VI SA/Wa 1678/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: "Komora kriogeniczna oraz wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej" nr [...]. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji podano art.10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (j.t. Dz.U. z 1993 r. nr 26 poz. 117 ze zm.), dalej "u.w." w związku z art. 315 ust. 1 i 3 oraz art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz.776), dalej "p.w.p." Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. I. W dniu [...] lipca 2009 r. firma C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "wnoszący sprzeciwy, sprzeciwiający się") wniosła sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek pt.: "Komora kriogeniczna oraz wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej' nr [...], dalej "sporny patent, sporny wynalazek") udzielonego na rzecz Z. Z., W. S. z K. i Z. R. (dalej "uprawnieni") zarzucając brak poziomu wynalazczego ww. wynalazku oraz brak możliwości jego przemysłowego stosowania. Jako podstawę prawną żądania unieważnienia patentu na sporny wynalazek wnoszący sprzeciw wskazał art. 10 u.w. W toku postępowania wnoszący sprzeciw zrezygnował z zarzutu braku poziomu wynalazczego, podtrzymując jedynie zarzut braku możliwości przemysłowego stosowania. Decyzją z [...] września 2011 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw i orzekł o kosztach postępowania. Urząd Patentowy uznał za niezasadny zarzut, że sporny wynalazek nie nadaje się do stosowania. Zdaniem organu dokumentacja zgłoszeniowa wynalazku zawsze jest redagowana w sposób uproszczony i ma ujawniać istotę rozwiązania, wskazywać cechy techniczne wyróżniające je ze stanu techniki. Nie jest to dokumentacja konstrukcyjna, zawierająca wszystkie szczegóły urządzenia, niezbędne do jego wykonania. Taką dokumentację sporządza konstruktor, któremu powierzono odpowiednie zadanie. Z opisu spornego wynalazku i treści zastrzeżeń wynika że: "Komorę kriogeniczną stanowi przestrzeń między ścianami tej komory odpowiednio dopasowanymi do siebie przy pomocy elementów ramy, wyprofilowanych w kształcie litery "L", pokrytych miękką, elastyczną taśmą samoprzylepną i skręconymi śrubami dystansowymi ze stali kwasoodpomej. Naroża i złączone krawędzie ścian zostały uszczelnione od strony wnętrza komory materiałem plastycznym, korzystnie klejem silikonowym i wzmocnione kątownikiem aluminiowym. Komora posiada także instalację do podawania powietrza kriogenicznego i kontroli parametrów pracy komory. Szkielet ścian komory stanowi rama drewniana. W ramie drewnianej, wykonanej przez prasowanie płatów drewna ze żywicami syntetycznymi w ten sposób, że powierzchnie łączenia w sąsiednich poziomach prasowanych warstw drewna mijają się eliminując prawdopodobieństwo migracji powietrza lub wilgoci, znajduje się wielowarstwowa płyta stanowiąca układ warstw o różnej grubości i strukturze, wykonanych z różnych materiałów. Obie zewnętrzne powierzchnie tej płyty będącej symetrycznie zbudowaną wielowarstwową ścianą komory, stanowi materiał odporny na niskie temperatury np. szkło epoksydowe. Następne, położone głębiej warstwy zbudowane są z siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej. Głębiej położone są warstwy izolacji twardej, korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej [...]. Następnie powtarzają się znowu warstwy z siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej stykające się z obydwoma powierzchniami środkowej warstwy izolacyjnej ściany, wykonanej z pianki miękkiej w postaci spienionego kauczuku syntetycznego (produkt o nazwie handlowej "[...])." Zdaniem organu analiza opisu rozpatrywanego wynalazku wskazuje, że na podstawie informacji w niej zawartej może powstać obiekt, który będzie spełniał funkcje wskazane przez uprawnionych lub funkcje zbliżone do wskazanych, a więc wymóg stosowalności został spełniony. Dokumentacja zawiera także dostateczną ilość wskazówek, wystarczającą do odtworzenia opatentowanego przedmiotu. Spełnia zatem wymóg ujawnienia. Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. sp. z o.o. zarzucając naruszenie prawa procesowego i materialnego przez przyjęcie, że rozwiązanie według spornego wynalazku nadaje się do przemysłowego stosowania. Wyrokiem z 10 października 2012 r., w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 371/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję wobec naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji było błędne jej uzasadnienie, w którym Urząd Patentowy RP z niewiadomych przyczyn nie odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów nienależytego ujawnienia wynalazku. Zdaniem Sądu, w razie zaistniałego sporu - w szczególności w przedmiocie nieoczywistości (poziomu wynalazczego) spornego