V SA/Wa 2603/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że bezpodstawnie został na nią nałożony obowiązek zapłaty kwoty 24.000,00 zł, której zapłata wpłynie na sytuację finansową Spółki i może zachwiać jej płynnością finansową. Do skargi załączyła zestawienie sald i obrotów z kont syntetycznych i analitycznych spółki za okres [...] stycznia 2015 r. – [...] grudnia 2015 r., potwierdzenie salda na rachunku bankowym spółki na dzień [...] sierpnia 2016 r. zeznanie podatkowe CIT-8 za okres od [...] czerwca 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. (w którym wykazano stratę w wysokości 96.230,05 zł) zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015 (w którym wykazano stratę w wysokości 31.684,53 zł). Wyjaśniła, że z załączonych do skargi dokumentów wynika, że aby zapłacić karę wymierzoną skarżoną decyzją będzie musiała zaciągnąć zobowiązania finansowe, jednak jest bardzo wątpliwe, aby następnie była w stanie spłacić pożyczki. Wskazała, że w analogicznych sprawach uzyskała wstrzymanie wykonania decyzji mocą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2016 r., II GZ 1041/15 oraz mocą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r., V SA/Wa 1220/16. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, które są pozbawione skuteczności, zatem nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej wydanej w sprawie indywidualnej, nadto procedowanie poprzedzające wydanie decyzji było wadliwe, gdyż nie została wyjaśniona podstawa faktyczna rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, a użycie przez ustawodawcę zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Oznacza to że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne niewystarczające jest wykazanie, że na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, a także wywód uzasadniający przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje. Dokonując oceny wniosku Sąd musi oprzeć się na wiarygodnym materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia stronie szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie ma natomiast instrumentów prawnych do samodzielnego ustalania sytuacji majątkowej czy rodzinnej strony, których to ustalenie jest niezbędne przy ocenie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować w danym przypadku skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 575/16, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona Skarżąca, choć zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji może zachwiać płynnością finansową Spółki. Strona nie wykazała przy tym jednak, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również strona Skarżąca, kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem Skarżąca tego rodzaju informacji nie przedstawiła, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, iż przedstawione przez Skarżącą zestawienie sald z kont syntetycznych i analitycznych spółki w 2015 r. nie stanowi dokumentu, który potwierdzałby aktualną kondycję finansową Spółki na dzień złożenia rozpoznawanego wniosku. Wykaz ten potwierdza wyłącznie wynik finansowy uzyskany przez Skarżącą w 2015 r. i dokumentuje wysokość obrotów uzyskiwanych w transakcjach z poszczególnymi kontrahentami od [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2015 r., podczas gdy skarga zawierająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji została złożona [...] sierpnia 2016 r.. Na jego podstawie nie można zatem ocenić jakie są obecnie (tj. w okresie od stycznia do sierpnia 2016 r.) dochody, obciążenia i koszty działalności Spółki, jak również czy potencjalne trudności finansowe mają charakter trwały, czy też są jedynie przejściowe. Na dokonanie takiej oceny nie pozwala również potwierdzenie salda rachunku bankowego na dzień [...] sierpnia 2016 r., gdyż obrazuje ono jedynie stan środków pieniężnych na konkretnym koncie bankowym Spółki w danym dniu. Odnosząc się natomiast do straty w wysokości 31.684,53 zł wykazanej w nadesłanym przez Skarżącą zeznaniu CIT-8 za rok 2015 podkreślić należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością, ponieważ nie jest wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Tak też nie było w przypadku skarżącej Spółki. Z dokumentów dołączonych do innych spraw Spółki toczących się przed tutejszym Sądem wynika bowiem, że rok 2014 również zakończyła ona stratą, a pomimo tego działalność gospodarcza jest przez nią kontynuowana. Dodać w tym miejscu należy, że strata wykazana w zeznaniu CIT-8 za okres od [...] czerwca 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. była znacznie większa niż ta z roku 2015 i wyniosła 96.230,05 zł. Zaznaczyć również należy, iż sądowi z urzędu wiadomo, że względem spółki toczy się dziewięć spraw w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry. Łączna wysokość kar pieniężnych nałożonych w decyzjach kontrolowanych w tych sprawach wyniosła ponad 100.000 zł. Jednakże jak wspomniano powyżej Spółka nie udokumentowała należycie swojej sytuacji majątkowej na dzień poprzedzający wniesienie wniosku. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach, w szczególności gdy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji we wskazanej przez Skarżącą sprawie dotyczył roku 2016. Podobnie należało ocenić powołane przez Skarżącą okoliczności dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie podstawy prawnej oraz niewyjaśnienia podstawy faktycznej. Te okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto zauważyć należy, iż rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą, tj. zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.