III SA/Wa 810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz, Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...].Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej – O.S.A. w W. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...].,[...].,[...].- wystawionych przez Burmistrza P. (zwany dalej: "Wierzycielem") z tytułu podatku od nieruchomości od stycznia do grudnia 2008r. (łącznie 91.067 zł). Spółce doręczono 17 października 2013r. odpisy ww. tytułów wykonawczych z zawiadomieniami z 14 października 2013r. o zajęciu rachunków bankowych w Banku [...]. w W. S.A. i w [...]. Banku S.A. Ww. banki zawiadomienia o zajęciu otrzymały 15 października 2013r. Bank [...]. tytułem realizacji zajęcia 17 października 2013r. przekazał 77,43zł, a 21 października 2013r. w całości zrealizował ww. zajęcie. Skarżąca w zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji z [...]. października 2013r., opartych na art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, bo NUS nie uwzględnił jej wpłaty z 18 października 2013r. na rzecz ww. zobowiązania i egzekucja dotyczy obowiązku już wykonanego, który był egzekwowany na podstawie decyzji pierwszej instancji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a, bo w sprawie wystąpiły okresy nienaliczania odsetek z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., zwana dalej: "O.p.") w związku z niedoręczeniem decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (wszczęte [...]. sierpnia 2008r., a decyzję Wierzyciela doręczono 26 marca 2009r., zaś decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. – zwana dalej "SKO" - [...]. marca 2009r.). Egzekucja jest więc prowadzona z naruszeniem zasad z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."). Skoro Skarżąca uiściła zaległość podatkową z odsetkami, a nie wydano postanowienia o sposobie zarachowania wpłaty z art. 62 § 4 O.p. i decyzji Wierzyciela z [...]. października 2013r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, bo postanowienie w tej sprawie wydano przed doręczeniem decyzji – uznać należało, że egzekwowany obowiązek nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). W konsekwencji zastosowanie w sprawie środka egzekucyjnego naruszało art. 7 § 3 u.p.e.a., co uzasadnia zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Błędne oznaczenie terminów naliczania odsetek za zwłokę w sprawie, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie ich wysokości powoduje, iż nie zrealizowano wymogu z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., więc zasadny jest zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W tytułach wykonawczych błędnie wskazano, że obowiązek wynikający z decyzji z 10 października 2013r. jest wymagalny. 2. NUS pismem z 28 października 2013r. przekazał ww. zarzuty Wierzycielowi, który postanowieniem z [...]. listopada 2013r. uznał je za nieuzasadnione. Wierzyciel wskazał, że zawiadomienia o zajęciach rachunków bankowych z 14 października 2013r. wpłynęły do banków prowadzących rachunki bankowe Skarżącej 15 października 2013r., a ww. zaległości z odsetkami ustalonymi zgodnie z art. 54 § 1 O.p. wpłacono na rachunek bankowy Wierzyciela [...]. października 2013r. w godzinach popołudniowych. W chwili podjęcia postępowania egzekucyjnego i dokonania czynności egzekucyjnych – ww. zajęcia obowiązek nie był wykonany. Decyzji nieostatecznej Wierzyciela z [...].października 2013r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z tej samej daty. Zdaniem Wierzyciela w sprawie miał zastosowanie przepis art. 54 § 2 O.p., bo SKO przekazało Wierzycielowi sprawę w związku z uchyleniem decyzji wierzyciela z [...]. grudnia 2008r. Do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się też Skarżąca, m.in. bezzasadnie odmawiając udzielenia organowi podatkowemu wyjaśnień, mimo posiadania informacji. Na Skarżącą w związku z tym dwukrotnie nałożono karę porządkową, a wierzyciel celem określenia wartości budowli położonych na terenie Gminy powołał rzeczoznawcę majątkowego, który wydał opinię 25 marca 2013r. Tym samym to brak współpracy Skarżącej z organem i szczególnie skomplikowany charakter sprawy doprowadziły do niezawinionego przez Wierzyciela opóźnienia w wydaniu decyzji określającej ww. zobowiązanie za 2008r. 3. SKO postanowieniem z [...]. kwietnia 2014r. utrzymało w mocy ww. postanowienie Wierzyciela z [...]