IV SA/Wa 1544/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 113 § 1, art. 145 § 1 pkt 3, art. 151 § 1 w związku z art. 126 Kpa i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa: uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], wznowił postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, której dotyczy postanowienie wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem R. R. z dnia 25 lutego 2009 r., w postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. sprostował oczywistą omyłkę w treści uzasadnienia w ten sposób, iż pierwsze zdanie uzasadnienia w brzmieniu " Wnioskodawca wnioskiem z dnia 25 lutego 2010 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie zaświadczenia, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w Z. , obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...]" zastąpił zdaniem w brzmieniu "Pani R. R. wnioskiem z dnia 25 lutego 2010 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie i doręczenie zaświadczenia o funkcji terenu, na którym znajduje się nieruchomość- potwierdzającego, że część nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] nr [...] , oznaczona numerem działki [...], znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] ", utrzymał w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w brzmieniu nadanym powyższym sprostowaniem. Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym. Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 R. R. wnioskiem z dnia 25 lutego 2009 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie i doręczenie zaświadczenia "o funkcji terenu, na którym znajduje się nieruchomość- potwierdzającego, że część nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] nr [...] , oznaczona numerem działki [...], znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] ". Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [....] kwietnia 2009 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 991/09 uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. W ocenie Sądu w postanowieniach tych brak jest przytoczenia dokładnego stanu faktycznego sprawy i wykazania, iż z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że roszczenie wnioskodawcy o wydanie zaświadczenia stosownej treści nie jest uzasadnione. Sąd zauważył również, że przywołany w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. fakt przeprowadzenia wizji lokalnej z udziałem współużytkownika przedmiotowej nieruchomości, mającej na celu wykazanie stanu faktycznego, takiego, iż pas drogowy nie obejmuje żadnej części nieruchomości oznaczonej nr działki [...] położonej w Z. , nie został wykazany dowodem, który by tę wizję potwierdzał. Rozpoznając ponownie sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem R. R. z dnia 25 lutego 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] i zmieniająca ją decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. określały m.in. wymagania dotyczące powiązania z innymi drogami publicznymi oraz linie rozgraniczające teren. Linia rozgraniczająca teren przebiegała przez działkę nr [...], jednakże, przyjęte w decyzji rozwiązanie dotyczące przebudowy ul. [...] w Z. spowodowało konieczność wyburzenia kilkunastu budynków oraz zapewnienia prawidłowego dojazdu do odciętego przebudową osiedla mieszkaniowego. W związku z powyższym, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 Z. z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, opracowano nowy projekt przebudowy ul. [...] , w której wykaz działek określających usytuowanie inwestycji nie obejmuje działki wnioskodawcy o nr [...]. Efektem tych działań było przesunięcie realizacji przebudowy ul. [...] w kierunku południowo-wschodnim o ok. 30 metrów. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dotyczącego przebudowy ul. [...] . Organ stwierdził, iż na potrzeby projektu jak i budowy ul. [...] działka, której dotyczy przedmiotowy wniosek nie była niezbędna. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazując, iż decydującym elementem poświadczającym o istnieniu pasa drogowego na danej nieruchomości jest faktyczne zajęcie nieruchomości na ten cel stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał, tj. kopia mapy ewidencyjnej z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitka mapy sytuacyjnej z dnia 9 lutego 2010 r. potwierdza, iż na działce oznaczonej nr [...] położonej w Z. nie znajdują się elementy pasa drogowego autostrady [...] . Na tej też podstawie organ odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wnioskiem z dnia 15 marca 2010 r. R. R. zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Rozpoznając ponownie sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. W ocenie organu, w związku z tym, iż na działce nr [...] nie znajduje się żaden z obiektów budowlanych wymienionych w przepisie art. 4 ustawy o drogach publicznych, nie jest możliwym wydanie zaświadczenia, z którego wynikałoby, że część przedmiotowej nieruchomości znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Pismem z dnia 22 kwietnia 2010 r. R. R. wezwała Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do usunięcia naruszenia prawa poprzez bezzwłoczne rozpoznanie jej wniosku z dnia 15 marca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, której dotyczy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. Skarżąca uznała, iż otrzymane w dniu [...] kwietnia 2010 r. pismo z dnia [...] kwietnia 2010 r., jako nieopatrzone podpisem piastuna funkcji organu lub pracownika upoważnionego do wykonywania kompetencji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wbrew nagłówkowi -postanowienie, nie jest postanowienie wydanym przez organ. Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 W piśmie tym skarżąca ponadto podniosła, iż art. 24 § 1 pkt 5 Kpa nakłada obowiązek wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji. Rozpatrując wniosek skarżącej z dnia 22 kwietnia 2010 r., a także ponownie wniosek z dnia 15 marca 2010 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz wznowił postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. W postanowieniu tym orzekający organ stwierdził, iż: postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie zostało podpisane z właściwie wskazanym do tego upoważnieniem, w związku z czym nie spełnia wymogów przepisu art. 124 Kpa, postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydano z oczywistą omyłką w treści uzasadnienia polegającą na przytoczeniu innej treści żądanego zaświadczenia niż treść zaświadczenia, którego wydania domagała się wnioskodawczyni. Wskazano, iż w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, że treść żądanego zaświadczenia przytoczona przez R. R. w uzasadnieniu jej wniosku z dnia 15 marca 2010 r. jest identyczna z treścią zaświadczenia jakiego domagał się J. R.we wniosku z dnia 20 kwietnia 2009 r. W przedmiocie tego wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia, zaś R. R. wnioskiem z dnia 3 czerwca 2009 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, której powyższe postanowienie dotyczyło. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, iż żądając wydania zaświadczenia o treści jak we wniosku, R. R. wymaga od organu poświadczenia stanu, który nie ma miejsca, ponieważ pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w Z. przy ul. [...]. Na postanowienie to R. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1442/09 oddalił przedmiotową skargę. Ostatecznie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną złożoną Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 przez R. R. od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 721/10 oddalił wniesioną skargę kasacyjną uznając za słuszną argumentację organu przemawiającą za tym, iż niemożliwe jest wydanie zaświadczenia, o wydanie którego zabiegali w trybie odrębnych postępowań współużytkownicy przedmiotowej nieruchomości- R. R. i J. R. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ uznał, iż we wniosku skarżącej z dnia 15 marca 2010 r. nie wskazano okoliczności, które nie byłyby znane uprzednio organowi przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. Ponownie podkreślono, iż na podstawie dokumentów wskazanych w treści postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r., tj. kopii mapy ewidencyjnej gruntów i budynków z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitki mapy sytuacyjnej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. wynika, iż działka nr [...] położona w Z. obręb [...] nie wchodzi w pas drogowy autostrady [...] . W ocenie organu, nie można zatem wydać zaświadczenia, które wprowadzałoby w błąd co do jego znaczenia i treści. Ponadto wskazano, iż na przedmiotowej działce nie znajduje się żadne z elementów wymienionych w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy i drogach publicznych co również potwierdza, iż nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ponadto zauważył, iż w kwestii zaświadczenia opartego na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., w odrębnej sprawie wnioskodawczyni wystąpiła i uzyskała zaświadczenie o treści " na działce [...] położonej w Z. obręb M., linia rozgraniczająca pas drogowy autostrady [...] znajduje się w miejscu ustalonym decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. (...)". Podkreślono, iż zaświadczenie o powyższej treści zostało wydane w oczywistym rozumieniu sytuacji, jaka miała miejsce po wydaniu przywołanych decyzji. Następujące natomiast po ich wydaniu prace projektowe i realizacyjne prowadzone na podstawie później wydanych decyzji zmieniły ten stan w ten sposób, iż obecnie żadna część przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się w pasie drogowym. Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 Na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła R. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia żądanej treści. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów: * art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr [...] 3, poz. 1270 ze zm.). * art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. ustawy o drogach publicznych, * art. 110, art. 218 a także art. 6, 7 , 8 i art. 9 Kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej stanowisko, jakie organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu jest pozbawione podstaw, bowiem część nieruchomości oznaczonej nr działki [...] znajduje się od dnia 30 czerwca 1998 r. pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r.. W ocenie skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, decyzja ta w dalszym ciągu obowiązuje bez żadnych zmian. Bez zmian obowiązują także załączniki do tej decyzji, określające położenie linii rozgraniczającej na przedmiotowej działce. Wydając zaskarżone postanowienie nie uwzględniono zdaniem skarżącej faktu, iż decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. odmawiająca stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., stała się ostateczna. Zdaniem skarżącej, treść art. 27 ust. 3 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym wskazuje, iż postępowania w takiej sprawie może się toczyć, gdy przynajmniej część nieruchomości jest przeznaczona na pas drogowy autostrady. Podkreślono, iż w wyniku decyzji Ministra Infrastruktury, Wojewoda [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję, z której wynika, iż działka nr [...], o powierzchni 1480 m2 znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 W ocenie skarżącej stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest całkowicie niezrozumiałe również w kontekście poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyrokach z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1178/08 i II OSK 1199/08, w których podzielono interpretację przedstawioną przez nią i jej męża, zgodnie z którą pojecie linii rozgraniczających teren, ustalonych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ powinien uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt II SA/GL 935/05, w którym stwierdzono, że tylko organ kompetentny do ustalenia lokalizacji autostrady, powinien decydować o tym jaki teren pod autostradę ma być przeznaczony oraz że linie te stanowią jednocześnie granice nowo utworzonych działek, w tym działki przeznaczonej pod autostradę. Zdaniem skarżącej Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oparł swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu na błędnym poglądzie, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , faktycznie nie rozstrzyga o objęciu przedmiotowej nieruchomości pasem drogowym autostrady. Na tę okoliczność organ powołał się na decyzje Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2001 r. oraz z dnia [...] lipca 2000 r., rzekomo zmieniających teren inwestycji, a zatem także teren pasa drogowego. W ocenie skarżącej decyzje te nie mogą wywołać przypisanych im skutków prawnych, bowiem zostały usunięte z obrotu prawnego w wyniku stwierdzenia ich nieważności. Nie do zaakceptowania w ocenie skarżącej jest również argumentacja organu, iż o przeznaczeniu nieruchomości na pas drogowy decydujące znaczenie ma faktyczna realizacja na danej nieruchomości robót budowlanych. Stanowisko, jakie organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu, zdaniem skarżącej jest całkowicie niezrozumiałe w sytuacji, gdy przeznaczenie nieruchomości objętej pasem drogowym, zgodnie z decyzją lokalizacyjną określane jest wyłącznie w oparciu o tę decyzję, a nie w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, w ocenie skarżącej, organ nie wziął pod uwagę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, korzystanie z gruntów leżących w pasie drogowym oraz gruntów bezpośrednio przyległych do pasa drogowego podlega wielu ograniczeniom, a zatem w sposób bezpośredni wpływa na zakres korzystania z Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 nieruchomości objętej pasem drogowym, pozostając w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzecznościom tym, zdaniem skarżącej, zapobiega taka wykładnia normy zawartej w art. 25 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowy, zgodnie z którą na terenie pokrywającym się z terenem objętym ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, od dnia ustatecznienia się tej decyzji, nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w ocenie skarżącej, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 1992 r., nie mogły być stosowane na terenie pokrywającym się z terenem objętym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. Reasumując skarżąca stwierdziła, iż wobec faktu, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się od dnia 30 czerwca 1998 r. pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego autostrady [...] , odmowa wydania przez organ zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia 25 lutego 2009 r. jest nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd badając legalność, tj. kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym, z uwagi na to, że postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. obarczone było wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Skarżąca wnioskiem z dnia 25 lutego 2009 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że część nieruchomości położonej w Z. przy Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 ul. [...] 15, oznaczona numerem działki [...], znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 §2 pkt 2 K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex legę. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością matehalno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. skt II OSK 981/08). Odnosząc wyżej przytoczone regulacje prawne i wywody do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ zasadnie odmówił skarżącej wydania zaświadczenia potwierdzającego, że część nieruchomości nr [...] położonej w Z. przy ul. [...] znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządca zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr19, poz. 115 ze zm.) drogi krajowej, której dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia, w oparciu o posiadane dane i informacje, w tym kopię mapy ewidencyjnej gruntów i budynków z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitki mapy sytuacyjnej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. stwierdził, że działka nr [...] nie znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Należy zauważyć, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza autostradą [...] w liniach rozgraniczających w jakich została ona wybudowana. Faktem jest, że linie rozgraniczające autostradę [...] po zrealizowaniu tej inwestycji nie pokrywają się z Sygn. akt IV SA/Wa 1544/10 liniami rozgraniczającymi wynikającymi dla tej inwestycji z decyzji lokalizacyjnej. Skarżąca domaga się potwierdzenia stanu jej nieruchomości, jaki wynika z decyzji lokalizacyjnej, do czego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie jest uprawniony. Wydanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej winno należeć do organu wydającego decyzję lokalizacyjną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej przez skarżącą, nie mogło być pozytywnie rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W kontekście powyższych wywodów nie można uznać za zasadne zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, jak również art. 110, 218, 6, 7, 8 i 9 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr [...] 3, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.