V SA/Wa 925/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. Sp. jawna w W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz T. Sp. jawna w W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 9 października 2014 r. T. Spółka jawna wniosła o zawieszenia postępowania dotyczącego przyznania płatności bezpośrednich za rok 2010 (JPO, UPO) wskazując, iż w sprawie powiązanej prowadzone jest obecnie postępowanie dotyczące numeru EP przed WSA w Warszawie obejmujące aktualną sytuację faktyczną i prawną. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. z/s w W. postanowieniem nr [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie płatności obszarowych na rok 2010. W uzasadnieniu wskazano, iż w związku z tym, że postępowanie w sprawie wniosku o wpis do ewidencji producentów z roku 2010 zakończone zostało wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GSK 1156/12 z 26 lutego 2014 r. oddalającym skargę T. Spółka jawna, w konsekwencji czego utrzymane zostały w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organów w zakresie anulowania nadanego numeru i odmowie wpisu do ewidencji producentów w związku z wnioskiem o wpis do ewidencji złożonym w roku 2010, Kierownik Biura Powiatowego postanowił odmówić zawieszenia postępowania uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 98 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); zwanej dalej: "k.p.a.". Organ zaznaczył, że rozstrzygnięcie wobec złożonego w roku 2014 wniosku o wpis do ewidencji producentów nie będzie miało żadnego wpływu na sprawę dotyczącą przyznania płatności na rok 2010. Dla sprawy za rok 2010 kwestia uprawnienia do płatności będzie badana w kontekście spełnienia przesłanek do przyznania płatności w roku 2010. Orzekając na skutek zażalenia, postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Kierownika BP Agencji. Na powyższe postanowienie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie art. 97 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie toczy się postępowanie wstępne w danej sprawie prowadzone przez Sąd; - naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zawieszenie postępowania zagraża interesowi społecznemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia bowiem organ odwoławczy rozpoznał zażalenie na postanowienie, od którego ono nie przysługiwało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez skarżącą. Niezwiązanie sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi, wynikające z art. 134 ust. 1 p.p.s.a., obligowało skład orzekający do oceny całokształtu sprawy niezależnie od argumentacji powołanej przez stronę skarżącą. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w obecnym brzmieniu art. 101 § 3 k.p.a. należy rozumieć ten przepis tak, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przy rozważaniach w tej kwestii należy, jak się wydaje, wziąć w pierwszym rzędzie pod uwagę fakt nowelizacji § 3 art. 101 k.p.a., jego poprzednie i obecne brzmienie. Zmiana przepisów k.p.a., która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., polegająca na dodaniu w § 3 art. 101 k.p.a., że zażalenie służy również na postanowienie w sprawie "odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", musiała być spowodowana jakąś racjonalną przesłanką, mieć coś na celu. Nie można więc obecnie wykładać tego przepisu, tak jak przed zmianą przyjmując, że zwrot "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" oznacza: – postanowienie o zawieszeniu postępowania, – postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, – postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, – postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Takie rozumienie tego przepisu było uzasadnione w poprzednim jego brzmieniu, ale nie obecnie po zmianie. W obecnym brzmieniu § 3 art. 101 k.p.a. zwrot "w sprawie zawieszenia postępowania", należy rozumieć w węższym znaczeniu tzn. że obejmuje on jedynie zawieszenie postępowania i odmowę podjęcia zawieszonego postępowania. Inne rozumienie tego przepisu byłoby sprzeczne z jego ratio legis i zamiarem ustawodawcy, który miał między innymi na celu, wprowadzając zmiany, uproszczenie i zdynamizowanie (przyspieszenie) postępowania administracyjnego. Należy również zauważyć, że podobnie kwestia zawieszenia postępowania i środków zaskarżenia w tym zakresie została uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w procedurze cywilnej, na co wskazuje się w orzecznictwie sądowym (postanowienia NSA z: 23.05.2013 r., II OSK 1617/12, Lex nr 1370497, 18.06.2013 r., II OSK 2296/12, Lex nr 1356312, 22.01.2014 r., II OSK 1906/12, 11.03.2014 r., II OSK 2454/12, 17.04.2014 r., II OSK 2825/12). Należy zatem uznać, iż w świetle aktualnego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, a więc takie jakie wydał organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, zatem organ odwoławczy winien był w niniejszej sprawie zastosować tryb stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia określony w art. 134 k.p.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie w stosunku do zażaleń z mocy art. 144 k.p.a. Nie czyniąc tego, organ odwoławczy wydał postanowienie z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni art. 101 § 3 k.p.a., wtedy nie rozstrzygałby kwestii zawieszenia postępowania merytorycznie, lecz stwierdziłby, że zażalenie na opisane na wstępie postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. z/s w W. nie przysługuje, a zatem - na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. - należy stwierdzić jego niedopuszczalność. Mając na względzie przedstawione powyżej naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).