VI SA/Wa 2654/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2021 r.; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej A. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Organ", "MS" lub "Minister") z dnia [...] sierpnia nr[...], wydana na podstawie art. 16b w zw. z art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 16a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego (Dz. U. Z 2020 r. poz. 242, ze zm., dalej: "u.l.d.r."), a także art. 104 oraz art. 107 § 1, 2 i 3 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") utrzymująca w mocy decyzję MS z dnia [...] lipca 2021 r., [...] odmawiającą A. L. (dalej: "Skarżąca", "Strona") przyznania tytułu kwalifikowanego dorady restrukturyzacyjnego. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., [...], MS wydaną na podstawie art. 16b w zw. z art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 16a ust. 1 pkt 2 i 3 u.l.d.r., a także art. 104 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. odmówił przyznania Skarżącej tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego (dalej: "tytuł") ze względu na niewykazanie spełnienia wszystkich przesłanek jego uzyskania. MS po przeprowadzeniu postępowania z wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 wskazał, że decyzja o przyznaniu tytułu nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany i musi być oparta wyłącznie na ustaleniu, że osoba ubiegająca się o jego przyznanie wykazała spełnienie przesłanek określonych w ustawie w sposób ścisły i zamknięty. Podstawą niniejszego rozstrzygnięcia nie jest zatem stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie posiada w sensie ogólnym znaczącego doświadczenia jako doradca restrukturyzacyjny, lecz to, iż w przeprowadzonym postępowaniu nie zostało ustalone wypełnienie skonkretyzowanych ustawowo wymogów jego uzyskania. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 16a ust. 1 u.l.d.r., osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego uzyskuje tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego w przypadku gdy wykaże, że spełnia warunki opisane w punktach 1-3 tego przepisu. Ustawa wymaga ich wykazania, a więc przedstawienia przy pomocy dowodów. MS stanął na stanowisku, że przedłożone przez Skarżącą kserokopie dokumentów (nieprawidłowo poświadczone za zgodność z oryginałem) nie mają mocy dowodowej, gdyż nie spełniają kryteriów określonych w treści 76a § 2 k.p.a. Jak zaznacza Organ, uzyskanie tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego na podstawie art. 16a ust. 1 pkt 3 u.l.d.r. wymaga wykazania, że osoba ubiegająca się o jego przyznanie w okresie ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku przeprowadziła w całości co najmniej jedno postępowanie układowe lub sanacyjne zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu, w którym przyznanie ostatecznego wynagrodzenia nadzorcy lub zarządcy wynikało z ustalenia przez sąd, że w postępowaniu tym liczba wierzycieli będących uczestnikami postępowania była większa niż 100 oraz suma wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania była większa niż 10 000 000 zł. Zdaniem MS, Skarżąca nie wykazała, że w postępowaniu sanacyjnym D. Spółki z o. o. z siedzibą w W. przyznanie ostatecznego wynagrodzenia nadzorcy lub zarządcy wynikało z ustalenia przez sąd, że w postępowaniu liczba wierzycieli będących uczestnikami postępowania była większa niż 100 oraz suma wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania była większa niż 10 000 000 zł. Na okoliczność tę Skarżąca przedstawiła bowiem jedynie kserokopie postanowienia z dnia [...] marca 2021 r., sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wynagrodzenia ostatecznego zarządcy oraz wniosku z dnia 12 maja 2020 r. o ustalenie ostatecznego wynagrodzenia zarządcy. W ocenie MS omawiana okoliczność nie wynika także z treści przedłożonego zaświadczenia z dnia 2 czerwca 2021 r. co sprawia, że już z tego tylko powodu wniosek oparty na tej podstawie nie może być uwzględniony. Ponadto, zdaniem MS należy stwierdzić, że postępowanie sanacyjne D. Spółki z o. o. z siedzibą w W. zostało otwarte w dniu 13 października 2017 r., natomiast wniosek o przyznanie tytułu został złożony w dniu 26 marca 2021 r. Zatem postępowanie to było prowadzone częściowo w okresie wcześniejszym, niż trzy lata przed dniem złożenia wniosku. Zgodnie zaś z ww. przepisem konieczne jest, aby postępowanie mające stanowić podstawę uzyskania tytułu zarówno rozpoczęło się (z wyznaczeniem wnioskodawcy do pełnienia funkcji nadzorcy albo zarządcy), jak również prawomocnie zakończyło w okresie 3 lat przed dniem złożenia wniosku. Organ nie zgodził się również z twierdzeniem Strony, że przyjęta przez MS wykładnia dotycząca wymogu rozpoczęcia i zakończenia tego rodzaju postępowania