IV SAB/Wa 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. oraz Organizacji [...] w W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia odrzucić skargę Skarżący D. K. oraz Organizacja [...] w W., w imieniu której wystąpiła D. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia. W uzasadnieniu D. K. wskazała, że w dniu 21 września 2009 r. złożyła do Burmistrza W. wniosek o przedstawienie przeprowadzonej analizy finansowej i uzasadnienie niepokojących różnić w wynagrodzeniach pracowników, zatrudnionych w placówce na terenie gminy. W dniu 24 września 2012 r. skarżąca złożyła do Burmistrza W. kolejny wniosek o uzasadnienie braku racjonalizacji kosztów w szkołach: w L., L. i S. W dniu 19 października 2012 r. skarżąca odebrała pismo z Urzędu Miejskiego w W., w którym przedstawiono interpretację art. 39 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Informacja ta nie stanowi, w ocenie skarżącej, odpowiedzi na złożone wnioski. W dniu 25 października 2012 r. D. K. złożyła zażalenie na bezczynność Burmistrza W. do Wojewody [...]. W dniu 19 listopada 2012 r. skarżąca otrzymała odpowiedź Wojewody [...], która również, zdaniem skarżącej, nie odnosi się do złożonych wniosków, a jedynie przedstawia wykładnię przepisów Kodeksu pracy oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. W ocenie skarżącej organ winien był skorzystać z art. 65 § 1 K.p.a. i przekazać pisma w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością (art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zdaniem D. K. zażalenie z 25 października 2012 r. Wojewoda [...] pozostawił dotychczas bez odpowiedzi. Sąd zważył, co następuje: Skarga D. K. oraz Organizacji [...] w W., w imieniu której wystąpiła D. K. podlega odrzuceniu. Zauważyć należy, że D. K. złożyła skargę w imieniu własnym oraz w imieniu Organizacji [...] w W. (dalej w skrócie, jako: Organizacja). Skarżąca nie załączyła jednak do skargi dokumentów, z których wynikałoby uprawnienia do występowania w imieniu Organizacji. Wobec powyższego – w piśmie z 24 kwietnia 2013 r. - Sąd wezwał D. K. działającą w imieniu Organizacji, do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dokumentów (oryginałów bądź potwierdzonych za zgodność z oryginałem) wykazujących umocowanie do reprezentacji skarżącej Organizacji [...] w W. oraz pełnomocnictwa upoważniającego D. K. do działania w imieniu Organizacji przed sądami administracyjnymi podpisanego zgodnie z zasadami reprezentacji skarżącej Organizacji. Jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu zostało doręczone D. K. w dniu 29 kwietnia 2013 r. Termin do jego wykonania upłynął zatem w dniu 6 maja 2013 r. Wezwanie Sądu pozostało jednak bez odpowiedzi. Wobec nieusunięcia braku formalnego w zakreślonym przez Sąd terminie, skargę Organizacji [...] w W. należało odrzucić. Odnosząc się z kolei do skargi wniesionej przez D. K. w imieniu własnym, to uznać należy, że ona również podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia takiego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji wymaga istnienia sprawy administracyjnej zawisłej przed tym organem, w której to sprawie organ ten jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Skarżąca domaga się rozpoznania skargi na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Burmistrza W. złożonego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. Zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Wyczerpanie powyższego trybu zażaleniowego stanowi również warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 P.p.s.a.). Zażalenie związane jest bowiem z bezczynnością właśnie organu pierwszej instancji. Przyjmuje się, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. powinno mieć formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza jedynie dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Opisana instytucja odnosi się zatem wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w art. 35 i art. 37 K.p.a. Postanowienie organu wyższego stopnia nie kreuje również nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 708/09). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 872/12). Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ponieważ postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego, niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu rozpoznającego zażalenie, skutkiem którego może być ono wydane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2008r. sygn. akt II OSK 560/08). Postępowanie, o którym mowa w art. 37 § 1 i 2 K.p.a., nie może być bowiem traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2009r. sygn. akt II OSK 469/09). Skoro zatem na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 K.p.a., jakie powinno być skutkiem rozpatrzenia przez Wojewodę [...] zażalenia skarżącej, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym nie przysługuje skarga na bezczynność tego organu polegająca na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu zażalenia skarżącej jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.