VI SA/Wa 190/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant referent Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi B. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2023 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł (dwanaście tysięcy złotych). Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lutego 2022 r. o godzinie 19:05 w miejscowości D., na ul. [...] (hala widowiskowo-sportowa) inspektorzy transportu drogowego zatrzymali do kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowany pojazd był oznakowany jako taksówka. Pojazdem kierował G. M., który wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, w imieniu i pod kierownictwem przedsiębiorcy R. z siedzibą w S. W momencie rozpoczęcia kontroli kierowca kończył realizowany transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. W ramach tego przewozu kierowca przewiózł pasażera na trasie z ul. [...] w D. na A. w D., który zamówił realizowany przewóz za pośrednictwem aplikacji B.. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy wykonywany w momencie kontroli przewóz drogowy taksówką był pierwszym takim przewozem w tym dniu. Jak ustalono w toku postępowania, R. posiada uprawnienie przewozowe tj. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar S. – licencja nr [...] oraz na obszar D. – licencja nr [...]. Ta ostatnia licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta D. została wydana przez Prezydenta Miasta D. w dniu 9 lutego 2022 r., a doręczona ww. spółce w dniu 15 lutego 2022 r. Wraz z wnioskiem o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar D., do tej licencji został zgłoszony samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia, decyzją z dnia [...] marca 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "Wojewódzki Inspektor") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.), dalej "u.t.d.". Zdaniem organu, skarżąca Spółka prowadząc pośrednictwo przy przewozie osób przekazała zlecenie przewozu osób podmiotowi, który nie posiadał odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Niedopuszczalne jest przekazywanie zleceń przewozowych w ramach prowadzonego pośrednictwa przy przewozie osób bez sprawdzenia czy dany przewoźnik posiada licencję niezbędną do wykonania danego przewozu. Bezsprzecznym pozostaje fakt, iż pośrednik umożliwiający przewoźnikowi świadczenie usługi transportowej i profesjonalną obsługę pasażerów, ma ogromny wpływ na wykonywanie tej działalności w zgodności z obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. z siedzibą w W., podnosząc m.in. że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., albowiem Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia dokonane przez inny podmiot. Nadto Spółka podniosła, że wadliwe jest przyjęcie, iż miarodajna dla ustalenia daty przyznania przewoźnikowi uprawnień do wykonania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest data odebrania decyzji o przyznaniu przewoźnikowi licencji, a nie data jej wydania - co doprowadziło organ do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w zakresie faktu posiadania przez przewoźnika licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką na terenie miasta D. Decyzją z dnia [...] listopada 2023 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jedn. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji GITD poczynił ustalenia faktyczne, zbieżne z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ I instancji, a następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 5d u.t.d. przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. W sprawie z materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, iż kontrolowany przewóz realizowany był po terenie miasta D. i na dzień kontroli, w zakresie tejże trasy, przewoźnik nie dysponował uprawnieniem takim jak licencja. W związku z powyższym słusznie stwierdzono, że w dniu kontroli przewoźnik wykonywał przewóz osób bez uprawnień. Aby wykonywać przewóz osób, przewoźnik musi legitymować się odpowiednią licencją odpowiadającą charakterowi usługi jaką wykonuje. Zatem przewoźnik nie może posiadać jakiejkolwiek licencji, a właściwą dla danego rodzaju przewozu osób i na określony obszar. Okolicznością istotną, która zadecydowała o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w tej sprawie było to, że kurs przewozu pasażera realizowany był na terenie innej miejscowości niż ta na którą przewoźnik dysponował wydaną licencją. Zatem Strona dopuściła się przekazania zlecenia podmiotowi, który nie posiadał odpowiedniej licencji. Z analizy argumentów Skarżącej i przedstawionych dowodów wynika, że Spółka jako pośrednik przy przewozie osób nie zweryfikowała przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu okoliczności, czy podmiot wykonujący przewóz któremu przekazała zlecenie miał do tego stosowne uprawnienie. Pośrednik już przed zleceniem przewozu miał informację od pasażera o trasie przejazdu, a mimo to zlecił jego wykonanie przewoźnikowi, który nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozów na tym obszarze. W ocenie GITD w sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d. Jak wskazała wprost sama Skarżąca w piśmie z dnia 8 sierpnia 2022 r. w chwili kontroli dysponowała informacją o licencji nr [...] wydanej przewoźnikowi: R. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną na obszar miasta S. Kontrolowany przewóz miał miejsce na terenie miasta D.. Tym samym, w oparciu o ww. licencję Strona niesłusznie przekazała przewoźnikowi zlecenie przewozu w dniu [...] lutego 2022 r. na terenie miasta D. Przewoźnik na dzień kontroli nie był jeszcze w posiadaniu licencji na wykonywanie przewozu osób po terenie tego miasta, gdyż odebrał ją w dniu 15 lutego 2022 r., a więc po dacie kontroli. Organ I instancji prawidłowo stwierdził wobec Strony naruszenie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za przekazywanie zleceń, przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Jednocześnie kara została ograniczona stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu skutecznego jej doręczenia, o czym przesądza art. 110 k.p.a. Decyzja przyznająca licencję na obszar miasta D. została doręczona przewoźnikowi w dniu 15 lutego 2022 r. Do tego dnia przewoźnik nie posiadał stosownej licencji na ww. obszar. W konsekwencji Skarżąca jako pośrednik nie powinna była przekazywać przewoźnikowi spornego zlecenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł B., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięciu przez organ okoliczności, czy zostało już ostatecznie zakończone postępowanie, dotyczące odpowiedzialności przewoźnika R. z siedzibą w S. ("R."’), które dotyczy naruszenia opisanego w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r., podczas gdy rozstrzygnięcie postępowania dotyczącego R. mogło mieć wpływ na wynik postępowania toczącego się przeciwko Skarżącemu, gdyż ewentualna odpowiedzialność B. jest pochodną odpowiedzialności R., a więc umorzenie postępowania dotyczącego R. mogło (i powinno) skutkować umorzeniem postępowania wobec B.; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku sformułowania w niej rozstrzygnięcia w sposób jasny i precyzyjny, a jedynie poprzez odesłanie do Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje dwa różne rodzaje naruszeń tj. przekazywanie zleceń przez pośrednika podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji lub przekazywanie zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d., skutkujące brakiem możliwości określenia przez Stronę, za jakiego rodzaju naruszenie nałożona została kara pieniężna; 3) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5d u.t.d., art. 5e u.t.d. i art. 92a ust 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 na korzyść Skarżącego, i w efekcie nałożenie przez organ kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie pozostawały wątpliwości prawne co do treści norm prawnych z art. 5d, 5e i art. 92a ust 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 i wątpliwości te organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego, co skutkowałoby umorzeniem postępowania i brakiem nałożenia kary na Skarżącego; 4) art. 110 § 1 k.p.a. - polegające na błędnym uznaniu, że miarodajna dla ustalenia daty przyznania przewoźnikowi uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest data odebranie decyzji o przyznaniu przewoźnikowi licencji, a nie data jej wydania - co doprowadziło organ do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w zakresie faktu posiadania przez przewoźnika licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką na terenie miasta D.; II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5d oraz art. 5e w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e u.t.d., podczas gdy: a) zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1a u.t.d., jedynym ustawowym obowiązkiem pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada licencję przewoźnika, a Skarżąca wypełniła ten obowiązek; b) Skarżąca podjęła współpracę z przewoźnikiem – R., jako podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym licencję przewoźnika taksówką; c) Skarżąca jako pośrednik przy przewozie osób, nie została wyposażona w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez kierowców działających na rzecz przewoźników, którym pośredniczy, zwłaszcza w zakresie wyposażenia technicznego pojazdów czy też posiadania przez przewoźnika ważnej licencji w toku przejazdu; d) obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, spoczywa na przewoźniku, który jako podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania pojazdami oraz uprawnienia do wydawania wiążących poleceń kierowcom, ma realny wpływ na ewentualne naruszenia przepisów; e) przewoźnik R. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony; 2) art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d oraz 5e w zw. z art. 92a ust 1 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji w której organ powinien odmówić ich zastosowania, ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na: a) wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w ustawie, dodatkowych wymogów, takich jak obowiązek pośrednika wdrożenia takiego systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiałby wykonanie zlecenia przewozu pojazdem odpowiednio oznakowanym oraz który zapewniałby bieżącą, skuteczną weryfikację czy podmiot, z którym pośrednik współpracuje i któremu przekazuje zlecenia przewozu, nie narusza przepisów z zakresu transportu drogowego, a przy tym ani ustawodawca, ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji takich zadań; b) uznaniu odpowiedzialności pośrednika de facto za działania przewoźnika, bez wyposażenia pośrednika w jakiekolwiek narzędzia prawne, dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników, w tym m.in. umożliwiające weryfikację przez pośrednika czy dany pojazd został zgłoszony do licencji przewoźnika; c) wprowadzeniu sankcji administracyjnej, stanowiącej dolegliwość nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia; 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, podczas gdy: a) Skarżąca nie miała wpływu na naruszenie, zaś samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżąca nie mogła przewidzieć - co zostało wykazane w przedstawionym w toku postępowania pisemnym stanowisku, zawierającym stosowne wnioski dowodowe; b) Skarżąca podjęła wszelkie możliwe działania, których można było od niej racjonalnie oczekiwać, aby nie doszło do naruszenia, w tym m.in.: - przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem R., zweryfikowała czy R. posiada licencję przewoźnika w zakresie przewozu osób taksówką; - poinformowała wszystkich przewoźników, z którymi współpracuje, o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki; - poinformowała wszystkich przewoźników, którym pośredniczy, o konieczności posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji taxi, konsekwencjach niespełnienia wymagań narzuconych przez ustawodawcę; - wprowadziła odpowiednie zapisy w stosowanych przez Spółkę Ogólnych warunkach świadczenia usług, wymuszające stosowanie się przez przewoźników do przepisów ustawy o transporcie drogowym; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust 1 w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Spółkę karę pieniężną za ww. naruszenie, w sytuacji w której w toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej ustaliły tylko jeden przypadek przekazania zlecenia na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust 1 lub z naruszeniem art. 5e u.t.d., a literalna treść opisanego w ustawie naruszenia wymaga stwierdzenia wielokrotnych (co najmniej dwóch) przypadków przekazywania zleceń. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: 1) Standardy Społeczności B., artykuł Polskiej Agencji Prasowej "B. podsumowuje dotychczasowe działania podnoszące bezpieczeństwo w przejazdach'' z 4 listopada 2022 r., wykazujące, że B. działa nie tylko z należytą starannością, ale nawet z największą starannością, aby zapewnić bezpieczeństwo pasażerów przy przewozach pasażerów, realizując w ten sposób cele ustawodawcy przy nowelizacji u.t.d., 2) Informacje o podmiocie KRS [...] (R.) wykazujące, że R. posiadał licencję przewoźnika od 9 lutego 2022 r., a B. należycie zweryfikował posiadanie licencji przewoźnika przez R. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący poparł przytoczone wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko co do poniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. W sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy, gdyż zdaniem Sądu stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. W ocenie Sądu, skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z dnia [...] listopada 2023 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji z dnia [...] marca 2022 r. o nałożeniu na Spółkę jako pośrednika kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Materialnoprawną podstawę wydania skarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 oraz art. 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 4 pkt 22 u.t.d. definiuje "obowiązki lub warunki przewozu drogowego". Z kolei z treści art. 4 pkt 24 u.t.d. wynika, że pośrednictwo przy przewozie osób to działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Natomiast zgodnie z art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 5d u.t.d. stanowi zaś, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Wskazany art. 5b ust. 1 u.t.d. określa, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Co się tyczy licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, dodać należy, że stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest udzielana na określony obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto [...]. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 u.t.d.). Z kolei z art. 5e u.t.d. wynika, że zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Dodać również należy, że w art. 27b u.t.d. ustawodawca określił obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, a także związane z nimi obowiązki przewoźników współpracujących z takim pośrednikiem oraz obowiązki informacyjne organów, które udzielają licencji na wykonywanie przewozów osób. W szczególności z art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż: a) przed rozpoczęciem współpracy, b) w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób. Ponadto pośrednik taki ma obowiązek prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób, który w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką zawiera informacje dotyczące numeru licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3, oraz nazwy organu, który udzielił tej licencji (art. 27b ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz art. 27b ust. 3 pkt 4 u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu z daty zdarzenia/kontroli) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei z art. 92a ust. 3 u.t.d. wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Natomiast art. 92a ust. 7 u.t.d. w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, odsyła do załącznika nr 3 do u.t.d. Zawarty w tym załączniku przepis lp. 2.20 określa natomiast karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy. Z przywołanych przepisów wynika, że przedsiębiorca, który na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., wykonuje pośrednictwo przy przewozie osób (zdefiniowane w art. 4 pkt 24 u.t.d.), może przekazywać zlecenia przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Pośrednik taki ma przy tym obowiązek zweryfikowania, czy przewoźnik, któremu przekazuje zlecenie przewozu osób, ma odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Wskazany obowiązek weryfikacji nie polega wyłącznie na ustaleniu przez pośrednika, czy dany przewoźnik ma jakąkolwiek z licencji określonych w art. 5b ust. 1 u.t.d. Ustawodawca wymaga bowiem, aby zlecenie przewozu było przekazane wyłącznie przewoźnikowi z odpowiednią licencję, a zatem obowiązkiem pośrednika przekazującego zlecenie przewozu jest zweryfikowanie, czy dany przewoźnik ma licencję, która uprawnia go do realizacji konkretnego, przekazywanego zlecenia przewozu. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowy (jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 u.t.d.). Jednakże z art. 6 ust. 4 u.t.d. wynika jednoznacznie również jej przedmiotowy charakter. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar (por. wyroki NSA z 24.02.2011 r. II GSK 290/10 i z 27.06.2023 r. II GSK 1116/22). Przekazanie przez przedsiębiorcę pośredniczącego w przewozie osób zlecenia przewozu przewoźnikowi, który nie ma odpowiedniej licencji, a więc licencji, która uprawniałaby go do realizacji przekazywanego zlecenia przewozu pojazdem zgłoszonym do tejże licencji – narusza art. 5d u.t.d. i skutkuje odpowiedzialnością, o której mowa w art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Nałożenie kary administracyjnej na pośrednika na podstawie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest uzależnione od tego, czy pośrednik przekazał więcej niż jedno zlecenie podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Użyte w lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. sformułowanie "przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie" nie oznacza, że hipoteza normy wynikającej z tego przepisu wymaga przekazania przez pośrednika więcej niż jednego zlecenia. W ocenie Sądu analizowane sformułowanie należy odczytywać w nawiązaniu do definicji pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 24 u.t.d.), w której ustawodawca również używa liczby mnogiej, wskazując że jest to "działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób". Tak jak nie ulega wątpliwości, że przekazanie każdego zlecenia przewozu osób jest pośrednictwem przy przewozie osób, tak też niewątpliwe jest, że przekazanie przez pośrednika każdego zlecenia przewozu podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji jest penalizowane na podstawie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Z treści skarżonej decyzji wyraźnie wynika, za jakie naruszenie została nałożona kara pieniężna. Nałożona na skarżącą Spółkę kara pieniężna związana jest z naruszeniem Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podlega karze pieniężnej. Omawiana regulacja (Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.) nie jest "rozbita" na jednostki redakcyjne, z których jedna dotyczyłaby przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, a druga przekazywania zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d. Ustawodawca dokonał jednolitego zapisu przedmiotowego naruszenia, a wobec tego ta właśnie regulacja zawiera przepis sankcyjny, a więc stanowi materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej. Wykładnia powyższych przepisów prawa materialnego determinuje zakres ustaleń faktycznych, jakie organy administracji musiały poczynić, aby dopuszczalne było zastosowanie tych przepisów i w konsekwencji nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy Inspekcji Transportu Drogowego musiały zatem zweryfikować, czy 1) zlecenie przewozu skontrolowanego [...] lutego 2022 r. w D. zostało przekazane przewoźnikowi przez skarżącą Spółkę, a jeśli tak, to czy 2) przewoźnik miał licencję, która była odpowiednia do realizacji tego zlecenia przewozu. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie przez organ, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zaś art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zaś uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu prowadzonym przed organ administracji publicznej obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 k.p.a. "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.". Przepis art. 6 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W ocenie Sądu w sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Nie ma sporu co do tego, że Spółka przekazała, zamówiony za pośrednictwem aplikacji B., przewóz z ul. [...] na al. R. w D., przedsiębiorcy R. z siedzibą w S. Przewóz został wykonany w dniu [...] lutego 2022 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...]. Przedsiębiorca ten legitymował się licencją w zakresie przewozu osób taksówką obejmującą teren miasta S. (licencja nr [...]). We ww. dacie nie posiadał natomiast wymaganej licencji na przewóz osób taksówką na terenie miasta D. Organ nie kwestionuje, że pojazd był oznakowany jako taksówka. Wprawdzie z treści pisma z dnia 15 lutego 2022 r. wynika, że w dniu 9 lutego 2022 r. została wydana na rzecz R. licencja nr [...] w zakresie przewozu osób taksówką na terenie gminy D., jednakże licencja ta została odebrana przez Spółkę w dniu 15 lutego 2022 r. W takim układzie faktycznym organ odwoławczy uznał, że w dacie kontroli tj. [...] lutego 2022 r. R. nie posiadała licencji na przewóz osób taksówką na terenie miasta D. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko GITD należało uznać za nienaruszające prawa i wsparte dotychczasowym orzecznictwem. Decyzja procesowa, a za taką należy uznać licencję, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Fakt, że organ administracyjny do chwili doręczenia stronie decyzji lub ogłoszenia nie jest nią związany oznacza, że do tego momentu sporządzona już decyzja może zostać jeszcze przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bez tego przymiotu nie może wiązać ani organu, ani strony. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymogi formalne), ale nie doręczona nie załatwia sprawy administracyjnej. Nie załatwia tej sprawy, bo nie wiąże ani organu, ani strony (por. uchwała składu 7 Sędziów NSA z 4.12.200 r. FPS 10/00). Nie można mówić o załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., jeżeli decyzja została sporządzona przez organ, ale nie została doręczona. Taką decyzją ani organ, ani strona nie są związani (zob. wyrok NSA z 27.11.2012 r. II GSK 1708/11). W podobnych warunkach faktycznych jak w sprawie niniejszej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r. II GSK 22/08, gdzie wyjaśnił, powołując się na ww. stanowisko zawarte w uchwale FPS 10/00, że skoro decyzja przyznająca zezwolenie została doręczona stronie w terminie późniejszym, aniżeli dzień kontroli, to podczas kontroli przewoźnik nie posiadał zezwolenia. Również i w nowszym orzecznictwie, wyrażonym na gruncie aktualnie obwiązującej ustawy o transporcie drogowym, wyrażono pogląd, że "Udzielenie licencji w transporcie drogowym polega na przyznaniu uprawnienia, nie zaś na sporządzeniu dokumentu licencyjnego. Sytuacja taka następuje dopiero wówczas, gdy licencja wchodzi do obrotu prawnego poprzez jej doręczenie uprawnionemu. Niewejście licencji do obrotu prawnego wyklucza możliwość dochodzenia przez organ opłaty licencyjnej, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.)." – tak NSA w wyroku z dnia 3 marca 2016 r. II GSK 1740/14. Przytoczone wyżej stanowiska judykatury Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje za własne. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 110 § 1 k.p.a. nie mógł zostać uznany za podważający legalność decyzji zaskarżonej. W konsekwencji w sprawie nie zostały także naruszone przepisy prawa materialnego, a to art. 5d, 5e, 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. w powiązaniu z art. 27b ust. 1 pkt 1a tej ustawy. W ocenie Sądu w sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że Spółka – zlecając przewoźnikowi transport osób taksówką na terenie miasta D. – dokonała weryfikacji, czy przewoźnik posiada odpowiednią licencję, skoro z akt sprawy nie wynika by sam przewoźnik miał w tym zakresie stosowną wiedzę. Bezsprzecznie R. odebrał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką obejmującą miasto D. już po dacie kontroli, tj. 15 lutego 2022 r. Zaś posiadana licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką obejmująca miasto S., nie upoważniała do wykonywania transportu poza obszarem na jaki została udzielona. Podkreślić przy tym należy, że z akt sprawy nie wynika by miał miejsce wyjątek o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.t.d. Powyższe oznacza, że skarżąca Spółka przekazała zlecenie przewozu osób przewoźnikowi, który nie miał odpowiedniej licencji, czyli licencji, która uprawniałaby go do wykonania przekazanego zlecenia przewozu. Takie ustalenia upoważniały organy Inspekcji Transportu Drogowego do oceny, że doszło do naruszenia przepisów u.t.d., penalizowanego w lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że Skarżąca podlegała karze pieniężnej określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na okoliczność, że naruszenie, którego dopuściła się Skarżąca (zagrożone karą w wysokości 40 000 zł) zostało stwierdzone w wyniku kontroli drogowej, to w sprawie znajdował zastosowanie art. 92a ust. 3 u.t.d., który ogranicza wysokość nakładanej kary pieniężnej do 12 000 zł. W takiej też wysokości wymierzono Skarżącej karę pieniężną w tej sprawie. W ocenie Sądu GITD prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym "nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.". Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy do przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu GITD prawidłowo uznał, że poczynione w sprawie ustalenia nie pozwalały na ocenę, że skarżąca Spółka nie miała wpływu na powstanie przypisanego jej naruszenia. Do naruszenia doszło, ponieważ Skarżąca zlecając przewóz R. nie zweryfikowała, czy przewóz zostanie wykonany zgodnie z odpowiednią licencją, co w przypadku licencji posiadanej przez przewoźnika wymagało zweryfikowania, czy przewóz zostanie wykonany na obszarze objętym posiadaną licencją, zaś brak tej weryfikacji doprowadził do przekazania zlecenia przewozu podmiotowi, który wykonał to zlecenie poza obszarem posiadanej licencji. Przy czym ponownie należy podkreślić, że wypełnienie obowiązku o którym mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie oznacza zweryfikowania czy przewoźnik któremu zlecany będzie przejazd posiada jakąkolwiek licencję, ale – czy posiada licencję właściwą do wykonania konkretnego, zleconego przewozu. Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki dotyczących niekonstytucyjności wykładni powołanych wyżej przepisów u.t.d. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, że nałożenie kary pieniężnej w tej sprawie naruszało art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, stosownie do którego "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw." w sposób opisany w zarzucie skargi. Nie ma podstaw do przyjęcia, że przepisy art. 92a ust. 1, art. 5d, art. 5e u.t.d. oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. wprowadzają arbitralne, nieproporcjonalne i nieznajdujące podstaw w ustawie dodatkowe wymogi, natomiast ustawodawca ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji zadań przez pośrednika. W ocenie Sądu wymaganie przekazywania zleceń przewozów wyłącznie przewoźnikom, którzy mają licencję odpowiednią do wykonania tych przewozów nie jest wymaganiem nieproporcjonalnym. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych, mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Warto na marginesie zauważyć, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. W ocenie Sądu zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy, w tym lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5b, art. 5e i art. 5d u.t.d., o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł żadnych podstaw by występować z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Podstawą do przedstawienia przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być bowiem uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z 21.12.2004 r. OSK 971/04). W tej sprawie jednak Sąd wątpliwości nie ma. Zauważyć przy tym należy, że zarzuty skargi w tym zakresie częściowo nie przystają do ustaleń faktycznych sprawy. W sprawie nie mamy bowiem do czynienia ani z pojazdem niewłaściwie oznakowanym ani niezgłoszonym do licencji. W konwekcji również i zarzut naruszenia § 24 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie mógł zostać zaaprobowany. Wskazać jednocześnie należy, że odpowiedzialność skarżącej półki jest niezależna od odpowiedzialności przewoźnika i żaden przepis ustawy nie uzależnia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec pośrednika od wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego w stosunku do przewoźnika. Postępowania te są niezależne od siebie. Z tej przyczyny nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, ponieważ w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., mógł on zostać oceniony jedynie jako zbędny. Przepis ten uprawnia sąd administracyjny do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości. Taka zaś sytuacja w sprawie nie zachodzi; organy wydające decyzje w I i II instancji w sposób niewątpliwy i wyczerpujący dla podjętego rozstrzygnięcia ustaliły i wyjaśniły, w procesie subsumpcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie dla jego oceny normy prawne, wszystkie istotne w tym względzie okoliczności, tak że nie ma warunków ani potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów. Poza tym, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, przez co nie ma też podstaw do podejmowania odrębnych i dodatkowych czynności dowodowych z dokumentów, stanowiących czy wynikających z akt administracyjnych. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo nie narusza prawa. Sąd kontrolując ww. decyzję nie dopatrzył się naruszenia ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów podniesionych w skardze. Dlatego też w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.