IV SA/Wa 2492/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwały w sprawie nadania statutu wojewódzkiemu funduszowi ochrony środowiska i gospodarki wodnej oddala skargę Zaskarżonym przez Województwo [...] (określanej dalej również jako strona skarżąca) rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 3 ust. 2 i § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie nadania statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...]. Sejmik Województwa [...] uchwałą Nr [...] z dnia 20 czerwca 2017 r. nadał statut Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] (zwanego dalej "WFOŚiGW w [...]"). W treści § 3 ust. 2 załącznika do ww. uchwały zawarto następujący przepis: "Dla ważności uchwał organów Wojewódzkiego Funduszu wymagane jest skuteczne zawiadomienie o planowanym posiedzeniu wszystkich członków tych organów". Ponadto, w treści § 12 ust. 3 załącznika do uchwały zawarto przepis w brzmieniu: "W przypadku odmowy powołania członków Zarządu przez Zarząd Województwa [...], Rada Nadzorcza jest zobowiązana do wystąpienia do Zarządu Województwa [...] z wnioskiem w sprawie powołania członków Zarządu, wskazując inne osoby w miejsce tych, które nie uzyskały akceptacji Zarządu Województwa [...]." Na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] , Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 3 ust. 2 i § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Zdaniem Wojewody [...], przepisy prawa nie uprawniają Sejmiku Województwa [...] do oceny uchwał podejmowanych przez organy WFOŚiGW w [...], z przyczyn nieskutecznego zawiadomienia członków organów o terminie posiedzenia i stwierdzenia ich nieważności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż § 3 ust. 2 statutu uchwalony został bez podstawy prawnej i z naruszeniem norm zawartych m.in. w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei nieważność § 12 ust. 3 załącznika do ww. uchwały, Wojewoda uzasadnił tym, że zapis § 12 ust. 3 narusza przepisy prawa materialnego, zawarte w art. 400j ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: "P.o.ś."), bowiem w ocenie Wojewody powołany przepis ustawy nie przewiduje odmowy powołania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu przez Zarząd Województwa. Województwo [...] wniosło skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 i § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie nadania statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...]. Województwo [...]powołało m.in. art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r., poz. 486, z późn. zm.), określanej dalej jako usw i uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. [...]. Powyższemu rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody [...], strona skarżąca zarzuciła naruszenie: Przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: - art. 400p "P.o.ś.", w związku z art. 18 pkt 20 usw, poprzez błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym zrozumieniu treści i znaczenia tego przepisu i w konsekwencji niedopuszczalne ograniczenie ustawowych kompetencji Sejmiku Województwa, do sytuacji wynikających jedynie ze ścisłej interpretacji przepisów ustawy i literalnego brzmienia przepisów, z pominięciem względów celowości i racjonalności, wymaganych przy praktycznym stosowaniu prawa, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 400p P.o.ś., który przyznaje Sejmikowi Województwa kompetencje do takiego uregulowania działania organów WFOSiGW w [...], jakie nastąpiło m.in. w zakwestionowanym przepisie § 3 ust. 2 oraz § 12 ust. 3 załącznika do uchwały nr [...]Sejmiku Województwa [...]; - art. 400j P.o.ś., poprzez błędną interpretację, polegającą na mylnym pojmowaniu treści tego przepisu i w konsekwencji niedopuszczalnym ograniczeniu ustawowych uprawnień Sejmiku Województwa do określenia w statucie szczegółowego trybu działania organów WFOŚiGW w [...], w sytuacji gdy Zarząd Województwa odmówi powołania kandydata wnioskowanego przez Radę Nadzorczą, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż § 12 ust. 3 załącznika do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] narusza art. 400j ust. 2a P.o.ś.; - art. 400p P.o.ś., poprzez jego niezastosowanie, skutkujące ograniczeniem ustawowych uprawnień Sejmiku Województwa do unormowania w statucie WFOŚiGW w [...] szczegółowego trybu działania jego organów w sytuacji, gdy Zarząd Województwa odmówi powołania kandydata wnioskowanego przez radę nadzorczą WFOSiGW w [...], czym Wojewoda naruszył delegację ustawową zawartą w art. 400p P.o.ś. Przepisów postępowania administracyjnego: - art. 392 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), określanej dalej jako K.p.a., w związku z art. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1114, z późn. zm.), poprzez nieprawidłowe doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego, w sytuacji gdy podmiotowi publicznemu obowiązanemu do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej pisma można doręczać wyłącznie na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu; - art. 7 i 8 K.p.a., poprzez nierozpoznanie sprawy przez Wojewodę [...] w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, wynikającego z przepisów uznanych przez organ za nieważne, w sytuacji gdy celem § 12 ust. 3 i § 3 ust. 2 statutu WFOSiGW było zagwarantowanie zaufania obywatela do organów administracji publicznej oraz pewności, co do uczciwego postępowania organu wobec obywatela. Wskazując na powyższe uchybienia, Województwo [...] wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. W ocenie strony skarżącej brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 i § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Nr 92/17 Sejmiku Województwa [...], a Sejmik uchwalając Statut WFOŚiGW w [...] był umocowany prawnie do takiego uregulowania działania Rady Nadzorczej, jakie nastąpiło w zakwestionowanym przepisie § 12 ust. 3 załącznika do ww. uchwały, a drugi z podważonych przepisów, tj. § 3 ust. 2, nie narusza ustawowych kompetencji Wojewody [...]. Odnosząc się do rozstrzygnięcia nadzorczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 załącznika do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] skarżąca wywodziła, iż akt nadzoru Wojewody [...] nie rozgranicza kwestii dotyczącej uprawnienia Wojewody do oceny ważności uchwał podejmowanych przez Radę Nadzorczą WFOŚiGW w [...], dokonywanym stosownie do art. 400r P.o.ś., a kwestii ważności podjętej uchwały pod względem formalnym. Ustawodawca w art. 400r P.o.ś. posługuje się pojęciem sprzeczności z prawem. W ocenie strony skarżącej przepis ten, jak i uprawnienie organu pomija kwestię dotyczącą badania prawidłowości formalnego zwołania posiedzenia organu, niezależnie od zgodności jej treści z przepisami prawa. Skarżąca argumentowała, że w przepisach prawa rozróżniane są kwestie ważności uchwał, w zależności od prawidłowości zwołania posiedzenia organu ją uchwalającego, od kwestii zgodności z prawem jej przepisów merytorycznych. W przypadku zwoływania posiedzeń kolegialnych organów zasadą jest, że poza faktem ustawowego uprawnienia do kontroli zgodności podejmowanej uchwały z przepisami prawa w zakresie jej brzmienia, istnieje ustawowe uprawienie do kontroli ważności podejmowanej uchwały, z uwagi na prawidłowość zwołania posiedzenia i skutecznego powiadomienia wszystkich członków organu o planowanym posiedzeniu. Kwestia uzależnienia ważności uchwały od skutecznego zawiadomienia o planowanym posiedzeniu wszystkich członków Rady Nadzorczej jest niezależna od kompetencji Wojewody, wynikających z art. 400r P.o.ś. do kontroli uchwały pod kątem jej zgodności z prawem. Konsekwencją ww. zapisu statutu jest § 7 ust. 3 i 4 w zakresie Rady Nadzorczej oraz § 13 ust. 5 w zakresie Zarządu, które to doprecyzowują, sposób w jaki odbywa się skuteczne zawiadamianie o planowanym posiedzeniu organu, wskazując kolejne czynności, jakie muszą być podjęte w celu zwołania posiedzenia. Zakwestionowany jako nieważny § 3 ust. 2 statutu nie stanowi zatem samodzielnego przepisu, oderwanego od pozostałych zapisów statutu. Oznacza on, że tylko uchwały podjęte na posiedzeniu Rady Nadzorczej zwołanej zgodnie z obowiązującymi przepisami są ważne, tzn. prawnie skuteczne, jako wyraz woli Rady Nadzorczej podjętej w odpowiednim trybie. Skarżąca wyjaśniła, że celem zakwestionowanego przepisu jest zagwarantowanie, iż posiedzenia Rady Nadzorczej będą zwoływane w sposób prawidłowy oraz zapewnienie każdemu członkowi organu prawa do bycia skutecznie poinformowanym o planowanym posiedzeniu i realizacji uprawnienia do udziału w posiedzeniu. Skuteczne powiadomienie ma na celu wyeliminowanie sytuacji wątpliwego lub niestarannego informowania członków organów o posiedzeniach, skutkiem czego mogłaby być sytuacja, iż Rada Nadzorcza działa w niepełnym składzie. Za prawnie niedopuszczalne skarżąca uznała brak udziału w pracach organu poszczególnych osób, jako wynik celowego działania, co znajduje odzwierciedlenie w regulacjach dotyczących spółek handlowego. Odwołując się do orzecznictwa (w tym do wyroku Sądu Apelacyjnego w [...],[...] Wydział [...]z dnia [...]maja 2012 r. ([...]) wskazała na naruszenie dobrych obyczajów, w szczególności zasady uczciwego postępowania w obrocie. Dalej skarżąca argumentowała, że w myśl art. 400e ust. 1 P.o.ś. organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze i zarządy. Tryb powoływania i odwoływania członków zarządu określony został w art. 400j P.o.ś. W tworzeniu tego organu współuczestniczą zarząd województwa oraz rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu. Mechanizm powoływania i odwoływania członków zarządu funduszu zakłada, iż wprawdzie rada nadzorcza występuje z wnioskiem, ale już decyzja o powołaniu lub odwołaniu członków należy do zarządu województwa. Kandydatury na członków zarządu może wysuwać wyłącznie rada nadzorcza. Wojewoda [...] stanął na stanowisku, iż w § 12 ust. 3 statutu WFOŚiGW w [...], w sposób odmienny niż przewiduje P.o.ś. ustalony został tryb powołania Członków Zarządu przez Zarząd Województwa, co stanowić ma, w ocenie Wojewody, naruszenie art. 400j ust. 2a ustawy P.o.ś. Kwestionując to stwierdzenie skarżąca wywodziła, że ustawa P.o.ś. w art. 400j ust. 2a nie przewiduje przypadku "odmowy powołania" członków Zarządu przez Zarząd Województwa. Ustawa reguluje jedynie sytuację, w której Zarząd Województwa "nie powołuje" Członków Zarządu WFOŚiGW w [...]. Zastosowanie przez ustawodawcę określonego sformułowania w art. 400j ust. 2a P.o.ś. nie jest przypadkowe i nie należy posługiwać się wykładnią rozszerzającą tego przepisu, obejmując nim również inne, nie wymienione wprost, sposoby działania zarządu województwa. Ustawa nie reguluje bowiem sytuacji, w której zarząd województwa działa w sposób czynny, ale efektem tego działania jest wyraz jego woli o odmowie powołania wskazanych przez radę nadzorczą kandydatów na członków zarządu. W przeciwnym razie rolą zarządu województwa byłoby tylko powołanie, albo tylko odwołanie członków zarządu wojewódzkiego funduszu, za każdym razem gdy tylko rada nadzorcza skieruje do niego taki wniosek. Wniosek ten przeczy ustawowemu podziałowi kompetencji pomiędzy radą nadzorczą (wniosek), a zarządem województwa (akt powołania), a ponadto w sposób istotny ogranicza kompetencje zarządu województwa do powoływania członków organu wykonawczego samorządowej osoby prawnej, jaką jest wojewódzki fundusz. Skarżąca wyraziła stanowisko, iż w art. 400p P.o.ś ustawodawca umocował Sejmik Województwa do dookreślenia kwestii związanych z organizacją wewnętrzną WFOŚiGW w [...]. Sejmik Województwa w oparciu o kompetencje płynące z przepisów prawa uregulował przypadek, w którym Zarząd Województwa nie zaakceptuje kandydatury zawnioskowanej przez Radę Nadzorczą i odmówi powołania członków zarządu (a nie jedynie poprzez pozostanie w bierności w zakresie powołania zarządu, na co wskazuje P.o.ś. w art. 400j ust. 2a). W ocenie skarżącej Sejmik Województwa nie naruszył w żaden sposób kompetencji rady nadzorczej do wyłącznego wskazywania kandydatów na członków zarządu, pozostawiając w jej kompetencjach wszystkie dotychczasowe uprawnienia, wynikające z art. 400j ust. 2a. Istotne jest, iż ustawodawca nie wskazał w art. 400p P.o.ś., jaki konkretny tryb działania Zarządu Województwa może zostać uregulowany przez Sejmik Województwa w statucie WFOŚiGW w [...]. Nie wskazano w sposób pozytywny także tych spraw, które nie powinny zostać objęte treścią statutu. Celem zapisu § 12 ust. 3 statutu było uregulowanie sytuacji, polegającej na aktywnej odmowie przez Zarząd Województwa powołania wnioskowanych przez Radę Nadzorczą członków zarządu. Jest to inna sytuacja, aniżeli określona w ustawie, która reguluje jedynie nie powoływanie organu i polega na niepodjęciu w tym zakresie żadnej czynności. Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2011 roku, sygn. akt II OSK 2244/10. Nadto skarżąca podniosła, że nawet przy ścisłej interpretacji art. 400p P.o.ś., należy uznać, że przepis ten stanowi delegację ustawową dla Sejmików Województw do określenia w statutach WFOŚiGW w [...], m.in. szczegółowego trybu działania organów wojewódzkich funduszy. Zdaniem strony skarżącej uprawnienie to obejmuje również kwestię sposobu procedowania w sytuacji, gdy Zarząd Województwa odmówi powołania kandydata wskazanego przez radę nadzorczą, ponieważ jest to zagadnienie proceduralne i nieuregulowane przepisami prawa wyższego rzędu. Tryb wynikający z § 12 ust. 3 statutu nie został określony w ustawie, co dało z kolei uprawnienie do jego dookreślenia w statucie. Dalej skarżąca wskazała, że podmiotowi publicznemu obowiązanemu do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej pisma można doręczać wyłącznie na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu - bez potrzeby uzyskania zgody tego podmiotu na doręczanie pism w taki sposób. Co istotne podmiot taki nie może zrezygnować z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie naruszone zostały przepisy, albowiem rozstrzygnięcie nadzorcze doręczone zostało poprzez złożenie na biurze podawczym Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...], z pominięciem doręczenia na elektroniczna skrzynkę podawczą. Skarżąca dodała, że wprowadzenie do treści statutu przepisu § 3 ust 2 gwarantuje, iż ważność uchwał organów WFOSiGW w [...], podejmowanych na posiedzeniach, uzależniona będzie od skutecznego poinformowania o planowanym posiedzeniu wszystkich członków tych organów, co zapobiec miało celowemu pomijaniu określonych członków organów, podczas realizowania obowiązku informacyjnego o posiedzeniu. W odniesieniu do § 12 ust. 3 statutu skarżąca zwróciła uwagę na potrzebę uregulowania sytuacji, co do której ustawa milczy, a jej zaistnienie nie jest wykluczone. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. II. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2016 r., poz. 1066, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), przywoływanej dalej jako P.p.s.a., akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 148 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt nadzoru, uchyla ten akt. Przepis art. 148 P.p.s.a., jak również ustawy samorządowe, nie określają podstaw uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu nadzoru. Nie budzi jednak wątpliwości, iż kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru. W piśmiennictwie pojawia się pogląd, iż rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, nr 10, s. 48). Taki tok postępowania ma celu ustalenie czy organ nadzoru stwierdzając nieważność uchwały uczynił to zgodnie z prawem. III. Odnosząc się do kryteriów kontroli Sądu należy zwrócić uwagę, że w świetle postanowień art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega kontroli z punktu widzenia legalności, jednakowoż ustawy samorządowe precyzują treść tego kryterium wobec poszczególnych środków nadzoru. W przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy, z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, kryterium zastosowania tego aktu nadzoru określone zostało w art. 82 ust. 1 u.s.w. Stosownie do tego przepisu nieważna jest uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem. Analiza postanowień art. 82 ust. 1 do 6 u.s.w. prowadzi do wniosku, iż sprzeczność uchwały z prawem zachodzi w sytuacji, kiedy takiemu aktowi można postawić zarzut "istotnego naruszenia prawa" (zgodnie z art. 91 ust. 5 u.s.w. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa). Termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1287/06, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Sprzeczność z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego musi być oczywista i bezpośrednia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2296/06, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1017/16, CBOSA). Za "istotne" naruszenie prawa w stosunku do uchwał różnych jednostek samorządu terytorialnego uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak: w Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). To stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie (powołany przez organ wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OSS 1998/3/79, jak i szereg wyroków późniejszych, m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 648/13, LEX nr 139872). W uzupełnieniu wyżej przytoczonych uwag należy dodatkowo wyjaśnić, że przepis art. 82 ust. 1 u.s.w. nakazuje organowi nadzoru stwierdzenie nieważności uchwały w całości lub w części. Jeśli zatem wadą nieważności obarczona jest jedynie część uchwały i zachodzi możliwość zachowania w obrocie prawnym uchwały po wyeliminowaniu tej części, to organ nadzoru powinien ograniczyć swoją ingerencję jedynie do wadliwej części uchwały. To ustalenie ma swoje konsekwencje dla rozstrzygnięcia nadzorczego, które trzeba będzie uznać za niezgodne z prawem, jeśli organ nadzoru unieważnił uchwałę w całości, pomimo zaistnienia podstaw do unieważnienia jej jedynie w części. W tym miejscu należy także wskazać, że przedmiotowa skarga odpowiada wymogom art. 82 u.s.w. Jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte na podstawie art. 82 ust. 2 u.s.w. Została wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu, przez legitymowany samorząd województwa, którego interes prawny w wyniku unieważnienia uchwały został niewątpliwie naruszony. IV. Podstawą wniesienia skargi było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2017 r., nr [...], którym organ ten stwierdził nieważność § 3 ust. 2 i § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Nr 92/17 Sejmiku Województwa [...] z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie nadania statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...]. V. Odnosząc się do istoty sporu nie sposób nie zauważyć, że z punktu widzenia legalności zakwestionowanych przez Wojewodę przepisów uchwały, fundamentalne znaczenie ma ich zakres, wykraczający poza ustawową delegację, zakreślającą ramy działania Województwa Samorządowego. Zarzut naruszenia art. 400p P.o.ś. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis ten zawiera ustawową delegację do określenia wewnętrznej organizacji wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz szczegółowego trybu działania ich organów. Zgodnie z tym przepisem prezesi i zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy ochrony środowiska są powoływani i odwoływani przez zarządy województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy. Przywołany przepis ustala zasadę współdziałania wymienionych w nim organów, z której wynika, że kompetencja do powołania członka zarządu wojewódzkiego funduszu należy do zarządu województwa. Jednakże nie może on powołać na to stanowisko innej osoby niż ta, która została wskazana we wniosku właściwej rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu. Mówiąc innymi słowy, zarząd województwa jest władny do podjęcia uchwały o odmowie powołania osoby wskazanej przez radę nadzorczą. Wprowadzenie w zakwestionowanym przez Wojewodę § 3 ust. 2 Statutu WFOŚiGW w [...] przepisu, uprawniającego Sejmik Województwa [...] , do ustalenia jakie kryteria decydują o ważności podjętych przez organy WFOŚiGW uchwał (w postaci "skutecznego zawiadomienia"), przekracza delegację ustawową zawartą w powyższym przepisie ustawy. Dopełnieniem wspomnianej regulacji ustawowej jest art. 400p P.o.ś., który stanowi delegację ustawową dla sejmików województw do określenia w statutach wojewódzkich funduszy ochrony środowiska, m.in. szczegółowego trybu działania organów wojewódzkich funduszy. Zdaniem Sądu uprawnienie to obejmuje również kwestię sposobu procedowania w sytuacji, gdy zarząd województwa odmówi mianowania kandydata wskazanego przez radę nadzorczą, ponieważ jest to zagadnienie proceduralne i nieuregulowane przepisami prawa wyższego rzędu. Pogląd taki wyraził NSA w wyroku z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2244/10, CBOSA. W związku z tym treść § 12 ust. 3 załącznika do uchwały w brzmieniu: "W przypadku odmowy powołania członków Zarządu przez Zarząd Województwa [...], Rada Nadzorcza jest zobowiązana do wystąpienia do Zarządu Województwa [...] z wnioskiem w sprawie powołania członków Zarządu, wskazując inne osoby w miejsce tych, które nie uzyskały akceptacji Zarządu Województwa [...]" jest niezgodna z ustawą w stopniu kwalifikowanym. Powołane wyżej ustawowe uprawnienie Województwa Samorządowego nie obejmuje okoliczności, warunkujących ważność podjętych przez organy WFOŚiGW uchwał. Skoro nie wynikają one z treści omawianej ustawy, to ich wprowadzenie do uchwały przesądza o wypełnieniu pozytywnej przesłanki z art. 82 ust. 1 usw. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej, do których zaliczane są również organy jednostek samorządu terytorialnego, działają na podstawie i w granicach prawa. Ustawodawca, mocą art. 18 usw postanowił, że do właściwości sejmiku województwa należą wszystkie sprawy zastrzeżone na jego rzecz. Regulacja art. 7 Konstytucji wyraźnie wskazuje na obowiązek działania w granicach określonych konkretnymi normami zawartymi w aktach normatywnych wyższego rzędu. Odmienna interpretacja samodzielności działania jednostek samorządu terytorialnego prowadziłaby do uznania, że każde działanie organu samorządu województwa, które nie jest zabronione, jest dozwolone, co z kolei stałoby w sprzeczności z konstytucyjną zasadą praworządności. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 1997 r., sygn. akt III SA 534/96, CBOSA, do działalności organów samorządu terytorialnego w sferze zobowiązań publicznoprawnych nie stosuje się zasady "co nie jest zakazane jest dozwolone", lecz regułę "dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje". Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 24 maja 1993 r. (sygn. akt III SA 2017/92, CBOSA). W ocenie sądu zarówno organy jak i obywatele powinni się stosować do zasady "dozwolone jest to, co prawo wyraźnie przewiduje" (np. wyrok NSA z 15 stycznia 1997 r., sygn. akt III SA 534/96; wyrok NSA z 24 maja 1993 r., sygn. akt III SA 2017/92, wyrok WSA we Wrocławiu z 26 września 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 344/06; wyrok WSA w Gliwicach z 23 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Ka 2402/99, CBOSA). Nawet wykładnia celowościowa proponowana przez skarżącą (tj. wskazywanie na gwarancyjną funkcję wprowadzonych zapisów), nie uzasadnia powstania kompetencji, której źródłem nie jest akt wyższego rzędu. O ograniczeniu kompetencji można mówić wyłącznie wtedy, gdy organ, na podstawie przepisów prawa, tego rodzaju kompetencje posiada. Tymczasem Sejmik Województwa nie ma uprawnień do dokonywania oceny ważności uchwał podejmowanych przez Radę Nadzorczą Wojewódzkiego Funduszu (§ 3 ust. 2 Statutu), jak również do modyfikowania przepisu prawa dotyczącego trybu powoływania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu (§ 12 ust. 3 Statutu). W rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 26 lipca 2017 r. organ nadzoru zasadnie podkreślił, że nadzór nad działalnością WFOŚiGW w [...]sprawuje wojewoda, zgodnie z art. 400r P.o.ś. VI. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca przytacza regulacje wynikające m.in. z Kodeksu spółek handlowych w zakresie zwoływania zgromadzeń wspólników, co nie jest uzasadnione, z uwagi na różne formy działania i realizowane funkcje Funduszu oraz spółek prawa handlowego. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Działania takie jak: zgodnie ze statutem zwołanie posiedzenia organu oraz zwołanie go przez właściwy podmiot, obowiązujące quorum przy podejmowaniu uchwały itd., mimo że nie są działaniami o charakterze merytorycznym, spełniają w procesie uchwałodawczym organów istotną funkcję i podlegają nadzorowi wojewody. Szczegółowe zasady dotyczące trybu zawiadamiania o planowanych posiedzeniach organów Wojewódzkiego Funduszu winien regulować jego Statut. Jednak zawarta w § 3 ust. 2 Statutu regulacja nie ustala tego trybu, gdyż posługuje się wyłącznie pojęciem "skutecznego zawiadomienia". Pojęcie to jest nieprecyzyjne. Brak możliwości pozostawienia takiego przepisu w obowiązującym akcie prawnym ma silne oparcie w wartościach konstytucyjnych, w tym przede wszystkim w zasadzie pewności prawa i obrotu prawego, stanowiącej istotny komponent zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Również nakaz poprawnej legislacji znajduje swoje źródło w art. 2 Konstytucji RP. Jak wskazał TK w wyroku z dnia 5 maja 2009 r., sygn. P 64/07, OTK-A 2009/5/64, zasadę określoności przepisów należy też wiązać z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należyta poprawność, precyzyjność i jasność przepisów prawnych ma szczególne znaczenie, zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji (por. również orzeczenie z 26 kwietnia 1995 r., sygn. K. 11/94, OTK w 1995 r., cz. I, poz. 12 oraz wyroki z 13 lutego 2001 r., sygn. K. 19/99, OTK ZU nr 2/2001, poz. 30 i z 20 listopada 2002 r., sygn. K 41/02, OTK ZU nr 6/A/2002, poz. 83). Ponadto wkracza w zakres kompetencji nadzorczych Wojewody, bowiem to do organu nadzoru należy ocena, czy dana uchwała jest ważna. Błędne jest zatem twierdzenie skargi, że uzależnienia ważności uchwały od skutecznego zawiadomienia o planowanym posiedzeniu wszystkich członków Rady Nadzorczej nie wchodzi w zakres kompetencji Wojewody, wynikających z art. 400r P.o.ś. do kontroli uchwały, pod kątem jej zgodności z prawem. Sejmik Województwa nie jest uprawniony do przesądzania a priori o nieważności uchwał Rady Nadzorczej. VII. Zasadnie organ nadzoru wywodził, odnosząc się do § 12 ust. 3 Statutu WFOŚiGW w [...], że narusza on w istotny sposób art. 400r ust. 2a P.o.ś. Skarżąca podnosi w skardze, że treść § 12 ust. 3 Statutu wynika z umocowania Sejmiku Województwa do uregulowania w statucie sposobu jego działania wówczas, gdy Zarząd Województwa nie akceptuje kandydatury zawnioskowanej przez Radę Nadzorczą Funduszu i odmówi powołania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu. Argumentacja ta nie jest zasadna z następujących powodów. Treść § 12 ust. 3 Statutu zbieżna jest z treścią art. 400 r ust. 2 P.o.ś. obowiązującego przed nowelizacją. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 898) wprowadziła art. 1 pkt 4 lit. b dodatkowy ust. 2a, który stanowi "Jeżeli zarząd województwa w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie powoła członków zarządu wojewódzkiego funduszu zgodnie z tym wnioskiem, powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu dokonuje rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu". Przepis ten wskazuje konkretny organ uprawniony do powoływania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu w przypadku, gdy Zarząd Województwa nie powoła z jakichkolwiek przyczyn członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu, zgodnie z wnioskiem Rady Nadzorczej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku. Przytoczone unormowanie jest precyzyjne i wbrew twierdzeniom skarżącej, § 12 ust. 3 Statutu w istotny sposób narusza art. 400j ust. 2a. Ustawa nie rozróżnia bowiem sytuacji, w której organ nie powołał członków pozostając w bezczynności, czy też nie powołał wskutek odmowy, lecz odwołuje się do faktu nie powołania zgodnie z wnioskiem w ustawowym terminie. W ocenie Sądu wyrażenie zawarte w ustawie, tj. "w przypadku, gdy nie powoła" jest ogólne, odnosi się do wszystkich przypadków niepowołania, a zatem stanowi regulację pełną i nie wymaga wprowadzania dodatkowych kwantyfikatorów działania organu (zresztą ustawodawca nie daje do takich zabiegów delegacji). Zarząd Województwa, nie podejmując działania zgodnie z wnioskiem, musi zatem liczyć się z przejściem uprawnienia na radę nadzorczą wojewódzkiego funduszu, a tym samym Zarząd Województwa, nie może tejże rady pozbawiać uprawnień poprzez odmowę powołania. Odmienny pogląd prowadziłby do wypaczenia zamierzeń ustawodawcy, a tego typu unormowania zawarte w aktach podustawowych są niedopuszczalne, jako sprzeczne z intencją ustawodawcy, uzewnętrznioną w treści delegacji ustawowej. W delegacji ustawowej ustawodawca przenosi bowiem prawo do wykonywania tylko wyraźnie określonej części swoich kompetencji na inny organ, a nie zezwala na powtórne lub odmienne uregulowanie kwestii należących do jego imperium. O istotności naruszenia prawa w tym przypadku przesądza hierarchia aktów prawnych. Realizacja