IV SA/Wa 414/17

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 czerwca 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.; dalej jako "k.p.a.") – po rozpatrzeniu wniosku H. M., obywatela [...], o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący. W dniu 8 września 2015 r. H. M., reprezentowany przez pełnomocnika – M. R., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Przedmiotowy wniosek uzasadnił chęcią wykonywania pracy na rzecz "[...]" Sp. z o.o. na stanowisku agenta ds. zakupów i sprzedaży, w wymiarze 3/4 etatu, na podstawie umowy o pracę w okresie od 01.12.2016 r. do 30.11.2018 r. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, ze zm.), orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 15 kwietnia 2016 r. H. M. wnióśł, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wraz z odwołaniem cudzoziemiec złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że przyczyną powyższego uchybienia było nierzetelne oraz nieprawidłowe działanie pełnomocnika ustanowionego przez cudzoziemca do reprezentowania go przed organem I instancji. W tych okolicznościach, w wyniku rozpoznania wniosku cudzoziemca, zostało wydane opisane na wstępie postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Organ podał, że przepis art. 32 k.p.a. stanowi, iż strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Dodał, że zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł, że jak wynika z treści art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ponadto organ zauważył, że zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529); 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym; 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zgodnie zaś z art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. została wysłana na adres wskazany w znajdującym się w aktach sprawy pełnomocnictwie. Analiza przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję wykazała, że była ona prawidłowo dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego (w dniu 03.02.2016 r. oraz w dniu 11.02.2016 r.), a następnie w dniu 19 lutego 2016 r. zwrócona do organu pierwszej instancji z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Zatem, skuteczne doręczenie pełnomocnikowi decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nastąpiło w dniu 17 lutego 2016 r. (środa), tzn. z upływem czternastodniowego okresu przechowywania w urzędzie pocztowym w związku z brakiem odbioru przesyłki przez adresata. Z mocy art. 44 § 4 k.p.a. upływ tego terminu spowodował, że doręczenie uważa się za dokonane. Organ dodał, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody [...] w ciągu 14 dni od dnia doręczenia. Termin do wniesienia odwołania upłynął z końcem dnia 2 marca 2016 r. (środa), natomiast odwołanie zostało złożone do Wojewody [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r., tj. prawie dwa miesiące, po upływie terminu. Organ podkreślił, że strona występująca z wnioskiem o przywrócenie terminu powinna wykazać, że mimo całej staranności nie udało się jej zachować terminu do złożenia odwołania. Zauważył ponadto, że jeżeli strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, jego działania obciążają samą stronę i bezpośrednio wpływają na jej prawa i obowiązki. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, cudzoziemiec wskazując jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania nierzetelne i nieprawidłowe działanie pełnomocnika, nie uprawdopodobnił tym samym braku swojej winy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. M. W uzasadnieniu skarżący ponownie podał przyczyny niezłożenia odwołania w ustawowym terminie. Wskazał, że złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę za pośrednictwem swojej pełnomocnik. Po przyjeździe do Polski poznał jej męża, który poinformował skarżącego, że żona zajmuje się pomocą cudzoziemcom w sprawach migracyjnych. Skarżący stwierdził, że za pomoc zażądał on kwoty 3000 Euro oraz następnych kwot, jednak skarżący uzależnił ich wypłacenie od pozytywnego wyniku sprawy. Kontakt z nim urwał się po kilku miesiącach. Skarżący wyjaśnił, że usiłował skontaktować się z pełnomocnikiem, lecz odwołanie pomogła mu wnieść inna osoba. Poinformował ponadto o złym stanie swego zdrowia oraz podniósł, że miał w przeszłości problemy z sercem i przyjmuje codziennie leki. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznania w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że ww. orzeczenie nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegało postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r., odmawiające H. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 k.p.a. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis art. 58 § 2 k.p.a. stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości i nie jest sporne, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Decyzja została wysłana na adres wskazany w dokumencie pełnomocnictwa (w aktach sprawy) i dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego w dniach 3 lutego 2016 r. oraz 11 lutego 2016 r., a następnie zwrócona do organu I instancji w dniu 19 lutego 2016 r. Skuteczne doręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego nastąpiło zatem na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 17 lutego 2016 r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni przechowywania w placówce pocztowej. Stosownie do art. 129 § 1 i § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W niniejszej sprawie, termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 2 marca 2016 r., zaś odwołanie zostało złożone w dniu 15 kwietnia 2016 r. – tj. po upływie terminu. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r., którym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności w postępowaniu administracyjnym następuje w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: - strona uprawdopodobni, że uchybiła terminowi w sposób niezawiniony, - wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, - jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu strona dopełni spóźnionej czynności w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący dowiedział się o możliwości złożenia odwołania od decyzji w dniu 11 kwietnia 2016 r., co potwierdza oświadczenie zawarte we wniosku z dnia 15 kwietnia 2016 r. o przywrócenie terminu. Nadto, wraz z wnioskiem skarżący złożył odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., a zatem dopełnił czynności, dla której określony był termin. Należy jednak stwierdzić, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniły braku winy w niezachowaniu przez niego terminu do wniesienia odwołania – jak trafnie podał organ w kontrolowanym postanowieniu. Zauważyć trzeba, że jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania skarżący wskazał zaniechania swojego pełnomocnika, który w sposób nierzetelny prowadził sprawę. W ocenie Sądu, prawidłowo podniósł organ w kwestionowanym orzeczeniu, iż okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku z dnia 15 kwietnia 2016 r. nie pozwalają na przyjęcie, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania było przez niego niezawinione. Opisane przeszkody nie stanowiły bowiem okoliczności tego rodzaju, że przy dochowaniu należytej staranności uniemożliwiały złożenie odwołania w terminie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie zaś z art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Istota pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym wyraża się w działaniu za stronę i podejmowaniu za nią i w jej interesie wszystkich czynności, jakie zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego strona ta zobowiązana byłaby lub mogłaby podjąć. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle tego przepisu w sposób jednolity przyjmuje się, że czynności pełnomocnika, a także jego zaniechania, wywierają bezpośredni skutek wobec reprezentowanej przez niego strony. Wskazuje się m.in., że wybór strony co do sposobu reprezentowania jej interesów w postępowaniu, w określonych przepisami granicach, jest autonomiczną decyzją strony, która według własnego uznania korzysta z przysługujących jej uprawnień procesowych oraz ponosi wynikające z tego konsekwencje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 780/11, CBOSA). Stosunek pełnomocnictwa ze swej istoty oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy oraz niesie następstwo tego rodzaju, że wszelkie działania czy zaniedbania pełnomocnika odnoszą bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków reprezentowanego. Skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 1144/97, CBOSA). Z powyższego wynika zatem, iż to strona, decydując się na działanie poprzez pełnomocnika, ponosi ryzyko takiego wyboru. Podkreślić w tym miejscu trzeba również, że uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia stronie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1995 r. sygn. akt SA/Sz 1345/95; z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 201/11, CBOSA). Brak zainteresowania postępowaniem w przedmiotowej sprawie może świadczyć wyłącznie o braku dołożenia należytej staranności przez ustanowionego pełnomocnika. Nie można natomiast przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw. Należy stwierdzić, że pełnomocnik, nawet nieprofesjonalny, ma obowiązek działania na korzyść osoby, którą reprezentuje, a brak tego działania odnosi skutek wobec strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3031/13, Lex nr 2086294; z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2677/13, Lex nr 1780527). Uwzględniając powyższe, za słuszne należy uznać zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia środka zaskarżenia spowodowane okolicznościami związanymi z osobą pełnomocnika, odnosi negatywne skutki wobec samej strony. W ocenie Sądu, za brak działania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi strona, dlatego też w sprawie niniejszej Sąd nie dostrzegł podstaw do zastosowania przez organ administracji przepisu art. 58 § 1 k.p.a. oraz przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo udzielone M. R. nie zostało przez skarżącego cofnięte, a okoliczność ta została uwzględniona przez organ odwoławczy. Czynności procesowe niepodjęte w terminie przez pełnomocnika strony wywołują skutki dla samego skarżącego w postaci upływu tego terminu. Działanie pełnomocnika nie może być bowiem oceniane jako działanie osoby trzeciej, ale jako działanie samego skarżącego, który ponosi odpowiedzialność za wybór osoby pełnomocnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt IIOSK2677/13, Lex nr 1780527). Z tego względu, zaniechanie wniesienia odwołania przez pełnomocnika bez usprawiedliwionej przyczyny, jak również nieodbieranie przez niego korespondencji pod wskazanym adresem, nie powinno uzasadniać przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nadto stwierdzić należy, że powoływany przez skarżącego stan jego zdrowia nie mógł wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia. Dołączone do skargi dokumenty dotyczą okresu sprzed przyjazdu do Polski, żaden zaś z przedłożonych dokumentów nie wskazuje, aby z uwagi na stan zdrowia skarżący nie mógł w terminie otwartym do wniesienia odwołania podjąć stosownych działań lub posłużyć się osobą trzecią. Skarżący nie uprawdopodobnił również braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania – co więcej, wyjaśnienia strony wskazują nawet na zawinienie pełnomocnika w związku z nierzetelnym prowadzeniem sprawy. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to, że osoba zainteresowana przywróceniem terminu powinna uwiarygodnić zaistnienie niezależnej od niej przeszkody do dochowania terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I GSK 688/2011, LexPolonica nr 3960349). W orzecznictwie wskazywano wielokrotnie, w jakich przypadkach można uznać, że strona nie ponosiła winy w uchybieniu terminu. Wiąże się to z sytuacjami, kiedy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 794/99, niepubl.). Okolicznościami wskazującymi na brak winy osoby zainteresowanej w dochowaniu terminu jest m.in. nieprawidłowe doręczenie pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2000 r. sygn. akt IV SA 2121/98, niepubl.), przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt SA 1072/00, niepubl). W rozpatrywanej sprawie okoliczności tego rodzaju nie wystąpiły, dlatego też kontrolowane postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania należy ocenić jako zgodne z prawem. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.