VI SA/Wa 1985/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. P. S. K. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. P. S. K. z siedzibą w L. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 listopada 2009 r. skarżąca B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. złożyła do Urzędu Patentowego RP podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak [...] w klasach 9, 16, 41 klasyfikacji nicejskiej. Pismem z dnia 2 lutego 2011 r., które wpłynęło do Urzędu Patentowego RP w dniu 8 lutego 2011 r. rzecznik patentowy reprezentujący zgłaszającą poinformował organ, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Gospodarczy KRS z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] [...] doszło do wyodrębnienia części spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. w drodze przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa B. Sp z o.o. z siedzibą w L. do spółki B. In Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Press Spółka komandytowa z siedzibą w L. Według strony zgłaszającej, oznacza to, że począwszy od 22 grudnia 2010 r. B. Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w L. z mocy prawa stała się stroną wszystkich umów dotyczących działalności wydawniczej i kongresowo-targowej B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W związku z powyższym wniesiono o wprowadzenie zmiany do akt zgłoszenia przedmiotowego znaku nr [...]. Z pieczęci odciśniętej na ww. piśmie wynika, że "odnotowano w bazie 30 sierpnia 2012 r.". Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] Urząd Patentowy RP na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 145 ust. 1 p.w.p. odmówił udzielenia prawa ochronnego na sporny znak zgłoszony przez B. Sp. z o.o. [...] Sp. k .(v. decyzja I instancji w aktach sprawy). Od powyższej decyzji zgłaszająca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc merytoryczne zarzuty wobec podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Urząd Patentowy RP nie podzielił argumentów zgłaszającej i decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. skierowaną do B. Sp. z o.o. siedzibą w L. (organ błędnie wpisał w decyzji: B. Sp z o.o. z siedzibą w L.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. Skarżąca nie zgodziła się z ww. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. i wniosła skargę do tutejszego Sądu podnosząc, że organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego. W ocenie strony, organ naruszył -art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 poprzez błędną ich interpretację oraz zastosowanie, w tym pominięcie analizy dotyczącej poszczególnych towarów a także -art. 7, 8, 77 oraz 107 §3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładne stanu faktycznego i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, nieprawidłowe uzasadnienie, w tym niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym dlaczego argumentacja zgłaszającego nie została uwzględniona, nieuwzględnienie bez uzasadnienia, dlaczego stosowana przez organ praktyka dot. tytułów prasowych została bez uzasadnienia zmieniona w odniesieniu do przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Urząd Patentowy RP odmówił zaskarżaną decyzją udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...], opierając swoje stanowisko na zarzucie braku zdolności odróżniającej znaku towarowego. Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest bezzasadna i oparta na błędnej interpretacji przywołanych przepisów ustawy p.w.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje argumenty merytoryczne zawarte zarówno w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. jak i decyzji ostatecznej z [...] lipca 2012 r. Jednocześnie Urząd Patentowy poinformował, że wszczął w dniu [...] września 2012 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (kopia postanowienia załączona do akt sprawy-karta nr 9) i wnosi o wzięcie pod rozwagę Sądu wskazanej okoliczności. Jak wynika z treści postanowienia z dnia [...] września 2012 r. znajdującego się w aktach administracyjnych, zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie co do ostatecznej decyzji zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. – albowiem decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania. Na rozprawie przed tutejszym Sądem pełnomocnik organu wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] stycznia 2012 r. oraz postanowienia organu z dnia [...] września 2012 r. ze względu na brak ustalenia strony zgłaszającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano. Jednym z najistotniejszych elementów decyzji jest oznaczenie strony lub stron. Wskazanie adresata musi być prawidłowe, to znaczy odzwierciedlające aktualny stan tego podmiotu, gdyż związana jest z tym kwestia wykonania decyzji. W odniesieniu do podmiotów określanych mianem przedsiębiorców innych niż osoby fizyczne w decyzji powinny być także uwzględnione dane określające ich aktualną sytuację prawną. Wadliwe oznaczenie strony w decyzji może powodować różne skutki prawne. Skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu niebędącego stroną w sprawie jest kwalifikowaną wadą, stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszej sprawie kluczowym zagadnieniem jest kwestia ustalenia podmiotu zgłaszającego sporne oznaczenie do rejestracji ze względu na wniosek pierwotnie zgłaszającego podmiotu tj. B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. o dokonanie zmiany zgłaszającego. We wniosku spółka ta poinformowała, iż nastąpiło przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. do spółki B. Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w L. (v. wniosek z dnia 2 lutego 2012 r., który wpłynął do organu 8 lutego 2012 r.). Urząd Patentowy RP nie zażądał od spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. jakichkolwiek dokumentów związanych z przedmiotową zmianą a wydane decyzje skierował raz do podmiotu B. Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w L. (decyzja I instancji), raz do B. Sp z o.o. z siedzibą w L. (decyzja zaskarżona). Stosownie do art. 529 § 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej k.s.h.) podział spółki kapitałowej może być dokonany: 1. przez przeniesienie całego majątku spółki dzielonej na inne spółki za udziały lub akcje spółki przejmującej, które obejmują wspólnicy spółki dzielonej (podział przez przejęcie), 2. przez zawiązanie nowych spółek, na które przechodzi cały majątek spółki dzielonej za udziały lub akcje nowych spółek (podział przez zawiązanie nowych spółek), 3. przez przeniesienie całego majątku spółki dzielonej na istniejącą i na nowo zawiązaną spółkę lub spółki (podział przez przejęcie i zawiązanie nowej spółki), 4. przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę lub na spółkę nowo zawiązaną (podział przez wydzielenie). W myśl art. 531 § 1 k.s.h. spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. Zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h. na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. W literaturze dotyczącej zagadnień sukcesji uniwersalnej w sferze prawa administracyjnego przyjmuje się zasadę ograniczonej sukcesji administracyjnoprawnej wynikającą z art. 531 § 2 k.s.h. Specyfika aktów administracyjnoprawnych polega na tym, że najistotniejszy jest element jednostronnego (władczego) określenia praw i obowiązków przez organy władzy publicznej skierowanego do indywidualnego adresata. Dlatego też w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zakaz sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego (por. J. Łętowski, Prawo administracyjne. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1990, s. 183-191; zob. również A. Szumański, Kodeks, 2003, t. IV, s. 739). Akt administracyjny wiąże tak długo, jak długo elementy decydujące o indywidualizacji aktu nie zostaną zmienione. Dlatego też bez wyraźnego przepisu prawa przejście praw i obowiązków administracyjnoprawnych byłoby niedopuszczalne. Przejście praw i obowiązków administracyjnoprawnych ulec może następującym ograniczeniom: - przepis ustawy lub decyzja o udzieleniu koncesji, zezwolenia, ulgi, wyraźnie wyłączają przejście na sukcesorów; - spółce przejmującej lub nowo zawiązanej przysługują tylko te prawa i obowiązki, które zostały jej przydzielone w planie podziału i pozostają w związku z przydzielonym w planie podziału składnikiem majątku spółki dzielonej; - gdy koncesje i zezwolenia zostały udzielone instytucji finansowej, a organ koncesyjny zgłosił sprzeciw co do planu podziału (art. 531 § 6 k.s.h.);- sukcesja nie dotyczy tych praw i obowiązków, które zostały przyznane (powstały) przed 1 stycznia 2001 r. Cechą szczególną trybu podziału spółki przez wydzielenie jest to, że spółka dzielona nie przestaje istnieć, a następuje tylko przeniesienie części majątku tej spółki na inną spółkę już istniejącą lub nowo zawiązaną. W myśl ogólnej zasady do podziału przez wydzielenie należy stosować przepisy o podziale spółek, dotyczące odpowiednio spółki przejmującej lub spółki nowo zawiązanej z wyjątkami dotyczącymi podziału przez wydzielenie. Odpowiednie stosowanie przepisów uzależnione jest od tego, czy spółka, do której jest wnoszona część majątku spółki dzielonej, istnieje (wtedy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółki przejmującej), czy jest nowo zawiązana. Wydzielenie nowej spółki następuje w dniu jej wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. W przypadku przeniesienia części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę, wydzielenie następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (tzw. dzień wydzielenia - art. 530 § 2 k.s.h.). W rozpatrywanej sprawie organ nie poczynił ustaleń prowadzących do jednoznacznego wskazania kto jest stroną niniejszego postępowania zgłoszeniowego uchybiając tym samym przepisom postępowania t.j. art. 7, 77 i 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienie kwalifikuje się zatem jako podstawa do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien jednoznacznie ustalić, czy po wszczęciu postępowania w sprawie zgłoszenia spornego oznaczenia do rejestracji nastąpiła zmiana podmiotu zgłaszającego a wynik tego ustalenia winien znaleźć odzwierciedlenie w podjętym przez organ rozstrzygnięciu. Należy bowiem podkreślić, że obowiązek ustalenia statusu prawnego strony postępowania spoczywa na organie administracji publicznej. Konsekwencją poprawnego ustalenia, kto w postępowaniu administracyjnym jest stroną jest właściwe oznaczenie adresata decyzji. Pełnomocnik organu wnosząc na rozprawie przed tutejszym Sądem o uchylenie decyzji obu instancji wniosła także o uchylenie postanowienia organu z dnia [...] września 2012 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej. Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na związanie Sądu granicami sprawy, której dotyczy niniejsza skarga. Postanowienie z dnia [...] września 2012 r. zostało wydane w nowej sprawie, prowadzonej w trybie nadzwyczajnym . Zdaniem Sądu, kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w stosunku do postanowienia wszczynającego postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji, ponieważ akty te nie dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. Odnosząc się natomiast do wniosku organu o wzięcie przez Sąd pod rozwagę wiadomości o wszczęciu przez Urząd Patentowy RP z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że okoliczność ta nie może mieć wpływu zarówno na tok niniejszego postępowania jak i na podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wszczęto w dniu [...] września 2012 r. podczas gdy skarga do tutejszego Sądu na decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 3 września 2012 r. Zestawiając powyższe daty należy stwierdzić, że na gruncie rozpatrywanego przypadku nie mamy do czynienia z sytuacją opisaną w przepisie art. 56 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd ma obowiązek zawiesić postępowanie, jeżeli wniesienie skargi nastąpiło po wszczęciu postępowania m.in. w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wypada zaakcentować, że wprawdzie z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także ustawy Prawo własności przemysłowej nie wynika wprost zakaz wszczęcia przez Urząd Patentowy RP nadzwyczajnego postępowania, jakim jest m.in. stwierdzenie nieważności decyzji objętej postępowaniem sądowoadministracyjnym, jednakże skład orzekający Sądu w rozpoznawanej sprawie za prawidłowy uważa pogląd o niedopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego mającego na celu zmianę, uchylenie, stwierdzenie nieważności aktu lub wznowienie postępowania administracyjnego, po wniesieniu przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie postępowania administracyjnego nakierowanego na zmianę, uchylenie, stwierdzenie nieważności aktu lub wznowienie postępowania administracyjnego (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 306; także A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 188; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2009, s. 348-350; por. także uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, s. 130-131; wyrok NSA z 22 lutego 2011 r., II OSK 185/11; postanowienia NSA z: 26 stycznia 2007 r., II FSK 1466/06; 25 stycznia 2007 r., II FSK 1712/06; 20 grudnia 2006 r., II FSK 1711/06, wyrok NSA z 7 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 50/06; wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 660/09, wyrok WSA we Wrocławiu z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1565/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1447/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawowym argumentem przemawiającym za taką wykładnią jest wzgląd na konieczność wyeliminowania niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w trybie postępowania sądowego oraz w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 185; A. Kabat w:, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 153-154). Ratio legis art. 56 p.p.s.a. zmierza do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy, przyznając - w określonym w tym przepisie przypadku - pierwszeństwo administracyjnemu postępowaniu nadzwyczajnemu. Natomiast w sytuacji w tym przepisie nieuregulowanej (tj. gdy toczy się już skutecznie zainicjowane postępowanie sądowoadministracyjne) należy zdaniem Sądu uznać, że każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań. Dodać warto, że kumulacja postępowań, a właściwie zapadłych w ich wyniku rozstrzygnięć, byłaby nie tylko zbędna, ale i niepożądana z uwagi na mogące stąd wyniknąć dodatkowe komplikacje i - de facto - wydłużenie się postępowań, a także z uwagi na konieczność ochrony autorytetu zapadłych orzeczeń (por. np. wyrok NSA z 26 maja 2009 r., I FSK 485/09). Ze względu na treść wyroku odnoszenie się przez Sąd do merytorycznych argumentów skarżącej podnoszonych wobec zaskarżonej decyzji jest na obecnym etapie przedwczesne. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji.