IV SA/Wa 2763/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Wójt Gminy G. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4 i art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.z.p."), art. 104 K.p.a. oraz art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. Sp. z o. o. z siedzibą w W., ustalił warunki zabudowy na działkach o nr ewid. [...] i [...] oraz na części działki o nr ewid. [...] położonych w miejscowości Z., gm. G. dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu publicznego z drogi gminnej i utwardzeniu gruntu do 1600 m2 w celu wykonania do 30 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i drogi dojazdowej oraz budowie systemu zagospodarowania wód deszczowych wraz ze zbiornikiem infiltracyjno-retencyjno-ewaporacyjnym o pow. do 0,08ha z palcu wiertni związanej z poszukiwaniem złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że: 1) projekt decyzji nie wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż funkcję tego organu pełni Wójt Gminy G., 2) ustalenia decyzji spełniają wymogi ustawy o drogach publicznych odnośnie przedmiotowej inwestycji, 3) teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, 4) realizacja ww. zamierzenia jest zgodna z wnioskiem inwestora oraz warunkami zawartymi w decyzji, 5) teren inwestycji nie znajduje się w obszarach objętych szczególną formą ochrony przyrody, 6) w najbliższym sąsiedztwie nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków oraz obiekty określone mianem dóbr kultury współczesnej, 7) planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano także, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Odwołanie od ww. decyzji złożyła E. M. podnosząc, że planowana inwestycja narusza w sposób istotny jej interesy ze względu na uciążliwości wynikające z inwestycji, charakter działalności firmy składającej wniosek o wydanie warunków zabudowy oraz utratę wartości działki odwołującej się, dla której ustalono już warunki zabudowy na budowę domu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania E. M. utrzymało w mocy decyzję - jak podano - Wójta Gminy R. z dnia [...] lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. sprostowano omawianą decyzję wskazując, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistej omyłki (błędu pisarskiego) polegającej błędnym oznaczeniu organu pierwszej instancji, tj. zamiast "Wójta Gminy G." wpisano "Wójta Gminy R.". Organ odwoławczy analizując sprawę stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślił, że planowana inwestycja została sklasyfikowana jako urządzenie infrastruktury technicznej i zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie analizowano działek sąsiednich pod kątem kontynuacji wymagań dotyczących nowej zabudowy, jak również stwierdzono, że w tym przypadku nie jest wymagane określenie dostępu terenu do drogi publicznej. Odnosząc się do argumentów odwołującej się co do obniżenia wartości jej nieruchomości, organ odwoławczy, podniósł, że jej obawy w tym zakresie są wyrazem subiektywnej oceny. Potencjalne obniżenie wartości nieruchomości nie mieści się w zakresie ochrony praw osób trzecich. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że nie jest to interes prawny, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., lecz faktyczny. Skarżąca w skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, że warunki zabudowy ustalone dla przedmiotowej inwestycji spełniają wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomimo dużych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranego materiału dowodowego, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności niepowołanie biegłego, który by zbadał i ocenił czy Inwestycja zgodna jest z przepisami prawa budowlanego i ochrony środowiska, a ponadto czy nie jest uciążliwa dla sąsiadów, oraz czy nie spowoduje, że skarżąca nie będzie mogła wybudować na swojej nieruchomości domu mieszkalnego i w nim zamieszkać. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącej, o tym, że Kolegium nie zapoznało się w sposób prawidłowy z całym materiałem dowodowym i nie wiedziało o jaką decyzję chodzi świadczy fakt, że w swej decyzji organ odwoławczy powołał decyzję Wójta Gminy R., a nie Wójta Gminy G. Już tylko ten powód, w ocenie skarżącej, jest wystarczający do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Ponadto, zdaniem skarżącej, Wójt nie uzasadniał w sposób przekonujący swego stanowiska, że planowana inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska, w szczególności powinien w sprawie powołać niezależnego biegłego, który by dokonał oględzin w terenie. Skarżąca podniosła, że zamierza wybudować na swojej działce dom mieszkalny, uzyskała już warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Natomiast projektowana inwestycja firmy M. może spowodować zarówno obniżenie wartości nieruchomości skarżącej jak i utrudnienie a nawet uniemożliwienie dojazdu, jak również może spowodować problemy zdrowotne mieszkańców pobliskiej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy na działkach o nr ewid. [...] i [...] oraz na części działki o nr ewid. [...] położonych w miejscowości Z., gm. G. dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu publicznego z drogi gminnej i utwardzeniu gruntu do 1600 m2 w celu wykonania do 30 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i drogi dojazdowej oraz budowie systemu zagospodarowania wód deszczowych wraz ze zbiornikiem infiltracyjno-retencyjno-ewaporacyjnym o pow. do 0,08ha z palcu wiertni związanej z poszukiwaniem złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania. Stosownie do dyspozycji z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust.5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpatrywanej sprawie przedmiotową inwestycję zaliczono do obiektów infrastruktury technicznej, dlatego też zgodnie z przepisem art. 61 ust. 3 u.p.z. p. do planowanej inwestycji nie zastosowano przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, tj. nie analizowano działek sąsiednich pod kątem kontynuacji wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz dostępu do drogi publicznej. W ocenie Sądu sklasyfikowanie przedmiotowej inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej jest prawidłowe. Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednak definicję tę można zbudować bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) Art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, dotyczącego braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, Sąd uznał, że jest on nieuzasadniony. Przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie zobowiązują organów do podejmowania takich czynności. W doktrynie wskazuje się, że według tradycyjnego poglądu dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie nie było konieczności powoływania biegłego. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga aby projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządziła osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a więc osoba posiadająca stosowną wiedzę w zakresie urbanistyki. W przedmiotowej sprawie projekt decyzji sporządziła J. B. wpisana na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w W. (uprawnienia urbanistyczne nr [...], nr rej.[...]). Osoba ta w przedmiotowej sprawie sporządziła również analizę funkcji oraz cech zabudowy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do powoływania przez organ dodatkowego biegłego. Zarzuty skarżącej dotyczące niespełnienia w decyzji ustalającej warunki zabudowy wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wątpliwości co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego o ochrony środowiska, nie zostały skonkretyzowane i skarżąca nie wyjaśniła na czym te uchybienia polegają. Należy wskazać, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy w rozpatrywanej sprawie, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego, organ określił warunki ochrony uzasadnionych interesów m. in. skarżącej wskazując, że inwestycja nie może pozbawiać dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wprowadzać uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz zanieczyszczać powietrze, wodę i glebę. Jednak organ ustalający warunki zabudowy, nie może władczo przesądzać o spełnieniu tych wymagań, bowiem o tym rozstrzygał będzie organ administracji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W decyzji ustalającej warunki zabudowy organ także stwierdził m. in., że na terenie objętym wnioskiem nie istnieją ustanowione na podstawie przepisów o ochronie przyrody, szczególne formy jej ochrony. Powołując się także na przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568, ze zm.), stwierdził: - na obszarze zamierzenia budowlanego ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie nie występują obiekty wpisane do rejestru zbytków ani obiekty kultury współczesnej, - zakaz lokalizacji urządzeń i instalacji, które powodowałyby uciążliwość lub przekroczenie dopuszczalnych standardów poza teren lokalizacji, - zakaz emisji do środowiska substancji, ścieków, odpadów, hałasu przekraczających wielkość dopuszczalną normami, - inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stosowanie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. , Nr 213, poz. 1397). W ocenie Sądu warunki zabudowy spornej inwestycji zostały ustalone prawidłowo, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa i zarzuty skarżącej w tym zakresie są nieuzasadnione. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku również argumenty skarżącej dotyczące spadku wartości jej nieruchomości. Odnoszą się one bowiem do okoliczności potencjalnych i niepewnych i mogą co najwyżej świadczyć o interesie faktycznym skarżącej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy potwierdza jedynie możliwość realizowania na konkretnej działce gruntu, wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie, projektowanej inwestycji, stanowiąc poprzez swoje ustalenia ograniczenia dla inwestora w zakresie określonym ustawowo, którymi związany jest organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę. Nie determinuje jednak takiego pozwolenia w tym sensie, że bezwzględnie nie obliguje właściwego organu do jego udzielenia. Pozwolenie na budowę może być wydane jedynie wówczas, gdy zostaną spełnione warunki określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z uwagi na powyższe w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie można skutecznie korzystać z argumentów dotyczących ewentualnego spadku wartości nieruchomości na działań inwestora. Wielokrotnie sądy administracyjne w tego typu sprawach stwierdzały, że takie kwestie mogą być rozważane i ewentualnie uwzględnione w postępowaniu, którego przedmiotem jest uzyskanie pozwolenia na budowę (np. wyrok WSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 650/04, Lex nr 186655; wyrok WSA z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 713/05, Lex nr 190610; wyrok WSA z dnia 3 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 233/05, Lex nr 222277). Podnoszone zatem przez skarżące okoliczności dotyczące funkcjonowania przyszłej inwestycji, nie dają podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ bada spełnienie wymogów określonych w ustawie. Obawy właścicieli nieruchomości sąsiednich co do przyszłego funkcjonowania inwestycji nie mogą uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro spełnione zostały wszystkie wymagania ustawowe. Należy także podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.), o czym informuje się w decyzji. Nieuzasadnione jest również twierdzenie skarżącej, że wskazanie przez SKO w S. w swoim rozstrzygnięciu decyzji Wójta Gminy R. zamiast Wójta Gminy G., świadczy o tym, że organ odwoławczy nie zapoznał się z materiałem dowodowym i "nie widział o jaką decyzję chodzi". Treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2012 r. jednoznacznie wskazuje, że organ ten rozpatrzył odwołanie skarżącej od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego planowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] oraz na części działki nr ewid. [...] położonych w miejscowości Z., Gm. G., za podstawę rozstrzygnięcia mając zebrany w tej sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny. Błędne oznaczenie organu pierwszej instancji stanowiło oczywistą omyłkę i postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. SKO w S. sprostowało tę omyłkę na podstawie art. 113 § 1, jednocześnie prawidłowo wskazując jako organ pierwszej instancji Wójta Gminy G. W tej sytuacji brak jest więc podstaw aby uznać, że podnoszona przez skarżącą omyłka, powinna stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzuty skargi są nieuzasadnione. Również z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.