. listopada 2013r., w uzasadnieniu podnosząc, że zaszły przesłanki do zastosowania w sprawie art. 54 § 2 O.p., bo Skarżąca, mimo wielokrotnych wezwań w trybie art. 155 § 1 O.p. – konkretnych i precyzyjnych - oraz dwukrotnego nałożenia kar porządkowych, uchylała się od podania wartości spornych budowli, a sprawy dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci linii kablowych ułożonych w podziemnych kanalizacjach wymagają, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, szczególnej aktywności podatnika, która nie zawsze może być zastąpiona przez organ podatkowy. Skarżąca składała też wnioski dowodowe, których uwzględnienie było niemożliwe, bądź nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy (oględziny kabli). SKO zwróciło też uwagę na sposób liczenia terminu trzymiesięcznego z art. 54 § 3 O.p. w przypadku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji przez brak sumowania z wcześniejszymi terminami (liczenie na nowo, od daty wszczęcia postępowania, bądź otrzymania decyzji organu drugiej instancji ze zwróconymi aktami - do daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji – por. wyrok NSA z 24 maja 2011r. sygn. akt II FSK 383/11). Wierzyciel otrzymał decyzję SKO z [...].marca 2009r. - [...]. marca 2013r., a Skarżąca w wyniku przesłania jej opinii biegłego miała możliwość zadawania pytań23 maja 2013r., a 24 maja 2013r. wyznaczono jej termin do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Wierzyciel 27 maja 2013r. wystąpił do Starosty S. o nadesłanie informacji w sprawie dokumentacji budowlanej budowli Skarżącej, a w związku z nadesłaniem samego wykazu, ponownie wystąpiono do Starosty, który 22 lipca 2013r. przesłał dokumentację. SKO na tej podstawie, biorąc pod uwagę trudności w uzyskaniu dokumentów, czas potrzebny na ustalenie biegłego, który podjąłby się sporządzenia opinii, uwzględnienie części wniosków dowodowych, zakwalifikowało je jako spełnienie przesłanki "przyczyn niezależnych od organu" (art. 54 § 2 O.p.) i wskazało, że nie zaszły przesłanki do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p. - nienaliczania odsetek za okres postępowania podatkowego trwającego dłużej niż trzy miesiące. SKO, odnosząc się zarzutu braku wymagalności obowiązku w związku z nienadaniem decyzji Wierzyciela rygoru natychmiastowej wykonalności, odwołało się do wykładni językowej art. 23 § 1 O.p. i wskazało, że przepis ten nie wymaga uprzedniego doręczenia decyzji przed wydaniem postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Z wyroku NSA z 8 lutego 2012r. I FSK 622/11 wynika, że w jednej kopercie może być wysłana decyzja i postanowienie o nadaniu ww. rygor. SKO nie zgodziło się też zarzutem niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymagań z art. 27 § 1 u.p.e.a., podnosząc, że ww. tytuły wykonawcze spełniają wymogi formalne z ww. przepisu i mają oznaczone terminy naliczenia odsetek za zwłokę i ich wysokości. 4. NUS postanowieniem z [...]. października 2014r. oddalił zarzuty Skarżącej dotyczące: wykonanego i nieistniejącego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku wynikającego z ww. decyzji Wierzyciela - nie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji należności wynikającej z ww. decyzji Wierzyciela, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), podjęcia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). W podstawie prawnej NUS wskazał m.in. art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 10 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. i wyjaśnił, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, 7 u.p.e.a., tym samym jego rola w tym zakresie sprowadza się do roli formalnej. Organ egzekucyjny nie może zatem w tym zakresie negować poglądu wierzyciela i w swoim orzeczeniu jedynie je "powiela", gdyż postanowienie wierzyciela determinuje ocenę skuteczności zarzutów przed organem egzekucyjnym. Skoro w rozpoznawanej sprawie SKO, utrzymując w mocy ww. postanowienie Wierzyciela, uznało zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Z tego względu organ egzekucyjny powtórzył argumentację przedstawioną w ww. postanowienia SKO i Wierzyciela wobec zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. NUS, odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazał, że w przepisie tych chodzi o niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. NUS, odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wskazał, że tytuły wykonawcze spełniają wymagania z art. 27 u.p.e.a., w tym zawierają stwierdzenie wymagalności obowiązku. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: DIS"), w wyniku zażalenia Skarżącej, postanowieniem z [...]. stycznia 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. DIS odwołał się ponownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Również organ nadzoru nad egzekucją administracyjną, który otrzymał ostateczne stanowisko wierzyciela nie jest uprawniony do ingerowania w jego treść i jest ono wiążące dla organu odwoławczego. Organ egzekucyjny nie był więc uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia ww. zarzutów i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Nieuzasadnione były więc zarzuty Skarżącej dotyczące wykonania, nieistnienia oraz braku wymagalności obowiązku. DIS nie podzielił też zarzutu Skarżącej o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z nieuwzględnieniem przez organ egzekucyjny treści art. 7 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Naruszenie art. 7 § 3 u.p.e.a., wbrew twierdzeniom Skarżącej, stanowi podstawę do zgłoszenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1, nie zaś z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych w przypadku wykonania obowiązku (art. 7 § 3 u.p.e.a.) nie może być utożsamiana z zarzutem niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Nie można więc podnosić wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). W art. 33 u.p.e.a. określono niekonkurencyjne podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Nie można więc ich stosować zamiennie, bo każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie wskazała okoliczności uzasadniających twierdzenie niedopuszczalności toczącej się przeciwko niej egzekucji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych przez właściwy organ, obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości od stycznia do grudnia 2008r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zaś Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Egzekucję administracyjną należy więc uznać za dopuszczalną. DIS odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a., wskazał, że w jego ramach mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W tym trybie nie można podważać wymagalności egzekwowanego obowiązku. Badania treści tytułu wykonawczego, w tym klauzuli stwierdzającej wymagalność określonego w nim obowiązku, nie może być utożsamiane z badaniem prawidłowości postępowania podatkowego, w następstwie którego ww. tytuł wydano. W ramach ww. zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. Organ egzekucyjny nie może oceniać w oparciu o przepisy procedury podatkowej terminowości działania organu podatkowego i ewentualnego zawinienia tego organu lub przyczynienia się strony do powstania opóźnienia w załatwieniu sprawy. Kwestionowanie więc przez Skarżącą przerw w naliczaniu odsetek, których nie uwzględniono w tytule wykonawczym mieści się w zarzucie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który według stanowiska wierzyciela uznać należy za nieuzasadniony. DIS wskazał, że w ww. tytułach wykonawczych, w myśl art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wpisano terminy, od których nalicza się odsetki (poz. 32, 42, 52 i 62), wskazano stawkę odsetek (poz. 34, 44, 54, 64) oraz zaznaczono, że pobiera się odsetki za zwłokę (poz. 71). Tytuły wykonawcze spełniają więc wymogi z art. 27 u.p.e.a., zatem NUS prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za bezzasadny. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie ww. postanowień DIS z [...].stycznia 2015r. i NUS z [...]. października 2014r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że zgodnie z przepisem art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Ww. przepis wyraźnie stanowi o "niedopuszczalności" egzekucji w przypadku wcześniejszego wykonania egzekwowanego obowiązku o charakterze pieniężnym. Nie jest zatem uprawnione stanowisko DIS odmawiające rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji z powodów formalnych. Zarzut wcześniejszego wykonania obowiązku wymagał rozpatrzenia w kontekście niedopuszczalności egzekucji, z uwagi na art. 7 § 3 u.p.e.a. Przed uruchomieniem 18 października 2013r. egzekucji, poprzednik prawny Skarżącej wpłacił należność z tytułu podatku od nieruchomości za 2008r., zatem obowiązek wynikający z decyzji Wierzyciela z [...]. października 2013r. wykonano. Niedopuszczalne było więc zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego, co zasadnym czyni zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. 7. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga jest niezasadna. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016r., poz. 718, zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w rozpoznawanej sprawie. 3. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca w toku postępowania administracyjnego kwestionowała prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi, jak wskazała, na: a) wykonanie 18 października 2013r. obowiązku egzekucyjnego (należność główna i odsetki) oraz zastosowanie środka egzekucyjnego, gdy nie rozstrzygnięto ostatecznie o sposobie zarachowania wpłaty z 18 października 2013r., jak również brak wymagalności obowiązku podatkowego w zakresie odsetek, których wielkość zawyżono w tytule wykonawczym oraz (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.); b) nienadanie decyzji Wierzyciela rygoru natychmiastowej wykonalności – przez co egzekucja była niedopuszczalna i zastosowany środek był niedopuszczalny (art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a.); c) podjęcie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymagań z art. 27 u.p.e.a., bo błędnie oznaczono w nim terminy naliczania odsetek za zwłokę, w konsekwencji nieprawidłowo określono ich wysokość, jak również błędnie wskazano, że obowiązek jest wymagalny, gdy nie nadano decyzji wierzyciela rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Organy administracyjne NUS i DIS - biorąc pod uwagę powyższą argumentację Skarżącej oraz treść przepisów art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 10 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., jak również stanowisko wierzyciela, którym były związane w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-2 u.p.e.a. - uznały, że ww. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są nieuzasadnione. Podkreśliły też, że niedopuszczalność egzekucji ze względów merytorycznych mieści się w zarzutach z art. 33 § 1 pkt 1-2 u.p.e.a., a nie w zarzucie z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., który dotyczy niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych. Skarżąca na etapie postępowania sądowego natomiast postawiła jedynie zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 7 § 3 u.p.e.a., argumentując, że skoro wykonała obowiązek wynikający z decyzji Wierzyciela z [...].października 2013r., bo wpłaciła należność 18 października 2013r., zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego było niedopuszczalne. Nieuprawnione było tym samym nie rozpatrzenie przez DIS ww. zarzutu, z powodów formalnych. 4. Zdaniem Sądu w sporze rację należało przyznać organom administracyjnym – organowi egzekucyjnego i organowi nadzoru nad egzekucją administracyjną, a nie Skarżącej. Sąd na wstępie zauważa, że wbrew stanowisku Skarżącej analiza akt administracyjnych, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny, prowadzi do wniosku, że w chwili, gdy były wystawiane ww. tytułu wykonawcze ([...]. października 2013r. – k. 10v, 20v, 29v akt administracyjnych), jak również w chwili, gdy dokonywane były zajęcia rachunków bankowych należących do Skarżącej [...].października 2013r. – k. 30 i 33 akt administracyjnych), jak również, w chwili, gdy Skarżącą otrzymała tytuły wykonawcze wraz zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych ([...]. października 2013r. – k. 33 akt administracyjnych) – obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od stycznia do grudnia 2008r., wynikający z ww. decyzji Wierzyciela z [...]. października 2013r., stanowiącej podstawę do wystawienia ww. tytułów wykonawczych, nie był wykonany i był wymagalny. Wierzyciel otrzymał bowiem należności na podstawie ww. tytułów wykonawczych [...]. października 2013r. Tym samym prawidłowe było przyjęcie przez organ egzekucyjny i organ nadzoru nad egzekucją administracyjną, że zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w kontekście wykonania przez Skarżącą obowiązku podatkowego był oczywiście bezzasadny, a organy administracyjne były w tym zakresie - na mocy art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. - związane ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela. SKO postanowieniem z[...].kwietnia 2014r. utrzymało bowiem w mocy postanowienia Wierzyciela z [...]. listopada 2013r., w którym za niezasadne uznano wszystkie podniesione przez Skarżącą zarzuty (k. 78-88 akt administracyjnych). Stanowisko Wierzyciela stało się ostateczne zarówno przed wydaniem przez NUS postanowienia o uznaniu zarzutów za bezzasadne, jak również przed wydaniem przez DIS zaskarżonego postanowienia. Skarżąca nie zakwestionowała też przed WSA w L. ww. stanowiska Wierzyciela. Sąd zwraca uwagę, że związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi oraz nie może, jak trafnie wskazał DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia ww. zarzutów i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. W kontekście powyższych rozważań prawidłowe było również przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu, z uwagi na ostateczne stanowisko Wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.), że nieuprawnione było stanowisko Skarżącej o zawyżeniu odsetek przez Wierzyciela w tytule wykonawczym. Skoro bowiem Wierzyciel w ostatecznym (utrzymanym przez SKO postanowieniu) przyjął, że możliwe było zastosowania art. 54 § 2 O.p. i nie zaszły przesłanki do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p. - nienaliczania odsetek za okres postępowania podatkowego trwającego dłużej niż trzy miesiące – organ egzekucyjny ani organ nadzoru nad egzekucją administracją nie były uprawnione do kwestionowania ww. stanowiska Wierzyciela w tym zakresie. Organ egzekucyjny nie jest bowiem obowiązany do oceny w oparciu o przepisy procedury podatkowej terminowości działania organu podatkowego oraz ewentualnego zawinienia tego organu lub przyczynienia się strony do powstania opóźnienia w załatwieniu sprawy. Z uwagi na treść art. 34 § 1 u.p.e.a. organy administracyjne wydając zaskarżone (DIS) i poprzedzające je postanowienie z [...] października 2014r. (NUS) nie miały podstaw do kwestionowania stanowiska Wierzyciela w zakresie nadania decyzji Wierzyciela z [...]. października 2013r. rygoru natychmiastowej wykonalności w tej samej dacie, w której wydano ww. decyzję. W ocenie Sądu, rację miały więc organy administracyjne, wydając w sprawie ww. postanowienia, w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w związku z art. 34 § 1 u.p.e.a., że nieuzasadnione były zarzuty Skarżącej dotyczące wykonania, nieistnienia oraz braku wymagalności obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi. Zarówno organ egzekucyjny, jak również organ nadzoru nad egzekucją administracyjną dysponowały ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów. Stosując się do tego stanowiska postąpiły więc zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., a zatem ich działanie nie naruszało prawa. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela – zwykle właściwego organu podatkowego, w kwestii istnienia dochodzonego obowiązku - wyklucza możliwość badania zasadności tego obowiązku przez organ egzekucyjny i zapobiega przeniesieniu sporu, co do powstania i wysokości należnego podatku na grunt postępowania egzekucyjnego, które służy wyegzekwowaniu należności, a nie badaniu czy w toku postępowania podatkowego naruszono przepisy prawa procesowego czy materialnego (por. wyrok NSA z 21 maja 2013r. sygn. akt II FSK 1262/12, dostępny na www.nsa.gov.pl). Sąd zauważa także, że brak skorzystania przez Skarżącą we właściwym czasie z kontroli sądowo-administracyjnej przed WSA w Lublinie przez podważanie prawidłowości stanowiska Wierzyciela, uniemożliwia jej skuteczne podważenie tego stanowiska w niniejszym postępowaniu, a w konsekwencji uznanie, że zaskarżone postanowienie DIS i poprzedzające je postanowienie NUS, który rozstrzygały kwestie sporne w sposób zgodny ze stanowiskiem Wierzyciela, z uwagi na treść art. 34 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., nie odpowiadały prawu. Sąd stwierdza, że znana jest mu linia orzecznicza sądów administracyjnych, że wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 pkt 1- 5 u.p.e.a.) nie pozbawia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznaniu skargi na postanowienie dyrektora izby skarbowej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 1490/10 oraz podane tam orzecznictwo, opubl. LEX nr 113723). W orzecznictwie tym przyjmuje się jednak, że stanowisko to jest możliwe, gdy organ egzekucyjny działa w podwójnej roli, jako wierzyciel i organ egzekucyjny (por. uchwała NSA 25 czerwca 2007r., wyrok NSA z 4 czerwca 2014r. sygn. akt II FSK 1535/12), jak również wówczas, gdy wierzyciel wyraża swoje stanowisko w postanowieniu, na które nie przysługuje zażalenie (np. art. 83c u.s.u.s. – wyrok NSA z 17 września 2014r. sygn. akt II GSK 1140/13). W rozpoznawanej sprawie zachodziła zgoła odmienna sytuacja, Skarżąca miała bowiem możliwość poważania stanowiska Wierzyciela w toku postępowania przed WSA w Lublinie. Sąd stwierdza również, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów administracyjnych obu instancji zawartych w zaskarżonym, jak i poprzedzającym je postanowieniu NUS [...]. października 2014r. w zakresie interpretacji treści art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 7 § 3 u.p.e.a. Rację mają bowiem organy administracyjne wydające w sprawie postanowienia, że niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych w przypadku wykonania obowiązku (art. 7 § 3 u.p.e.a.) nie może być, wbrew stanowisku Skarżącej utożsamiana z zarzutem z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego i wyczerpuje przesłanki z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wiąże się okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/10 I wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 348/13). Niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. powinna zatem wynikać albo ze względów podmiotowych (niewłaściwy organ egzekucyjny; zobowiązany, który nie podlega jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, albo zachodzi wobec niego jeden z wyjątków z art. 14 u.p.e.a.) albo z względów przedmiotowych (np. dany rodzaj obowiązku nie podlega egzekucji w trybie procedury administracyjnej, albo nie wynika z przepisów prawa). Skoro w rozpoznawanej sprawie zarówno Skarżąca podlegała jurysdykcji polskich organów administracyjnych, a egzekwowany obowiązek podlegał egzekucji administracyjne, zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., nie można było uznać za zasadne twierdzenia Skarżącej, że w sprawie wystąpiła niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 7 § 3 u.p.e.a. To czy obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej został przez Skarżącą wykonany mogło być podnoszone jedynie w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., bo tak wynika z jasnej treści ostatniego z ww. przepisów. Rację miał zatem DIS wydając zaskarżone postanowienie, że nie można podnosić okoliczności wykonania egzekwowanego obowiązku, przewidzianej w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a). Poszczególne zarzuty wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. są wobec siebie niekonkurencyjne - tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu prawidłowe było również stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o bezzasadności zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. oraz wskazanie, że w ramach tego zarzutu mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Tylko wówczas, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał przesłanek określonych w art. 27 u.p.e.a. zarzut ten mógłby zostać uwzględniony. Skoro w rozpoznawanej sprawie w ww. tytułach wykonawczych wskazano: treść obowiązku podlegającego egzekucji (poz. 29), podstawę prawną tego obowiązku (po. 31), terminy, od których nalicza się odsetki (poz. nr 32, 42, 52 i 62), wskazano stawkę odsetek (poz. 34, 44, 54, 64) oraz zaznaczono, że pobiera się odsetki za zwłokę (poz. 71), wskazano wierzyciel i zobowiązanego – Skarżącą oraz inne elementy z art. 27 u.p.e.a., nie można uznać, że naruszono art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Trafne było również wskazanie przez DIS, że w ramach zarzutu z ww. przepisu - art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - nie mieści się podważanie wymagalności egzekwowanego obowiązku czy podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć, bo temu służy zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jedynie Wierzyciel może wypowiedzieć się, co do tego, czy obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wymagalny, czy też nie, i tym stanowiskiem związany jest organ egzekucyjny, stosownie do art. 33 § 1 pkt 2 i art. 34 § 1 u.p.e.a. Skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel wypowiedział się w sposób ostateczny, co do zarzutów wskazanych art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a jego stanowisko w tym zakresie było dla organu egzekucyjnego i organu nadzoru nad egzekucją administracyjną wiążące – zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. – należało przyjąć, że nie mogło być w rozpoznawanej sprawie skutecznie podważone przez Skarżącą, która nie zakwestionowała przed WSA w Lublinie ww. stanowiska Wierzyciela. 5. Sąd, z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.