V SA/Wa 194/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Asesor WSA - Marta Sarnowiec-Cisłak, , Protokolant referent - Patrycja Młynarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w C. na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 5 grudnia 2025 r. nr projektu 17497 w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem 1) stwierdza, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca; 2) zasadza od Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca na rzecz [...] z siedzibą w C. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone informacją Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca (zwanego dalej: "Narodowym Instytutem") z dnia 5 grudnia 2025 r. w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: [...] z siedzibą w C. (zwana dalej: "Fundacją" bądź "Skarżącą") wystąpiła z wnioskiem o objęcie wsparciem przedsięwzięcia po tytułem "Kierunek – cyfryzacja – ekologia – interakcja. Rozbudowa [...]" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności; Komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki; Inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz skumulowania ich rozwoju; GRANTY 2025. Pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r., Narodowy Instytut – powołując w podstawie prawnej przepisy art. 14lzd w zw. z art. 14li ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 198 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą rozwojową") w zw. z pkt 6.15 i 6.17 Regulaminu drugiego wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki, inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju (t. j. z dnia 13 czerwca 2025 r.; zwanego dalej: "Regulaminem") – poinformował Fundację, że przedsięwzięcie nie zostało objęte wsparciem. Jednocześnie organ wskazał, że przyczyny i uzasadnienie nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem ujęte są w Karcie Oceny Merytorycznej stanowiącej załącznik nr 1 do pisma. Zgodnie z Kartą Oceny Merytorycznej, wniosek nie spełnił kryterium formalnego nr 5 "Wniosek został prawidłowo uzupełniony, zawiera wszystkie wymagane oświadczenia i załączniki". Kryterium to zostało ocenione na "TAK" przez dwóch członków komisji konkursowej, zaś na "NIE" przez trzeciego członka komisji konkursowej, który wskazał w uzasadnieniu swojej oceny: "Wydatki na pojedynczy zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych mogą dotyczyć wyłącznie takich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa, określona, odpowiednio, zgodnie z art. 22g ustawy z dnia 16 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2024 poz. 226) lub art. 16g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) nie przekracza 10.000 zł. Punkt V1 podpunkt 4.1 wdrożenie formularza zgłoszenia konkursowego przez stronę www; wdrożenie modułu przyjmującego zgłoszenia; eksport przesłanych prac do pliku Excel; stworzenie kontaktu w bazie; ocena prac; inwentarz 61 500 zł". We wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia Fundacja zarzuciła błędną ocenę kryterium formalnego nr 5 przez trzeciego członka komisji konkursowej wskazując, że jego uwagi miały charakter merytoryczny, a nie formalny, wobec czego nie mogły odnosić się do omawianego kryterium, w ramach którego ocenia była jedynie kompletność formalna wniosku. Zaskarżonym pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. Narodowy Instytut ponownie poinformował Fundację, że przedsięwzięcie nie zostało objęte wsparciem, a przyczyna nieobjęcia wynika z Karty Oceny Merytorycznej stanowiącej załącznik do informacji. Zgodnie z Kartą Oceny Merytorycznej, kryterium formalne nr 5 zostało uznane za spełnione przez wszystkich pięciu członków komisji konkursowej ponownie oceniających przedsięwzięcie. Natomiast za niespełnione uznano kryterium formalne nr 11 "Wskazane we wniosku przeznaczenie wydatków jest zgodne z wymogami dotyczącymi katalogu kosztów kwalifikowalnych (kwalifikowalność wydatków)", gdyż jeden z oceniających (członek komisji