VI SA/Wa 2389/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej nadania nazwy aptece ogólnodostępnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Główny Inspektro Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 pkt 8, art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U.2017.2211 ze zm.) oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 157 i art. 156 § 1 pkt 6 oraz 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k p a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935), po rozpatrzeniu wniosku spółki D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W., o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2018 r., którą stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Warszawie z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. przy ul. [...] nazwy "C.". W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Farmaceutyczny wyjaśnił, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., udzielił spółce T. Sp. j. z siedzibą w W. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie: "B.", zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Następnie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] maja 2012 r., zmieniono powyższe zezwolenie w zakresie nazwy apteki poprzez wykreślenie nazwy: "B." i wpisanie nazwy: "D.". Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W., po rozpatrzeniu wniosku spółki T. Sp. j. dokonał kolejnej zmiany nazwy apteki ten sposób, ze dotychczasową nazwę apteki w brzmieniu: "D." zastąpiono nazwą: "D.". Pismem z dnia 1 lipca 2016 r. Okręgowa Izba Aptekarska w W. zwróciła się z wnioskiem o zbadanie w ramach posiadanych kompetencji i ewentualne wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności zezwolenia znak: [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r., zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii akt postępowania w sprawie zmiany (dokonanej po 1 stycznia 2012 r.) ww. przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Po zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją, organ uznał za zasadne wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (w części dotyczącej nadanej nazwy apteki) [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. przy ul. [...] i pismem z dnia 31 stycznia 2017 r., zawiadomił spółkę T. Sp. j. z siedzibą w W. jako stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (w części dotyczącej nadanej nazwy apteki) [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] maja 2013 r., zmieniającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r., (zmienioną decyzją z dnia [...] maja 2012 r.) w przedmiocie udzielenia spółce T. Sp. j. z siedzibą w W. (obecnie: D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W.) zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. W odpowiedzi do postępowania zgłosił się pełnomocnik strony wnosząc o umorzenie postępowania. Jednocześnie pełnomocnik zawiadomił organ o przekształceniu spółki T. Sp. j. z siedzibą w W. w spółkę D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. w trybie art. 582 kodeksu spółek handlowych. Do pisma załączono informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS przekształconej spółki. Organ na postawie informacji ujawnionych w KRS ustalił, że prowadząca przedmiotową aptekę spółka – T. sp. j. z siedzibą w W. została przekształcona w spółkę komandytową – D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. w trybie art. 582 kodeksu spółek handlowych. Następnie spółka przekształcona została wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS w dniu 6 lutego 2017 r., zaś spółka przekształcana została wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS w dniu 28 marca 2017 r. W związku z powyższym stroną niniejszego postępowania jest obecnie spółka D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W., bowiem do przekształcenia znajduje zastosowanie zasada kontynuacji określona w art. 553 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - kodeks spółek handlowych (Dz.U.2016.1578 ze zm.). GIF szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie i rozpoznając sprawę ponownie w wyniku złożonego przez spółkę wniosku, wyjaśnił, że przepis art. 157 § 1 k.p.a. stanowi, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia. Postępowanie w tym przedmiocie może zostać wszczęte z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a ). Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w chwili jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, przedmiotowa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], w części dotyczącej nadania aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w S. przy ul. [...] nazwy "C." jest dotknięta wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. W razie jej wykonania (tj. w razie posługiwania się w obrocie gospodarczym nazwą "C.") wywołałaby czyn zagrożony karą. Zgodnie z art. 94a ust. 1 u.p.f., "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.". Ze względu na brak definicji legalnej pojęcia "reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności", sposób jego rozumienia został wypracowany z pomocą orzecznictwa sądów administracyjnych. GIF stwierdził, że utrwalona linia orzecznicza w zakresie rozumienia pojęcia reklamy apteki oraz jej działalności, o której mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, pozwala na przyjęcie, że reklamą może być nazwa apteki zawierająca zwroty wartościujące, czy sugerujące korzyść związaną z zakupem w tej konkretnej aptece, zachęcające do dokonania zakupu w tej aptece. W licznych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazywano, że: "za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece." Organ zauważył, że zakaz reklamy aptek i ich działalności nie dotyczy jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Ustawodawca wyraził w ten sposób, że możliwe jest zamieszczanie jedynie danych mających charakter informacyjny. Zdaniem organu nazwa apteki zawierająca wyrażenie "C." stanowi hasło reklamowe, zatem oznaczenie apteki taką nazwą jest sprzeczne z brzmieniem art. 94a ust. 1 u.p.f. i może wywołać czyn zagrożony karą. Zgodnie bowiem z art. 129b ust. 1 u.p.f. "Karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności". Mając na uwadze powyższe, przedsiębiorca, w przypadku wykonania decyzji poprzez posługiwanie się reklamową nazwą "C.", np. na folderach, szyldach, ulotkach, mógłby zgodnie z art. 129b ust.1 u.p.f. podlegać karze pieniężnej w wysokości do 50.000 zł. Wykonanie przedmiotowej decyzji nadającej aptece "reklamową nazwę" może realnie prowadzić do popełnienia deliktu administracyjnego. W konsekwencji GIF uznał, że nazwa apteki "C." narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., jednoznacznie opisując prowadzoną przez spółkę aptekę jako miejsce gdzie oferowane produkty są w dobrej, korzystnej, hurtowej cenie (w domyślnie tańsze od innych aptek - gdzie oferowane są produkty w cenach detalicznych), a więc bardziej atrakcyjne z punktu widzenia konsumenta. Organ przyjął, że decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie wywoła nieodwracalnych skutków prawnych. Strona, po uzyskaniu przez niniejszą decyzję przymiotu ostateczności, może nadal posługiwać się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej apteki, ale bez reklamowej części nazwy apteki. Powyższe oznacza, że może używać nazwy apteki: "D.", jednak bez zwrotu: "C.". Spółka może również dokonać zmiany nazwy apteki, uwzględniając postanowienia obowiązującej ustawy - Prawo farmaceutyczne, w tym, w szczególności przepis dotyczący zakazu reklamy aptek. Jednocześnie zdaniem organu nie zachodzą żadne inne przesłanki do stwierdzenia nieważności części decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z [...] maja 2013 r. Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na konkretnie wskazane orzeczenia oraz stanowisko doktryny. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D.Sp. z o.o. s.k wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie w razie nieuwzględnienie w/w wniosku o zobowiązanie organu do uchylenia decyzji WIF i umorzenie postępowania w tym zakresie a także o zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 94a ust. 1 ustawy Prawa farmaceutycznego poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że posługiwanie się przez wnioskodawczynię nazwą apteki nadaną jej decyzją WIF narusza zakaz reklamy aptek, podczas gdy posługiwanie się tą nazwą stanowi wyłączoną spod zakazu reklamy informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki - zgodnie ze zdaniem 2 wskazanego wyżej przepisu, i tym samym nie jest ono czynem zagrożonym karą, oraz naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 156 § 1 pkt 6 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że decyzja WIF w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, podczas gdy nie narusza ona art. 94a ust 1 p.f. bowiem nazwa apteki stanowi jedynie informację o lokalizacji i godzinach jej pracy, a więc nie jest reklamą w rozumieniu tego przepisu; - art. 8 k.p.a, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej w wyniku stwierdzenia nieważności wydanej zgodnie z prawem decyzji organu administracyjnego, w sytuacji , gdy nie istniały ku temu przewidzianej prawem przesłanki. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie art. 94a ust. 1 ustawy prawo farmaceutyczne "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego". Wskazany przepis obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 122, poz. 696 ze zm.). Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Jednoznaczne stanowisko sądów wskazuje, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10, z dnia 17 grudnia 2007 r., VII SA/Wa 1707/07, z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07, czy też w wyroku z dnia 14 maja 2008 r. VII SA/Wa 2215/07). Pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany". Podobne stanowisko wyraża także doktryna np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku, stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie. Stanowiska te, mimo że dotyczą wcześniejszego brzmienia art. 94a u.p.f. pozostają aktualne w odniesieniu do nowej regulacji zawartej w art. 94 a u.p.f. Należy wskazać, że zakres reklamy działalności apteki interpretowany jest (i był również na gruncie poprzedniego stanu prawnego) przez judykaturę bardzo szeroko. Wyłączona ze wspomnianego zakazu została jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego (art. 94a ust. 1 in fine u.p.f.). Wnioskując a contrario uznać trzeba, że podanie innych informacji o działalności apteki lub jej walorach stanowić będzie jej reklamę. Niewątpliwie w świetle powyższych rozważań reklamą może być nazwa apteki zaznaczająca zwroty wartościujące, a sugerujące korzyść związaną z zakupem w tej konkretnej aptece. Taki charakter ma nazwa apteki skarżącej albowiem na mocy zakwestionowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] maja 2013 roku spółka nabyła prawną możliwość używania dotychczasowej nazwy z dodatkiem określenia "Ceny hurtowe codziennie" a to niewątpliwie narusza zakaz reklamy apteki sformułowany w art. 94a ust. 1 u.p.f., stąd też taka decyzja wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organów, że decyzja WIF zmieniająca nazwę apteki na " D." jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Działanie skarżącej poprzez dodanie określenia "Ceny hurtowe codziennie" pozostaje więc w sprzeczności z treścią art. 94a ust. 1, który zakazuje reklamy apteki i ich działalności. Ustawodawca za złamanie zakazu wynikającego z ww. przepisu przewidział sankcję w art. 129b ust. 1 u.p.f., zgodnie z którym "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Brzmienie przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. przesądza o obowiązku nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Posługiwanie się więc nazwą apteki stanowi reklamę jej działalności i jest deliktem administracyjnym. W myśl natomiast art. 156. § 1.kpa Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (ust. 6). Dotyczy to takich sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. Przy czym nie jest tu istotne, czy adresat podjął takie działania. Chodzi przy tym o czynności konieczne do wykonania decyzji, a nie luźno z nią związane lub podejmowane przy okazji decyzji (por. J. Borkowski [w:] Komentarz, 2016, s. 773). Przez czyn zagrożony karą należy przy tym rozumieć każdy czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo czy wykroczenie oraz czyn zagrożony karą administracyjną (por. Ł. Kroplewski, P. Majczak, K. Sobieralski, Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, Wrocław 2018, s. 354). Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. i art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Odpowiadając na zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego Sąd uznał, że zarzuty te z przyczyn wyżej wskazanych nie mogą zostać uwzględnione. Z tego powodu, uprawnione jest - zdaniem Sądu - stanowisko organów obu instancji, które nie zgadzają się z poglądami strony skarżącej, jakoby nazwa apteki ma jedynie charakter informacyjny. W ocenie Sądu, charakter informacyjny, co wyżej wskazano interpretując zdanie 2 art. 94a ustawy, ma bowiem jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W tej sytuacji nazwa apteki ,,D." w zakresie ,,C." nie może zostać zaaprobowana jako zgodna z prawem i stanowiłaby ominięcie zakazu reklamy apteki. Tym samym wykonanie decyzji WIF wywołuje czyn zagrożony karą (administracyjną). Należy zauważyć, że GIF wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WIF zgodnie z przysługującymi organowi kompetencjami. W celu zbadania przesłanek, na podstawie których dojdzie do stwierdzanie nieważności nie jest ograniczone w czasie (art. 156 § 2 k.p.a.). Powołanie się na przesłankę art. 156 § 1 ust.6 k.p.a. było w tym stanie faktycznym właściwe. Właściwość GIF, jak również możliwość wszczęcia postępowania z urzędu, wobec treści art. 157 § 1 i 2 k.p.a. nie może być kwestionowana Reasumuąc Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania ani naruszenia norm prawa materialnego, a więc art. 94a, u.p.f . a uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.