IV SA/Wa 1981/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej również jako: "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy O. (dalej również jako: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] (dalej również jako: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wymierzające Wójtowi Gminy O. karę pieniężną w wysokości 16 000 zł za wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej elektroenergetycznej nn 0,4 kV wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi do zasilenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości W., gmina O. , z naruszeniem terminu określonego w art 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 23 listopada 2010 r. do Wójta Gminy O. wpłynął wniosek E. SA Oddział w O. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej elektroenergetycznej nn 0,4 kV wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi do zasilenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości W., gmina O. Przedmiotowe postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji przez Wójta Gminy O. w dniu [...] marca 2011 r. Wojewoda [...]ustalił, że w przedmiotowej sprawie 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął swój bieg w dniu 24 listopada 2010 r. Następnie, począwszy od dnia 29 stycznia 2011 r. – czyli od dnia następnego po dniu, w którym nadane zostało, celem uzgodnienia, pismo z projektem decyzji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], bieg terminu na wydanie decyzji w sprawie został wstrzymany. Termin na wydanie decyzji zaczął biec ponownie po dniu 22 lutego 2011 r., tj. w dniu następnym po upływie ustawowego terminu na uzgodnienie projektu decyzji (po 24 dniach). Rzeczywisty okres przedmiotowego postepowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. [...] marca 2011 r. Z powyższego, jak stwierdził Wojewoda [...] wynika, że przedmiotowa decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2011 r. została wydana 32 dni po terminie [121 dni – (65 dni+24 dnia) = 32 dni], co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 16 000 (32 dni * 500 zł = 16 000 zł). Wójt Gminy O. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu: - naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie czasu trwania postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego bez wyłączenia terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień powstałych z winy strony i przyczyn niezależnych od organów; - naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. wskutek braku wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które należycie rozpatrzone przemawiają za odstąpieniem od nałożenia kary. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że przedmiotowe postępowanie lokalizacyjne zostało zainicjowane wnioskiem złożonym w dniu 23 listopada 2010 r., a więc w okresie bezpośrednio następującym po dniu wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzającego nakładanie kar finansowych za przekroczenie terminu załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że ww. nowelizacja, dokonana ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.), zaczęła obowiązywać od dnia 17 lipca 2010 r. i stanowiła swoiste novum w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, charakteryzującej się dużym stopniem złożoności, często wydłużającym czas wydania decyzji. Zdaniem Wójta Gminy O. , stosunkowo krótki - w odniesieniu do wagi regulacji i potencjalnych skutków finansowych dla organów wydających decyzje lokalizacyjne - bo jedynie 30-dniowy okres vacatio legis przedmiotowej regulacji spowodował, że w początkowym okresie jej obowiązywania zachowanie wyznaczonego 65-dniowego terminu załatwienia sprawy przekraczało możliwości organizacyjne organu. Skarżący podniósł również, że łączna ilość decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy O. w 2010 roku wyniosła 187 sztuk, co biorąc pod uwagę specyfikę Gminy O. , wymagało znacznego zaangażowania organizacyjnego. Mając powyższe na uwadze skarżący podkreślił, że ewentualne przekroczenie ustawowego 65-dniowego terminu, zwłaszcza w początkowym okresie obowiązywania znowelizowanego przepisu art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie powinno być kwalifikowane jako zwłoka w wydaniu decyzji, gdyż nosi znamiona opóźnienia powstałego z przyczyn niezależnych od organu, co winno skutkować odstąpieniem przez organ I instancji od nałożenia niniejszej kary. Ponadto zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ww. ustawy, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych w winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W przekonaniu skarżącego, uwzględniając powyższą regulację, od okresu biegu całego postępowania w sprawie, tj. od 121 dni, organ I instancji winien w pierwszej kolejności odliczyć terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, jak również okresy opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie odliczeniu od ustawowego terminu podlega 7-dniowy termin wyznaczony przez organ na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem na doręczenie korespondencji), stanowiący realizację obowiązku zapewnienia czynnego udziału stronom w postępowaniu, przewidzianego w art. 10 Kpa. W ocenie skarżącego, brak uwzględnienia przez organ I instancji powyższych okoliczności świadczy o ustaleniu stanu faktycznego bez wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co doprowadziło do naruszenia przez organ art. 7 i 77 Kpa oraz art. 51 ust. 2c ustawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju ponownie rozpatrując sprawę, po przytoczeniu i przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, że po odliczeniu od okresu biegu całego postepowania, tj. 121 dni, ustawowych 65 dni oraz 24 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej, zwłoka organu w wydaniu decyzji wyniosła 32, co jest równoznaczne z wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 16 000 zł. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego zmiany brzmienia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ odwoławczy stwierdził, że powyższy fakt pozostaje bez wpływu na ustalony okres biegu postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy O. , wymiar zwłoki organu w wydaniu decyzji lokalizacyjnej oraz wysokość nałożonej kary. Zdaniem organu odwoławczego nowelizacja art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić przyczyny zwłoki w wydaniu decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] marca 2011 r., gdyż zastosowanie się do tegoż przepisu, było obowiązkiem Wójta Gminy O. , bowiem zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Również argument o krótkim okresie vacatio legis ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, nie został uwzględniony przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju , który stwierdził, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do oceny celowości rozwiązań przewidzianych przez ustawodawcę w przepisach regulujących zasady i tryb stanowienia prawa. Organ odwoławczy podniósł także, że wewnętrzne problemy organizacyjne organu wynikające ze zmiany brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą w żaden sposób wpływać na realizację obowiązku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w określonym w tym przepisie terminie. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Minister Infrastruktury stwierdził, że natłok wpływających spraw i niewystarczająca obsada kadrowa do załatwienia ich na bieżąco, nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju nie zgodził się także z Wójtem Gminy O. , że należało odliczyć 7-dniowy termin wyznaczony na zapoznanie się z aktami sprawy. Odnosząc się do tej kwestii podniósł, że do czynności o jakich mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które jakkolwiek wynikają z przepisów praw, w tym K.p.a., stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Ponadto organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niezbadanie przyczyn zaistniałego opóźnienia. Zdaniem Ministra Wojewoda [...] dokonał prawidłowego wyliczenia zwłoki Wójta Gminy O. w wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Wójt Gminy O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygniecie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne uznanie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie podlega wyłączeniu: - "całkowity" okres uzgodnienia projektu decyzji Przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], - 7-dniowy termin wyznaczony stronie na zapoznanie się z aktami sprawy, wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji, - okres opóźnienia powstały z przyczyn niezależnych od organu,, tj. na zasadzie wyjątku uzasadnionego okolicznościami sprawy – opóźnienie wynikające z przyczyn organizacyjnych organu. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący podniósł, że odliczeniu od 65-dniowego terminu powinien podlegać – jak to określił – całkowity okres przewidziany na uzgodnienie projekty decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, tj. okres od dnia 18 stycznia 2011 r. do dnia 21 lutego 2011 r., a nie jedynie okres od dnia 29 stycznia 2011 r. do dnia 21 lutego 2011 r. Skarżący podkreślił, że to wniosek z dnia 17 stycznia zawierał prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, a zatem od tej daty zaistniała przeszkoda w dalszym prowadzeniu postępowania. Ponadto skarżący wyjaśnił, że nie miał żadnego wpływu na to, kiedy organ uzgadniający zweryfikuje kompletność przesłanego wniosku o uzgodnienie projektu decyzji. Zdaniem skarżącego, z literalnego brzmienia przepisu art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wyznaczony dla strony w oparciu o art. 10 K.p.a. 