stanowiska skarżącej prowadziłaby do naruszenia art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez nierespektowanie zasady hierarchii aktów prawnych, przejawiające się w pominięciu prymatu obowiązywania aktów wyższego rzędu, w postaci konieczności respektowania ich treści. VIII. Posiłkowe zastosowanie przepisów K.p.a. do postępowania nadzorczego wynika z art. 82 ust. 6 usw, który stanowi: "Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio". Przy odpowiednim stosowaniu należy uwzględnić odmienny od decyzji administracyjnych charakter podejmowanych w wyniku tego postępowania rozstrzygnięć nadzorczych oraz specyfikę stosunków łączących organy nadzoru i organy jednostek samorządowych. Organ nadzoru, badając uchwałę organu jednostki samorządowej prowadzi postępowanie wyjaśniające. Rozstrzygnięcie nie ma charakteru merytorycznego i dlatego nie dadzą się tu zastosować przepisy o postępowaniu dowodowym z K.p.a. Sfera faktów, która powinna być zbadana w takim postępowaniu ogranicza się do elementów dotyczących czasu, miejsca i sposobu podjęcia kwestionowanej uchwały, a sama treść ma znaczenie dla tego postępowania o tyle, o ile jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa. W postępowaniu nadzorczym nie ma stron postępowania w rozumieniu K.p.a. Jest organ, który podjął akt stanowiący przedmiot rozpoznania oraz jednostka samorządu terytorialnego, której dany akt dotyczy. Zaakcentować należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organ nadzoru wszczyna z urzędu, a ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez ten organ traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie". Ocena czy uchwała wymaga wzruszenia jest wyłączną domeną tego organu, natomiast postępowanie w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu. Przepisy np. art. 6, art. 7, art. 10, art. 81 i art. 107 K.p.a. znajdują zatem w postępowaniu nadzorczym jedynie odpowiednie zastosowanie. Celem rozstrzygnięcia nadzorczego jest ocena zgodności z prawem materialnym oraz przepisami ustrojowymi uchwały lub zarządzenia jednostki samorządu terytorialnego, a nie z przepisami K.p.a., regulującymi postępowanie w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, te bowiem co do zasady nie mają zastosowania w procedurze podejmowania uchwały lub wydawania zarządzenia (taki pogląd, podzielany przez skład orzekający wyraził NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 654/17, CBOSA). W orzecznictwie wyrażane jest stanowisko, że w sprawach dotyczących nadzoru nad działalnością gminną nie może być mowy o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu nadzorczym oznacza konieczność dokonania ich interpretacji. Nie można stosować przepisów K.p.a. wprost, lecz należy je dostosować do stosunków nadzorczych, dając pierwszeństwo regulacjom bezpośrednio odnoszącym się do nadzoru. Istotą przepisu art. 8 K.p.a. jest ochrona jednostki (podmiotu), który w postępowaniu administracyjnym żąda przyznania określonego uprawnienia, bądź na który organ władzy publicznej nakłada określony obowiązek, zatem nie jest uprawnione odnoszenie tego przepisu do organu gminy i organu nadzoru (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1296/16, z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt. II OSK 2940/16, CBOSA). Kwestia odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a., o której mowa w art. 91 ust. 5 u.s.g., nie sprowadza się do automatycznego zastosowania wszystkich norm K.p.a. w postępowaniu nadzorczym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest orzeczenie o sprzeczności z prawem uchwał lub zarządzeń organów jednostki samorządu terytorialnego. Nie jest to tym samym postępowanie w sprawie indywidualnej kończące się wydaniem decyzji administracyjnej. Należy podkreślić, że uchwały bądź zarządzenia są aktami o innym charakterze niż decyzje lub postanowienia administracyjne, czemu wyraz dał ustawodawca, wyodrębniając je w odrębnej kategorii, w ramach aktów podlegających kontroli sądów administracyjnych - odpowiednio art. 3 § 2 pkt 1 oraz 5 i 6 P.p.s.a. Uchwały i zarządzenia stanowią ponadto nie rezultat, jak w wypadku decyzji administracyjnych, a przedmiot postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 447/06 orzekł, że: "Z zasady odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 91 ust. 5 u.s.g.) nie wynika, że rozstrzygnięcie nadzorcze jest decyzją administracyjną. (...) stosowanie odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć jako unormowanie pomocnicze wszędzie tam, gdzie ustawa o samorządzie terytorialnym nie normuje cech rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasad i trybu postępowania nadzorczego". W świetle powyższych argumentów nieuzasadnione są zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów K.p.a. Powołane przepisy K.p.a. nie mają bowiem zastosowania w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez wojewodę (por. wyrok z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1674/16, CBOSA) i nie jest argumentem na rzecz tezy przeciwnej, że przytoczone rozstrzygnięcia te dotyczyły zadań gminy (z uwagi na jednorodność postępowania w sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody, niezależnie od przedmiotu jego postępowania). IX. Ponadto niezbędne jest dodatkowe odniesienie się do zarzutu zawartego w skardze, dotyczącego naruszenia przez organ nadzoru art. 39 K.p.a. Przyjęty w K.p.a. system doręczeń pism oparty jest na ujmowaniu przepisów regulujących doręczenia jako przepisów techniczno-procesowych (por. G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Zakamycze 1998, s. 34 i n.). Normatywny charakter czynności doręczenia sprawia, że jest ona obligatoryjną formą działania organu administracji publicznej, za pomocą której adresaci są powiadamiani o treści podejmowanych czynności, wywołującą przewidziane prawem skutki. Wynikające z K.p.a. zasady doręczeń mają na celu stworzenie adresatowi pisma wystarczających warunków zapoznania się z jego treścią, nie wiążą jednakże skutku prawnego doręczenia z udowodnieniem, że taka sytuacja faktycznie nastąpiła. Doręczenie pism w toku prowadzonego postępowania ma przede wszystkim zapewnić jego stronom możliwość brania w nim udziału. Tak się stało w rozpatrywanej sprawie. W związku z tym nie można skutecznie wywodzić, że doszło do istotnego naruszenia prawa, mającego wpływ na prawo strony skarżącej do obrony. Strona skarżąca skutecznie wniosła wszak skargę i mogła zapoznać się z argumentacją przedstawiona przez Wojewodę w rozstrzygnięciu nadzorczym. Uchybienie dotyczące doręczenia w sytuacji, gdy strona może skutecznie dochodzić swoich praw nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nadzorczego, z uwagi na brak daleko idących skutków tego naruszenia. Zasadnie zatem Wojewoda wywodził, "istniejące w procesie wykładni przepisów procesowych dotyczących doręczeń wątpliwości interpretacyjne powinny być rozstrzygane tak, by formułowane wnioski odpowiadały standardom przywołanej zasady sprawiedliwości proceduralnej". Słusznie również Wojewoda zauważył, że w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (nr druku 1183) wynika: "Możliwość doręczeń na elektroniczne skrzynki podawcze między podmiotami publicznymi. Projektowana zmiana ma na celu wyeliminowanie wątpliwości dotyczących interpretacji art. 39 K.p.a. w zakresie "podmiotów publicznych" i zmierza do wyrażenia wprost zasady, zgodnie z którą, w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny, zobowiązany do udostępnienia i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy (...) o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, doręczanie pism temu podmiotowi będzie następowało na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. W konsekwencji tej zmiany, do podmiotu publicznego nie będą stosowane przepisy K.p.a. dotyczące wymogu uzyskania uprzedniej zgody na doręczanie pism w opisanym trybie". Przewidując w przepisie możliwość doręczenia pomiędzy podmiotami publicznymi na elektroniczne skrzynki podawcze, ustawodawca uwzględnił sytuacje, gdy specyfika sprawy uniemożliwia zastosowanie doręczenia w formie elektronicznej lecz także w formie pisemnej (art. 14 § ust. 1 K.p.a.). Dodatkowo jedynie Sąd zaznacza, że usprawiedliwione jest twierdzenie, że artykuł 39¹ § 1 K.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. X. Ponadto rozstrzygnięcie nadzorcze w niniejszej sprawie wydane zostało zgodnie ze wskazanym w art. 79 ustawy o samorządzie województwa, z uwzględnieniem analizy kryterium zgodności z prawem i przy zachowaniu zasad wydawania rozstrzygnięć nadzorczych, zawartych w art. 82 ust. 1 tej ustawy, a zarzuty naruszenia art. 39 oraz art. 7 i 8 K.p.a. należy uznać za bezzasadne. Organ nadzoru wskazał w rozstrzygnięciu nadzorczym, które z przepisów prawa zostały naruszone, uznając że ich naruszenie było istotne, zatem miało wymiar, który nie może ostać się w porządku prawnym. Jednocześnie Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie nadzorcze, spełnia wszystkie wymagania określone prawem: zawiera uzasadnienie prawne — przywołane w petitum rozstrzygnięcia nadzorczego, jak również później w samym uzasadnieniu, wskazuje przepisy prawa, które w istotny sposób narusza kwestionowana uchwała, zawiera umotywowaną ocenę stanu faktycznego, a także związek zachodzący pomiędzy tą oceną a treścią przyjętego rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie faktyczne — wyjaśnienie organu nadzoru dlaczego zarzuca kwestionowanej uchwale brak legalności poprzez przytoczenie faktów, które organ nadzoru uznał za stwierdzone. W ocenie Sądu organ nadzoru procedował prawidłowo, wskazując podstawy prawne i wypełniając wolę normodawcy, co do treści objętego skargą rozstrzygnięcia nadzorczego. X. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.