konkursowej 2) ocenił kryterium "NIE" wskazując, że: "Przeznaczenie wydatku w pkt. V. 1 w poz 4.1 przekracza wysokość dopuszczalnego kosztu zakupu pojedynczego środka trwałego niematerialnego. Pkt 8.7 – stworzenie innowacji technologicznych i wdrożenie w muralu jest niejasny: w opisie przedsięwzięcia jest następujące odniesienie: Mural, znakomicie wyeksponowany w przestrzeni publicznej Ł. będzie zawierał interaktywne komponenty: rozszerzoną rzeczywistość, kody QR, sensory reagujące na dotyk lub ruch (loT).". W skardze do tutejszego sądu Fundacja wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasadzenie kosztów postępowania, zarzucając: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że w ramach wydatków wskazanych w pkt V.1, poz. 4.1 złożonego wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem planowane było dokonanie zakupu środków trwałych, których wartość przekracza wysokość dopuszczalnego kosztu zakupu pojedynczego środka trwałego podczas, gdy przedmiotowy wydatek stanowił koszt usług informatycznych polegających na zaprojektowaniu (projekt UI/UX), wdrożeniu, testach i utrzymaniu przez okres trwałości systemu, a zatem nie stanowił nabycia środków trwałych; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej, wyczerpującej oceny wniosku pod względem rzeczywistego wystąpienia okoliczności mogących prowadzić do wydania negatywnej oceny przedsięwzięcia, podczas gdy przedsięwzięcie zasługiwało na pozytywną ocenę; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego i weryfikowalnego uzasadnienia ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez przeprowadzenie oceny przedsięwzięcia w sposób uniemożliwiający kontrolę działań organu, bowiem nie jest możliwe odniesienie się do nowej podstawy negatywnej oceny przedsięwzięcia, która nie była przedmiotem ani pierwotnej oceny ani wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Rozwijając powyższe zarzuty Skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że organ błędnie przyjął, że w ramach wydatków wskazanych w pkt V.1, poz. 4.1 Wniosku – planowane było dokonanie zakupu środków trwałych, których wartość przekracza wysokość dopuszczalnego kosztu zakupu pojedynczego środka trwałego, podczas gdy wskazany tam wydatek stanowił koszt usług informatycznych polegających na zaprojektowaniu (projekt UI/UX), wdrożeniu, testach i utrzymaniu przez okres trwałości systemu, a zatem nie stanowił nabycia środków trwałych. Zdaniem Fundacji biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego wydatku należało stwierdzić, że jest to wydatek stricte usługowy, który nie wpisuje się w definicję środków trwałych i wartości niematerialnych, o których jest mowa w art. 16a-16b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Z kolei wartość tego wydatku nie odnosi się do pojedynczej usługi, lecz do całości prac wdrożeniowych, na które składają się przygotowanie projektu, jego implementacja oraz utrzymanie. Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ nie uzasadnił w sposób dostateczny, na jakiej podstawie wydał ponowną negatywną ocenę przedsięwzięcia oraz jakimi konkretnie przesłankami się kierował. Przykładowo w pkt 11 ponownej negatywnej oceny w żaden sposób nie określono jakie rzekome niejasności odnośnie pkt 8.7 wniosku przemawiały za brakiem spełnienia wymaganych kryteriów w ramach przedsięwzięcia. Nadto Skarżąca podkreśliła, że w sytuacji, w której na etapie ponownej oceny przedsięwzięcia organ dokonuje oceny wszystkich kryteriów wyboru przedsięwzięcia, a nie tylko tych, które zostały zakwestionowane i wysuwa zupełnie nowe zarzuty, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem Skarżąca zostaje pozbawiona mechanizmów prawnych pozwalających na zakwestionowanie wadliwie dokonanej oceny bezpośrednio przed organem. Zdaniem Fundacji, ponowna ocena przedsięwzięcia powinna ograniczać się do weryfikacji spełnienia kryteriów zakwestionowanych na etapie pierwotnej oceny przedsięwzięcia, gdyż zmiana podstawy negatywnej