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy, wraz z okresem niezbędnym do doręczenia korespondencji, należy zakwalifikować jako termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, którego nie wlicza się do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Minister Infrastruktury prezentujący w zaskarżonym postanowieniu stanowisko przeciwne naruszył, zdaniem skarżącego, omawiany przepis i naruszył zasadę pierwszeństwa wykładni językowej. Ponadto w opinii skarżącego podjęte na podstawie art. 10 K.p.a. czynności miały bezpośredni wpływ na dalszy bieg postępowania, bowiem przed upływem terminu wyznaczonego stronom na zapoznanie się z aktami sprawy organ nie mógł podjąć kolejnych działań w sprawie. Wójt Gminy O. wskazał także na dużą liczbę postępowań lokalizacyjnych przez niego prowadzonych, co wpłynęło na ostateczny termin wydania przedmiotowej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że łączna ilość decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Wójta Gminy O. w 2010 r. wyniosła 187, zaś ilość wniosków złożonych w tym przedmiocie 2011 r. wyniosła 237. Dodatkowo skarżący podniósł, że w toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego zaistniała konieczność zastąpienia doświadczonego pracownika merytorycznego innymi pracownikami, którzy z kolei musieli zostać przygotowani do prowadzenia postępowań w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Sposób liczenia terminu precyzuje art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że nałożony w przywołanym przepisie obowiązek wydania w 65-dniowym terminie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć stanowi w istocie rzeczy gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, stąd ów wniosek powinien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ, błędnymi działaniami organu powodującymi przewlekłość postępowania lub stanu całkowitej bezczynności organu. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że postępowanie trwało 121. Termin 65-dniowy rozpoczął swój bieg w dniu 24 listopada 2010 r. Następnie, począwszy od dnia 29 stycznia 2011 r. – czyli od dnia następnego po dniu, w którym nadane zostało celem uzgodnienia pismo z projektem decyzji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], bieg terminu na wydanie decyzji w sprawie został wstrzymany. Termin na wydanie decyzji zaczął biec ponownie po dniu 22 lutego 2011 r., tj. w dniu następnym po upływie ustawowego terminu na uzgodnienie projektu decyzji (po 24 dniach). Rzeczywisty okres przedmiotowego postepowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. [...] marca 2011 r. Zatem decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana 32 dni po terminie, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 16 000 zł Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieuwzględnienia 7-dniowego terminu wyznaczonego stronom na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji, Sąd wyjaśnia, że do czynności o jakich mowa w powołanym przepisie 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych które, jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z przepisów K.p.a., stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Nie można więc uznać za takie czynności zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy wraz z okresem niezbędny do doręczenia korespondencji (zob: wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r. sygn.akt II OSK 136/08, wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1573/09, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 87/08). Jak wynika z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07 oraz z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt 973/06 "Nie mogą stanowić podstawy do odliczenia od biegu 65-dniowego terminu czynności polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym". Słusznie podnosi organ odwoławczy instancji, że podjęcie czynności na podstawie art. 10 K.p.a. nie jest czynnością o charakterze nadzwyczajnym i w przeciwieństwie do np. wezwania nie uzależnia dalszych czynności organu administracji publicznej od zajęcia stanowiska przez stronę. Okres, w którym organ oczekuje na doręczenie stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania czy też zgromadzeniu materiału dowodowego nie stanowi przedziału czasu pozbawiającego organ możliwości prowadzenia dalszych czynności w toku postępowania. Samo nadanie korespondencji jest zwykłą czynnością organu, charakterystyczną dla postępowania administracyjnego, a oczekiwanie na jej skuteczne doręczenie mieści się w ustawowym terminie przewidzianym na wydanie decyzji. W ocenie Sądu odliczenie wskazywanego przez skarżącego terminu (termin na zapoznanie się przez strony z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji) przeczyłoby zasadzie szybkości postępowania. Proponowana przez skarżącego wykładnia przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niweczyłaby zamysł ustawodawcy, by zmusić organy do skrócenia postępowania przy pomocy sankcji administracyjnej. Przyjmując