V SA/Wa 2363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, , Protokolant ref.staż. - Anna Głowacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi P. A.Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych : oddala skargę. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Skarżącą", "Spółką") złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2013 r. Ww. wniosek złożono w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy, tj.: w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241 ze zm.), wg stanu prawnego obowiązującego w dniu składania wniosku. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r. Nr 53, poz. 312 ze zm.), informacje strona przekazuje na formularzu. W ww. formularzu informacji załączonym do wniosku Wn-D za marzec 2013 r. Skarżąca na pytania: "czy, w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25% wysokości tego kapitału?" oraz "czy wnioskodawca spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym?" a także "czy wnioskodawca spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem naprawczym?" nie udzieliła odpowiedzi twierdzących. 2. Analiza przedstawionego przez Spółkę sprawozdania finansowego za 2011 r. wykazała, że wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania przewyższała wartość aktywów ogółem, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału Spółki, w tym wysokość straty w ciągu ostatniego roku obrotowego 2011 przewyższała 25% wysokości tego kapitału. 3. Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 45 ust. 3a oraz art. 26a ust. 9a pkt 1 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), jak również art. 1 ust. 6 lit. c) oraz art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214, str. 3 ze zm.) oraz w wykonaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2013 r. 8. Pismem z dnia [...] września 2014 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...]września 2014 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń i marzec 2013 r. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art.48a ust.3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 1 ust.7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art.87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych (Dz.Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214 str.3) poprzez ich błędne zastosowanie, tj. zastosowanie wyżej wymienionych przepisów do przedsiębiorcy nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, - art.7 i 77 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie znacznej części materiału dowodowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie, wbrew stanowisku organu II instancji, wyrażonego w decyzjach Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] oraz z dnia [...] września 2013 r. znak: [...]. W uzasadnieniu odwołania strona wyjaśniła, że bilansowe zmniejszenie kapitału nastąpiło na skutek utworzenia w bilansie Spółki rezerw na zobowiązania w 2010 r., co spowodowało obniżenie wyniku finansowego za ten rok. Zdaniem strony strata powstała w ten sposób posiada charakter wirtualny i nie jest stratą rzeczywistą, która powstaje na skutek uzyskiwania przychodów niższych od kosztów Spółki, Rezerwy faktycznie nie obciążają prowadzonej działalności, a Spółka za 2012 r. i 2013 r. odnotowała zysk. Skarżąca wskazała, że nie został spełniony warunek utraty kapitału, a w szczególności nie został spełniony warunek utraty ponad jednej czwartej kapitału w okresie 12 miesięcy, gdyż w okresie ostatnich 12 miesięcy, zarówno przed złożeniem wniosku, jak i przed wydaniem decyzji przez Prezesa Zarządu PFRON, kwota kapitału wzrosła. Decyzją właścicieli kapitał zakładowy został podniesiony o kwotę [...] zł z dniem [...] lipca 2013 r. Strona podnosi również, że dobra sytuacja ekonomiczna została potwierdzona licznymi dokumentami stanowiącymi obszerny materiał dowodowy, który został przez Prezesa Zarządu całkowicie pominięty. Ponadto Skarżąca zarzuciła , iż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawierało wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a w szczególności nie zawierało wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 9. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia [...] września 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej (nazywany dalej: "Minister"), powołując się na art. 48 a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wyjaśnił, że Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy szukać w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Ponieważ strona jest średnim przedsiębiorstwem, przy ocenie jej sytuacji finansowej, zastosowanie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji. Zgodnie z art. 1 ust. 7 w/w rozporządzenia Komisji za zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki: w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Z załączonych na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji dokumentów wynika, że kapitał zakładowy Spółki na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za marzec 2013 r. wyniósł 