oceny przedsięwzięcia na tym etapie sprawia, że Skarżąca nie jest w stanie skutecznie odnieść się do nowej podstawy negatywnej oceny przedsięwzięcia, ponieważ nie była ona przedmiotem pierwotnej oceny przedsięwzięcia ani wniosku o jego ponowną ocenę. W konsekwencji środek odwoławczy nie spełnia swojej funkcji korekcyjnej i nie zapewnia realnej ochrony praw Skarżącej. W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2026 r. Narodowy Instytut wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że jednym z kryteriów formalnych, jakie spełniać powinien wniosek Fundacji, było zachowanie zgodności przeznaczenia wydatków z wymogami dotyczącymi katalogu kosztów kwalifikowalnych (część A punkt 11 Załącznika nr 1 do Regulaminu). Zgodnie natomiast z postanowieniami Regulaminu (punkt 9.4), do kosztów kwalifikowalnych zalicza się m.in. zakup oprogramowania, licencji, tantiem, praw autorskich – z tym zastrzeżeniem, że wydatki na pojedynczy zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych mogą dotyczyć wyłącznie takich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa, określona – odpowiednio zgodnie z art. 22g ustawy z dnia 16 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2024 poz. 226) lub art. 16g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) – nie przekracza 10.000 zł. Zgodnie z oceną ekspertów oceniających wniosek Skarżącej, nie zostało spełnione kryterium nr 11, albowiem Fundacja wskazała koszt stworzenia i wdrożenia systemu online do obsługi konkursu dla twórców, którego wartość przekraczała wskazaną wyżej sumę 10.000 zł i zamykała się w kwocie 50.000 zł netto. Jednocześnie organ nie zgodził się z zarzutem Skarżącej odnoszącym się do charakteru ponownej oceny wniosku. Wyjaśnił, że co do zasady ponowna ocena (jak sama nazwa wskazuje) nie stanowi stricte środka odwoławczego – w takim rozumieniu, w jakim prowadzić miałby do kontroli merytorycznej decyzji podjętych przez członków Komitetu Oceniającego Przedsięwzięcie. Ponowna ocena sprowadza się do niezależnego i kompleksowego, ponownego ocenienia przedsięwzięcia przez osoby, które nie brały wcześniej udziału w ocenie przedsięwzięcia (punkt 5.12 Regulaminu). Oczywiście – w toku takiej, ponownej oceny – brane są pod uwagę wyjaśnienia i argumenty przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku o dokonanie ponownej oceny przedsięwzięcia, tym niemniej, z uwagi na dokonanie ponownej oceny całości wniosku, nie jest wykluczone, iż w toku takiej oceny Komitet Odwoławczy dostrzeże inne jeszcze aniżeli Komitet Oceniający uchybienia wniosku. Z tego też względu członkowie Komitetu Odwoławczego nie odnoszą się do pierwotnych przyczyn odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem, a dokonana przez nich ocena nie stanowi i nie zmierza do poddawania w wątpliwość czy też kontrolowania zasadności oceny dokonanej przez członków Komitetu Selekcyjnego. Nadto organ wskazał, że zgodnie z artykułem 30g ustawy rozwojowej, kierowane do wnioskodawcy informacje dotyczące oceny jego wniosku nie stanowią decyzji administracyjnej, a zgodnie z artykułem 14Izf ust. 1 tej ustawy, do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów k.p.a. Oznacza to, że do informacji skierowanej do Skarżącej nie miały zastosowania w szczególności przepisy powołanego art. 107 k.p.a. W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2026 r. Fundacja przedstawiła replikę na odpowiedź na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek zasadniczo z innych względów aniżeli w niej podniesiono. Ramy prawne wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego zostały określone w Rozdziale 2aa "Plan rozwojowy" ustawy rozwojowej. Zgodnie z zawartymi tam przepisami art. 14lza ust. 1 – 4, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zapewniając równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz równe traktowanie podmiotów wnioskujących o objęcie wsparciem, dokonując wyboru na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części, a w przypadku ich braku – stosując art. 14lzb-14lzf. Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego, który określa w szczególności opis procedury oceny przedsięwzięć oraz ponownej oceny przedsięwzięć (art. 14lzb ust. 1 i ust. 2 pkt 4 i 4). Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd). Podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1). Instytucja, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia informuje podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem o wyniku ponownej oceny, pouczając o prawie złożenia skargi, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 (art. 14lze ust. 7). Jednocześnie, w myśl art. 14lzf ust. 1 i ust. 2, do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 oraz przepisów dotyczących doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio, a w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Jak stanowi z kolei mający w sprawie zastosowanie Regulamin, ocena przedsięwzięć składa się z trzech etapów: (1) oceny przedsięwzięć w zakresie spełnienia kryteriów formalnych; (2) oceny przedsięwzięć w zakresie spełnienia kryteriów horyzontalnych; (3) oceny przedsięwzięć w zakresie spełnienia kryteriów szczegółowych (pkt 6.2); wniosek obarczony jest wadą formalną, jeżeli nie spełnia chociażby jednego kryterium formalnego; w przypadku stwierdzenia wady formalnej, przedsięwzięcie otrzymuje 0 (zero) punktów w ramach oceny przedsięwzięć i nie podlega dalszej ocenie (pkt 6.3); niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia listy rankingowej oceny przedsięwzięć, Jednostka Wspierająca wysyła do wnioskodawców informację o objęciu przedsięwzięcia wsparciem bądź odmowie objęcia przedsięwzięcia wsparciem (pkt 6.15); informacja o odmowie objęcia przedsięwzięcia wsparciem wskazuje przyczyny nieobjęcia wsparciem, w tym, w zależności od okoliczności, informację o wystąpieniu wad formalnych, niespełnieniu poszczególnych kryteriów horyzontalnych, liczbie punktów uzyskanych przez przedsięwzięcie w zakresie kryteriów szczegółowych, a ponadto pouczenie o prawie wnioskodawcy do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia zgodnie z art. 14lze ustawy rozwojowej (pkt 6.17); w celu uniknięcia wątpliwości, ponowna ocena przedsięwzięcia dokonywana jest w odniesieniu do wszystkich kryteriów wskazanych w pkt 6.2 (pkt 7.6); Jednostka Wspierająca, niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięć, informuje wnioskodawcę o jej wyniku; informacja o odmowie objęcia przedsięwzięcia wsparciem wskazuje przyczyny nieobjęcia wsparciem, w tym, w zależności od okoliczności, informację o wystąpieniu wad formalnych, niespełnieniu poszczególnych kryteriów horyzontalnych, liczbie punktów uzyskanych przez przedsięwzięcie w zakresie kryteriów szczegółowych, a ponadto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 14lzf ust. 2-3 ustawy rozwojowej (pkt 7.7). Przyjmując powyższe zasady stwierdzić należało, że podczas wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem doszło do istotnych naruszeń Regulaminu w zakresie poinformowania Skarżącej o odmowie objęcia przedsięwzięcia wsparciem oraz o wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia, co najmniej z dwóch niżej wskazanych powodów: Po pierwsze, zarówno informacja z dnia 25 sierpnia 2025 r., jak też zaskarżona informacja z dnia 5 grudnia 2025 r., nie zawierają w istocie żadnego uzasadnienia, lecz odsyłają w tym zakresie do Kart Oceny Merytorycznej. Sąd zwraca uwagę, że jakkolwiek odesłanie w informacji o wyniku oceny/wyniku ponownej oceny do załączonych doń kart oceny sporządzanych przez członków komisji konkursowej (ekspertów) może co do zasady zostać uznane za spełniające wymóg uzasadnienia negatywnej oceny wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r. o sygn. akt II GSK 1114/13) – odpowiadającego w realiach sprawy "wskazaniu przyczyn nieobjęcia wsparciem", o którym mowa w pkt 6.17 oraz 7.7 Regulaminu – jednakże jedynie wówczas, gdy takie przyczyny (informacje) w istocie zostały przedstawione przez oceniających w tych kartach, czego w realiach sprawy stwierdzić nie można. Przedstawiona w Kartach Oceny Merytorycznej ocena kryterium formalnego nr 5, a następnie kryterium formalnego nr 11, była co do zasady oceną "TAK/NIE", a w jej części opisowej była lakoniczna, gdyż w obu przypadkach ograniczała się do jednozdaniowych stwierdzeń, nie popartych żadną analizą prawną z przywołaniem mających w konkursie zastosowanie przepisów. Trzeba również podkreślić, że jakkolwiek w Regulaminie znalazło się postanowienie (w punkcie 7.6 – zdanie drugie), zgodnie z którym, ponowna ocena przedsięwzięcia dokonywana jest w odniesieniu do wszystkich kryteriów wskazanych w pkt 6.2 (zatem kryteriów formalnych, horyzontalnych i szczegółowych), co uprawnia członków komisji oceniającej do dokonania ponownej oceny zarówno w odniesieniu do kryteriów objętych wnioskiem o ponowną ocenę przedsięwzięcia, jak też kryteriów dotąd niekwestionowanych, niemniej jednak nie zwalnia to organu z obowiązku wskazania w zaskarżonej informacji przyczyn nieobjęcia wsparciem (przedstawienia uzasadnienia w tym zakresie), w sposób, który umożliwiłby następnie kontrolę sądowoadministracyjną stanowiska organu, zagwarantowaną w punkcie 7.7 Regulaminu. Należy przy tym podnieść, że taki zapis Regulaminu zasadniczo nie jest niezgodny z ustawą rozwojową, gdyż w ustawie tej nie zastrzeżono, by ponowna ocena przedsięwzięcia została ograniczona jedynie do kryteriów objętych środkiem odwoławczym, jak to miało miejsce choćby w art. 57 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.), na tle którego w orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, zgodnie z którym, organ rozpatrujący protest był związany zakresem protestu i nie miał upoważnienia do dokonywania analizy przeprowadzonej oceny w całokształcie okoliczności sprawy, czy wniosku, lecz tylko w kontekście zarzutów podniesionych w proteście (por. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2017 r. o sygn. akt II GSK 357/17; z dnia 4 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II GSK 534/14; z dnia 17 grudnia 2014 r. o sygn. akt II GSK 2667/14; z dnia 11 grudnia 2014 r. o sygn. akt II GSK 2668/14; z dnia 5 września 2017 r. o sygn. akt II GSK 2485/17). Zarówno w najnowszym orzecznictwie, jak też doktrynie, zwraca się natomiast uwagę, że istotą i zasadniczym celem procedury takiej, jak kontrolowana w przedmiotowym przypadku, zaliczanej do tzw. procedur trzeciej generacji, nie jest – w przeciwieństwie do procedur typu jurysdykcyjnego – konkretyzacja praw lub obowiązków, lecz optymalizacja wyniku pewnego cyklu działań (w tym przypadku absorpcji środków unijnych), zwłaszcza poprzez dokonanie podziału posiadanej puli środków finansowych na zasadach konkurencji uczestników postępowania (konkursu). Formuła przedmiotowej procedury jest szczególna, tj. nastawiona na przeprowadzenie swoistej kalkulacji. Nieprzypadkowo do postępowania w sprawie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (szerzej zob. Z. Kmieciak, Idea procedur administracyjnych trzeciej generacji (na przykładzie postępowania w sprawach dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych), Państwo i Prawo 2015, nr 5, s. 11 i n.). Po drugie zaś i najważniejsze dla sprawy, w ocenie Sądu, dokonana na etapie ponownej oceny przedsięwzięcia przez drugiego członka komisji konkursowej ocena "NIE" wraz z jej uzasadnieniem – nie odpowiada opisowi kryterium formalnego nr 11. Zgodnie z nim, wskazane we wniosku przeznaczenie wydatków ma być zgodne z wymogami dotyczącymi katalogu kosztów kwalifikowalnych. W ramach tego kryterium ocenia jest zatem jedynie formalna "zgodność" przeznaczenia wydatków opisanych we wniosku z katalogiem kosztów kwalifikowalnych, zawartym w punkcie 9.4 Regulaminu. Katalog kosztów wymienionych w tym punkcie Regulaminu obejmuje poza wynagrodzeniami, honorariami, nagrodami dla artystów, zakupami materiałów, także usługi w zakresie