III SA/Wa 813/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], 2) umarza postępowanie podatkowe, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz B. W. kwotę 5107 zł (słownie: pięć tysięcy sto siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 5 października 2011 r., M.W. ("Małżonek") wraz z żoną B.W. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Podatnik") dokonał w 2011 r. sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...] nr [...]. Prawo do ww. nieruchomości zostało nabyte przez Małżonka wraz z Skarżącą na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] października 2007 r. o przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, zawartej pomiędzy Zarządem W. a Małżonkiem. Zatem sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nastąpiła przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, więc uzyskany dochód, zgodnie z przepisami podatkowymi, podlegał opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2011 r. (PIT-36) małżonkowie B. i M.W. nie wykazali rozliczenia z tytułu zbycia przedmiotowego prawa. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej też "NUS" albo "Organ pierwszej instancji") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. wszczął z urzędu w stosunku do Skarżącej postępowanie podatkowe dotyczące określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...] nr [...], zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Po analizie zebranego materiału dowodowego NUS decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 49 718 zł z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...] nr [...], zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 05.10.2011 r. Organ pierwszej instancji do wyliczenia zobowiązania podatkowego z tytułu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przyjął przychód w wysokości 265 000 zł (1/2 z kwoty 560 000 zł), koszty uzyskania przychodu ogółem w wysokości 3 323,92 zł, dochód w wysokości 261 676,08 zł oraz podstawę opodatkowania 261 676 zł. Od powyższej decyzji Strona pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie: - art. 180, art. 188, art. 187, art. 121 i art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."), poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, a przez to błędną ocenę stanu faktycznego i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; - art. 22 ust. 6c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509, dalej "u.p.d.o.f.") polegającą na przyjęciu, że zwaloryzowany wkład mieszkaniowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu od odpłatnego zbycia nieruchomości, ponadto Organ pierwszej instancji w ogóle nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu udokumentowanych faktycznych kosztów nabycia mieszkania oraz nakładów poniesionych przez zbywających. W dniu [...] grudnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") wydal decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i określającą Pani B.W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 49 653 zł z tytułu dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 5 października 2011 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...] nr [...]. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie było zasadność określenia przez NUS zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od przychodu osiągniętego z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...] nr [...] w wysokości 530 000 zł, z tym że udział przypadający na Stronę wyniósł 265 000 zł. Następnie DIAS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie może być zastosowana tzw. "ulga meldunkowa", gdyż Strona nie złożyła stosowanego oświadczenia do dnia 30 kwietnia 2012 r. DIAS odnotował, że Małżonek złożył w dniu 1 sierpnia 2017 r. oświadczenie datowane na dzień 2 kwietnia 2012 r. odnośnie chęci skorzystania z ulgi meldunkowej ale zdaniem DIAS nie można było uznać je za dowód złożenia w stosownym terminie oświadczenia, gdyż brak było prezentaty urzędu skarbowego na złożonym oświadczeniu. Dalej Organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ w sprawie nie będzie miała zastosowania ulga meldunkowa oraz, że sprzedaż nastąpiła przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu zgodnie z przepisem art. 30e u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., pomniejszone o koszty nabycia, podwyższone o wskaźnik inflacji za 2008 r., 2009 r. i 2010 r. DIAS wskazał, że Strona z tytułu przedmiotowej sprzedaży osiągnęła przychód w wysokości 265 000 zł ( 1/2 kwoty 530 000 zł), o którym mowa w art. 19 u.p.d.o.f. zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...]