IV SA/Wa 2139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. R. i K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] położonych w N. przy ulicy K. w zakresie w jakim przeznacza powyższe nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele przemysłu, składu, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w N. na rzecz skarżących T. R. i K. R. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 31 maja 2011 r. T. i K. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. Wniesienie skargi poprzedzili wezwaniem organu w trybie art 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 144, poz.1591 zm.) do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego N. nieruchomości o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], położonych w N. przy ul. K. na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem [...]. Ponadto wnieśli o zasądzenie od Rady Miejskiej w N. na rzecz skarżących kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz.717 ze zm.), w tym przede wszystkim: 1. naruszenie art.9 ust 4 ww. ustawy stanowiącego, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy, 2. naruszenie art. 15 ust. 1 ww. ustawy stanowiącego, iż burmistrz sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz odrębnymi przepisami odnoszącymi się do obszaru objętego planem, 3. naruszenie art. 20 ust 1 ww. ustawy stanowiącego, iż pian miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że są właścicielami działek nr [...], [...] [...], [...] położonych na wyznaczonym zaskarżoną uchwałą obszarze w N. przy ul. K., które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały podzielone na różne funkcje - 6.1 i 6.2 - [...] - na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług oraz 6.6 MnU - na cele mieszkaniowe. Jednocześnie podnieśli, iż w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. obowiązującej na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, wszystkie tereny położone wzdłuż ul. K. zaznaczone są na rysunku graficznym kolorem pomarańczowym określającym przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Zdaniem skarżących z powyższego wynika, iż zakwestionowane ustalenia planu są całkowicie odmienne od ustaleń studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji powoduje, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zaskarżonej części dotknięty jest wadą prawną i narusza powołane powyżej przepisy. W rozdziale 3.5 części tekstowej Studium tereny pod zabudowę mieszkaniowo - usługową zdefiniowane są jako przewidywane dla realizacji głównie zabudowy mieszkaniowej z możliwością lokalizacji urządzeń usługowych i drobnych zakładów produkcyjnych nieuciążliwych dla środowiska, a niezbędnych dla obsługi ludności. W części graficznej studium tereny przy ul. K. w kierunku gruntów wsi K. oznaczone są kolorem pomarańczowym oznaczającym przeznaczenie mieszkaniowo-usługowe. Tymczasem ustalenia zaskarżonej uchwały z dnia [...] kwietnia 2010 r. większą część nieruchomości skarżących, na których mieszkają od prawie 30 lat, przeznaczono w planie pod zabudowę produkcyjno-usługową oznaczoną symbolem [...]. W rozdziale 3.5 części tekstowej studium obszary przeznaczone pod zabudowę produkcyjno- usługową zdefiniowane są jako przeznaczone pod lokalizacją bądź rozbudowę zakładów produkcyjnych, składów i magazynów oraz urządzeń infrastruktury technicznej i innych obiektów obsługi ludności i rolnictwa, wymagających przed lokalizacją pozytywnej opinii sanitarnej oraz oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnionych przypadkach dopuszczalne jest lokalizowanie funkcji mieszkaniowej dla właścicieli obiektów działalności gospodarczej. Skarżący wskazali, iż linia rozgraniczająca obydwie funkcje ([...]), wyznaczona początkowo została linią skutecznie oprotestowanej przez skarżących, ujętej w projekcie planu ulicy i podzieliła nieruchomości [...], [...], [...],[...] pod ostrym skosem, co powoduje, iż żadna z ww. wyznaczonych funkcji nie będzie mogła być zrealizowana, ponieważ działki o kształcie ostrych trójkątów będą nieatrakcyjne dla przyszłych inwestorów, zarówno na cele mieszkaniowe jak i działalności gospodarczej. Ponadto skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazali, iż samo podjęcie przez radę gminy uchwały stwierdzającej zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w sytuacji, gdy ta zgodność faktycznie nie występuje nie spełnia wymogu stawianego przez art. 20 ust 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. wniosła o jej oddalenie, podnosząc iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta N. uchwalony przez Radę Miejską w N. - został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie a mianowicie ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżącym umożliwiono udział w procesie opracowania miejscowego planu zagospodarowania miasta N., zgodnie z przepisami prawa, ¡co potwierdzone jest w dokumentacji planistycznej. W ustawowym terminie (wyłożenia projektu planu, dyskusji publicznej) skarżący, nie wnieśli uwag do przedmiotowego projektu planu i nie brali udziału w debacie publicznej. Pismo informujące o niezadowoleniu z ustaleń planu wpłynęło do urzędu w dniu 25 marca 2009r. (po terminie, który upłynął 10 marca 2009r.) i dotyczyło jedynie likwidacji nowoprojektowanej drogi na przedmiotowym terenie. Jeśli chodzi o przeznaczenie części terenów znajdujących się na północ od zlikwidowanej drogi, nie były dokonane żadne zmiany przeznaczenia tej części terenu. Przeznaczenie na cele przemysłu, składów! rzemiosła i usług wraz z elementami infrastruktury technicznej oraz zielenią towarzyszącą z możliwością realizacji mieszkania dla właściciela - to zapisy, jakie figurowały również w projekcie wykładanym do publicznego wglądu w marcu 2009 r. w Urzędzie Miejskim w N.. Wówczas skarżący, nie zgłosili ¡uwag do tych zapisów. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w powyższej sprawie nie naruszono przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia' 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu uchwalony plan jest również zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2006r.o czym świadczy tekst zaskarżonej uchwały. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu organ udzielił następujących wyjaśnień: 1. Zgodnie z ustaleniami Studium - przeznaczenie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] -to, strefa A - miejska, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo- usługowo-produkcyjnych (są to objaśnienia oznaczeń strefy funkcjonalno- przestrzenne z rysunku studium, stanowiącego załącznik do jego treści, w której jest zapis dopuszczający przeznaczenie pod zabudowę innych, poza wskazanymi terenów, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z ustawy o zagospodarowaniu i niesprzeczności z warunkami przestrzennymi. Zapisy studium nie precyzują dokładnie przeznaczenia danego terenu, ustalają natomiast tylko, kierunki w zagospodarowaniu i są to wytyczne do miejscowego planu zagospodarowania dla tego terenu (nie mogą być sprzeczne). 3. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta N., uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...].04.201 Or. dokonał zmiany przeznaczenia działek nr ew. [...], [...], [...], [...] - w części pod budownictwo mieszkaniowe z usługami nieuciążliwymi (symbol planu MNu) oraz w części pod przemysł, składy, rzemiosło i usługi wraz z elementami infrastruktury technicznej oraz zielenią towarzyszącą z możliwościami realizacji mieszkania dla właściciela (symbol planu [...]). Ustalenia powyższego planu są zgodne z ustaleniami "studium". Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 967/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. R. oraz K. R., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] i [...], położone w N. przy ul. K. i w zakresie w jakim nieruchomości te zostały w zaskarżonym planie przeznaczone na cele przemysłu, składu, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem [...]. Uwzględniając skargę Sąd uznał za zasadny zarzut niezgodności zaskarżonego planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. uchwalonego [...] października 2006 r. i tym samym przyjął, że naruszono art. 14 ust. 5 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu zaskarżony plan nie jest zgodny ze Studium, gdyż nieruchomości skarżących przeznaczono pod zabudowę produkcyjno-usługową oznaczoną symbolem [...], natomiast według wytycznych Studium, wynikających z opracowań graficznych, nieruchomości te stanowiły tereny mieszkaniowe. Sąd wskazał, że nieruchomości skarżących znajdują się w strefie "A", która według Studium jest strefą miejską, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Ponieważ strefa ta obejmuje znaczną część miasta i funkcje w niej określono bardzo ogólnie, w celu ustalenia kierunków zagospodarowania istotne znaczenie ma rzeczywiste wykorzystanie terenu w dacie uchwalenia Studium. Z załączonych do Studium map obrazujących ówczesny stan zainwestowania jednoznacznie wynika, jak wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku, że obszar, na którym usytuowane są działki skarżących to teren mieszkaniowy oraz grunty rolnicze. Sąd zauważył przy tym, że tereny te oznaczono kolorem pomarańczowym o różnych odcieniach, podczas gdy tereny przemysłowe oznaczono kolorem fioletowym. Dodatkowo zaznaczył, że tak oznaczone tereny przemysłowe znajdują się w innych częściach miasta. Z tego względu Sąd za zasadny uznał zarzut skargi, według którego odstępstwem od Studium było przeznaczenie istotnej części nieruchomości skarżących pod zabudowę produkcyjno-usługową oznaczoną symbolem [...]