VI SA/Wa 1298/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2015 r. sprawy ze skargi P. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...] działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. U. (skarżący, strona) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] ustalającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) poprzez umieszczenie reklam bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi w dniu [...].02.2014 r. i w dniu [...].03.2014 r. oraz w okresie od dnia [...].04.2014 r. do dnia [...].05.2014 r. w łącznej wysokości 26.685,50 zł, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało między innymi, że: Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], Prezydent [...] ustalił karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] - droga gminna (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) poprzez umieszczenie reklam bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi w dniu [...].02.2014 r. i w dniu [...].03.2014 r. oraz w okresie od dnia [...].04.2014 r. do dnia [...].05.2014 r. w łącznej wysokości 26.685,50 zł oraz umorzył postępowanie w zakresie przywrócenia do stanu poprzedniego. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł P. U. podnosząc zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 12 k.p.a., art. 61 § 1 k.p.a., art. 66 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 50 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO przywołało mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jak stanowi art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (udp), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Opłatę, o której mowa w ust. 3 ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3 oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13 a. SKO wskazało, że w myśl orzecznictwa sądowego, "Stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Odpowiednio zatem, właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi, jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, prowadzonym w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p." (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1066/10, LEX nr 842913), "Każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych czy też nie" (zob. wyrok NSA z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1408/05, LEX nr 281425), "1. Stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje ten organ do naliczenia, według zasad określonych w u.d.p., kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. 2. W przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ nie może badać przyczyn tego zajęcia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1565/10, LEX nr 759624). Odnosząc powyższe wyjaśnienia do stanu niniejszej sprawy organ II instancji wskazał, iż z dokumentacji fotograficznej i notatki służbowej wynika niezbicie, iż w dniu [...] lutego 2014 r. w pasie drogowym ul. [...] były zamieszczone reklamy o treści [...] Gabinety [...], a także płachta reklamowa jednostronna zamocowana na konstrukcji metalowej. Ta sama sytuacja miała miejsce w dniu [...] marca 2014 r. co potwierdzają również zdjęcia i notatka służbowa. Stan ten potwierdza także protokół z oględzin z dnia [...] maja 2014 r. Poza tym, Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zezwalająca skarżącemu na zajęcie pasa drogowego ul. [...] na umieszczenie tych dwóch reklam w okresie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. W tych zatem okolicznościach zasadnie przyjęto ciągłość zajęcia pasa bez zezwolenia od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. Trudno przyjąć, aby w tym czasie reklam nie było, skoro strona wystąpiła o zezwolenie na ich umieszczenie w identycznym miejscu w okresie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. W dniu [...] maja 2014 r. podczas oględzin reklamy były zamontowane w identycznych miejscach. Nie mogły być więc demontowane ze względów technicznych jak usiłuje twierdzić skarżący. Ewidentnie więc, reklamy były zamontowane w pasie drogowym bez zezwolenia. Skarżący nie kwestionował, że jest właścicielem reklam. W tych okolicznościach, organ I instancji miał podstawy do ustalenia kary pieniężnej, skoro doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dla ustalenia kary istotne jest stwierdzenie, iż doszło do takiego zajęcia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W protokole zostały wykazane powierzchnie reklamy i powierzchnia zajętego pasa drogowego (1 - 10,00 m2 pow. zajęcia pasa drogowego x 5,00 zł stawki opłaty przez 1 m2 pow. reklamy o pow. przekraczającej 9 m2 x 2 dni zajęcia x opłata karna, 2 - 10,93 m2 pow. zajęcia pasa drogowego x 5,00 zł stawki opłaty przez 1 m2 pow. reklamy o pow. przekraczającej 9 m2 x 47 dni zajęcia x opłata karna), co łącznie dało kwotę 26.685, 50 zł. O wszczęciu postępowania i oględzinach strona była zawiadomiona prawidłowo. Stąd, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, bowiem prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwałę nr XXXl/666/204 Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] (Dz. Urz. Woj., Nr [...], poz. [...] ze zm.) z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. W tej sytuacji nie mogło dojść do naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 12 k.p.a., art. 61 § 1 k.p.a., art. 66 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 50 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan P. U. - skarżący. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 6, 7, 8, 9, 12 k.p.a., a także, 2. art. 75 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w postaci przesłuchania strony, świadków, złożonych wyjaśnień na piśmie, 3. art. 76 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z dokumentu o sygn. L.dz. [...] z dnia [...].04.2000 r. na okoliczność prawa wykonania robót montażowych reklamy oraz powiadomienia o tym właściwych rzeczowo jednostek organizacyjnych Organu, 4. art. 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a przyjęcie bezkrytyczne z góry założonej tezy, iż z wyłącznej ze swojej winy dopuścił się naruszenia prawa, a także arbitralnego ustalenia, że zamontowane tablice informacyjne stanowią reklamę, a nie informację o firmie zgodnie z ustawą o działalności gospodarczej, 5. art. 80 k.p.a. poprzez nie wskazanie dlaczego jego wyjaśnieniom nie dano wiary i odmówiono mocy dowodowej, a z drugiej strony uznano jako okoliczność udowodnioną ciągłość zajęcia pasa drogowego na podstawie jakoby śladów uwidocznionych na zdjęciach, nie podając przy tym jakie uprawnienia do tych czynności posiadała osoba i na podstawie jakich badań takie ustalenia poczyniła, 6. art. 86 i 87 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mimo to nie przesłuchania go oraz nie przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego, 7. art. 11 ustawy z dnia 19.11.1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) poprzez jego pominięcie i nie zastosowanie. Skarżący domagał się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości. W uzasadnieniu podkreślił, że nie zna szczegółowej struktury organizacyjnej i kompetencyjnej gmin, rady miasta, zarządu i Prezydenta dlatego zwrócił się do gminy właściwej terytorialnie na podstawie przepisów prawa budowlanego o wyrażenie zgody na powieszenie tablic informujących o gabinetach stomatologicznych umiejscowionych w budynku, w którym jest właścicielem dużego lokalu i prowadzi w nim działalność gospodarczą - gabinety dentystyczne. Uprzednio uzyskał zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej i zgodę Naczelnika Wydziału Architektoniczno-Budowlanego tej dzielnicy. Pismo z dnia [...].04.2000 r. adresowane do skarżącego o przyjęciu zgłoszenia montażu ze szczegółowymi wytycznymi oraz powiadomienie wielu adresatów w tym organów miasta traktował jako zezwolenie na umieszczenie informacji o swojej firmie. Wskazał, że organ mylnie określił zgłoszenie o montażu reklamy podczas, gdy żaden z fragmentów treści pisanej nie wskazuje iż była to reklama a nie informacja o nazwie firmy i rodzaju prowadzonej działalności. Zamieszczone przez niego tablice informacyjne organy określiły jako reklamę a nie informację, przy czym żaden z tych organów nie wyjaśnił, dlaczego uważa sporne tablice informacyjne za element reklamy. Według art. 11 ustawy z 19.XI.1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) zakład główny, oddział oraz inne stałe miejsce wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, powinny być oznaczone na zewnątrz, przy czym to zewnętrzne oznaczenie powinno zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, 2) zwięzłe określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej.  W ocenie skarżącego skoro zezwolenie umieszczenia nośnika informacyjnego wymagało decyzji to Organ winien to uczynić z urzędu w trybie art. 61 § 1 i 2 k.p.a., a przynajmniej powiadomić skarżącego o konieczności złożenia takiego wniosku. Ponieważ tego nie uczynił to takim postępowaniem dopuścił się naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. Naruszył także art. 65 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie skarżącego, że powinienem wnieść pismo do innego organu oraz art. 66 § 1 k.p.a., o ile powinienem wnieść odrębne podanie danego, właściwego organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja SKO w [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wymierzająca karę pieniężną w kwocie 26.685,50 złotych za zajęcie pasa drogowego pod reklamę bez zgody zarządcy drogi - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak również unormowań zawartych w przepisach wykonawczych do tej ustawy, a także Uchwały nr XXXI/666/2004 Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. nr [...], poz [...] ze zm.). W ocenie Sądu, obie sporne decyzje nie naruszają ponadto przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, uznać należy na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że organ I instancji nakładając na skarżącego karę pieniężną w ww. wysokości, prawidłowo przyjął, że skarżący we wskazanym w decyzji okresie zajmował pas drogowy (drogi gminnej) ul. [...] bez zezwolenia, poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści [...] Gabinet [...] o wymiarach długości 37,20 m oraz szerokości 0,50 m na wysokości numeru 20, ul. [...] oraz umieszczenia płachty reklamowej jednostronnej o wymiarach 1,8 m na 5,90 m na trawniku przy ul. [...]. Należy zauważyć, iż w skardze skarżący podnosił zarzuty natury formalnoprawnej sprowadzające się do wykazania, że organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie, a także zarzut naruszenia art. 11 ustawy prawo o działalności gospodarczej. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W myśl tego przepisu za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Z kolei w myśl art. 40 ust. 6 cyt. ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, tj. poprzez umieszczenie w nim obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W świetle powyższego uznać należy, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. Jak wynika z akt administracyjnych w dniu [...] lutego 2014 r. pracownik Wydziału Inwestycji i Infrastruktury podczas wykonywania obowiązków służbowych stwierdził: 1) umieszczenie na ścianie budynku, w pasie drogowym ul. [...], na wysokości numeru [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) reklamy o treści [...] Gabinety [...] o wymiarach: długość: 37,20 m oraz szerokość 0,50 m, 2) umieszczenie na trawniku pasa drogowego ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) płachty reklamowej jednostronnej o wymiarach: wysokość 1,80 m oraz szerokość 5,90 m, zamocowanej na konstrukcji metalowej. W trakcie kontroli terenowej wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono notatkę służbową, w której opisano sposób zajęcia pasa drogowego wraz z wymiarami zajęcia.  Kolejna kontrola przeprowadzona przez zarządcę drogi w dniu [...] marca 2014 r. potwierdziła, iż zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) jest kontynuowane w identycznym zakresie pod względem rodzaju zajęcia oraz jego powierzchni, jak w dniu [...] lutego 2014 r. Na dowód przeprowadzonej kontroli sporządzono notatkę służbową, do której załączono dokumentację fotograficzną. W dniu [...] maja 2014 r. przeprowadzono wizję lokalną, w której uczestniczył pracownik skarżącego Pan T. G.. W trakcie oględzin dokonano obmiaru reklamy – 10,93 m2 umieszczonej na ścianie budynku. Z oględzin sporządzono protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. W protokole brak jest jakichkolwiek adnotacji na temat ewentualnego demontażu reklamy. Wskazać również należy, że protokół został podpisany bez uwag przez przedstawiciela skarżącego. W tym miejscu należy wskazać, że w dniu [...] maja 2014 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklamy jednostronnej podświetlanej o wymiarach 10,93 m2 przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]). Strona uzyskała stosowne zezwolenie na okres od [...] maja 2014 r. do [...] czerwca 2014 r. Zezwolenia skarżący nie kwestionował. Sąd zauważa, że reklama na której umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] skarżący uzyskał zezwolenie jest tą samą reklamą, za umieszczenie której bez zezwolenia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną. Skarżący w swojej skardze nie kwestionował umieszczenia reklam, podnosił jedynie, że nie został poinformowany w Wydz. Architektury o konieczności uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę. W ocenie skarżącego to Wydz. Architektury winien złożyć w jego imieniu taki wniosek albo go o tym poinformować. Ponadto skarżący kwestionował okres umieszczenia reklamy w pasie drogowym a także podnosił, że reklama nie jest w pasie drogowym, co w jego ocenie wynika z przedłożonej na sprawie opinii technicznej geodety L. K.. Kwestionował także określenie "szyldu przychodni" jako reklamy. Zarzuty skarżącego w ocenie Sądu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i w obowiązujących przepisach prawa. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy odnieść się do twierdzeń skarżącego, że w sprawie nie mamy doczynienia z reklamą. Z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych zawarta jest definicja reklamy mająca zastosowanie w niniejszym akcie prawnym. Reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że umieszczenie jednostronnej płachty reklamowej na drabince dla pnączy nawet czasowo, w sytuacji, gdy na płachcie widniało zdjęcie uśmiechniętej kobiety z plikiem pieniędzy oraz napis "Wygraj z nami uśmiech 500 zł co miesiąc!" a także nazwa przychodni [...] spełnia przesłankę uznania jej za reklamę, w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, gdyż jest to nośnik informacji wizualnej wraz z konstrukcją i zamocowaniami umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. Również drugi przekaz o wymiarach 10,93 m2 stanowi reklamę. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że jeśli tablica znajdująca się w pasie drogowym stanowi, tak jak w niniejszej sprawie, widoczną dla użytkownika informację o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, w miejscu jej umieszczenia (lub innym) to stanowi ona reklamę, za której usytuowanie bez zezwolenia wymierza się karę: w niniejszej sprawie była to reklama jednostronna, podświetlana o treści Gabinety [...]. W ocenie Sądu bez znaczenia dla wymierzenia kary są przyczyny nie wystąpienia o odpowiednie zezwolenie lub zbyt późnego wystąpienia o nie. Jeśli skarżący chciałby uniknąć konieczności uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i jego opłacenia, to odpowiednio mniejszy szyld informacyjny mógłby umieścić na ścianie budynku w sposób nie kolidujący z pasem drogowym (podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 649/08). W tym miejscu należy również wskazać wyrok NSA z dnia 25 maja 2012 r. sygn. II GSK 558/11, z którego wynika, że: "Jeżeli na budynku przylegającym do granic pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p., reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy, którego zajęcie pod tę reklamę wymaga zezwolenia zarządcy drogi". Sąd nie podziela stanowiska zajętego przez skarżącego na rozprawie w dniu 12 października 2015 r., że jakoby organ błędnie wskazał granice pasa drogowego, o czym ma świadczyć opinia Techniczna Geodety Uprawnionego L. K. Z opinii powyższej nie wynika bowiem, że budynek położony jest poza pasem drogowym skoro budynek w opinii skarżącego jest poza pasem drogowym to nie było potrzeby występowania z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie tego pasa. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że reklama jednostronna podświetlana była zawieszona w innym okresie niż wskazano w decyzji, gdyż przed oględzinami w dniu [...] maja 2014 r. została zdemontowana. Na okoliczność demontażu powyższej reklamy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów. Również w protokole z oględzin brak jest na ten temat jakiejkolwiek wzmianki. Mając na uwadze fakt, iż 3-krotnie w okresie od [...] lutego do [...] maja 2014 r. stwierdzono umieszczenie powyższej reklamy na fasadzie budynku, a następnie w dniu [...] maja 2014 r. strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji przyjąć należy zgodnie, że organ w sposób prawidłowy ustalił w niniejszej sprawie okres zajęcia pasa drogowego. Sąd wskazuje również, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 11 ustawy prawo o działalności gospodarczej, gdyż w chwili wydawania przedmiotowych decyzji przepis ten nie obowiązywał. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.