50.000,00 zł., niepokryta strata z lat ubiegłych wyniosła [...] zł (co stanowi 5 938,73% wartości kapitału). Za okres kwiecień 2012 r. - marzec 2013 r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości [...] zł. Wobec powyższego nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Natomiast zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 31.03.2013 r. wynosiły [...] zł, i znacznie przewyższały wartość aktywów wynoszących [...] zł a więc kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości [...] zł. W ocenie Ministra, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że w dniu składania wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2013 r. Spółka była "przedsiębiorstwem zagrożonym" - zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 7 lit. c Rozporządzenia Komisji. Organ nie mógł więc wypłacić stronie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Minister zauważył, że organ I instancji, ustalając sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia wniosku Wn-D za marzec 2013 r. oparł się na dowodach - dokumentach finansowych sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, a więc nie można odmówić im wiarygodności. W związku z powyższym przedstawione przez stronę argumenty, że strata powstała na skutek utworzenia rezerw w bilansie spółki posiadała charakter wirtualny i nie była stratą rzeczywistą, która powstaje na skutek uzyskiwania przychodów niższych od kosztów Spółki nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organ oparł się na dokumentach finansowych m.in. wynikach finansowych Spółki, które muszą uwzględniać również utworzone przez stronę rezerwy, a utworzenie tych rezerw wpłynęło na wyniki finansowe Spółki, a więc na jej sytuację ekonomiczną. Sytuacja ta w wyniku analizy wszystkich zgromadzonych dowodów wykazała spełnienie przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 uniemożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za w/w miesiące. Stąd organ nie uwzględnił argumentu Skarżącej, że z dniem [...] lipca 2013 r. Spółka podjęła decyzję o podwyższeniu kapitału zakładowego, co ma wpływ na ocenę sytuacji ekonomicznej strony. Wpis do KRS nastąpił w dniu [...]grudnia 2013 r., natomiast zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości kapitał zakładowy spółek kapitałowych wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwalała, zdaniem Ministra, na stwierdzenie, że strona na dzień złożenia wniosków Wn-D za marzec 2013 r. spełniła przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych). W związku z powyższym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za ww. miesiąc nie mogła być udzielona ze względu na to, że zobowiązania strony przewyższają wartość aktywów, występuje ujemny kapitał własny w poszczególnych okresach oraz wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia kształtuje się na poziomie świadczącym o spadku samodzielności finansowej strony i tym samym o zwiększeniu jej stopnia zadłużenia. 10. W skardze z dnia 8 maja 2015 r. na decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48a ust.3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 1 ust.7 lit. a i c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych (Dz.Urz. UE seria L z 2008 r. Nr 214 str.3 poprzez ich błędne zastosowanie, tj. zastosowanie wyżej wymienionych przepisów do przedsiębiorcy nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej; 2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik spraw, tj. art.7 i 77 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie znacznej części materiału dowodowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie, który potwierdzał dobrą sytuację ekonomiczną Spółki. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zakwestionowała stanowisko Prezesa Zarządu PFRON, który odmówił Spółce wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2013 r. uznając, iż spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, ponieważ na dzień złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania posiadała ujemną wartość kapitałów własnych, co zdaniem Funduszu, wskazywało na zagrożenie kontynuacji działalności przez Spółkę i tym samym zagrożenie upadłością. W świetle art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji sytuacja ekonomiczna wnioskodawcy powinna zostać zbadana w oparciu o kryteria określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, które określone zostały w Komunikacie Komisji - "Wytyczne Wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw" (2004/C 244/02 - Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z dnia 1 października 2004 r.) - obowiązujące w okresie składania wniosków o dofinansowanie. Powyższy Komunikat nie definiuje trudnej sytuacji ekonomicznej, ale posługuje się pojęciem "przedsiębiorstwa zagrożonego". Jakkolwiek zgodnie z zapisami powyższego Komunikatu zawartymi w rozdziale 2 nie istnieje definicja wspólnotowa "przedsiębiorstwa zagrożonego", dla celów niniejszych wytycznych, Komisja uważa przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono wstanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej. Powyższa definicja jest legalną definicją "przedsiębiorstwa zagrożonego" występującą w przepisach dotyczących udzielania pomocy w krajach Unii Europejskiej. Posługując się powyższą definicją, żeby uznać przedsiębiorstwo za zagrożone powinien być spełniony warunek, aby przedsiębiorstwo ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli lub wierzycieli, nie było w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej. Ponadto art. 1 ust.7 lit. a i c rozporządzenia Komisji stanowi, że dla celów tego rozporządzenia, w odniesieniu do średnich przedsiębiorców, za przedsiębiorstwo zagrożone, w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - uważa się przedsiębiorstwo, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. W celu zastosowania powyższego przepisu konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek występujących łącznie. Pierwsza przesłanka stanowi o utracie co najmniej połowy zarejestrowanego kapitału, a druga o utracie ponad jednej czwartej zarejestrowanego kapitału w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Oznacza to, że w celu zastosowania powyższego przepisu sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa powinna ulec znaczącemu pogorszeniu w okresie ostatnich 12 miesięcy. Tymczasem w przypadku Skarżącej nie została spełniona żadna z tych przesłanek. Wysokość kapitałów własnych Spółki według zatwierdzonych sprawozdań finansowych przedstawiała się następująco: na dzień [...].12.2011 r.: - [...] zł, na dzień 12.2012 r.: - [...] zł, na dzień [...]12.2013 r.: + [...] zł. W okresie składania przez stronę wniosków o wypłatę dofinansowania nie występowało zatem zjawisko utraty kapitału, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, ale wręcz przeciwnie wartość kapitałów własnych wzrastała, co wykluczało zastosowanie przedmiotowego przepisu. Ponadto, sytuacja Spółki, określona w powyższym przepisie nie występowała, gdyż ze złożonych do Funduszu sprawozdań finansowych wynikało, że sytuacja finansowa przedsiębiorcy w dniach składania wniosków o dofinansowanie była dobra, a ponadto ulegała i ulega stałej poprawie. W składanych do Funduszu pismach Spółka wyjaśniała, że bilansowe zmniejszenie kapitału nastąpiło na skutek utworzenia w bilansie spółki rezerw na zobowiązania w 2010 r., co spowodowało obniżenie wyniku finansowego ze ten rok. Powstała w ten sposób strata znajduje swoje odzwierciedlenie w kolejnych bilansach za lata 2011 i 2012 jako strata z lat ubiegłych. Skarżąca podkreśliła, że strata powstała na skutek utworzenia rezerw w bilansie spółki posiada charakter wirtualny i nie jest stratą rzeczywistą, która powstaje na skutek uzyskiwania przychodów niższych od kosztów Spółki. Rezerwy faktycznie nie obciążają prowadzonej działalności, a Spółka za 2012 r. i 2013 r., tj. w okresie składania wniosku o wypłatę dofinansowania odnotowała zysk. Skarżąca wyjaśniła, że decyzją właścicieli kapitał zakładowy został podniesiony o kwotę [...] zł z dniem [...] lipca 2013 r., przy czym okoliczność, iż sądowa rejestracja podwyższonego kapitału nastąpiła w dniu [...] grudnia 2013 r. wynikała wyłącznie z czasu postępowania przed sądem rejestrowym. Ponadto należy tu wyjaśnić, iż na wysokość zobowiązań Spółki wpływały również rozliczenia wierzytelności z właścicielami, które wykazywane w sprawozdaniu finansowym w zakresie zobowiązań i rezerw na zobowiązania wpływały na wartości księgowe wykazane w sprawozdaniu, w tym na wskaźniki finansowe, o których mowa w uzasadnieniu decyzji Funduszu, tj. wskaźnik wysokości zobowiązań do wysokości aktywów, wskaźnik ogólnego zadłużenia i wskaźnik bieżącej płynności. Faktycznie jednak niskie wartości powyższych wskaźników nie wynikały z trudnej sytuacji ekonomicznej Spółki, ale z decyzji właścicielskich. W przypadku Skarżącej nie został spełniony warunek utraty kapitału, a w szczególności nie został spełniony warunek utraty ponad jednej czwartej kapitału w okresie ostatnich 12 miesięcy, gdyż w okresie ostatnich 12 miesięcy, zarówno przed złożeniem wniosku, jak i przed wydaniem decyzji przez Prezesa Zarządu PFRON, kwota kapitału wzrosła. Aktualnie wysokość zarejestrowanego kapitału wynosi [...] zł, a wysokość kapitału własnego jest dodatnia. W Spółce występuje zatem sytuacja odwrotna od sytuacji określonej w ww. przepisie dotyczącym zakazu udzielania pomocy publicznej tzn. wartość kapitałów wzrasta, a sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy ulega stałej poprawie. Minister, rozpatrując sprawę wniosku złożonego za marzec 2013 r. powinien brać pod uwagę dokumenty i wyjaśnienia, które potwierdzały, że Spółka nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a czego potwierdzeniem są wyniki Spółki w kolejnych miesiącach i latach. Spółka zatem składając wnioski o wypłatę dofinansowania znajdowała się w dobrej sytuacji ekonomicznej, informowała o tym Fundusz przedstawiając liczne wyjaśnienia i dowody, a upływ czasu potwierdził stanowiska przedstawiane przez Spółkę. W tym kontekście powoływanie się przez organ na realną groźbę upadłości Spółki, która zdaniem Funduszu miała miejsce w 2013 r., było argumentacją oderwaną od stanu faktycznego w sprawie. W szczególności powoływanie się przez organ na zagrożenie upadłością Spółki, po okresie blisko dwóch lat, w czasie w którym Spółka nie tylko nie upadła, ale znacząco poprawiła wszystkie wskaźniki ekonomiczne, podniosła kapitał zakładowy z 50 tys. zł do ponad 3 min. zł oraz zredukowała zobowiązania wskazuje jednoznacznie, że ocena organu w zakresie oceny ekonomicznej była błędna na etapie rozpatrywania wniosku o wypłatę dofinansowania, jak również przedmiotowy błąd był przez Fundusz powielany w postępowaniu administracyjnym. 15. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jej zarzuty nie są zasadne. 4. Podstawą prawną rozstrzygnięcia Ministra orzekającego jako organ II instancji w sprawie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2013 r. były przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", jak również przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE.L.08.214.3) dalej "rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008". Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2013 r. Należy wyjaśnić, że wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi niewątpliwie pomoc publiczną. Pomoc publiczna co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie ma rozporządzenie 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 rozporządzenia 800/2008, gdzie w ust. 1 lit. i) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W rozporządzeniu wskazane zostały sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Stosownie do przepisów art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, które stanowią, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Państwa członkowskie, przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Natomiast do dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosuje się pełną definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. 5. Nie jest sporne między stronami, że skarżąca Spółka jest średnim przedsiębiorstwem, co oznacza, że ma do niej zastosowanie definicja zagrożonego przedsiębiorstwa określona w art. 1 ust. 7 Rozporządzenia Nr 800/2008. Zgodnie z powyższym przepisem średnie przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. 6. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, zaś zgodnie z art.11 ust. 2 dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z załączonych na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji dokumentów wynika, że kapitał zakładowy Spółki na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za marzec 2013 r. wyniósł 50.000,00 zł., niepokryta strata z lat ubiegłych wyniosła [...] zł (co stanowi 5 938,73% wartości kapitału). Za okres kwiecień 2012 r. - marzec 2013 r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości [...] zł. Wobec powyższego nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 1 ust. 7 lit.a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Natomiast zobowiązania i rezerwy na zobowiązania na dzień 31.03.2013 r. wynosiły [...] zł, i znacznie przewyższały wartość aktywów wynoszących [...] zł a więc kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości [...] zł. Powyższe oznacza, że w chwili składania wniosku Wn-D za powyższy miesiąc Spółka była przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu art. 1 ust. 7 Rozporządzenia Nr 800/2008. Wyżej omówione uwarunkowania prawne, w ramach których należy oceniać kondycję przedsiębiorstwa uniemożliwiają wzięcie pod uwagę takiej okoliczności, jak np. podnoszone przez Stronę działanie w ramach grupy kapitałowej czy też wyłącznie księgowy, niejako "wirtualny" charakter straty, związany z utworzeniem w bilansie Spółki rezerwy na zobowiązania w 2010 r. 7. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał rezerwę utworzoną w 2010 r. za utratę kapitału. Zasadnie organ wywiódł, że utworzona rezerwa ma bezpośredni wpływ na jej bieżący wynik finansowy. Tworzenie rezerw jest ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki i jest wynikiem świadomych decyzji podjętych przez Zarząd Spółki. Zgodnie z art. 35d ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U.2013.330 j.t.) - dalej: "ustawa o rachunkowości" rezerwy tworzy się na pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których kwotę można w sposób wiarygodny oszacować, a w szczególności na straty z transakcji gospodarczych w toku, w tym z tytułu udzielonych gwarancji, poręczeń, operacji kredytowych, skutków toczącego się postępowania sądowego. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego przepisu, rezerwy zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych lub strat nadzwyczajnych, zależnie od okoliczności, z którymi przyszłe zobowiązania się wiążą. Tak, więc utworzenie rezerwy powoduje określony skutek finansowy i tym skutkiem finansowym jest przede wszystkim koszt bieżącego okresu. Utworzenie rezerw wpłynęło na wyniki finansowe spółki, a więc na jej sytuację finansową. Obowiązek tworzenia rezerw wynika z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z tym przepisem w wyniku finansowym należy uwzględnić rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń. Ustawa o rachunkowości jednoznacznie określiła rezerwę, jako zobowiązanie, o wartości oszacowanej, którego kwota musi wynikać z określonego obowiązku wykonania świadczeń w przyszłości – zastępuje ona przejściowo pozycję zobowiązania, aż do momentu, w którym jednostka uzyskuje pewność, co do terminu i/lub kwoty bieżącego zobowiązania. Uzyskanie tej pewności jest możliwe dopiero w momencie realizacji świadczenia. Rezerwa powinna, zatem spełniać wszystkie warunki definicji zobowiązań, a więc na dzień bilansowy musi istnieć obowiązek wykonania świadczeń w przyszłości, ich wartość musi być określona wiarygodnie, a jedyną przesłanką do utworzenia rezerwy, a nie zobowiązania, powinna być niepewność, co do kwoty świadczenia lub terminu wymagalności. Przyczyną niepewności, co do kwoty mogą być zmieniające się warunki otoczenia zewnętrznego lub wewnętrznego, czyli zmieniająca się rzeczywistość gospodarcza. To ona powoduje, że zmieniać się może kwota czy termin wymagalności (patrz Agnieszka Wencel Komentarz do art. 35(d) ustawy o rachunkowości Lex 2013). Rezerwy na zobowiązania są tworzone na ściśle określony okres, po upływie, którego powinny zostać wykorzystane lub rozwiązane. Są to rozwiązania alternatywne, co oznacza, że jeżeli rezerwa nie została wykorzystana to musi zostać, po upływie określonego czasu, rozwiązana, Zgodnie z treścią art. 35d pkt 3 ustawy o rachunkowości, w momencie powstania zobowiązania, na które rezerwa została utworzona, następuje zmniejszenie rezerwy. Natomiast rozwiązanie rezerwy ma miejsce, gdy utworzona rezerwa stanie się bezprzedmiotowa, ponieważ nie wystąpiły przewidywane operacje gospodarcze lub wysokość rezerwy przekracza ich rzeczywistą wartość. Rozwiązanie rezerwy zwiększa zgodnie z art. 35d ust 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości pozostałe przychody operacyjne, przychody finansowe lub zyski nadzwyczajne. 8. Druga kwestia sporna między stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, która data jest miarodajna dla oceny spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych wymagań dla ubiegania się i przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w tym także oceny, istotnego z punktu widzenia spełniania wymienionych wymagań ustawowych, statusu przedsiębiorstwa - przedsiębiorstwo znajdujące/nieznajdujące się w trudnej sytuacji według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej (przedsiębiorstwo zagrożone/niezagrożone) – a mianowicie, czy jest to data złożenia wniosku, jak przyjął to organ administracji publicznej, czy też, jest chce tego Skarżąca, data podejmowania przez organ ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych obligująca do uwzględniania stanu rzeczy istniejącego w czasie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Zagadnienie prawne rysujące się na tle wykładni (oraz zastosowania) przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, zarzut naruszenia, których postawiony został w skardze, stanowiło już przedmiot analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi w sprawach o sygn. akt: II GSK 1044/12, II GSK 1107/12, II GSK 1170/12, II GSK 2078/12, II GSK 765/12, a także w sprawie II GSK 1683/13. W tej mierze, przede wszystkim podnieść należy, że już z treści art. 26a ust. 1 i art. 48a ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że logika przyjętych na ich gruncie rozwiązań prawnych wskazuje na to, że udzielana na ich podstawie pomoc, po spełnieniu wymogów jej przyznania i wypłaty, udzielana jest w formie comiesięcznych transz dopłat ze środków Funduszu na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Znajduje to swoje potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Nie dość, że wprost wiązać to należy z tytułem przywołanego rozporządzenia, to również z określonym w jego § 1 przedmiotem jego regulacji. Określa ono między innymi terminy składania i wzory: a) miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję, oraz pracowników niewidomych, b) wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc, wraz z danymi i dokumentami załączanymi do wniosku (§ 1 pkt 2). Co nie mniej istotne, z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2009 r. wynika, że pracodawca składa wniosek i informację w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą, zaś z § 10 tego rozporządzenia, że dofinansowania na warunkach i w trybie określonym w rozporządzeniu udziela się, począwszy od wynagrodzeń za miesiąc marzec 2009 r. Uwzględniając treść przywołanej regulacji prawnej, w tym również prezentowany na gruncie przywołanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd prawny odnośnie do podejścia do sposobu wykładni, a w konsekwencji również stosowania wymienionych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, stwierdzić należy, że zarówno względy