. Zaznaczył przy tym, że Rada Gminy w sposób zupełnie niezrozumiały i z przekroczeniem władztwa planistycznego przeznaczyła na cele uciążliwego przemysłu tereny wykorzystywane dotychczas na cele mieszkaniowo-usługowe. Mało tego, tereny przemysłowe umiejscowiono pośród zabudowy mieszkaniowo- usługowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA z dnia 5 stycznia 2012 r. wniosła Rada Miejska w N. zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art 9 ust. i art. 15 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że zgodność planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oznacza tożsamość zapisów planu i studium. Uzasadniając skargę kasacyjną zakwestionowano tezę, że ustalenia zaskarżonego planu miejscowego są niezgodne ze Studium. Podniesiono przy tym, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż ustalenia Studium są zbyt ogólne. Wskazano, że Studium nie określa dokładnie przeznaczenia terenów, ale ustala kierunki zagospodarowania oraz że ustalenia Studium są wytycznymi przy sporządzaniu planu miejscowego. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2012r. Sygn. akt II OSK 1134/12 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji powinien był przede wszystkim ustalić obowiązującą w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały wersję Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N., przy czym robiąc to winien był uwzględnić wszystkie dokumenty, którymi dysponował. W konsekwencji zobowiązany był ustalić wiążące Radę Miejską przy uchwalaniu planu wersję tego Studium i w końcu sprawdzić czy zaskarżony plan miejscowy jest zgodny z ustaleniami Studium. NSA zauważył, że pominięcie dokumentu znajdującego się w kopercie stanowiącej kartę 81 akt sądowych jest naruszeniem art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby się okazało, że w tym dokumencie znajduje się obowiązująca legenda Studium, to okazałoby się też, że Studium wyznacza tereny "preferowane" do określonego zainwestowania oraz że przewiduje możliwość zmian "funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku: mieszkaniowo-usługowym, usługowym, produkcyjno-usługowym". Odpadłby więc podstawowy argument Sądu pierwszej instancji, który według Sądu przemawiał za przyjęciem jako obowiązujące ustalenia Studium, to co wskazuje się jako stan istniejący. Sąd pierwszej instancji musiałby też rozważyć czy użycie sformułowania "preferowany" nie oznacza, że uchwalając Studium Rada Miejska nie zamierzała pozostawić sobie pewnej swobody przy uchwalaniu planu co do ustalenia sposobu zagospodarowania określonych terenów, w związku z czym głównym wyznacznikiem przy uchwalaniu planu miejscowego powinno być umieszczenie terenu w określonej strefie. Rozpoznając sprawę ponownie po wyroku NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie swoim wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 1928/12, oddalił skargę T. R. i K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. WSA ustalił, że w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały na obszarze objętym planem, obowiązywało Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy N. przyjęte uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2006 r. Analiza treści Studium wskazuje, że działki skarżących położone są w strefie A - miejskiej - czyli strefie intensywnego rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego w tej strefie wskazano tworzenie warunków dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Koncentracja działań powinna zmierzać w kierunku wzmocnienia organizmu miejskiego N., jako środka obsługi (również w zakresie przetwórstwa rolno-spożywczego). Jednocześnie tekst Studium odsyła do rysunku (mapy), na którym wskazano tereny pod zabudowę, określające możliwe kierunki rozwoju przestrzennego Miasta N. i innych jednostek. Analiza załączonej do akt sprawy mapy (stanowiącej załącznik do Studium - arkusze oznaczone nr 5,10,11 ) wskazuje, że działki skarżących znajdują się w części w obszarze oznaczonym na mapie kolorem pomarańczowym, co oznacza skupiska istniejącej zabudowy mieszkaniowo-usługowej-uzupełnienia, modernizacja oraz przekształcenia, a w części oznaczonej kolorem brązowym tj. tereny preferowane pod zainwestowanie mieszkaniowo-usługowe. W legendzie do w/w mapy znajduje się podlegenda określająca kierunki dopuszczalnych zmian funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku: mieszkaniowo-usługowym (strzałka brązowa), usługowym (strzałka czerwona), produkcyjno-usługowym (strzałka szara). Strzałka szara skierowana jest m.in. w kierunku dużego obszaru, na którym zlokalizowane są grunty należące do