IV SA/Wa 906/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Zarząd Dzielnicy [...] wnioskiem nr [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] – na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.) – o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z szambem szczelnym, przydomową oczyszczalnią ścieków, infrastrukturą oraz zagospodarowaniem działki na części działek nr [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, stwierdzając, że nieruchomości objęte przedmiotową inwestycją znajdują się w granicach [...] Parku Krajobrazowego im. [...], w odniesieniu do którego obowiązuje rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Obszar ten obejmuje teren chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Na terenie [...] Parku Krajobrazowego obowiązuje szereg ograniczeń wynikających z wymienionego rozporządzenia. Realizacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego narusza § 3 ust. 1 pkt 7 powyższego rozporządzenia, tj. zakaz "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej", albowiem działki nr [...] i [...] sąsiadują od wschodu z jeziorem [...]. Zatem rozbudowa i nadbudowa budynku znajdującego się na wymienionych działkach będzie naruszać obowiązujący w [...] Parku Krajobrazowym zakaz "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych (...)", a ponieważ planowana inwestycja dotyczy realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie tego zakazu, określone w przedmiotowym rozporządzeniu, przewidziane dla "(...) obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej". Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia wniesionego przez inwestora Z. G. Skarżący podał, że dla nieruchomości objętych inwestycją były już wydane decyzje o warunkach zabudowy dla innego podmiotu, wobec czego odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest niezasadna. Skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji rozszerzająco zinterpretował obowiązujący na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, podczas gdy planowana inwestycja nie będzie polegać na budowie nowego obiektu budowlanego, ale na przebudowie obecnie istniejącego wolnostojącego budynku jednorodzinnego. Rozpatrując zażalenie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji planowana jest na terenie działek zlokalizowanych w obrębie [...] Parku Krajobrazowego im. [...], na terenie którego obowiązuje rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 z późn. zm.) wymieniono zakazy, które mogą być wprowadzone aktem prawa miejscowego w celu ochrony parku krajobrazowego. Mając na celu ochronę cennych przyrodniczo terenów o zróżnicowanym, wyróżniającym się krajobrazie, Wojewoda [...] powyższym rozporządzeniem wprowadził na terenie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] zakazy wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1-13. Organ wskazał, że powyższa inwestycja wymaga przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanych form ochrony przyrody. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że przedmiotowe działki nr [...] i [...] sąsiadują od wschodu z Jeziorem [...], a projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza posadowienie planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 100 m od tego jeziora. W związku z powyższym w odniesieniu do planowanej na wymienionych działkach inwestycji będzie obowiązywał zakaz zawarty w § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że na terenie parku krajobrazowego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W przypadku przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania odstępstwa od tego zakazu. Organ odwoławczy podał, że z analizy mapy sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, a także mapy sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że tereny działek nr [...] i [...] przylegają do nieużytków (N), zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...]. Ponadto ponad połowa powierzchni działki nr [...] stanowi nieużytek (N), a północna część działki nr [...] stanowi grunt pod wodami (W). Informacje o lokalizacji inwestycji nad brzegiem wymienionego jeziora potwierdził skarżący, podając, że nabył nieruchomość przy ul. [...], nad brzegiem jeziora [...] w [...]. Powyższe potwierdzają również dane ortofotomap i map topograficznych zgromadzonych na portalach internetowych geoportal.gov.pl i geoserwis.gdos.gov.pl, gdzie obszary nieużytków oraz wód na działkach nr [...], [...], [...], [...] pokrywają się z powierzchnią jeziora [...]. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego należy uznać, że inwestycja objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w strefie 100 m od brzegu jeziora [...]. W ocenie organu odwoławczego słusznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uznał, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego, wraz z budową szamba szczelnego, przydomową oczyszczalnią ścieków, infrastrukturą oraz zagospodarowaniem działki na części dz. nr ew. [...] i [...], obręb [...] będzie stanowić budowę nowego obiektu budowlanego. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że pod pojęciem budowy, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Rozbudowa i odbudowa obiektu budowlanego stanowi więc zgodnie z wyżej przytoczoną definicją budowę, a więc powstanie (umiejscowienie) nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu. Obecnie nie istnieje legalna definicja pojęcia "rozbudowa". W orzecznictwie administracyjno-sądowym zgodnie przyjmuje się jednak, że roboty budowlane, w wyniku których dochodzi do powiększenia podstawowych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość, czy granice obiektu, należy traktować jako rozbudowę, a rozbudowa jest jedną z kategorii budowy, w związku z czym w jej wyniku zawsze powstaje nowa substancja budowlana. Planowana rozbudowa i nadbudowa budynku na działce nr [...] bez wątpienia spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego, gdyż obecnie szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi ok. 12 m, a projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza poszerzenie szerokości elewacji frontowej budynku do 34 m, a więc prawie trzykrotnie więcej niż obecnie. Powierzchnia istniejącego obecnie budynku wynosi ok. 144 m2, natomiast w projekcie decyzji wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wynosi 0,15. W związku z tym, że powierzchnia obszaru ograniczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wynosi ponad 0,4 ha, w wyniku rozbudowy i nadbudowy