rozwiązania, czy też dostatecznego ujawnienia technicznej istoty wynalazku i jego pełnego zrozumienia - pomiędzy zgłaszającym wynalazek do opatentowania (uprawnionym z patentu) lub podmiotem wnoszącym o unieważnienie patentu, a Urzędem Patentowym RP, rodzi się poważna wątpliwość, czy organ odmawiając udzielenia patentu (czy też unieważniając patent na wynalazek, albo oddalając wniosek o unieważnienie patentu) zasadniczo może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu, co do braku spełnienia przez wynalazek wspomnianych wyżej kryteriów. Według Sądu, warto w takiej sytuacji rozważyć, czy aby nie jest potrzebne powołanie się organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż zbadanie kwestii dostatecznego ujawnienia niezbędnych cech technicznych spornego rozwiązania, ujawniających jego istotę i tym samym zakres ochrony, nie jest w tej sprawie jednoznaczne. Niewiadome jest ponadto stanowisko organu co do kwestii, czy zarzut braku należytego ujawnienia wynalazku może być stawiany w postępowaniu spornym, czy też nie. Z jednej strony organ wskazuje, że kwestia ujawnienia wynalazku badana jest na etapie postępowania rejestrowego, a nie spornego, a na następnej stronie decyzji stwierdza w sposób enigmatyczny, że wynalazek jest prawidłowo ujawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę w sposób bardzo wszechstronny ustosunkował się do zarzutu strony dotyczącego braku należytego ujawnienia wynalazku. W uzasadnieniu tego pisma organ wyraźnie odniósł się zarówno do opisu zgłoszenia, jak i zastrzeżeń patentowych ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów skargi. Tymczasem organ powinien był ustosunkować się szczegółowo do zarzutów strony w uzasadnieniu decyzji, nie zaś dopiero w odpowiedzi na skargę. II. Ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP decyzją z [...] stycznia 2015 r. oddalił sprzeciw. Organ uznał, że sporny opis patentowy spełnia wymóg dostatecznego ujawnienia obu wynalazków, a zatem jest możliwe odtworzenie obu spornych rozwiązań. Możliwość odtworzenia spornych wynalazków świadczy zatem o tym, że rozwiązania te mogą być stosowane. Ponadto fakt, że sporne rozwiązania nadają się do stosowania wynika również z dowodów w postaci umowy licencyjnej, zawartej pomiędzy uprawnionymi, a sprzeciwiającą się, na podstawie której zbudowane zostały komory kriogeniczne w oparciu o rozwiązania zastrzegane spornym patentem. Praktyczna realizacja komór kriogenicznych jest więc wiarygodną przesłanką, że sporne wynalazki nadają się do stosowania. Konsekwencją tego jest brak podstaw, aby stwierdzić nie ma możliwości stosowania spornych wynalazków. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 206 r., sygn. akt VI SA/Wa 2340/15, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Odwołując się do poprzedniego wyroku z 10 października 2012 r. (VI SA/Wa 371/12) stwierdził, że wyrok ten jest prawomocny, gdyż nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc organ administracji rozpoznając ponownie sprawę związany był oceną prawną zawartą w owym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w niej zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a. Zdaniem WSA rozpoznając ponownie sprawę organ nie zastosował się do zaleceń wskazanych w ww. wyroku Sądu z 2012 r. Jak wynika z zaleceń Sądu organ obowiązany był rozważyć, czy aby nie jest potrzebne powołanie się organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki. W konsekwencji WSA ponownie stwierdził, że Urząd Patentowy RP nie rozpoznał sprawy w sposób zgodny z zaleceniami Sądu, a tym samym naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. III. Rozpoznając sprawę ponownie Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw. 1. Wydając obecnie skarżoną decyzję organ wskazał, że w sprawie nie jest potrzebne powołanie się organu na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki. W składzie orzekającym przedmiotową sprawę zasiadali bowiem dwaj eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę z dziedziny mechaniki i budownictwa oraz wieloletnie doświadczenie w zakresie orzekania o zdolności patentowej. Ponadto merytorycznie przedmiotowy wynalazek nie należy do szczególnie skomplikowanych. Organ przywołał wyroki sądów administracyjnych, z których wynika, że powołanie w postępowaniu - w przedmiocie unieważnienia prawa, biegłego w trybie art. 84 § 1 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości specjalistycznych, którymi nie dysponuje ekspert wyznaczony do załatwienia sprawy patentowej np. gdy sprawa jest szczególnie zawiła (wyrok NSA z 29 lipca 2015 r., IIGSK 1499/14). Zarówno art. 45 ust. 3 p.w.p., jak i art. 84 § 1 k.p.a. pozostawia do uznania organu ocenę konieczności zasięgnięcia opinii. To bowiem organ jest w stanie