VI SA/Wa 1306/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej nadania nazwy aptece ogólnodostępnej oddala skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej organem lub GIF) decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w [...] (zwanej dalej stroną/spółką/skarżącą) wniesionego od decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia z [...] września 2017 r., znak: [...], którą organ stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...] w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej, zlokalizowanej [...] przy ul[...] nazwy "C.", utrzymał decyzję z dnia [...] września 2017 r. w mocy. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej: WIF) decyzją z [...] marca 2010 r., znak: [...] udzielił spółce T. Sp. j. z siedzibą w [...] zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie: "B.", zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Powyższe zezwolenie zostało zmienione decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2012 r., znak: [...] w zakresie nazwy apteki poprzez wykreślenie nazwy: "B." i wpisanie nazwy: "D.". Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] decyzją z [...] maja 2013 r, znak: [...], zmienił swoją decyzję z [...] marca 2010 r., znak: [...] (zmienioną decyzją z [...] maja 2012 r.) poprzez wykreślenie nazwy apteki: "D." i nadanie aptece nowej nazwy: "D.". Pismem z 1 lipca 2016 r. Okręgowa Izba Aptekarska w [...] zwróciła się z wnioskiem do Głównego Inspektora Farmaceutycznego o zbadanie w ramach posiadanych kompetencji i ewentualne wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności zezwolenia znak: [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Pismem z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił spółkę T. Sp. j. z siedzibą w [...] jako Stronę, o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (w części dotyczącej nadanej nazwy apteki) [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...] zmieniającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] marca 2010 r., znak: [...] (zmienioną decyzją z [...] maja 2012 r.t znak: [...]) w przedmiocie udzielenia spółce T. Sp. j. z siedzibą w [...] (obecnie: D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...]) zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że decyzją z [...] maja 2013 r" znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] zmienił nazwę apteki z "D." na następującą nazwę: "D.". W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, pismem z 20 lutego 2017 r., strona wniosła o umorzenie przedmiotowego postępowania. Jednocześnie zawiadomiła organ o przekształceniu spółki T. Sp. j. z siedzibą w [...] w spółkę D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] w trybie art. 582 kodeksu spółek handlowych. Do pisma załączono informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS przekształconej spółki. Pismem z [...] maja 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny poinformował pełnomocnika Strony o zamiarze zakończenia przedmiotowego postępowania i wydania decyzji oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w przedmiotowym postępowaniu dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na zawiadomienie o zamiarze zakończenia postępowania Strona pismami z 26 czerwca 2017 r. i z 18 lipca 2017 r. wniosła o "o udzielenie informacji, czy w niniejszym postępowaniu Organ wyraża wolę załatwienia przedmiotowej sprawy na drodze mediacji, w której uczestnikami mediacji byłby Organ oraz Strona" a także o wydanie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzji: "która doprowadzi do zmiany zezwolenia [...] w ten sposób, że nowa nazwa apteki brzmiałaby D.". Organ poinformował pełnomocnika Strony, że nie wyraził zgody na przeprowadzenie mediacji w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Główny Inspektor Farmaceutyczny zakończył przedmiotowe postępowanie decyzją z [...] września 2017 r., znak: [...], którą stwierdził nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...] w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] nazwy: "C.". W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] maja 2013 r., znak: [...] w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] części nazwy "C." obarczona jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. tj. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, a ponadto nieważność decyzji zaistniała już w dacie orzekania o niej przez organ I instancji. Pismem z 28 września 2017 r. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2017 r., znak: [...]. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że decyzja WIF w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, podczas gdy decyzja WIF nie narusza art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r- Prawo farmaceutyczne (Dz.U.2016 .2142 ze zm.) dalej u.p.f, z uwagi na zdanie drugie powyższego przepisu; 2. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 94a ust. 1 u.p.f., poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że posługiwanie się przez Wnioskodawczynie nazwą apteki nadaną jej decyzją WIF narusza zakaz reklamy aptek, podczas gdy posługiwanie się tą nazwą stanowi wyłączoną spod zakazu reklamy informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki - zgodnie ze zdaniem drugim wskazanego wyżej przepisu, i tym samym nie jest ono czynem zagrożonym karą. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Strona wniosła o uchylenie decyzji GIF i umorzenie postępowania toczącego się pod znakiem [...] w całości. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji Główny Inspektor Farmaceutyczny przytoczył treść art. 156 § 1 k.p.a. oraz art.157§ 1 k.p.a. Główny Inspektor Farmaceutyczny wszczął niniejsze postępowanie w zakresie zbadania przedmiotowej decyzji WIF pod kątem przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, przedmiotowa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...], w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] części nazwy "C." jest dotknięta wadą nieważności, o której stanowi art, 156 § 1 pkt 6 k.p.a. W razie jej wykonania (tj. w razie posługiwania się w obrocie gospodarczym nazwą "C.") wywołałaby czyn zagrożony karą. Powołując się na liczne orzeczenia WSA i NSA organ stwierdził, że zgodnie z art. 94a ust. 1 u.p.f., "zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności" wskazał, że "za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece". Jego zdaniem, utrwalona linia orzecznicza w zakresie rozumienia pojęcia "reklamy aptek i ich działalności" pozwala na przyjęcie, że reklamą może być w pewnych przypadkach również nazwa apteki zawierająca zwroty wartościujące, czy sugerujące korzyść związaną z zakupem w tej konkretnej aptece, zachęcająca do dokonania zakupów w danej aptece. GIF wskazał, że w orzecznictwie podnosi się, że "za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece." Organ zauważył, że zakaz reklamy aptek i ich działalności nie dotyczy jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przepis art. 94a ust. 1 u.p.f. wprowadza zakaz reklamy aptek (aby ograniczyć zjawisko nabywania i spożywania leków ze względu czysto ekonomicznych, a nie realnych potrzeb zdrowotnych). Stąd niedozwolone jest podawanie informacji (oraz prowadzenie innych działań) zachęcających do dokonania zakupów w konkretnej aptece. Zdaniem organu, nie można z góry przyjąć, że żadna nazwa apteki nie narusza zakazu reklamy aptek. Przepisy nie wyłączają wprost nazwy apteki spod zakazu, który nie jest także ograniczony ze względu na formę (reklamą mogą być wszelkie działania). Mając na uwadze powyższe wywody Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że nazwa apteki zawierająca wyrażenie "C." stanowi hasło reklamowe, zatem oznaczenie apteki taką nazwą jest sprzeczne z brzmieniem art. 94a ust. 1 u.p.f. i może wywołać czyn zagrożony karą. Na poparcie swoich twierdzeń organ przywołał stanowisko jakie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt: VI SA/Wa 653/15 w którym wskazano, że; "posługiwanie się przez skarżącą banerem [...], wykracza poza funkcję informacyjną i ewidentnie stanowi formę przekazu reklamowego. Baner ten obejmuje swoim zakresem pojęcie «Ceny Hurtowe» a «hurt» to sprzedaż lub kupno większych ilości towaru po cenach niższych niż w handlu detalicznym. Sprzedaż po cenach hurtowych może prowadzić jedynie hurtownia farmaceutyczna (...). Jeżeli zatem apteka skarżącej, nie będąc hurtownią farmaceutyczna, w swoim banerze oferowała leki po cenach hurtowych, to reklamowała sama aptekę i jej działalność z naruszeniem art. 94a ust. 1 Pf.". Z uwagi na powyższe nie można podzielić zarzutu Spółki co do naruszenia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego art. 94a ust. 1 u.p.f. Organ podkreślił, że wykonanie decyzji WIF wywołuje czyn zagrożony karą (administracyjną). Zgodnie z art. 129b ust. 1 u.p.f., "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki; punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Odnosząc powyższą argumentację do niniejszej sprawy, GIF uznał, że nazwa apteki "C." narusza art. 94a ust. 1 u.p,f.: jednoznacznie opisując prowadzoną przez spółkę aptekę jako miejsce gdzie oferowane produkty są w dobrej, korzystnej, hurtowej cenie (w domyślnie tańsze od innych aptek - gdzie oferowane są produkty w cenach detalicznych), a więc bardziej atrakcyjne z punktu widzenia konsumenta. W konsekwencji, eksponowanie nazwy apteki "C." - w treści szyldu, plakatów, ulotek, itd zachęca odbiorców do zakupów w konkretnej aptece. Wykonanie decyzji WIF wywołuje zatem czyn zagrożony karą (administracyjną). Zgodnie z art 129b ust. 1 u.p.f., "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności.". Brzmienie przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. przesądza o obowiązku nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Dotyczy to również przypadków, w którym zaprzestano prowadzenia reklamy jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie, Wobec powyższego organ uznał, że decyzja WIF zmieniająca nazwę apteki na "[ D.]" jest dotknięta wadą nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazała, że norma art. 94 a u.p.f., została błędnie zastosowana z uwagi na jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że posługiwanie się przez Wnioskodawczynię nazwą apteki nadaną jej Decyzją WIF narusza zakaz reklamy aptek, podczas gdy posługiwanie się tą nazwą stanowi wyłączoną spod zakazu reklamy informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki - zgodnie ze zdaniem drugim wskazanego wyżej przepisu, i tym samym nie jest ono czynem zagrożonym karą. Zdaniem skarżącej również błędnie w niniejszej sprawie został zastosowany art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Decyzja WIF w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, podczas gdy Decyzja WIF nie narusza art. 94a. ust. 1 Prawa farmaceutycznego z uwagi na zdanie drugie wskazanego wyżej przepisu. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie art. 8 k.p.a, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez stwierdzenie nieważności wydanej zgodnie z prawem decyzji organu administracyjnego. Biorąc pod uwagę stawiane zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowanie. W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2017 r. którą organ stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] maja 2013 r., znak: [...] w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej, zlokalizowanej [...] przy ul. [...] nazwy "C." Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie art. 94a ust. 1 u.p.f. "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego". Wskazany przepis obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 122, poz. 696 ze zm.). Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Jednoznaczne stanowisko sądów wskazuje, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10). Pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany". Podobne stanowisko wyraża także doktryna np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie. Stanowiska te, mimo że dotyczą wcześniejszego brzmienia art. 94a u.p.f. pozostają aktualne, zdaniem Sądu, w odniesieniu do nowej regulacji zawartej w art. 94 a u.p.f. Należy wskazać, że zakres reklamy działalności apteki interpretowany jest (i był również na gruncie poprzedniego stanu prawnego) przez judykaturę bardzo szeroko. Wyłączona ze wspomnianego zakazu została jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego (art. 94a ust. 1 in fine u.p.f.). Wnioskując a contrario uznać trzeba, że podanie innych informacji o działalności apteki lub jej walorach stanowić będzie jej reklamę. Niewątpliwie, z jednej strony skarżąca byłaby uprawniona do używania w obrocie swojej nazwy, która została zarejestrowana przez WIF, ale z drugiej strony używanie tej nazwy w obrocie zostało ograniczone przez zakaz reklamy wyrażony w art. 94a ust. 1 u.p.f. Jak to zostało opisane we wcześniejszych rozważaniach Sądu. Odpowiadając zatem na zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego Sąd uznał, że zarzuty te z przyczyn wyżej wskazanych nie mogą zostać uwzględnione. Z tego powodu, uprawnione jest - zdaniem Sądu - stanowisko organów obu instancji, które nie zgadzają się z poglądami strony skarżącej, jakoby nazwa apteki ma jedynie charakter informacyjny. W ocenie Sądu, charakter informacyjny, co wyżej wskazano interpretując zdanie 2 art. 94a ustawy, ma bowiem jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W tej sytuacji nazwa apteki ,,D.,, w zakresie,, C."nie może zostać zaaprobowana jako zgodna z prawem i stanowiłaby ominięcie zakazu reklamy apteki. Sąd w niniejszym składzie podziela zatem utrwalony pogląd - aktualny na gruncie art. 94a cyt. ustawy - zawarty w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 r., VII SA/Wa 1707/07, z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07, czy też w wyroku z dnia 14 maja 2008 r. VII SA/Wa 2215/07, a także w wyroku z dnia 20 września 2010 r., VI SA/Wa 838/10, stanowiący, że za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece. Innymi słowy, stosowane przez skarżącą Spółkę metody marketingowe, będące przejawem wolności gospodarczej, czy też ochrony zdrowia - nie są zakazane, o ile nie stoją w sprzeczności z zakazem ustawowym. Organy słusznie uważają, że nazwa apteki " D." narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., jednoznacznie opisując prowadzoną przez spółkę aptekę jako bardzo tanią. W konsekwencji, eksponowanie nazwy apteki - a zwłaszcza zwrotu " C. " - w treści szyldu, plakatów, ulotek, itd. zachęca odbiorców do zakupy w konkretnej aptece. Wykonanie decyzji WIF wywołuje zatem czyn zagrożony karą (administracyjną). Zgodnie z art. 129b ust. 1 u.p.f., "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Brzmienie przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. przesądza o obowiązku nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organów, że decyzja WIF zmieniająca nazwę apteki na " D." jest dotknięta wadą nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., wobec czego Sąd nie podziela zarzutów naruszenia art. 94a u.p.f. i 156 § pkt 6 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie mógł również zastosować art. 102 pkt 4 u.p.f. i uznać, że nazwa apteki nadana w zezwoleniu uprawnia do posługiwania się nią przez spółkę w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Oczywistym jest, elementem zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jakim jest nazwa apteki, o ile została nadana podlega ochronie w oparciu o zasadę swobody działalności gospodarczej. Niemniej jednak przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie dają prawa do nieograniczonej dowolności w podejmowaniu działań. W świetle art. 22 Konstytucji RP, swoboda działalności gospodarczej może być ograniczona jedynie w drodze ustawy i ze względu na ważny interes publiczny. W tym wypadku organ słusznie uznał art. 94a ust. 1 u.p.f. jest takim ograniczeniem. Należy zauważyć, że GIF wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WIF zgodnie z przysługującymi organowi kompetencjami. W celu zbadania przesłanek, na podstawie których dojdzie do stwierdzanie nieważności nie jest ograniczone w czasie (art. 156 § 2 k.p.a.). Powołanie się na przesłankę art. 156 § 1 ust.6 k.p.a. było w tym stanie faktycznym właściwe. Właściwość GIF, jak również możliwość wszczęcia postępowania z urzędu, wobec treści art. 157 § 1 i 2 k.p.a. nie może być kwestionowana Sąd nie dopatrzył się zatem ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8 k.p.a., ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego, a więc art. 94a, u.p.f . Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania Zdaniem Sądu, ocena dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana (art. 77 i art. 80 kpa.). Zdaniem Sądu, uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.