domu może powstać budynek o powierzchni 600 m2. W ramach inwestycji planuje się również zwiększenie wysokości istniejącego budynku. Bez wątpienia należy zatem uznać, że zwiększenie parametrów technicznych i kubatury obecnie istniejącego na działce nr [...] budynku spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego o zupełnie innych, znacznie większych parametrach (powierzchni, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej elewacji frontowej budynku, geometrii dachu), niż obecnie istniejący na działce nr [...] budynek. W rezultacie, w wyniku realizacji zapisów analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, może powstać bardzo duży budynek (ponad trzykrotnie większy niż budynek obecnie istniejący na działce nr [...]), stanowiący jedyny obiekt budowlany (oprócz istniejącego na tej działce budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki) na działkach przylegających do jeziora [...], które praktycznie w całości stanowią tereny nieprzekształcone przez człowieka (jezioro otaczają lasy i szuwary), negatywnie wpływając na walory krajobrazowe tego miejsca, położonego w [...] Parku Krajobrazowym im. [...]. Tym samym należy stwierdzić, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie naruszało zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, zawarty w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, nie ma możliwości zastosowania wyłączeń zawartych w treści samego zakazu, dotyczących "obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej". Ze względu na zakres przedmiotowy planowanej inwestycji oczywistym jest, że planowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego, wraz z szambem szczelnym, przydomową oczyszczalnią ścieków, infrastrukturą oraz zagospodarowaniem działki, nie będzie służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, nie jest bowiem działaniem wynikającym z planu ochrony bądź zadań ochronnych Parku. Zamierzona inwestycja nie będzie więc służyła wykonywaniu zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynika bowiem, że planowane przedsięwzięcie będzie służyć celom mieszkaniowym. Bez wątpienia więc należy stwierdzić, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie będzie służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ podał ponadto, że z analizy ortofotomap, dostępnych na portalach internetowych geoportal.gov.pl i geoserwis.gov.pl oraz załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na terenie działki nr [...] znajduje się las, stanowiący część większego kompleksu, ciągnącego się na południowy-wschód i północny-zachód od powyższej działki. Fragment tego lasu znajduje się na terenie inwestycji. Natomiast część działki nr [...] objęta inwestycją stanowi teren zadrzewiony, obejmujący również zadrzewienia nadwodne, nad jeziorem [...]. Mając na uwadze okoliczność, że planowane przedsięwzięcie narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 omawianego rozporządzenia oraz uwzględniając fakt, że nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od rzeczonego zakazu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że stanowisko organu pierwszej instancji jest słuszne i prawidłowo uzasadnione. Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] października 2015 r. oraz wskazanie organom pierwszej i drugiej instancji logicznej wykładni prawnej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że dla przedmiotowej nieruchomości była już wydana decyzja o warunkach zabudowy dla innego podmiotu, wobec czego odmowa uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku jest niespodziewana i nieuzasadniona. W ocenie skarżącego istotą jest rozszerzająca interpretacja obowiązującego na terenie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, podczas gdy planowana inwestycja nie będzie polegać na budowie nowego obiektu budowlanego, ale na rozbudowie i nadbudowie obecnie istniejącego wolnostojącego budynku jednorodzinnego. Zdaniem skarżącego kontrowersje budzi interpretacja przepisu dotyczącego definicji "zakazu budowania nowych obiektów budowlanych" zawarta w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. na tle definicji ustawy Prawo budowlane. Taka interpretacja stanowi niekonstytucyjne ograniczanie prawa własności. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie i postanowienie go poprzedzające nie naruszają ani norm prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przyczyną odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z szambem szczelnym, przydomową oczyszczalnią ścieków, infrastrukturą oraz zagospodarowaniem działki na części działek nr [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] była kwestia zachowania wymaganej prawem odległości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, gdy planowana inwestycja nie będzie służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz że planowana rozbudowa i nadbudowa budynku na działce nr [...] spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego. Działki objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy znajdują się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 60 ust. 1 i 1a stanowi, że projekty decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w art. 6 ust. 1 pkt 4 przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działkach położonych w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody. Organ odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...], trafnie powołał się na przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.), gdyż akt ten jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar, stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. W tym tonie również wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 943/06 (Lex 3401250), w którym wskazał, że rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołane rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w § 3 ust. 1 pkt 7 wprowadziło zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji trafnie powołał się na wymieniony w powołanym rozporządzeniu zakaz i jest to okoliczność niekwestionowana przez skarżącego. Przy przyjęciu, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje zakazy ustanowione w powołanym rozporządzeniu Wojewody, konieczne było rozważenie przez organ, czy nie wystąpiły sytuacje, które wyłączałyby ów zakaz. Przede wszystkim planowana inwestycja nie jest działaniem wynikającym z planu ochrony bądź zadań ochronnych [...] Parku Krajobrazowego i nie będzie służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wynika