ocenić, czy posiadana przez niego wiedza jest niewystarczająca dla rozwiązania określonego problemu faktycznego, który pojawił się w sprawie, a którego rozwiązanie jest niezbędne dla jej rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2014 r. II GSK 405/13; z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11; z 21 marca 2012 r., II GSK 300/11). Tak więc profesjonalne przygotowanie osoby do wykonywania funkcji orzeczniczych w charakterze eksperta ma gwarantować regulowany przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej proces kształcenia, na który składa się aplikacja ekspercka oraz asesura ekspercka (art. 266 - 269 p.w.p.). Urząd Patentowy RP jest zatem wyspecjalizowanym organem w zakresie badania między innymi rozwiązań technicznych zgłaszanych jako wynalazki. Urząd Patentowy RP uznając, że problem w niej występujący nie jest nieprzeciętnie skomplikowany, po rozważeniu wyroku Sądu uznał, że powołanie biegłego jest bezzasadne i nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Przywołał na tę okoliczność wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II GSK 562/09, dostępny na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stanowiący, że "przymiot wiedzy eksperckiej w zakresie rozwiązań technicznych wynalazku jest przypisany organowi wyspecjalizowanemu w tym zakresie i domaganie się w tym przypadku, kiedy strona jest odmiennego zdania co do szczegółowych rozwiązań technicznych, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego spośród osób spoza ekspertów Urzędu Patentowego nie znajduje usprawiedliwienia w procedurze sądowoadministracyjnej ani w stanie faktycznym". 2. Przechodząc do kwestii merytorycznych organ przypomniał, że sporny wynalazek pt.: "Komora kriogeniczna oraz wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej" został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP dnia [...] marca 2000 r. tj. w okresie obowiązywania ww. ustawy o wynalazczości. Ustawa ta będzie więc stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia o unieważnieniu przedmiotowego patentu, tj. oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu. Organ podał, że podstawą sprzeciwu był brak stosowalności spornych rozwiązań w oparciu o ich niedostateczne ujawnienie w opisie patentowym. Wnoszący sprzeciw zarzucił, że sporne rozwiązanie nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 10 u.w., a mianowicie, że nie jest wystarczająco ujawnione i dlatego nie nadaje się do stosowania. Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 4 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 23 marca 1993 r. (Monitor Polski nr 18 z 13 kwietnia 1993 r., poz. 179) opis powinien ujawniać wynalazek zgodnie z zastrzeżeniami patentowymi w taki sposób, aby zarówno jego istota jak i całe rozwiązanie były zrozumiałe (dla znawcy) w stopniu potrzebnym do zrealizowania wynalazku. 3. Kolegium Orzekające w pierwszej kolejności rozważyło kwestię ujawnienia spornego wynalazku i jego przedstawienia w zastrzeżeniach patentowych, a następnie przeanalizowało jego stosowalność. Analizując poszczególne materiały korzystało z wypracowanej przez orzecznictwo polskie i europejskie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń w świetle całego opisu uznając, że nie ma powodu do wykorzystania opisu dla interpretacji zastrzeżeń w sposób zawężający, gdyż nie występuje w nich kwestia pojęć, które wymagają interpretacji (patrz T 607/93 str. 71, Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego Cz. I Zdolność patentowa, wyd. II, PIRP materiały i studia 12, Warszawa 2004 (3).) Zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniach patentowych w sposób następujący: "1. Komora kriogeniczna wykonana z wielowarstwowego materiału izolacyjnego wyposażona w instalację do podawania powietrza kriogenicznego oraz w układ kontrolno pomiarowy pracy komory znamienna tym, że komora kriogeniczna jest w postaci połączonych śrubami dystansowymi (16) pojedynczych ścian komory wykonanych z drewnianej ramy (2), (7) i (14) o strukturze warstwowej, wypełnionej płytą wielowarstwową (20) w postaci połączonych warstw różnych materiałów; przy czym drewniana rama (2), (7) i (14) posiada profilowane stykające się sąsiednie krawędzie w przekroju o kształcie litery "L", pokryte miękką elastyczną samoprzylepną taśmą (15), przy czym naroża oraz złączone krawędzie ram posiadają uszczelnienie od wewnątrz komory w postaci warstwy plastycznego uszczelnienia w postaci kleju silikonowego (3) i kątownika aluminiowego (6). 2. Wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej w postaci wielowarstwowego materiału izolacyjnego oraz ekranów cieplnych do wykonania komory kriogenicznej znamienna tym, że pojedynczą ścianę komory kriogenicznej stanowi wielowarstwowa płyta (20) w postaci układu warstw osadzonych w drewnianej ramie (2) o strukturze warstwowej, przy czym zewnętrzne powierzchnie ściany komory stanowi tworzywo korzystnie epoksydowe (12) siatka z włókien szklanych i folia aluminiowa (11), na warstwie tej znajduje się izolacja twarda (10) korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej, następnie warstwa izolacyjna w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), warstwa izolacyjna pianki miękkiej (9) w postaci spienionego kauczuku syntetycznego, warstwa izolacyjna w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), ponownie warstwa pianki twardej w postaci płyty polistyrenowej (10), warstwa izolacyjna z siatki włókien szklanych i folii aluminiowej (11), zewnętrzna ściana wewnątrz komory (4), (5) i (8) jest z materiału odpornego na niskie temperatury, zaś w narożach pomiędzy ramą, a płytą wielowarstwową jest uszczelnienie (7) z materiałów uszczelniających," Ilustrację przykładu wykonania wynalazku przedstawiono w uzasadnieniu decyzji. 5. Organ uznał, że argumenty podnoszone przez wnoszącego sprzeciw, wbrew jego twierdzeniu, nie prowadzą do wniosku, że sporny wynalazek nie został dostatecznie ujawniony, jak również nie jest stosowalny. Przede wszystkim opis patentowy jest dokumentem, który z założenia jest kierowany do znawcy z dziedziny, do której wynalazek się odnosi, więc analiza treści całego opisu patentowego, zastrzeżeń, jak i rysunków, powinna być realizowana z perspektywy takiego znawcy. Hipotetyczny znawca posiada ogólną wiedzę w danej dziedzinie, poszerzoną o konkretny obszar wiedzy technicznej. W tym przypadku znawca będzie posiadał ogólną wiedzę, zarówno z zakresu fizyki niskich temperatur poszerzoną o kriogenikę, jak i z zakresu budownictwa z materiałów kompozytowych (warstwowych). Ponadto znawca ma do dyspozycji całą swoją ogólną wiedzę techniczną oraz dostęp do wszelkich informacji podanych do wiadomości powszechnej. Znawca posiada umiejętność dedukcji, zestawiania ze sobą różnych informacji, ale jest pozbawiony zdolności wynalazczych. Do odtworzenia wynalazku znawca skorzystałby zatem z opisu, zastrzeżeń i rysunków, a wszelkie ogólne informacje na temat wynalazku zaczerpnąłby ze stanu techniki oraz swojej wiedzy zawodowej. Jeżeli na podstawie informacji zawartych w opisie patentowym znawca uzyska efekt techniczny założony przez uprawnionego (zgłaszającego), to oznacza, że wynalazek został prawidłowo i dostatecznie ujawniony. 6. Kolegium Orzekające stwierdziło, że stanowisko wnoszącego sprzeciw, odnośnie braku ujawnienia poszczególnych elementów spornych wynalazków, jest bezzasadne. Wnoszący sprzeciw podniósł ostatecznie, że sporny opis patentowy określa zaledwie 10 elementów z 17 elementów spornych wynalazków. Stwierdził m.in., że rama drewniana w ogóle nie została określona co do budowy. Z drugiej strony, nie miał problemu z uznaniem, że jednym z ujawnionych elementów, jest element określony jako wielowarstwowa płyta (poz. 20). Podobnie element opisany jako kątownik aluminiowy (6) dla sprzeciwiającego się jest w pełni zrozumiały. Dodatkowo dla wnoszącego sprzeciw zrozumiałym jest, że oznaczenie (2) odnosi się do ramy drewnianej, natomiast nieujawnionymi pozostają elementy oznaczone jako (7) i (14), pomimo tego, że odnoszą się do tego samego elementu, czyli do drewnianej ramy. Wnoszący sprzeciw koncentruje się bowiem jedynie na przykładzie wykonania, zapominając, że w skład całego opisu wchodzą także zastrzeżenia i rysunek. Kolegium Orzekające nie znalazło podstaw, dla których niektóre z elementów spornych wynalazków, zostały uznane za ujawnione, a inne za nieujawnione. I tak uznana przez wnoszącego sprzeciw za nieujawnioną rama drewniana została dostatecznie określona w spornym opisie patentowym. W opisie wynalazku określone zostało, że drewniana rama (2) stanowi ramę nośną komory i została wykonana przez prasowanie płatów drewna żywicami syntetycznymi. Powierzchnie łączenia w sąsiednich poziomych, prasowanych warstwach drewna mijają się, eliminując prawdopodobieństwo migracji powietrza lub wilgoci. Z Fig. 2 przedstawiającej przykład wykonania spornych rozwiązań wyraźnie wynika kształt ramy zbliżony do litery "L" oraz jej usytuowanie w poszczególnych ścianach. Z rysunku Fig. 2 wynika również jaką funkcję w budowie spornych wynalazków spełnia rama drewniana. Jest to główny element spornych wynalazków, za pomocą którego możliwe jest połączenie poszczególnych ścian ze sobą, z użyciem śruby dystansowej oraz zbudowanie komory kriogenicznej. Wobec tego organ nie mógł uznać za zasadny zarzutu braku ujawnienia ramy drewnianej (2], co więcej określenie tego elementu jest równoznaczne z tym, że elementy oznaczone jako (7) i (14) (uznane przez stronę za nieujawnione), które odnoszą