IV SA/Wa 2302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakuba Linkowskiego po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. i Z. O. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić D. O. i Z. O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. D. O. i Z. O. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 17 października 2014 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K. W skardze wskazali, że wezwaniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. wezwali Radę W. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Na powyższe wezwanie nie otrzymali odpowiedzi. Rada W. w odpowiedzi na powyższą skargę wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując m. in., że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 sierpnia 2014 r., które poprzedziło wniesienie skargi, jest powtórnym wezwaniem skarżących do usunięcia naruszenia prawa dotyczącym tej samej uchwały. Poprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący złożyli 17 lutego 2014 r. W ocenie organu wezwanie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, dlatego też w niniejszej sprawie za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznać można jedynie pismo z dnia 17 lutego 2014 r. W związku z powyższym skargę z dnia 17 października 2014 r. należy uznać jako wniesioną po terminie wynikającym z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "Ppsa"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej: "u.s.g.") warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 Ppsa. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia: II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09, II SA/Sz 523/10. Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że kolejne pisma kierowane do organu (tj. pismo z dnia 22 sierpnia 2014 r.) nie stanowią środka odwoławczego w rozumieniu Ppsa, a zatem nie wszczynają na nowo biegu terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu. W związku z powyższym uznać należy, że organ prawidło wskazał, że termin do wniesienia skargi może być jedynie liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 lutego 2014 r. Dlatego też termin do wniesienia skargi przez skarżących w niniejszej sprawie upłynął w dniu 17 kwietnia 2014 r. W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę w dniu 17 października 2014 r. tj. z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 Ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.