartości początkowej niezależnie od dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Za stanowiskiem, że dla budowli całkowicie zamortyzowanych, podobnie jak dla budowli w trakcie amortyzacji, podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna być ustalana bez uwzględnienia dokonanych odpisów amortyzacyjnych, poza wykładnią językową, przemawia także wykładnia funkcjonalna. Niewątpliwie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają także budowle w całości zamortyzowane. Wartość budowli po dokonaniu odpisów amortyzacyjnych mogłaby ulec znacznemu zmniejszeniu, a nawet wynieść 0 zł. Przyjęcie stanowiska nakazującego pomniejszanie wartości budowli (całkowicie zamortyzowanej) o odpisy amortyzacyjne prowadziłoby zatem do zmniejszenia wysokości podatku, bądź nieopodatkowania budowli (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2019 r., I SA/Rz 1222/18). Nie ma żadnych podstaw do uznania, że taki był cel ustawodawcy. Takie stanowisko prowadziłoby również do niczym nieuzasadnionego uprzywilejowania podatników, którzy dokonywali amortyzacji budowli, wobec podatników, którzy naliczali podatek według wartości rynkowej. Trzeba też zauważyć, że sporne zagadnienie jest jednolicie interpretowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 25 czerwca 2020 r., I SA/Ol 85/20, WSA w Łodzi z dnia 24 września 2020 r., I SA/Łd 171/20, WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2020 r., I SA/Po 42/20, WSA w Lublinie z dnia 6 marca 2020 r., I SA/Lu 746/19, WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2020 r., I SA/Gl 100/20, WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2019 r., I SA/Rz 1222/18, WSA w Opolu z dnia 4 listopada 2020 r., I SA/Op 237/20, WSA w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2020 r., I SA/Bk 709/19; NSA z 3 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 999/21). W orzeczeniach tych opowiedziano się za poglądem, że w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych podstawą ich opodatkowania jest wartość ustalona na 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego - niepomniejszona o dotychczas dokonane odpisy amortyzacyjne. Stanowisko to jest prezentowane również w doktrynie prawa podatkowego (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski i B. Pahl, art. 4. (w:) Podatki i opłaty lokalne. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2020). W świetle powyższych rozważań stwierdzić należało, że nie ma racji podatnik oczekując, by w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych podstawą ich opodatkowania była wartość ustalona na 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego pomniejszona o dotychczas dokonane odpisy amortyzacyjne. Dodać należy, że nie było między stronami sporu co do prawidłowości opodatkowania pozostałych gruntów i budynków należących do skarżącego, a Sąd z urzędu nie stwierdził w tym zakresie uchybień. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.