się do ramy drewnianej, również zostały w pełni określone. Również elementy oznaczone jako (4) i (8), odnoszące się do zewnętrznej ściany wewnątrz komory, nie zostały ujawnione. Wnoszący sprzeciw uznał, że element budowy spornych wynalazków określony jako zewnętrzna ściana wewnątrz komory (5) został ujawniony i wymienił go na liście ujawnionych pozycji. W przykładzie wykonania spornych wynalazków wskazane zostało, że zewnętrzną powierzchnię ściany komory (5) stanowi materiał odporny na niskie temperatury np. szkło epoksydowe, zaś w zastrzeżeniu patentowym nr 2 zewnętrzna ściana wewnątrz komory (5) została oznaczona dodatkowymi odnośnikami (4) i (8), które na Fig.2 wskazują na ten sam element w poszczególnych ścianach komory. W ocenie organu można uznać za zasadny zarzutu, że elementy (4) i (8) nie zostały ujawnione, skoro w przykładzie wykonania, zastrzeżeniu patentowym oraz na rysunku jednoznacznie zostało określone czym te elementy są, mianowicie: "zewnętrzna ściana wewnątrz komory (4), (5), (8) jest z materiału odpornego na niskie temperatury", "np. szkło epoksydowe". Organ podkreślił, że powszechnym zabiegiem, przy tworzeniu opisów zgłoszeniowych, jest zabieg, w którym, w przypadku gdy istnieją różne oznaczenia (np. a, b, c czy 1, 3, 4 itp.), odnoszące się do tego samego elementu, wymienia się je w tekście kolejno po nazwie elementu, do którego się odnoszą. Takiego zabiegu użyli również uprawnieni, stosując m.in. zapis: "zewnętrzna ściana wewnątrz komory (4), (5) i (8)...". Kolegium Orzekające stwierdziło również, że elementy spornych wynalazków oznaczone jako (3), (12) i uznane przez sprzeciwiającego się za nieujawnione, zostały określone w zastrzeżeniach patentowych jako: klej silikonowy (3), szkło epoksydowe (12). Jak wynika z treści zastrzeżenia nr 1, klej silikonowy (3), w spornym rozwiązaniu, stanowi warstwę plastycznego wewnętrznego uszczelnienia dla krawędzi i naroży ramy drewnianej. Klej silikonowy jest określeniem jednoznacznym wskazującym jednocześnie na jego cechę funkcjonalną oraz właściwości fizyko-chemiczne. Określenie to, zdaniem Kolegium, nie wymaga uszczegółowienia, ponieważ wiązałoby się to z tym, że uprawnieni musieliby podać np. konkretną firmę produkującą taki wyrób, co stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie zakresu żądanej ochrony, bowiem nie jest istotny producent, ale rodzaj tego kleju i możliwości jego stosowania. Zdaniem organu element określony jako szkło epoksydowe (12) został dostatecznie wyjaśniony w treści opisu patentowego. Szkło epoksydowe jest materiałem odpornym na niskie temperatury, który służy do zbudowania zewnętrznej powierzchni ściany komory kriogenicznej (5). Określenie to jest powszechnie stosowane i nie wymaga dodatkowego wyjaśnienia, zwłaszcza, że opis patentowy kierowany jest do znawcy z dziedziny. Kolegium Orzekające przyjęło natomiast, że oznaczenie (13), nie wskazane ani w opisie, ani w zastrzeżeniach patentowych, zostało obarczone błędem pisarskim i, jak wynika z Fig. 2, odnosi się ono, podobnie jak oznaczenie (1), do powierzchni ściany zewnętrznej komory, a więc nie dotycz ono elementu pominiętego w opisie. Organ nie uznał natomiast argumentu, że brak oznaczeń pomiędzy numerem (16), a numerem (20) świadczy o braku ujawnienia spornych rozwiązań. W żadnym z obowiązujących aktów prawnych nie ma wymogu, aby oznaczenia elementów urządzenia, ujętego na rysunku, były numerowane, bądź literowane z zachowaniem kolejności. W udzielanych patentach często zdarza się, że kolejność oznaczeń nie jest zachowana ze względu na zastosowanie różnych sposobów wprowadzania oznaczeń (mieszanych literowo-cyfrowych, cyfrowych numerowanych np. co 10 itp.), bądź na skutek samego przebiegu postępowania (rysunki zostały usunięte ze zgłoszenia, zgłoszenie zostało wydzielone itp.). Wobec powyższego oznaczenia wprowadzone na rysunku w spornym patencie są prawidłowe, a brak kolejnych oznaczeń pomiędzy numerem (16) a (20) nie oznacza, że urządzenie posiada dodatkowe elementy, które nie zostały ujawnione w tekście opisu patentowego. Co więcej wszystkie oznaczenia zawarte na rysunku (za wyjątkiem omówionego powyżej oznaczenia (13), który jak wskazano odnosi się do podobnie jak oznaczenie (1), do powierzchni ściany zewnętrznej komory) odnoszą się do poszczególnych elementów urządzenia i zostały ujęte w opisie oraz zastrzeżeniach patentowych. Kolegium Orzekające nie uznało argumentu, że sporny patent zawiera tylko jeden przykład wykonania. W opisie wynalazków został przedstawiony przykład wykonania wielowarstwowej ściany, jak również zostały określone środki techniczne, za pomocą których ściany te łączy się dla uzyskania komory kriogenicznej. W zastrzeżeniach patentowych niektóre elementy budowy komory i ściany zostały