w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o przyznanie tytułu stoi w sprzeczności z realiami postępowań restrukturyzacyjnych prowadzonych w stosunku do dużych podmiotów, w których skala podejmowanych czynności jest znaczna, postępowania czasochłonne. W ocenie MS nie może być bowiem uznane za okoliczność bez znaczenia, czy postępowanie mające stanowić podstawę przyznania przedmiotowego tytułu było przeprowadzone szybko, terminowo i sprawnie, trwając nie dłużej niż 3 lata (co i tak jest okresem znacznie dłuższym, niż przewidziany przez ustawodawcę czas trwania postępowania sanacyjnego i układowego), czy też prowadzone było dłużej, bez zachowania naczelnej zasady postępowań restrukturyzacyjnych tj. zasady szybkości postępowania i w sposób mało efektywny. Zdaniem Organu Skarżąca również bezzasadnie podniosła, że spełnia warunki uzyskania tytułu określone w art. 16a ust. 1 pkt 2 u.l.d.r. Zgodnie z treścią tego przepisu osoba posiadająca licencję uzyskuje przedmiotowy tytuł w przypadku, gdy wykaże, że w okresie ostatnich 7 lat przed złożeniem wniosku zarządzała przez co najmniej 3 lata majątkiem przedsiębiorcy będącym co najmniej średnim przedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495, dalej: "Prawo przedsiębiorców") jako członek zarządu spółki handlowej, wspólnik ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem lub jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą oraz przeprowadziła w całości co najmniej dwa postępowania restrukturyzacyjne lub postępowania upadłościowe z możliwością zawarcia układu lub postępowania naprawcze zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu. Organ podkreślił, że Skarżąca nie twierdziła, że prowadzona przez nią własna działalność gospodarcza odpowiada powyższym wymogom. Niewątpliwe, zdaniem MS, w jej ramach nie zarządzała (własnym) majątkiem przedsiębiorcy będącym co najmniej średnim przedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców. Jak wyjaśnił Organ, Strona wskazała natomiast w tym kontekście na przedsiębiorstwa "F." S .A. z siedzibą w W. oraz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. W opinii MS zauważyć jednak należy, że czynności zarządcze wykonywane przez Skarżącą wynikały z powierzenia jej kolejno funkcji zastępcy syndyka, zarządcy tymczasowego oraz syndyka w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku "F." S.A. z siedzibą w W., prowadzonym przed Sądem Rejonowym dla [...] w W., sygn. akt [...] oraz funkcji zarządcy w postępowaniu sanacyjnym D. sp. z o.o., prowadzonym przed Sądem Rejonowym dla [...] w W., sygn. akt [...]. W ocenie Organu dyspozycją omawianej części przepisu nie jest objęte zarządzanie majątkiem przedsiębiorcy wynikające z pełnienia funkcji syndyka lub zarządcy, a więc Skarżąca nie wykazała posiadania doświadczenia, które stanowiłoby podstawę przyznania wnioskowanego tytułu wynikającą z art. 16a ust. 1 pkt 2 u.l.d.r W przypadku ostatniej ze wskazywanych podstaw przyznania tytułu, tj. 16a ust. 1 pkt 1 lit a u.l.d.r., MS uznał, że także w tym zakresie wniosek nie może zostać uwzględniony z uwagi na niewykazanie spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Stosownie do treści powyższego przepisu., osoba posiadająca licencję uzyskuje tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego, w przypadku gdy wykaże, że w okresie ostatnich 7 lat przed złożeniem wniosku przeprowadziła w całości co najmniej cztery postępowania upadłościowe przedsiębiorców zakończone prawomocnym postanowieniem o zakończeniu postępowania upadłościowego oraz dwa postępowania restrukturyzacyjne lub postępowania upadłościowe z możliwością zawarcia układu lub postępowania naprawcze zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu. Jak wskazuje MS, uzasadniając swoje żądanie oparte na powyższej podstawie prawnej Skarżąca powołała się na przeprowadzenie w okresie ostatnich 7 lat czterech postępowań upadłościowych wobec przedsiębiorców, zakończonych prawomocnymi postanowieniami o zakończeniu postępowania upadłościowego oraz dwóch postępowań restrukturyzacyjnych zakończonych prawe mocnym zatwierdzeniem układu, wymienionych w cytowanym wyżej zaświadczeniu z dnia i 2 czerwca 2021 r. wydanym przez Przewodniczącego VIII Wydziału Gospodarczego dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych Sądu Rejonowego dla [...] w W. Organ wyjaśnił, że powodem odmowy przyznania tytułu w ramach tej podstawy jest fakt, że przedmiotowe postępowania były prowadzone częściowo w okresie wcześniejszym niż 7 lat przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem MS bowiem wskazać trzeba, że postępowanie upadłościowe "G." Spółki z o. o. spółki komandytowej z siedzibą w W. prowadzone przed Sądem Rejonowym dla [...] w W., sygn. akt [...], rozpoczęło się dnia 27 sierpniu 2013 r., postępowanie upadłościowe I. Spółki z o.o. z