normatywne, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za trafnością stanowiska Ministra, że ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesiąca, Spółka zobowiązana była za ten właśnie miesiąc wykazać spełnienie ustawowych wymogów dla ubiegania się o wnioskowaną dopłatę. Decydujące znaczenie miał, więc w tym względzie stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji, w tym także ostatecznej, organ dokonuje oceny wniosku, w szczególności zaś, czy zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, to jednak zawsze dla takiej oceny - co wymaga podkreślenia - miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś z daty wydania decyzji przez organ. W analizowanym zakresie, nie można również tracić z pola widzenia i tego, że zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Uwzględniając szczegółową treść tego przepisu, zwłaszcza zaś to, że nie funkcjonuje on w próżni prawnej, zwrócić należy uwagę na znaczenie regulacji zawartej w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z treści tego przepisu wywieść można, bowiem, że zarówno w dacie przyznania pomocy publicznej, jak i w dacie jej wypłacenia pracodawca nie może znajdować się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, wykładnia omawianego przepisu – w relacji do przywołanego art. 35 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. – gdy chodzi o datę dokonywania oceny kondycji ekonomicznej pracodawcy, nie może pomijać treści rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych). Z motywu 36 przywołanego rozporządzenia unijnego wynika, bowiem wprost, że zgodnie z zasadami regulującymi kwestie pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu, za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Odnosząc powyższe do przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przyjąć należy więc, że pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). W związku z tym trzeba przyjąć, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy podlega badaniu na datę złożenia wniosku, z tym zastrzeżeniem, że obejmuje to datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Ocena zasadności przyznania pomocy następuje, więc na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro, bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Tym samym, pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji przedsiębiorcy, czy też poprawa jego sytuacji ekonomicznej po dacie złożenia wniosku, nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2078/12 oraz wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 591/14). Powyższy pogląd uniemożliwia wzięcie pod uwagę podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w dniu [...] lipca 2013 r. Podwyższenie to zostało zarejestrowane dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r., a jak słusznie zwraca uwagę organ, zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o rachunkowości kapitał zakładowy spółek kapitałowych, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, towarzystw reasekuracji wzajemnej, fundusz udziałowy spółdzielni wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. W tej kwestii jednoznaczne są także unormowania Kodeksu Spółek Handlowych. Zgodnie z art. 262 § 4 podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru. 9. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego naruszenia art. 7 i 77 § 1K.p.a. W ocenie Sądu, zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji dokonały wszechstronnego zebrania i szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Natomiast to, że organy doszły do odmiennych wniosków, niż domaga się tego skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia prawa procesowego, należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz na podstawie jego całokształtu dokonał oceny zgodnie z art. 80 K..p.a. oraz odniósł się do wyjaśnień strony. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 9K.p.a. Minister ustalił stan faktyczny sprawy przeprowadzając postępowanie z zachowaniem wszystkich zasad postępowania administracyjnego oraz działając na podstawie przepisów prawa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PFRON. W decyzji Prezesa Zarządu PFRON oraz Ministra zostały przytoczone przepisy prawa, które stanowiły podstawę podjęcia decyzji. Powołano również przepisy prawa materialnego poprzez wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy. Zarówno PFRON jak i Minister ustalił stan faktyczny i prawny sprawy przeprowadzając postępowanie z zachowaniem wszystkich zasad postępowania administracyjnego oraz działając na podstawie przepisów prawa zasadnie wskazał, że dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2013 r. nie może zostać stronie wypłacone z uwagi na jej trudną sytuację ekonomiczną. Konkludując, w ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie po zebraniu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu jego oceny, a jego wyniki odzwierciedlić w treści wydanego orzeczenia. 10. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.