uszczegółowione przez podanie przykładowego materiału, np. "ściany komory stanowi tworzywo korzystnie szkło epoksydowe (12)", "izolacja twarda (10) korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej". Ponadto zwrócono uwagę, że ujawnienie wynalazku następuje w całym opisie patentowym (zgłoszeniowym), tj. w opisie wynalazku, zastrzeżeniach patentowych i na rysunkach, a nie tylko w opisie wynalazku. Pożądanym jest, żeby przykład wykonania był całościowo omówiony w opisie wynalazku, niemniej jednak znawca odtwarzając wynalazek jest w stanie wyodrębnić z całego opisu szczególne cechy techniczne rozwiązania, zatem wskazanie ich częściowo w przykładzie rozwiązania oraz w zastrzeżeniach patentowych nie stanowi dla znawcy problemu. 7. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że dla znawcy z dziedziny komór kriogenicznych możliwe jest odtworzenie spornych wynalazków na podstawie opisu patentowego. Znawca bowiem korzystając z informacji zawartych w opisie, zastrzeżeniach patentowych oraz na rysunkach zrealizowałby wynalazki w następujący sposób: "Aby uzyskać wielowarstwową ścianę komory kriogenicznej, znawca, w ramie drewnianej (2) stanowiącej ramę nośną ściany komory, wykonanej przez prasowanie płatów drewna z żywicami syntetycznymi umieściłby, poprzez wklejenie, wielowarstwową płytę (20) stanowiącą układ warstw o różnej strukturze i grubości, gdzie zewnętrzne powierzchnie ściany komory stanowi tworzywo, korzystnie szkło epoksydowe (12), siatka z włókien szklanych i folia aluminiowa (11). Na warstwę tą znawca nałożyłby izolację twardą (10) korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej, następnie warstwę izolacyjną w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), warstwę izolacyjną z pianki miękkiej (9) w postaci spienionego kauczuku syntetycznego, warstwę izolacyjną w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), ponownie warstwę pianki twardej w postaci płyty polistyrenowej (10), warstwę izolacyjną z siatki włókien szklanych i folii aluminiowej (11). Zewnętrzną ścianę wewnątrz komory (4), (5), (8), znawca utworzyłby z materiału odpornego na niskie temperatury, natomiast w narożach, pomiędzy ramą a płytą wielowarstwową zastosowałby uszczelnienie (7) z materiałów uszczelniających, które dobrałby zgodnie ze swoją wiedzą z dziedziny. Uzyskawszy wielowarstwową ścianę komory, znawca, za pomocą śrub dystansowych (16) z materiału kwasoodpornego połączyłby poszczególne ściany komory poprzez skręcenie. Przy czym drewnianą ramę (2), (7), (14) wyposażyłby w profilowane, stykające się sąsiednie krawędzie, w przekroju o kształcie litery "L", pokryte miękką, elastyczną, samoprzylepną taśmą (15), a naroża oraz krawędzie ram w uszczelnienie od wewnątrz komory w postaci warstwy plastycznego uszczelnienia w postaci kleju silikonowego (3) i kątownika aluminiowego (6). Poprzez dokręcenie śrub dystansowych (16), znawca spowodowałby przybliżenie powierzchni, ściskanie uszczelniającej taśmy piankowej (15) i jednoczesne uszczelnienie. Do tak zmontowanej komory znawca wprowadziłby wszystkie instalacje i urządzenia kontrolno-pomiarowe, niezbędne do pracy komory." Zdaniem organu wymogi kompletności i zupełności opisu zawarte w opublikowanej we Wiadomościach Urzędu Patentowego nr 12 z 1993 r. w pkt 3.1 metodyce badania zgłoszeń wynalazków, nie stanowią ustawowych przesłanek zdolności patentowej. Ich ewentualny brak stanowi sam w sobie jedynie usterkę redakcyjną opisu patentowego, którą zgodnie z ww. metodyką badania zgłoszeń wynalazków powinien zająć się ekspert na etapie badania zgłoszenia wynalazku. 8. Reasumując, Urząd Patentowy doszedł do wniosku, że zarzut braku dostatecznego ujawnienia spornych wynalazków nie został udowodniony, ponieważ wnoszący sprzeciw nie poparł tego zarzutu żadnym wiarygodnym dowodem. Zdaniem Kolegium sporny opis patentowy spełnia wymóg dostatecznego ujawnienia obu wynalazków, a zatem jest możliwe odtworzenie obu spornych rozwiązań. Możliwość odtworzenia spornych wynalazków świadczy zatem o tym, że rozwiązania te mogą być stosowane. Ponadto fakt, że sporne rozwiązania nadają się do stosowania wynika również z dowodów w postaci umowy licencyjnej, zawartej pomiędzy uprawnionymi, a sprzeciwiającym się, na podstawie której zbudowane zostały komory kriogeniczne w oparciu o rozwiązania zastrzegane spornym patentem. Praktyczna realizacja komór kriogenicznych jest więc wiarygodną przesłanką, że sporne wynalazki nadają się do stosowania. Konsekwencją tego jest brak podstaw, aby stwierdzić, że nie ma możliwości stosowania spornych wynalazków. Zdaniem organu, rozwiązania przedstawione w opisie patentowym [...], w świetle przeciwstawionych im zarzutów, zostały dostatecznie ujawnione w opisie, zastrzeżeniach patentowych i rysunku, i nadają się do stosowania. Wobec powyższego wniosek o unieważnienie spornego prawa należało oddalono na podstawie art. 10 u.w. Firma C. sp. z o.o. (dalej "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie się do zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z 12 kwietnia 2016 r. o powołaniu specjalisty do oceny przedmiotowego opisu patentowego; 2. naruszenie art. 75 k.p.a. tj. zasady równej mocy dowodowej, poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw; 3. naruszenie art. 78 k.p.a. tj. żądania strony przeprowadzenia dowodu, poprzez nie powołanie biegłego specjalisty z danej dziedziny do obiektywnego rozpatrzenia dowodów wskazanych przez stronę wnoszącą sprzeciw; 4. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nie spełniającej podstawowych wymagań wynikających z treści wymienionego artykułu; 5. naruszenie przepisu art. 10 u.w. poprzez przyjęcie, że rozwiązanie według spornego wynalazku nadaje się do przemysłowego stosowania, a tym samym art. 6 i art. 7 k.p.a. czyli naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej; Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako niezgodnej z prawem i zebranym materiałem dowodowym oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a ponadto o "orzeczenie o konieczności powołania biegłego rzecznika patentowego z listy biegłych prowadzonej przez Polską Izbę Rzeczników Patentowych do oceny kompletności opisu patentowego". W uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uprawnieni nie zajęli stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 443/09, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem, przede wszystkim, z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827). Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06). Pomiędzy oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (wyrok NSA sygn. II FSK 1057/11 z 20 października 2011 r.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie to, czy organ wykonał wytyczne wynikające z ww. wyroków WSA, którymi był związany. Wytyczne te dotyczyły rozważenia czy w rozpoznawanej sprawie nie powinno dopuścić dowodu z opinii biegłego specjalisty na okoliczność tego, czy sporny wynalazek nadaje się do przemysłowego stosowania. W wyroku z 12 kwietnia 2016 r. (VI SA/Wa 2340/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że: "W świetle obowiązujących przepisów prawa stwierdzić należy, iż celem opisu jest przedstawienie przedmiotu wynalazku na tle stanu techniki w dziedzinie, której wynalazek dotyczy, w sposób na tyle jasny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie, na czym polega istota wynalazku, warunkująca osiągnięcie zamierzonego rezultatu, W opisie wynalazku należy ujawnić istotę rozwiązania technicznego, stanowiącego przedmiot zgłoszenia wynalazku, tzn. należy wskazać zespół środków technicznych, warunkujący uzyskanie rezultatu, który zamierzył sobie twórca rozwiązania zgłoszonego do Urzędu Patentowego RP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w razie zaistniałego sporu - w szczególności w przedmiocie nieoczywistości (poziomu wynalazczego) spornego rozwiązania, czy też dostatecznego ujawnienia technicznej istoty wynalazku i jego pełnego zrozumienia - pomiędzy zgłaszającym wynalazek do opatentowania (uprawnionym z patentu) lub podmiotem wnoszącym o unieważnienie patentu a Urzędem Patentowym RP, rodzi się poważna wątpliwość, czy organ odmawiając udzielenia patentu (czy też unieważniając patent na wynalazek albo oddalając wniosek o unieważnienie patentu) zasadniczo może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu, co do braku spełnienia przez wynalazek wspomnianych wyżej kryteriów. Według Sądu, warto w takiej sytuacji rozważyć, czy aby nie jest potrzebne powołanie się organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż -jak się okazuje w niniejszej sprawie - zbadanie kwestii dostatecznego ujawnienia niezbędnych cech technicznych spornego rozwiązania, ujawniających jego istotę i tym samym zakres ochrony nie jest w tej sprawie jednoznaczne." W tej sytuacji rozpoznając sprawę ponownie Urząd Patentowy RP był zobowiązany do rozważenia, czy powinien dopuścić dowód opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki. W ocenie Sądu Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji takie rozważania przeprowadził. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w tej sprawie nie jest potrzebne powołanie się organu na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki. W składzie orzekającym organu zasiadali bowiem dwaj eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę z dziedziny mechaniki i budownictwa oraz wieloletnie doświadczenie w zakresie orzekania o zdolności patentowej. Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła uzasadnionych argumentów podważających kompetencje i doświadczenie zawodowe ekspertów orzekających w tej sprawie, co do tej konkretnej dziedziny techniki. W treści skargi brak jest jakichkolwiek rozważań wyjaśniających dlaczego uważa, że fachowość ekspertów orzekających nie stanowi wystarczających gwarancji merytorycznych. Dlatego też Sąd doszedł do przekonania, że w postępowaniu spornym o unieważnienie spornego patentu orzekało kolegium Urzędu Patentowego, składające się z ekspertów i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego spośród specjalistów spoza osób związanych z Urzędem Patentowym RP. Nie ma żadnych podstaw do podważenia bezstronności organu orzekającego, czy też braku jego kompetencji specjalistycznej. Organ przestrzegając powyższych przepisów postępowania ustalił prawidłowo stan faktyczny ( por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r" II GSK 562/09). Jak słusznie wskazał organ takie stanowisko jest zgodne z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1499/14 stwierdził, że z wzajemnej relacji przepisów art. 261 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 264 ust. 1 p.w.p. i art. 252 p.w.p. wynika, że powołanie w postępowaniu w przedmiocie unieważnienia prawa biegłego w trybie art. 84 § 1 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości specjalistycznych, którymi nie dysponuje ekspert wyznaczony do załatwienia sprawy patentowej. Organ powinien rozważyć taką możliwość, ale jedynie w przypadkach, gdy stwierdzi, że rozpoznawana sprawa jest szczególnie zawiła, a z taką nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane, aby do jej rozstrzygnięcie konieczne były wiadomości specjalne (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2014 r, II GSK 405/13; z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11; z 21 marca 2012 r" II GSK 300/11)". Strona skarżąca nie wskazała też konkretnego problemu z dziedziny nauki czy techniki , dla którego rozwiązania konieczne byłyby wiadomości specjalne, a których to wiadomości nie posiadają orzekający eksperci Urzędu Patentowego. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że profesjonalne przygotowanie osoby do wykonywania funkcji orzeczniczych w charakterze eksperta ma gwarantować regulowany przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej proces kształcenia, na który składa się aplikacja ekspercka oraz asesura ekspercka (art. 266-269 p.w.p.). Urząd Patentowy RP jest zatem wyspecjalizowanym organem w zakresie badania między innymi rozwiązań technicznych zgłaszanych jako wynalazki. Sąd uznał za przekonujące stanowisko Urzędu Patentowego, że problem występujący w sprawie, nie było nieprzeciętnie skomplikowany, zatem powołanie biegłego jest bezzasadne i nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy. Ustosunkowując się zatem do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 75 k.p.a. i art. 78 k.p.a. Sąd uznał te zarzuty na bezzasadne. Zdaniem Sądu organ wykazał także, że wbrew stanowisku skarżącej, w sprawie miało miejsce dostateczne ujawnienie w całym spornym opisie patentowym, obejmującym opis, zastrzeżenia i rysunki, niezbędnych cech technicznych spornego rozwiązania, ujawniających jego istotę. Szczegółowe wyjaśnienia organu w tej kwestii znajdują się na stronie od 11 do 16 zaskarżonej decyzji. Z uwagi na ich obszerność nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania, jednak należy podkreślić, że skarżąca ich skutecznie nie podważyła, ograniczając się jedynie do ich zakwestionowania w całości co do zasady. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 u.w. skarżąca wywodziła, że opis przykładu wykonania spornego wynalazkunie spełnia wymagań ustawowych ze względu na brak opisu budowy kriokomory, brak rysunku i opisu budowy podstawowego elementu jakim jest rama, brak opisu budowy siedmiu pozycji wymienionych na fig.2. Wbrew tym twierdzeniom skarżącej Urząd Patentowy należycie wyjaśnił, gdzie w całym opisie spornego wynalazku są wymienione pozycje 3, 4, 8, 12, 13 i 14. Na stronie 17 uzasadnienia skarżonej decyzji znajduje się szczegółowa analiza, przedstawiająca etapy budowy i montażu komory (czyli odtworzenia wynalazku) na podstawie przedmiotowego opisu. Skarżąca nie wskazała, dlaczego uważa, że przedstawione przez organ etapy budowy ww. wynalazku w praktyce są niemożliwe do realizacji z uwagi na niekompletność opisu. Szczegółowych rozważań merytorycznych na ten temat Sąd nie dopatrzył się także w treści skargi. W związku z tym w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że Urząd Patentowy w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane na podstawie wystarczającego i prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Organ uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.