m.in. przygotowania aplikacji mobilnych (np. koszty UI/UX, programowania, testów) oraz usługi informatyczne i programistyczne. Przy czym tylko w odniesieniu do wydatków na pojedynczy zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadza próg, którego takie wydatki przekroczyć nie mogą – w wysokości 10.000 zł. Zdaniem sądu, ocena dokonana przez drugiego członka komisji konkursowej w realiach kontrolowanej sprawy, nie mogła zostać uznana za uzasadniającą wystąpienie wady formalnej wniosku, ponieważ w ocenie tej zabrakło przede wszystkim wskazania, dlaczego wymieniony w pkt V.1, poz. 4.1 wniosku wydatek, określony przez Fundację jako koszt usług informatycznych i programistycznych polegających na zaprojektowaniu i wdrożeniu sytemu konkursowego, został przez oceniającego zakwalifikowany – jako zakup "środka trwałego lub wartości niematerialnej", których w/w próg co do wartości dotyczy, a nie – jak to wskazała Fundacja – jako zakup "usług informatycznych i programistycznych", które – co do rodzaju – zostały przecież wymienione w tabeli zawartej w punkcie 9.4 Regulaminu (jako czwarta grupa kosztów) bez zastrzeżenia górnego limitu ich wartości. Skoro Fundacja opisuje ten wydatek jako koszt "usługi", to z niezrozumiałych powodów ekspert kwalifikuje go jako koszt "zakupu pojedynczego środka trwałego niematerialnego". Bez wyjaśnienia tej kwestii, ocena tego eksperta, przejęta w całości przez organ, jawi się jako całkowicie pozaprawna i dowolna interpretacja charakteru kosztu, w sposób sprzeczny z treścią wniosku. Reasumując Sąd stwierdza, że w obu udzielonych Skarżącej informacjach zabrakło wskazania przyczyn nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem (wyjaśnienia przyczyn wystąpienia wady formalnej), co stanowiło naruszenie punktów 6.17 oraz 7.7. Regulaminu. Nadto, ponowna ocena kryterium formalnego nr 11 okazał się niepełna (niewystarczająca), co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że wniosek obarczony był wadą formalną, naruszając tym samym punkt 6.3 Regulaminu. W konsekwencji zaś doszło do obrazy – wynikających z art. 14lza ust. 1 ustawy rozwojowej – zasad przejrzystości i rzetelności wyboru przedsięwzięć. Natomiast nie były zasadne te zarzuty skargi, które koncentrowały się na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), jak też naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Jak to bowiem wyżej zaakcentowano, postępowanie w sprawie wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego nie jest klasycznym postępowaniem jurysdykcyjnym i nie znajdują do niego zastosowania ogólne reguły postępowania administracyjnego, określone w k.p.a. W oparciu o postanowienie punktu 7.6 Regulaminu, członkowie komisji ponownie oceniającej przedsięwzięcie, a za nimi organ, są uprawnieni do weryfikacji wszystkich kryteriów wyboru, których spełnienie warunkuje podpisanie umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Należy przy tym przyjąć, że w przypadku zmiany oceny w zakresie kryterium wcześniej uznanego za spełnione i nieobjętego wnioskiem o ponowną ocenę przedsięwzięcia, wystarczającą gwarancją ochrony praw podmiotów uczestniczących w naborze (konkursie) jest prawo wniesienia skargi od ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia do sądu administracyjnego, który jest uprawiony do kontroli prawidłowości stanowiska organu w tym zakresie. Taka kontrola staje się jednak możliwa tylko wówczas, gdy informacja o ponownej ocenie przedsięwzięcia, względnie ocena członków komisji konkursowej, do której taka informacja odsyła, jest wyczerpująca, zarówno w zakresie przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy, jak też mających w niej zastosowanie przepisów prawa. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie ustawy rozwojowej – stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowy Instytut. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 30d i art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie ustawy rozwojowej.