VI SA/Wa 1826/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. z siedzibą w S., Luksemburg na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie patentu europejskiego oddala skargę VI SA/WA 1826/22 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] października 2021 r. wniosku A. S.a.r.l. z siedzibą w S., Luksemburg o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 144 k.p.a. oraz art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 324) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] kwietnia 2021 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie europejskiego patentu na wynalazek pt.: "Terapia octanem glatirameru podawanym z niewielką częstotliwością" o numerze [...] udzielonego na rzecz Y. , Ltd. z siedzibą w R., Izrael. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku spółki A.S.a.r.l. z siedzibą w S., Luksemburg o unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt.: "Terapia octanem glatirameru podawanym z niewielką częstością" o numerze [...] udzielonego na rzecz Y., Ltd. z siedzibą w R., Izrael. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku złożonego przez stronę wniosku Kolegium Orzekające stwierdziło, ze zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z przepisami art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu spornym na mocy art. 256 ust. 1 p.w.p. Wyjaśniło, że zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia którego właściwy jest inny organ lub sąd, a rozstrzygniecie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu spornym, o którym mowa art. 256 ust. 1 p.w.p., polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio stosowany przepis. Urząd Patentowy stwierdził, że istnieje przeszkoda w prowadzeniu przedmiotowego postępowania, ponieważ rozpatrzenie podniesionych w sprawie zarzutów spornego wynalazku o nr [...], jest uzależnione od rozpatrzenia przez EPO, w wyniku którego określony zostanie zakres ochrony spornego wynalazku. Zatem, zasadne jest zwieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sprzeciwowego toczącego się przed Europejskim Urzędem Patentowym, w którym zostały złożone wnioski o zmianę zakresu ochrony patentu o nr [...], będącego przedmiotem postępowania o unieważnienie w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ogranicza się jedynie do sytuacji, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ czy sąd, wydanie decyzji nie jest w ogóle możliwe. Zawieszenie postępowania jest dopuszczalne także wtedy, gdy można mówić o bezpośrednim wpływie (zależności merytorycznej) rozstrzygnięcia prejudycjalnego na treść (kierunek) rozstrzygnięcia w sprawie głównej, zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może łączyć się z okolicznością wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym w sprawie, która pozostaje w związku ze sprawą podlegającą rozpoznaniu. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że w postępowaniu sprzeciwowym przed EPO zostały złożone wnioski ewentualne dotyczące zmiany zakresu i treści zastrzeżeń patentu europejskiego o nr [...], będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie Kolegium Orzekającego istnieje przeszkoda w prowadzeniu postępowania, ponieważ rozpatrzenie podniesionych w sprawie zarzutów merytorycznych jest uzależnione od rozpatrzenia przez EUP sprzeciwu lub ewentualnego odwołania w wyniku którego określony zostanie zakres ochrony spornego wynalazku, to zasadne jest zawieszenie postępowania przed Urzędem Patentowym do czasu wydania przez EUP prawomocnej decyzji o unieważnieniu bądź utrzymaniu w zmienionej formie spornego patentu. Organ podkreślił, że wydana przez EPO decyzja zmieniająca zakres ochrony patentu europejskiego wywołuje skutek ex tunc na terytorium Polski. Jak bowiem stanowi art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczpospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. 2016 r., poz. 2), jeżeli w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu przez EPO patent europejski zostanie zmieniony, uprawniony, w terminie trzech miesięcy od daty opublikowania przez EPO zmienionego patentu, jest zobowiązany złożyć w Urzędzie Patentowym tłumaczenie patentu europejskiego na język polski. Niespełnienie tego wymagania, zgodnie z art. 6 ust. 4 ww. ustawy skutkuje nieważnością patentu europejskiego .na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od daty jego udzielenia. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że decyzja EPO dotycząca patentu europejskiego o nr [...] będzie mieć bezpośredni wpływ zarówno na istnienie tego patentu jak i jego treść. Dopiero po wydaniu przez EPO prawomocnej decyzji ww. patentu europejskiego możliwe będzie merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy bez narażania się na wzruszenie decyzji wydanej w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na konkretnie wskazane orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S.a.r.l. wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z w zw. z art. 256 ust. 1 i art. 921 p.w.p. i w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14.03.2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania, podczas gdy właściwa wykładnia i zastosowanie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. winna prowadzić do wniosku o braku podstaw do takiego zawieszenia; b) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez brak wszechstronnego, dokładnego i wyczerpującego rozpoznania sprawy oraz nieuwzględnienia okoliczności istotnych dla zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym: - błędne przyjęcie, że złożenie wniosków ewentualnych przez właściciela patentu w postępowaniu przed Europejskim Urzędem Patentowym stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia postępowania, podczas gdy złożenie takich wniosków leży w wyłącznej gestii właściciela patentu (zainteresowanego zawieszeniem postępowania i przedłużeniem monopolu) i nie wpływa bezpośrednio na zakres patentu ani nie tworzy nowego stanu prawnego uzasadniającego zawieszenie postępowania; - nieodróżnienie stanu hipotetycznej możliwości wydania przez EUP określonej decyzji od stanu, w którym taka decyzja faktycznie zaistniała w obrocie i mogłaby stanowić podstawę do jakichkolwiek rozważań nad przesłankami z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; - niewyjaśnienie przyczyn odejścia od ugruntowanego orzecznictwa zgodnie z którym to, że równolegle w toku jest sprawa sprzeciwowa przed EUP samo w sobie nie uzasadnia zawieszenia postępowania przed organem w przedmiocie unieważnienia patentu; - nieuwzględnienie dominującej w judykaturze ścisłej wykładni "zagadnienia wstępnego" o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; - niewzięcie pod uwagę, że zaskarżone postanowienie prowadzi do nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej właścicieli patentów krajowych (które można egzekwować i unieważnić) oraz właścicieli patentów europejskich (które można egzekwować lecz nie można ich unieważnić z uwagi na zawieszenie); - niewzięcie pod uwagę, że zawieszenie postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy w istocie prowadzi do pozbawienia organu i Skarżącego prawa do uzyskania decyzji administracyjnej oraz do nieuprawnionego i sprzecznego z interesem społecznym sztucznego przedłużania monopolu patentowego, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły organ do błędnego wniosku o tym, że należy zawiesić postępowanie, podczas gdy nie zachodziły ku temu przesłanki. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Urząd Patentowy postąpił prawidłowo zawieszając postępowanie w sprawie o unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt. "Terapia octanem glatirameru podawanym z niewielką częstotliwością" o numerze [...] do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się przed Europejskim Urzędem Patentowym postępowania sprzeciwowego dotyczącego patentu europejskiego o numerze [...]. Należało zatem rozważyć czy w sprawie tej wystąpiło zagadnienie wstępne, skutkujące koniecznością zawieszenia przez organ postępowania, czy też takiego zagadnienia nie było, a co za tym idzie – wydanie postanowienia o zawieszenia postępowania było zbędne i rozstrzygnięcie sprawy powinno być dokonane przez Urząd w ramach postępowania toczącego się wyłącznie przed tym organem. Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Artykuł 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże obligatoryjne zawieszenie postępowania z zaistnieniem określonych w nim wymogów. Zawarte w nim unormowanie nie może więc być przez art. 256 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej "odpowiednio" (inaczej) stosowane na potrzeby postępowania spornego przed Urzędem Patentowym. Przepis art. 256 ust. 1, w myśl którego do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wskazuje bowiem, iż przy interpretacji przepisów tegoż kodeksu, mających zastosowanie w postępowaniu spornym, należałoby stosować inne reguły wykładni niż wówczas, gdy kodeks ten stosowany jest wprost. W sytuacji, w której sama norma prawna narzuca zastosowanie przepisu prawnego lub przepisów prawnych należących do innej instytucji prawnej użycie formuły "odpowiedniego stosowania przepisu" nakazuje aby interpretator uwzględnił ewentualnie powstające różnice między instytucjami do których należy przepis odsyłający czyli odesłania. Nie musi to oznaczać jego zastosowania wprost lecz może zaistnieć konieczność wprowadzenia odpowiednich modyfikacji przepisu odesłania. Innymi słowy, uwzględnienie odrębności może prowadzić do zastosowania danego przepisu w następujących konfiguracjach: a) wprost b) z odpowiednią zmianą c) bądź wreszcie może prowadzić do uznania, że dany przepis nie ma w ogóle zastosowania. W niniejszej sprawie "odpowiednie stosowanie" oznacza konieczność respektowania specyfiki postępowania prowadzonego przez Urząd Patentowy w trybie spornym. W świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma zatem obowiązek zawieszenia postępowania wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, przy czym zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 572, Zakamycze 2005). Pogląd ten zyskał aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych, także na gruncie ustawy - Prawo własności przemysłowej. W wyroku z dnia 28 września 2010 r. (II GSK 820/09), NSA stwierdził między innymi, że zagadnienie wstępne to kwestia prawna, która wyłoniła się w toku postępowania administracyjnego i jej uprzednie rozstrzygnięcie, leżące w kompetencji innego organu, warunkuje (stanowi przesłankę) rozstrzygnięcie głównej sprawy, co oznacza, iż bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w głównej sprawie. Innymi słowy, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracyjny. Rozstrzygnięciem jest czynność prawna organu lub sądu zarówno orzecznicza jak i rejestracyjna, a także czynności stron procesowych dokonane przed organem procesowym, jeżeli po spełnieniu przewidzianych prawem warunków wywierają skutki równe rozstrzygnięciu organu procesowego. Dotyczyć może uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne (zob. kom. Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis). Kwestia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji jest najbardziej sporna. Pojawiające się kontrowersje wynikają z faktu, że formułując wymóg istnienia zależności, kodeks nie określa jej charakteru. W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.). O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie zarówno przedstawiciele doktryny jak i w swoich orzeczeniach - Naczelny Sąd Administracyjny. Przegląd poglądów na temat pojęcia oraz istoty prejudycjalności zaprezentował m.in. J. Rodziewicz (w:) Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000 r., strony 7-18, gdzie podaje m.in., że pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. Z kolei W. Jakimowicz w artykule pt. "O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym" opublikowanym (w:) Samorząd Terytorialny 2003/10/29 wskazuje: "samo, zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania". W wyroku NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1980/12 stwierdzono, że "Z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczone są cztery elementy: po pierwsze, zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; po wtóre, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; po trzecie, wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; po czwarte, istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji". Natomiast, jeśli chodzi o sam charakter zagadnienia wstępnego, warto przytoczyć wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 1789/12, LEX nr 1494705, zgodnie z którym: "Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym." (por. wyrok NSA z: 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 73/12 i II GSK 75/12, 30 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1412/15; 18 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2738/14; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 17 lipca 2003 r. II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie, co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Jak wspomniano, k.p.a. nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p.a..). Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi Urząd Patentowy nie naruszył prawa, akceptując stanowisko, że istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy przez EUP a niniejszym postępowaniem, ponieważ:"(...) fakt zmiany zakresu i treści zastrzeżeń w postępowaniu sprzeciwowym przed EUP, wpływa bezpośrednio na istnienie oraz zakres niniejszego patentu, który obowiązuje w Polsce na skutek tzw. "walidacji". Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu przez EUP patent europejski zostanie zmieniony, uprawniony, w terminie trzech miesięcy od daty opublikowania przez EUP zmienionego patentu, jest zobowiązany złożyć w Urzędzie Patentowym RP tłumaczenie patentu europejskiego na język polski. Niespełnienie tego wymagania, zgodnie z art. 6 ust. 4 ww. ustawy, skutkuje nieważnością patentu europejskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od daty jego udzielenia. W wypadku unieważnienia przez EUP spornego patentu, postępowanie przed Urzędem Patentowym RP stałoby się bezprzedmiotowe, albowiem patent europejski utraciłby moc. Natomiast w wypadku utrzymania patentu w formie zmienionej zaistnieje konieczność powtórzenia niektórych lub wszystkich dotychczas przeprowadzonych czynności postępowania (zmieni się przedmiot tego postępowania) albo wręcz konieczność umorzenia dotychczasowego postępowania i wszczęcia ponownej procedury dotyczącej zmienionego patentu europejskiego. Nie można wykluczyć też sytuacji, w której oba orzeczenia będą ze sobą sprzeczne, t.j. kiedy Urząd Patentowy RP utrzyma w mocy sporny patent w zakresie w jakim został walidowany a EUP utrzyma ten sam patent w formie zmienionej. W konsekwencji, po złożeniu tłumaczenia zmienionego patentu w Urzędzie Patentowym RP, na terytorium Polski obowiązywałyby dwa prawa o różnym zakresie ochrony. Może też dojść do sytuacji, kiedy Urząd Patentowy RP unieważni niniejszy patent, a EUP utrzyma go w formie zmienionej. Będzie to stanowiło podstawę do rozważenia przez uprawnionego zasadności podjęcia działań mających na celu wzruszenie decyzji UPRP, w zależności od tego, na jakim etapie postępowania polskiego zostanie wydane rozstrzygnięcie w EUP. Jedynym rozwiązaniem, które mogłoby eliminować ryzyko zaistnienia w obrocie sprzecznych rozstrzygnięć jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w tożsamej sprawie przed EUP." Zacytowany wyżej przez Sąd fragment uzasadnienia postanowienia organu z dnia 13 kwietnia 2021 r. ewidentnie świadczy o tym, że rację ma Urząd Patentowy, że dopiero po wydaniu przez EUP prawomocnej decyzji w sprawie patentu europejskiego możliwe będzie merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy bez konieczności sięgania po nadzwyczajne instrumenty prawne służące do wzruszania decyzji ostatecznych. Nie można zatem podzielić twierdzeń skarżącego, który podnosi, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 i art. 921 p.w.p. i w związku z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., Stanowisko skarżącego w ocenie Sądu stanowi niezasadną polemikę ze słusznym poglądem Urzędu Patentowego, że w niniejszej sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne dotyczące istoty patentu jakim jest jego zakres oraz ważność i dlatego zasadne było zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. orzekł jak w sentencji ----------------------- 2