skarżących. Sąd podał, że z dokumentacji planistycznej wynika, iż polityka gminy N. ukierunkowana jest na jej rozwój, do którego doprowadzić ma przede wszystkim koncentracja w mieście N. funkcji przemysłowych, w tym przetwórstwa rolno- spożywczego, z uwagi na jego położenie w otoczeniu terenów wiejskich, oraz rozwój małych zakładów produkcyjnych. Rodzi to konieczność pozyskania terenów, na których powyższe funkcje mogłyby się rozwijać. Zwrócono uwagę, że część działek skarżących przeznaczonych w planie pod kwestionowaną przez nich w/w funkcję przemysłową jest niezabudowana i zlokalizowane są one na granicy miasta. Mając na uwadze powyższe, jak również okoliczność, że obszar ten swym zasięgiem obejmuje jak wskazał pełnomocnik organu ok. 50 działek, Sąd uznał, że nie można zarzucić zaskarżonej uchwale, iż wydana została niezgodnie z ustaleniami studium, oraz z nadużyciem tzw. władztwa planistycznego. W skardze kasacyjnej T. R. i K. R. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w szczególności: a) art. 9. ust. 4 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej jako "u.p.z.p."), - poprzez przyjęcie, że postanowienia studium nie były wiążące przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - poprzez przyjęcie, że w studium nie określono przeznaczenia terenu obejmującego działki skarżących, a jedynie określono podstawowe kierunki zmian na wyodrębnionych obszarach; - poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty zaskarżoną uchwałą jest zgodny z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium uchwalonym w dniu [...] października 2006 r.; b) art. 3 ust 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalenia w zakresie przeznaczenia części nieruchomości skarżących na cele przemysłu, składów, rzemiosła i usług mieszczą się w granicach przyznanego gminie władztwa planistycznego wyrażonego uznaniową interpretacją kierunku dopuszczalnych zmian funkcji terenów pod zainwestowanie w kierunku produkcyjno-usługowym określonego na rysunku studium dla innego obszaru gminy (miasta); c) art. 20 w związku z art. 28 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji nie zastosowanie przywołanego art. 28 i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zasad sporządzenia planu. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P,p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy polegające na uznaniu, że przeznaczenie w planie działek skarżących na cele uciążliwego przemysłu, było zgodne z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium, a w konsekwencji nie zachodzą przesłanki do zastosowania przez Sąd art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; b) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 147 § 1, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd winien stwierdzić nieważność uchwały w zaskarżonej części. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że z faktu, iż określony obszar przy ul. K. znajduje się w studium w strefie miejskiej, w której są tworzone warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowo-produkcyjnych, nie można wywieść wniosku, że dopuszczalne są na nim wszystkie możliwe funkcje przeznaczenia terenu. Zapis koloru pomarańczowego na rysunku studium wyznacza i determinuje dlatego obszaru przeznaczenie mieszkaniowo-usługowe. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w N., podzielając stanowisko i argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 621/13 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 7 grudnia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 1928/12 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił w sposób przekonujący, że zaskarżonej uchwale nie można zarzucić niezgodności w zakresie przyjętych rozwiązań (przeznaczenia części działek skarżących pod zabudowę techniczno - produkcyjną, przemysł, bazy, składy, usługi rzemieślnicze z prawem zabudowy mieszkaniowej dla właścicieli) z postanowieniami studium oraz nadużycia tzw. władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m.in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Nie jest to akt prawa miejscowego (art. 9 ust. 5), jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. NSA wskazał, że studium wiąże organ planistyczny, co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Studium pełni też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. NSA podkreślił, że w orzecznictwie sadów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że intencją ustawodawcy jest różnicowanie treści aktów planistycznych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O ile ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą, a nawet powinny być - w myśl regulacji art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.p.z.p. - w miarę szczegółowe, o tyle treść studium, aktu kreującego politykę przestrzenną gminy, powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie może ustalać tego, co ustawowo zostało zastrzeżone dla treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy gminy, działając w ramach władztwa planistycznego nie dysponują, pełną swobodą przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem są związane ustaleniami studium. Tym samym należy wskazać, że określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju lub usługi danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium gmina wskazała te obszary, jako przewidziane pod taki kierunek zagospodarowania. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie postanowień zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę kierunków zagospodarowania terenów objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. W myśl art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. Zarówno w części tekstowej studium, jak i w jego części graficznej kierunki zmian w przeznaczeniu terenów określa się w sposób ogólny. Wynika stąd wniosek, że ze względu na charakter studium, jak również jego skalę, linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu na rysunku studium mają charakter orientacyjny. Należy zatem mieć na uwadze, że z natury rzeczy plan jest więc bardziej szczegółowym aktem od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Dlatego kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. Nadto stopień związania miejscowego planu studium jest uzależniony od szczegółowych postanowień studium, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu, a nie rozwiązań precyzujących powyższe kwestie. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku podkreślił, że w myśl postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] października 2006 r., teren objęty zmianą planu znajdował się w strefie "A" - miejskiej, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Ponieważ strefa ta obejmowała znaczną część miasta, a funkcje te określone były bardzo ogólnie, istotne znaczenie ma rzeczywiste wykorzystanie tego terenu w dacie uchwalania studium w celu ustalenia kierunków zagospodarowania. Z załączonych do studium map obrazujących ówczesny stan zainwestowania jednoznacznie wynika, że obszar, na którym usytuowane są działki skarżących to teren mieszkaniowy oraz grunty rolnicze (kolor pomarańczowy o różnych odcieniach). Tereny przemysłowe oznaczone według legendy kolorem fioletowym położone były w innych częściach miasta. W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, istotną część nieruchomości skarżących przeznaczono pod zabudowę produkcyjno- usługową oznaczoną symbolem [...]. Zdaniem NSA nie można było zaakceptować stanowiska Sądu pierwszej instancji, wyrażonego w uchylonym wyroku, że strzałka koloru szarego określająca na analizowanym arkuszu rysunku studium kierunek dopuszczalnych zmian funkcji terenów pod zainwestowanie w kierunku produkcyjno-usługowym, narysowana na gruntach wsi K. (wchodzących do strefy A- miejskiej), położonych pomiędzy ul. P. oraz ul. K., daje Gminie prawo do zmiany w planie przeznaczenia funkcji terenów położonych przy środkowej części ulicy K. w N., które na rysunku studium oznaczone są kolorem pomarańczowym. Należy zauważyć, że tereny położone przy ulicy K., przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele produkcyjno-usługowe, nie przylegają bezpośrednio do obszaru tej części wsi K., który w studium przeznaczony jest pod zainwestowanie przemysłowo-usługowe. Analiza części graficznej Studium wskazuje, że istniejąca zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana przy ulicy K., zaznaczona kolorem żółtym zarówno na mapie uwarunkowań jak i na mapie kierunków zagospodarowania przestrzennego (rysunku studium) wraz z ww. ulicą tereny te od siebie oddziela, co powoduje, że są to odrębne obszary. NSA podał, że zasadnie argumentowali skarżący, że ukierunkowanie szarej strzałki "na wprost" jest jednoznaczne (południowy wschód) i nie może być odczytane, jak uznał WSA w uchylonym orzeczeniu, jako skierowane w kierunku działek skarżących położonych w innym kierunku - przesuniętym prawie o 90° na zachód niż wyznaczony strzałką na rysunku studium. Podkreślono, że w każdym przypadku, zastosowanym przez Gminę w rysunku studium, strzałki na danym obszarze (zdefiniowane w legendzie mapy, jako kierunki dopuszczalnych zmian funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku: mieszkaniowo-usługowym, usługowym, produkcyjno-usługowym), nie są znakami samodzielnymi. Występują tylko w tych miejscach strefy miejskiej "A", w których Gmina przewidywała możliwość ewentualnego powiększenia obszarów zaznaczonych w studium pod określony rodzaj