siedzibą w O., sygn. akt [...], rozpoczęło się dnia 28 sierpnia 2013 r. zaś postępowanie upadłościowe "Z. Spółki z o. o. spółki komandytowo- akcyjnej z siedzibą w W., sygn. akt [...], rozpoczęło się dnia 11 września 2013 r. Jak zaznacza MS, wniosek o przyznanie tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego złożono w dniu 26 marca 2021 r., zatem po upływie 7 lat od rozpoczęcia tych postępowań. Organ wskazał, że w odniesieniu do omawianej podstawy konieczne jest natomiast, aby postępowania będące podstawą przyznania tytułu zarówno rozpoczęły się, jak również prawomocnie zakończyły się w okresie 7 lat przed dniem złożenia wniosku. MS nie zgodził się z twierdzeniem Strony, jakoby sformułowanie "w całości" miało odnosić się jedynie do przeprowadzenia wymaganych postępowań w całości przez jednego doradcę restrukturyzacyjnego (co miałoby oznaczać, że nie został on z tej funkcji odwołany i przez cały czas tych postępowań pełnił funkcję syndyka, nadzorcy lub zarządcy). Organ, wskazał, że przepis ten zawiera więc wymóg nieprzerwanego i ciągłego wykonywania przez doradcę restrukturyzacyjnego obowiązków w ramach danego postępowania i realizacji jego wszystkich etapów proceduralnych we wskazanym 7-letnim okresie przed dniem złożenia wniosku. Zdaniem MS nie można się zgodzić z argumentacją Strony uzasadniającą odejście od wykładni literalnej tym, że w niektórych przypadkach okres prowadzenia postępowań upadłościowych przekraczający 7 lat może wynikać nie z niekompetencji syndyka, lecz ze skomplikowanych stanów prawnych dotyczących składników masy, czy toczących się z jego udziałem procesów sądowych. W ocenie MS przepis ten nie nakłada wymogu, by w czasie krótszym niż 7 lat przeprowadzone zostały wszystkie postępowania, w których osoba ubiegająca się o przyznanie tytułu pełniła funkcję przed złożeniem wniosku, lecz aby w takim okresie przeprowadzonych zostało tych kilka postępowań, które zostają wskazane jako podstawa wniosku. Omawiana norma uwzględnia w ten sposób znaczenie faktu, że wnioskodawca legitymuje się kilkoma sprawnie przeprowadzonymi postępowaniami, które trwały nie dłużej, niż 7 lat. Organ uznał za istotną okoliczność, że postępowania wszczęte w takim okresie toczyły się na podstawie przepisów obowiązujących obecnie lub w nieodległym czasie, co jednocześnie wskazuje na aktualność wiedzy posiadanej przez osobę ubiegającą się o przyznanie tytułu. Mając powyższe na uwadze, Organ uznał, że brak jest podstaw do przyznania Skarżącej tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem MS z dnia [...] sierpnia 2021r. i pismem z dnia 14 września 2021 r. wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wskazała, że z rozstrzygnięciami Organu nie można się zgodzić, w szczególności, że w trakcie postępowania powstały wątpliwości odnośnie wykładni przepisów i stosowania prawa, które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Sąd. Pierwszą wątpliwością interpretacyjną w ocenie Strony, jest warunek prowadzenia w okresie ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku w całości co najmniej jednego postępowania układowego lub sanacyjnego zakończonego prawomocnym zatwierdzeniem układu (art. 16a ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz warunek prowadzenia w okresie ostatnich 7 lat przed złożeniem wniosku w całości co najmniej czterech postępowań upadłościowych przedsiębiorców zakończonych prawomocnym postanowieniem o zakończeniu postępowania upadłościowego oraz dwóch postępowań restrukturyzacyjnych lub postępowań upadłościowych z możliwością zawarcia układu lub postępowań naprawczych zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu (art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy). Interpretacja organu, jakoby postępowania te miałyby się rozpocząć i zakończyć w okresie 3 lub 7 lat przed złożeniem wniosku o przyznanie tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego w ocenie Strony stoi w sprzeczności z realiami postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych prowadzonych właśnie w stosunku do dużych podmiotów, w których skala czynności podejmowanych w ich trakcie jest olbrzymia i czasochłonna. Samo poprawne zdefiniowanie wierzycieli oraz przysługujących im wierzytelności wymaga przejrzenia ksiąg rachunkowych spółki i innych dokumentów księgowych, wielokrotnych spotkań z reprezentantami spółek, pracownikami wewnętrznymi, którzy niejednokrotnie już nie pracują w danym podmiocie oraz zewnętrznymi biurami rachunkowymi. Nie nożna tracić też z pola widzenia okoliczności, że zwykle spółki te posiadają duży majątek, który należy zbyć (np. nieruchomości, linie produkcyjne, wyposażenie specjalistyczne), co również powoduje rozłożenie w czasie prowadzenia postępowania, gdyż w kontekście panującej sytuacji na rynku konieczne jest co do zasady