. DIAS uznał, że NUS prawidłowo uwzględnił kwotę 3 323,92 zł stanowiącą koszty nabycia oraz wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania zbytej nieruchomości, uwzględniając: - 2,78 zł - 1/2 kwoty w wysokości 55.600,00 starych złotych - po denominacji 5,56 zł wpłaconej w momencie zasiedlenia lokalu przez Państwa B. i M.W., co wynika z pisma z dnia 26 października 2017 r. W. oraz z Przydziału lokalu mieszkalnego z dnia 4 lipca 1977 r.; - 3,89 zł - 1/2 kwoty wymaganej na przekształcenie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul, [...] w W. z lokatorskiego prawa do lokalu we własnościowe prawo w wysokości 7,79 zł, która została wniesiona przez Państwa B. i M.W. na konto Spółdzielni; - 0,25 zł - 1/2 opłaty manipulacyjnej w wysokości 5000 starych złotych (po denominacji 0,50 zł) wpłacona dnia 30 stycznia 1990 r., która nie została zaliczona na poczet wkładu budowlanego omawianego lokalu i stanowiła jedynie opłatę za dokonanie wyliczenia; - 3 317 zł - 1/2 kosztów wykonania okien - faktura VAT nr [...] z dnia 2 grudnia 2010 r. w wysokości 6 634 zł. W ocenie DIAS Organ pierwszej instancji słusznie nie uwzględnił jako kosztu nabycia zbytej nieruchomości kwoty 33 415,23 zł wynikającej z pisma W. z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie wyrażenia zgody na zamianę lokatorskiego prawa na własnościowe do lokalu nr [...] przy ul. [...]. Dalej DIAS zauważył, że pomimo wezwań Organu pierwszej instancji, Strona nie przedłożyła w toku prowadzonego postępowania podatkowego żadnej dokumentacji na okoliczność wysokości wniesionego w innej wysokości wkładu tytułem nabycia zbytego lokalu. DIAS ocenił, że żądanie Strony dot. powołania biegłego z zakresu wyceny nieruchomości nie znajdywało uzasadnienia prawnego. Zdaniem Organu odwoławczego NUS słusznie nie uznał za nakłady kwot wynikających z przedłożonych przez Stronę trzech kart kserokopii potwierdzenia pobrania zaliczek z dnia 13 lipca 1994 r. w wysokości 30 000 000 zł - po denominacji 3 000 zł, z dnia 27 lipca 1994 r. w wysokości 50 000 000 zł - po denominacji 5 000 zł oraz z dnia 23 sierpnia 1994 r. w wysokości – 3 000 000 zł - po denominacji 300 zł, ponieważ wydatki nie zostały udokumentowane fakturami VAT, a jedynie pokwitowaniem pobrania zaliczek. DIAS nie podzielił ustalonych przez NUS wysokości kosztów uzyskania przychodów o których mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. w wysokości 3 323,92 zł, ponieważ Organ pierwszej instancji nie podwyższył tych kosztów począwszy od roku następnego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Sądu, zarzucając jej naruszenie: - art. 180, art. 188, art. 187, art. 121 i art. 122 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a przez to błędną ocenę stanu faktycznego i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; - art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., polegającą na przyjęciu, że zwaloryzowany wkład mieszkaniowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu od odpłatnego zbycia nieruchomości, - art. 208 w zw. z art. 70 O.p., poprzez nie umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, w sytuacji prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych, po upływie terminu przedawnienia zobowiązania. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu albowiem zasadny okazał się zarzut skargi naruszenia art. 70 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W sprawie nie budzi wątpliwości, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w dniu 5 października 2011r. zaczynał biec w dniu 1 stycznia 2013r. i upływał w dniu 31 grudnia 2017r. (taką datę przedawnienia zobowiązania podatkowego przyjął także Organ podatkowy). Bezspornym jest także, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w piśmie z dnia [...].03.2018r. nr [...] wskazał, iż na podstawie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].11.2017r. nr [...] w dniu 21.12.2017r. wystawiono na zobowiązaną B.W. tytuł wykonawczy nr [...], który to tytuł wykonawczy został wysłany do zobowiązanej wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego/ świadczenia z ZUS z dnia 21.12.2017r. oraz, że Skarżąca odebrała przedmiotową przesyłkę w dniu 2 stycznia 2018r. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego zawiadomieniami z dnia 21.12.2017r. dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w [...] S A., [...] S.A[...] S A. i [...] S.A. oraz zajęcia świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe zawiadomienia doręczono odpowiednio: do banków w dniu 21.12.2017r., natomiast do ZUS w dniu 28.12.2017r., zaś o dokonanych zajęciach Skarżąca (jako wówczas Zobowiązana) została powiadomiona w dniu 2 stycznia 2018r. W tym stanie rzeczy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prawidłowo uznał – w ocenie Sądu – że zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży za rok 2011 uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2017r. z uwagi na doręczenie Zobowiązanej (Skarżącej) tytułu wykonawczego oraz zawiadomień o dokonanych zajęciach po przedawnieniu przedmiotowego zobowiązania, gdyż opisane wyżej zajęcia nie mogą zostać uznane za skutecznie przerywające bieg terminu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Mimo takiej konkluzji wskazanego Organu, tj. że "zobowiązanie podatkowe Pani B.W. w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży za rok 2011 uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2017r.", w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. zarzut przedawnienia zobowiązania jest niezasadny, gdyż "(...) należy podkreślić, że postępowanie odwoławcze zakończyło się wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu [...].12.2017., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji - uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2011r." i dlatego też "(...) zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 208 w związku z art. 70 Ordynacji podatkowej, poprzez nie umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie" (por. odpowiedź na skargę tego Organu z dnia 16 marca 2018r.). Poglądu tego podzielić nie można i to co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, jak wskazano wcześniej, sam Organ I instancji (Naczelnik [...] US W.) w piśmie z dnia 9 marca 2018r. dokonując na wezwanie Organu odwoławczego oceny przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego przyznał, że "(...) Mając na uwadze powyższe ustalenia, natęży stwierdzić, że zobowiązanie podatkowe Pani B.W. w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży za rok 2011 uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2017r." (por. k. 72 akt podatkowych). W związku z powyższym, skoro Organ odwoławczy w trakcie postępowania odwoławczego nie zweryfikował tych ustaleń na niekorzyść Strony (Dyrektor Izby Skarbowej w ogóle nie rozpatrzył tego aspektu sprawy, mimo że przesłankę przedawnienia zobowiązania winien rozstrzygać z urzędu) to jako oczywiście rażące naruszenie prawa uznać należy stanowisko o nieuwzględnieniu zarzutu przedawnienia, choć Organ I instancji jednoznacznie potwierdził, że "w stosunku do zaległości nie wystąpiły żadne przesłanki z art. 70 O.p. powodujące przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia" i dlatego zobowiązanie podatkowe Skarżącej uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017r. Po drugie, jako błędne uznać należy też stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że skoro postępowanie odwoławcze zakończyło się wydaniem decyzji przez DIAS w dniu [...].12.2017r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, to tym samym nie miał podstaw do uwzględnienia przesłanki przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Sąd zauważa, że termin zobowiązania Podatnika upływał z końcem roku 2017 r., decyzja organu odwoławczego została wydana 27 grudniu 2017 r., jednakże doręczono ją stronie dopiero 16 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby uznał więc najprawdopodobniej (swego stanowiska nie umotywował prawnie, więc Sąd jedynie może opierać się na przypuszczeniu), że przy zobowiązaniu powstającym w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., istotna jest data wydania decyzji organu odwoławczego, a nie data jej doręczenia. Stanowisko takie jest jednak wadliwe. Sąd przypomina, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13 stwierdzono, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Jak podkreślono w uzasadnieniu tejże uchwały, "(...) Data wydania decyzji nie jest jednak równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Zgodnie z art. 212 O.p., poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji. Dopóki zatem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo określił w deklaracji zobowiązanie i podatek do zapłaty (art. 21 § 5 O.p.)." Dlatego też końcowo wyprowadzono i przyjęto - co Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje i nie widzi podstaw od odstąpienia od przedmiotowej ustawy w trybie określonym w art. 269 p.p.s.a. – że "Dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest zatem data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania". NSA podkreślił przy tym, że pogląd taki wyrażony został już we wcześniejszych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2466/14, z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 333/14, z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1214/14). W świetle powyższego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko Dyrektora Izby należało więc uznać za wadliwe. Reasumując dotychczasowe rozważania, jako zasadny zatem Sąd uznał najdalej idący zarzut skargi, tj. naruszenia art. 208 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 70 § 1 O.p. a także w zw. z art. 212 O.p. poprzez nie umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego Skarżącej. Okoliczności rozpoznawanej sprawy determinowały uchylenie przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. a także poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] listopada 2017r. nr [...] oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na uwzględnienie zarzutu przedawnienia, Sąd uznał za niecelowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1804 ze zm.), na które złożyły się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 1.490 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.