zainwestowania, "wychodząc" graficznie z danego obszaru określonego zainwestowania w celu powiększenia jego powierzchni. Gdyby, więc w studium przewidziano dopuszczalną możliwość zmiany przeznaczenia terenów położonych na południowy zachód od ul. K. w kierunku ul. K., na którym znajdują się działki skarżących, na cele przemysłu, umieszczonoby na tym właśnie obszarze nową, oddzielną od zaznaczonej na gruntach wsi K., szarą strzałkę, która musiałaby się wywodzić z przyległych bezpośrednio do nich terenów wsi K. oznaczonych kolorem szarym. Tymczasem tereny wsi K. przylegające bezpośrednio do spornego obszaru przy ul. K. zachowały w studium dotychczasowy rolniczy charakter i pozostają poza granicami strefy miejskiej "A". Analiza oryginalnego arkusza rysunku studium wykazała, że na obszarze, na którym znajdują się działki skarżących, nie występują strzałki dopuszczające możliwość innego niż mieszkaniowo-usługowego zainwestowania, a sąsiadujące z tym obszarem tereny nie są przewidziane pod zainwestowanie produkcyjno-usługowe. Zwrócono uwagę, że funkcja obszaru położonego pomiędzy ul. P. a ul. K., oznaczonego w studium kolorem pomarańczowym, w stronę którego ukierunkowana była bezpośrednio strzałka koloru szarego, pozostała w planie zagospodarowania przestrzennego niezmieniona i zachowała swoje podstawowe przeznaczenie na cele mieszkaniowo-usługowe. Podkreślono, że Rada Miejska dokonując wyboru terenów pod kątem zmiany określonego na rysunku studium podstawowego (mieszkaniowo-usługowego) przeznaczenia terenów w kierunku zainwestowania przemysłowo-usługowego, kierowała się nieznanym bliżej i nieokreślonym, co do zasady, kryterium. Zaznaczyć trzeba, że rysunek studium przewidywał dla całej gminy jeden tylko przypadek możliwości dopuszczalnych zmian funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku produkcyjno-usług owym (strzałka szara na gruntach wsi K. znajdujących się pomiędzy ulicami P. a K., "niedochodząca" do terenów miejskich). Analiza postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że korekta granic terenów o różnym przeznaczeniu, została wprost w tym akcie przewidziana. NSA wskazał, że w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sposób zagospodarowania terenu określony w Studium, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie realizowany w takim zakresie, w jakim istniejący do chwili uchwalania planu stan zagospodarowania tego terenu będzie pozwalał. Jeśli jednak przeznaczenie terenu określone w Studium okaże się zupełnie nieadekwatne do przyjętego w planie, to studium w tej części powinno być zmienione, w przypadku, gdy teren ten w planie ma być przeznaczony do zagospodarowania w sposób odmienny niż to jest wskazane w studium. Organ planistyczny ma oczywiście obowiązek uwzględniania w planie zagospodarowania walorów ekonomicznych, infrastrukturalnych, przyrodniczych, czy kulturowych przestrzeni, jednak nie może to jednocześnie skutkować naruszeniem zasady zgodności rozwiązań zawartych miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z postanowieniami studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest na podstawie art. 190 p.p.p.s.a. związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem NSA, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę doszedł do przekonania, że skarga T. i K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N., w części wskazanej przez skarżących zasługuje na uwzględnienie. Przy uchwalaniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło bowiem do niezgodności tegoż planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżących o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] położonych w N. przy ulicy K. w zakresie w jakim przeznaczono powyższe nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele przemysłu, składu, rzemiosła i usług oznaczonych symbolem [...]; Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wprawdzie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego - co wynika z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jednakże zawartym w nim ustaleniom ustawodawca nadał rangę wiążących wytycznych przy formułowaniu treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego. Związanie ustaleniami studium przy sporządzaniu planu miejscowego polega na formułowaniu zawartości tego planu - określonej w art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 i w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w sposób uwzględniający i wręcz wynikający z określonych w studium ustaleń kierunków zagospodarowania przestrzennego wymienionych w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] października 2006 r., teren objęty zmianą planu znajdował się w strefie "A" - miejskiej, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Ponieważ strefa ta obejmowała znaczną część miasta, a funkcje te określone były bardzo ogólnie, istotne znaczenie ma rzeczywiste wykorzystanie tego terenu w dacie uchwalania studium w celu ustalenia kierunków zagospodarowania. Z załączonych do studium map obrazujących ówczesny stan zainwestowania wynika, że obszar, na którym usytuowane są działki skarżących to teren mieszkaniowy oraz grunty rolnicze (kolor pomarańczowy o różnych odcieniach). Tereny przemysłowe oznaczone według legendy kolorem fioletowym położone były w innych częściach miasta. W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, istotną część nieruchomości skarżących przeznaczono pod zabudowę produkcyjno- usługową oznaczoną symbolem [...]. Zdaniem Sądu nie można uznać, że strzałka koloru szarego określająca na analizowanym arkuszu rysunku studium kierunek dopuszczalnych zmian funkcji terenów pod zainwestowanie w kierunku produkcyjno-usługowym, narysowana na gruntach wsi K. (wchodzących do strefy A- miejskiej), położonych pomiędzy ul. P. oraz ul. K., dawała Gminie prawo do zmiany w planie przeznaczenia funkcji terenów położonych przy środkowej części ulicy K. w N., które na rysunku studium oznaczone są kolorem pomarańczowym. Należy zauważyć, że tereny położone przy ulicy K., przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele produkcyjno-usługowe, nie przylegają bezpośrednio do obszaru tej części wsi K., który w studium przeznaczony jest pod zainwestowanie przemysłowo-usługowe. Analiza części graficznej Studium wskazuje, że istniejąca zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana przy ulicy K., zaznaczona kolorem żółtym zarówno na mapie uwarunkowań jak i na mapie kierunków zagospodarowania przestrzennego (rysunku studium) wraz z ww. ulicą tereny te od siebie oddziela, co powoduje, że są to odrębne obszary. Okoliczność ta ma w sprawie podstawowe znaczenie. Sąd stwierdza, że ukierunkowanie szarej strzałki "na wprost" jest jednoznaczne (południowy wschód) i nie może być odczytane, jako skierowane w kierunku działek skarżących położonych w innym kierunku - przesuniętym prawie o 90° na zachód niż wyznaczony strzałką na rysunku studium. Należy również podkreślić, że w każdym przypadku, zastosowanym przez Gminę w rysunku studium, strzałki na danym obszarze (zdefiniowane w legendzie mapy, jako kierunki dopuszczalnych zmian funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku: mieszkań iowo-usług owym, usługowym, produkcyjno- usługowym), nie są znakami samodzielnymi. Występują tylko w tych miejscach strefy miejskiej "A", w których Gmina przewidywała możliwość ewentualnego powiększenia obszarów zaznaczonych w studium pod określony rodzaj zainwestowania, "wychodząc" graficznie z danego obszaru określonego zainwestowania w celu powiększenia jego powierzchni. Gdyby, zatem w studium przewidziano dopuszczalną możliwość zmiany przeznaczenia terenów położonych na południowy zachód od ul. K. w kierunku ul. K., na którym znajdują się działki skarżących, na cele przemysłu, umieszczonoby na tym właśnie obszarze nową, oddzielną od zaznaczonej na gruntach wsi K., szarą strzałkę, która musiałaby "wychodzić" z przyległych bezpośrednio do nich terenów wsi K. oznaczonych kolorem szarym. Tymczasem tereny wsi K. przylegające bezpośrednio do spornego obszaru przy ul. K. zachowały w studium dotychczasowy rolniczy charakter i pozostają poza granicami strefy miejskiej "A". Dokonana analiza oryginalnego arkusza rysunku studium wykazała, że na obszarze, na którym znajdują się działki skarżących, nie występują strzałki dopuszczające możliwość innego niż mieszkaniowo-usługowego zainwestowania, a sąsiadujące z tym obszarem tereny nie są przewidziane pod zainwestowanie produkcyjno-usługowe. Należy przy tym zwrócić uwagę, że funkcja obszaru położonego pomiędzy ul. P. a ul. K., oznaczonego w studium kolorem pomarańczowym, w stronę którego ukierunkowana była bezpośrednio strzałka koloru szarego, pozostała w planie zagospodarowania przestrzennego niezmieniona i zachowała swoje podstawowe przeznaczenie na cele mieszkaniowo-usługowe. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że Rada Miejska dokonując wyboru terenów pod kątem zmiany określonego na rysunku studium podstawowego (mieszkaniowo-usługowego) przeznaczenia terenów w kierunku zainwestowania przemysłowo-usługowego, kierowała się nieokreślonym, kryterium. Zaznaczyć trzeba, że rysunek studium przewidywał dla całej gminy tylko jeden przypadek możliwości dopuszczalnych zmian funkcji terenów preferowanych pod zainwestowanie w kierunku produkcyjno-usługowym (strzałka szara na gruntach wsi K. znajdujących się pomiędzy ulicami P. a K., "niedochodząca" do terenów miejskich). Sąd zauważa, że jeżeli w studium wprost zostałaby przewidziana możliwość dokonania w planie, w uzasadnionych przypadkach, korekty granic terenów o różnym przeznaczeniu poprzez przesunięcie orientacyjnych linii rozgraniczających, to nie można byłoby stawiać organowi planistycznemu zarzutu, że dokonał zmiany przeznaczenia terenu powodującej niezgodność planu ze studium. Analiza postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. podjętej uchwałą Rady Miejskiej w N. Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że taka korekta granic terenów o różnym przeznaczeniu, została wprost w tym akcie przewidziana. W sprawie niniejszej nie można zatem stwierdzić, że zachowana została zgodność ustaleń planu i studium. Ustawowy warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium - wynikający z art. 9 ust. 4 i z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - stanowi ustawową zasadę sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego jej naruszenie wywołuje - określony w art 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - skutek nieważności planu miejscowego w całości lub w części. Uchwalając zatem zaskarżony plan organ zobligowany był do zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium uchwalonego w dniu [...] października 2006 r. Odnośnie rozumienia pojęcia "zgodności" Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, iż zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach "spójność", czy "niesprzeczność" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Brak zgodności ustaleń miejscowego planu ze studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co powoduje nieważność uchwały rady gminy. Z mocy art. 28 ust. 1 tej ustawy, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkuje zaś nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Kwestię zgodności zapisów planu co do przeznaczenia terenu z postanowieniami studium jako wiążącymi na etapie opracowania planu, należy zaś niewątpliwie zaliczyć właśnie do zasad planistycznych. Naruszeniem omawianej zasady jest określenie w zaskarżonej uchwale przeznaczenia nieruchomości skarżących w części pod zabudowę produkcyjno - usługową oznaczoną symbolem [...], w której to części według wytycznych studium - wynikających z opracowań graficznych przedłożonych przez organ teren ten w stosownej części stanowił tereny mieszkaniowe. W myśl postanowień Studium z dnia [...] października 2006r. teren objęty zmianą planu znajdował się w strefie "A" - miejskiej, w której tworzone są warunki dla rozwoju funkcji osadniczo-usługowych i produkcyjnych. Ponieważ strefa ta obejmowała znaczną część miasta, a funkcje określone były bardzo ogólnie, istotne znaczenie ma rzeczywiste wykorzystanie tego terenu w dacie uchwalania studium w celu ustalenia kierunków zagospodarowania. Z załączonych do studium map (przesłanych do Sądu już w toku wcześniejszego postępowania przed WSA) obrazujących ówczesny stan zainwestowania jednoznacznie wynika, iż obszar na którym usytuowane są działki skarżących to teren mieszkaniowy oraz grunty rolnicze (kolor pomarańczowy o różnych odcieniach). Tereny przemysłowe oznaczone według legendy kolorem fioletowym położone były w innych częściach miasta. W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, istotną część nieruchomości skarżących przeznaczono pod zabudowę produkcyjno - usługową oznaczoną symbolem [...]. Zdaniem Sądu jest to odstępstwo od zapisów studium uwarunkowań, do którego Rada Gminy w N. nie była uprawniona. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zarzuty skargi są uzasadnione, albowiem Rada Gminy z przekroczeniem władztwa planistycznego przeznaczyła na cele uciążliwego przemysłu tereny wykorzystywane dotychczas na cele mieszkaniowo - usługowe. Zgodnie z postanowieniami zaskarżonego planu tereny przemysłowe, pod które przeznaczono część działek skarżących umiejscowiono wśród zabudowy mieszkaniowo - usługowej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, pomimo zawarcia w tekście zaskarżonej uchwały zapisu, iż zmiany planu pozostają w zgodności z ustaleniami studium - faktycznie zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami obowiązującego w dacie uchwalania planu studium, a przeznaczeniem terenów w planie. Powyższe oznacza, że uchwała w przedmiocie planu dotknięta jest wadliwością polegająca na naruszeniu zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze, iż zmiany planu pozostają w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego wówczas Studium oznacza, to iż uchwała w przedmiocie planu podjęta została z naruszeniem zasad sporządzania planu, w rozumieniu wskazanego art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały we wskazanej części. Ponadto na podstawie art. 152 Sąd orzekł, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.