bowiem, że planowane przedsięwzięcie będzie służyć celom mieszkaniowym. Zamierzona inwestycja nie stanowi wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.). Powyższe okoliczności również nie są kwestionowane przez skarżącego. Najistotniejszym, zdaniem skarżącego, jest zarzut błędnej wykładni art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane dokonanej przez organ polegającej na uznaniu, że rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego jest tożsama z powstaniem nowego obiektu budowlanego. Powyższy zarzut jest niezasadny i rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że planowana rozbudowa i nadbudowa budynku na działce nr [...] bez wątpienia spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego, gdyż obecnie szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynosi ok. 12 m, a projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza poszerzenie szerokości elewacji frontowej budynku do 34 m, a więc prawie trzykrotnie więcej niż obecnie. Powierzchnia istniejącego obecnie budynku wynosi ok. 144 m2, natomiast w projekcie decyzji wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wynosi 0,15. W związku z tym, że powierzchnia obszaru ograniczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wynosi ponad 0,4 ha, w wyniku rozbudowy i nadbudowy domu może powstać budynek o powierzchni 600 m2. W ramach inwestycji planuje się również zwiększenie wysokości istniejącego budynku. Bez wątpienia należy zatem uznać, że zwiększenie parametrów technicznych i kubatury obecnie istniejącego na działce nr [...] budynku spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego o zupełnie innych, znacznie większych parametrach (powierzchni, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej elewacji frontowej budynku, geometrii dachu), niż obecnie istniejący na działce nr [...] budynek. W rezultacie, w wyniku realizacji zapisów analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, może powstać bardzo duży budynek (ponad trzykrotnie większy niż budynek obecnie istniejący na działce nr [...]), stanowiący jedyny obiekt budowlany (oprócz istniejącego na tej działce budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki) na działkach przylegających do jeziora [...], które praktycznie w całości stanowią tereny nieprzekształcone przez człowieka (jezioro otaczają lasy i szuwary), negatywnie wpływając na walory krajobrazowe tego miejsca, położonego w [...] Parku Krajobrazowym. Tym samym należy stwierdzić, że zwiększenie parametrów technicznych i kubatury obecnie istniejącego na działce nr [...] budynku spowoduje powstanie nowego obiektu budowlanego, a więc planowane zamierzenie inwestycyjne będzie naruszało zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w strefie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, zawarty w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...]. Wyjaśnić bowiem należy, że ustawa Prawo budowlane w art. 3 pkt 6 stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Ustawa nie definiuje przy tym pojęć "rozbudowa" i "nadbudowa". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez "rozbudowę" rozumie się zmianę, powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 161/10; wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1110/10; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 621/10 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezspornym jest, że na działkach objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na terenie Parku znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący przeznaczony do rozbudowy i nadbudowy. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że inwestor planuje budowę nowego obiektu w rozumieniu powołanego art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W wyroku z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1042/11 (dostępnym na wskazanej wyżej stronie internetowej) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że przez "rozbudowę" należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy wskazać, że jeżeli w wyniku robót budowlanych w danym budynku gospodarczym następuje zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych istniejącego obiektu budowlanego w postaci zmiany: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości obiektu budowlanego, to nie ulega wątpliwości, że na takie roboty budowlane, będące w istocie budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1234/10 – dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej). W pierwszej kolejności zaś – jak w niniejszej sprawie – uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, uzgodnioną w zakresie ochrony przyrody. Odnosząc się kolejnego z zarzutów skargi wskazać należy, że brak uzgodnienia planowej przez skarżącego inwestycji niewątpliwie ogranicza jego prawo własności do dysponowania działkami przeznaczonymi pod planowaną inwestycję. Jednakże prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Sformułowana w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasada ustrojowa stanowi, Rzeczpospolita Polska chroni własność. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności musi być oceniana także z punktu widzenia przesłanek wynikających z art. 31 ust. 3 Konstytucji, szczególnie z punktu widzenia zasady proporcjonalności (patrz: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. akt P 11/98, OTK 2000/1/3). Jak stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony m.in. środowiska. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Granice określone ustawą, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to m.in. granice wyznaczone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku regulacji art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy, ograniczenia w wykonywaniu prawa własności wynikają z przepisów ustawy o ochronie przyrody (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 744/10 i z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1973/11 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 438/11). W ocenie Sądu, organ odwoławczy przeprowadził prawidłową wykładnię przepisów, mających zastosowanie w sprawie. W przedstawionym stanie sprawy, ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu wyjaśniono wszystkie istotne kwestie, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jego uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie, jest prawidłowe. Konsekwencją takich ocen jest nieuwzględnienie zarzutów skargi. Z podniesionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.