V SA/Wa 4002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka"), pismem z [...] sierpnia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie dla Spółki bardzo dotkliwa, a uiszczenie jej może spowodować dla skarżącej znaczną szkodę w posiadanym majątku, której następstwa mogą być nieodwracalne. Jak zaznaczyła, choć 2014 rok zakończył się zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 roku zakończył się stratą w wysokości -1.893.031,61 zł. Dodała, że należy uwzględnić pogarszającą się stale kondycję finansową strony, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Podniosła, że w latach 2014-1015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej. Podała, że toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. Wskazała, że obecna wysokość nałożonych na Spółkę kar pieniężnych wynosi 21.621.850,00 zł, a zatem stanowi kwotę pieniężną, której zapłata w istotny sposób wpłynęłaby na możliwości płatnicze strony w realiach gospodarczych wyznaczonych przedmiotem jej działalności. Dodała, iż terminy płatności kar pieniężnych mogą następować po sobie w krótkich odstępach czasu, a konieczność ich jednorazowego uiszczenia znacząco wpłynie na wynik finansowy Spółki. Skarżąca wskazała ponadto, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych Spółce kar pieniężnych, w związku z czym zachodzi realna obawa spowodowania szkody, której skutki, z uwagi na rozmiar, będą w zasadzie niemożliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że strona w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała na łączną wysokość orzeczonych wobec Spółki kar pieniężnych (21.621.850,00 zł) oraz fakt, że pierwszy kwartał działalności w 2015 roku zakończyła stratą w wysokości – 1.893.031,61 zł, co prowadzić powinno, zdaniem strony, do wniosku, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynie na sytuację finansową Spółki, a w konsekwencji spowodować może trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej oraz problemów w bieżącym regulowaniu zobowiązań, na niewypłacalności i ogłoszeniu upadłości kończąc. Zauważyć jednak należy, że dokumenty nadesłane przez Spółkę nie uprawdopodobniają tej okoliczności. Skarżąca bowiem, pomimo powołania się w treści wniosku o wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji na aktualne dokumenty, które obrazować miałyby jej aktualną kondycję finansową (bilans sporządzony na dzień 30 marca 2015 r., rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 marca 2015 r. – wariant porównawczy), nadesłała sprawozdanie zarządu z działalności Spółki oraz sprawozdanie finansowe F. Sp. z o.o. – oba za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., a więc zestawienia dotyczące sytuacji Spółki sprzed dwóch lat. W ocenie Sądu, powyższe dane nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (sierpień 2015 r.). Tego stanowiska nie zmienia załączenie przez skarżącą dokumentów w postaci pierwszych stron decyzji o nałożeniu kar pieniężnych, odwołań czy też skarg na ww. decyzje, albowiem obrazują one wyłącznie fakt toczących się postępowań wobec spółki z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia. Należy podkreślić, że dopiero zestawienie stosownych dokumentów wykazujących aktualną sytuację majątkową spółki, z dokumentami wykazującymi jej obciążenie – takimi jak już złożone do akt odpisy decyzji o nałożeniu kary – oraz z wyjaśnieniami i uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pozwalałoby Sądowi na dokonanie oceny, czy wobec skarżącej istnieją podstawy do zastosowania tej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oczywistą konsekwencją braków w złożonych dokumentach powinno być negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o skorzystanie z dobrodziejstwa wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 711/15, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś Spółka twierdzi, że wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może doprowadzić nawet do jej upadłości, to winna tę okoliczność co najmniej uprawdopodobnić, co z wyżej wskazanych względów strona skarżąca nie uczyniła. Spółka uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując ponadto, iż ww. decyzja jest rażąco nieprawidłowa. Okoliczność ta w żadnym razie nie może być jednak uznana za stanowiącą o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.