tok rozumowania skarżącego, należałoby uznać, że 65-dniowy termin obejmuje wyłącznie czynności pracowników organu związane z prowadzonym postępowaniem, a odliczać należy każdy okres, zaliczany do czasu trwania postępowania, ale wiążący się z koniecznością podjęcia czynności "zewnętrznych" – zawiadomienia, oczekiwania na doręczenie zastępcze. Należy jednak zwrócić uwagę, że charakter tych czynności nie uniemożliwia organowi prowadzenia postępowania, wyłącznie w przypadku dokonywania uzgodnienia organ nie mógł prowadzić innych czynności do czasu uzyskania stanowiska organu uzgadniającego. Dokonanie zawiadomień nie wstrzymuje działań organu mających na celu zapoznanie się z wnioskiem, materiałem dowodowym czy podjęciem czynności zmierzających do uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego z urzędu. Nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że odliczeniu powinien podlegać okres od dnia 18 stycznia 2011 r. (tj. od dnia następującego po dniu sporządzenia pisma z dnia 17 stycznia 2011 r., zawierającego prośbę o uzgodnienie decyzji) do dnia 21 lutego 2011 r. (tj. do dnia uzgodnienia przez organ uzgadniający projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody) stanowiący, zdaniem skarżącego – "całkowity" okres uzgadniania projekty decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący przy piśmie z dnia 17 stycznia 2011 r. nie przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska projektu decyzji, w związku z czym pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. (które wpłynęło do Urzędu Gminy O. w dniu 27 stycznia 2011 r.) organ uzgadniający wezwał skarżącego do uzupełnienia tego braku i dopiero przy piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. Wójt Gminy O. uczynił zadość obowiązkowi przekazania projektu decyzji do uzgodnienia. Z powyższego wynika, że to skarżący omyłkowo nie przekazał projektu decyzji przy piśmie z dnia 17 stycznia 2011 r. i powyższe zaniedbanie obciąża Wójta Gminy O. . Wobec powyższego stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wliczeniu do 65-dniowego terminu nie podlega okres 24 dni liczonych od dnia 29 stycznia 2011 r. (tj. od dnia następującego po dniu nadania pisma z dnia 28 stycznia 2011 r., przy którym Wójt Gminy O. przesłał organowi uzgadniającemu projekt decyzji) do 21 lutego 2011 r. ("milcząca zgoda" organu uzgadniającego) jest w ocenie Sądu całkowicie uzasadnione. Zdaniem skarżącego, pozostały okres opóźnienia w wydaniu decyzji lokalizacyjnej, powstał z przyczyn niezależnych od organu, a zatem nie powinien skutkować naliczeniem kary. Do przyczyn niezależnych od organu skarżący zliczył: - specyfikę postępowań w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, które są czasochłonne, skomplikowane i długotrwałe; - występowanie terenów prawnie chronionych na przeważającej części Gminy O. , co znacznie wydłuża czas prowadzonych postępowań, - duża liczba decyzji z zakresu lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalenia warunków zabudowy (w 2010 r. – 187 sztuk, w 2011 r. - 237 sztuk); - krótki okres od wejścia w życie znowelizowanego przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidującego nakładanie kar do czasu złożenia wniosku przez inwestora w niniejszej sprawie (4 miesiące); - nagłe zastępstwo doświadczonego pracownika merytorycznego (w okresie od 3 stycznia do 3 lipca 2011 r.) osobami, które należało wdrożyć w tego typu sprawy. Zdaniem skarżącego wszystkie ww. przyczyny łącznie, stanowiły względy, na które organ nie miał wpływu, a które spowodowały przedłużenie postępowania lokalizacyjnego, dlatego powinny zostać zakwalifikowane jako niezależne od organu, a wynikający z nich okres opóźnienia nie powinien skutkować naliczeniem kary. Odnosząc się do powyższych twierdzeń, należy stwierdzić, że są one całkowicie bezzasadne. Wewnętrzne problemy organizacyjne organu wynikające ze zmiany brzmienia art 51 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą wpływać na realizację obowiązku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie określonym w powołanym przepisie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, natłok wpływających spraw i niewystarczająca obsada kadrowa do załatwiania ich na bieżąco, nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 321/10, z 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 134/11, oraz z 21 października 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 91/09, czy też z 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 35/07). Zatem Wójt Gminy O. jako zwierzchnik służbowy pracowników Urzędu Gminy O. winien tak organizować pracę, by jakakolwiek absencja pracowników urzędu czy braki kadrowe nie wpłynęły na niedotrzymywanie terminów ustawowych do załatwienia sprawy. Podsumowując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie było zgodne z prawem i dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji