VI SA/Wa 1352/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...]. K. K. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 roku odrzucił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynikało, iż doręczono ją skarżącemu w dniu 4 maja 2016 roku. Tymczasem w dniu 3 czerwca 2016 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję nadając ją w placówce operatora pocztowego bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Przedmiotową skargę, która dnia 6 czerwca 2016 roku wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w dniu 8 czerwca 2016 roku przesłano do właściwego organu, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. O powyższym fakcie poinformowano skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd zaznaczył, że zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej (p. stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 892/09, z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06 oraz z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07). Mając na względzie, że w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2016 roku, termin do wniesienia skargi upływał w dniu 3 czerwca 2016 roku. W tym też dniu skarżący wniósł skargę, jednakże składając ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zatem jako datę wniesienia skargi przyjąć należy dzień 8 czerwca 2016 roku tj. dzień, w którym skargę przesłano do właściwego organu, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Tym samym skarga wniesiona została z uchybieniem terminu. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, postanowił ją odrzucić. W zażaleniu na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 roku sygn. akt VI SA/Wa 1352/16 odrzucające skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...], skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wyjaśnił, że skargę wysłał do niewłaściwego organu przez pomyłkę, która nie wynikała z jego winy. Jako nieprofesjonalista nie posiadał bowiem stosownej wiedzy i nie znał skomplikowanej procedury. W związku z powyższym wyjaśniono skarżącemu, że obydwa ujęte w jednym piśmie środki są ze sobą sprzeczne oraz wezwano go do sprecyzowania w terminie 7 dni, który z wzajemnie wykluczających się wniosków popiera, tj. czy wnosi w drodze zażalenia o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 roku, czy też też wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednakże strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie, siedmiodniowy termin zakreślony dla dokonania czynności, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu, został zachowany. Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż podniesiona okoliczność pomyłkowego przesłania skargi bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie może świadczyć o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać, że omyłkowe nadanie przesyłki było zdarzeniem nagłym czy też zdarzeniem od tej strony niezależnym, za który nie ponosi ona odpowiedzialności. W ocenie Sądu, uchybienie polegające na błędnym wysłaniu skargi, zamiast do organu, którego decyzja była przedmiotem skargi (co strona skarżąca powinna była uczynić stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a.), bezpośrednio do Sądu – należy bez wątpienia uznać zadziałanie posiadające znamiona winy, wyrażającej się w braku zachowania szczególnej staranności. O braku winy nie może przy tym świadczyć podnoszona przez skarżącego okoliczność braku stosownej wiedzy. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętą przez orzecznictwo sądowe zasadą, nikt nie może się skutecznie powoływać się na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. II UKN 519/97). Również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 597/08 wskazał, iż powoływanie się na nieznajomość przepisów prawa nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (tak samo NSA wypowiedział się w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt I FZ 133/08, czy też w postanowieniu z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 82/08). Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżona decyzja zawierała stosowne pouczenie o trybie wniesienia skargi z dokładnym wskazaniem, że należy ją złożyć za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i wskazaniem adresu organu. Sama wiec czynność wniesienia skargi nie wiązała się, jak podnosi skarżący, z koniecznością znajomości skomplikowanych procedur. Wymagała natomiast zwykłej staranności przy jej wnoszeniu. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.