kilkukrotne obniżanie cen sprzedawanych składników masy w celu ich sprzedaży. Prowadzenie tak dużych postępowań wiąże się też z koniecznością ściągania należności, które niejednokrotnie należy wnosić powództwa sądowe. Takie postępowania zwykle toczą się około dwóch lat w I instancji (m.in. z powodu prowadzenia dowodów z opinii biegłego), a następnie około roku w II instancji. Organ wydając decyzję z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] oraz decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w ogóle nie przeanalizował powodów, dla których prowadzone przez Skarżącą postępowania trwały określony okres czasu, a przyczyną tego stanu rzeczy były okoliczności od niej niezależne. Przepis art. 16 a ust. 1 pkt 3 ustawy o licencji doradcy restrukturyzacyjnego należy w ocenie Skarżącej interpretować w ten sposób, że sformułowanie "w całości" dotyczy przeprowadzenia postępowania układowego lub sanacyjnego w całości przez danego doradcę restrukturyzacyjnego, zaś wniosek, o którym mowa w art. 16b ust. 2 ww. ustawy, złożony powinien być w terminie 3 lat od zakończenia postępowania układowego lub sanacyjnego zakończonego prawomocnym zatwierdzeniem układu, w którym przyznanie ostatecznego wynagrodzenia nadzorcy lub zarządcy wynikało z ustalenia przez sąd, że w postępowaniu liczba wierzycieli będących uczestnikami postępowania była większa niż 100 oraz suma wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania była większa niż 10.000.000 zł. Dłuższe niż 12 miesięcy trwanie postępowania restrukturyzacyjnego na ocenę pracy doradcy restrukturyzacyjnego wpływa o tyle, że stanowi o możliwości ustalenia jego wynagrodzenia w zwiększonej kwocie (por. art. 55 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. prawo restrukturyzacyjne tj.; dnia 16 kwietnia 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 814,). W odniesieniu do nieuwzględnienia przesłanki z art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Strona podniosła te same argumenty, co w przypadku przesłanki z art. 16a ust. 1 pkt 3 ustawy, wskazując, że przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że obligatoryjnym warunkiem przyznania licencjonowanemu doradcy restrukturyzacyjnemu tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego jest wykazanie przez niego przeprowadzenia w całości wymaganej liczby postępowań insolwencyjnych w okresie 7 lat przed złożeniem wniosku, o którym mowa wart. 16b ust.1 ustawy, przy czym w całości oznacza, że nie został z tej funkcji odwołany i przez cały czas trwania postępowań upadłościowych i restrukturyzacyjnych ją pełnił. Inna wykładnia tego przepisu byłaby sprzeczna z celem jego ustanowienia. Fakt, że niektóre z postępowań rozpoczęły się wcześniej niż 7 lat przed złożeniem wniosku o nadanie tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego nie ma w okolicznościach faktycznych znaczenia. Zdaniem Strony, nie można się zgodzić z twierdzeniem, że prowadzenie postępowania upadłościowego dłużej niż 7 lat prowadzi do uznania, że syndyk nie radzi sobie z trudnymi do rozwiązania problemami. Skarżąca podkreśliła, że każde z przeprowadzonych przeze nią postępowań cechowało się dużym stopniem skomplikowania i złożonością problemów, z którymi musiała sobie poradzić w celu jak największego zaspokojenia wierzycieli. Na dowód spełnienia przez nią przesłanek z art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o licencji doradcy restrukturyzacyjnego przedłożyła Organowi zaświadczenie od Przewodniczącego [...] Wydziału Gospodarczego dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych Sądu Rejonowego dla [...] potwierdzające, iż przeprowadziła te postępowania w całości. Jednocześnie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i nakazanie wydania Organowi decyzji zgodnej z jej wnioskiem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm ) - dalej "p.p.s.a." Natomiast w razie uznania zarzutów skargi za bezzasadne sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana w pierwszej instancji, dotknięte są naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Na wstępie rozważań Sąd chciałby wyjaśnić, że pismo Strony z 14 września 2021 r. zatytułowane "sprzeciw" podpisane przez A. L. . w którym wskazano, że " na podstawie art.64 art. 64a, art. 64c § 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszę sprzeciw od decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w sprawie mojego wniosku o przyznanie mi tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego, Sąd rozpatrzył w pełnym zakresie jako skargę wniesioną w trybie przewidzianym w przepisach art.50-62 p.p.s.a. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji, z uwagi na błędne pouczenie organu zawarte w decyzji, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie (strona 17 decyzji).W przeciwnym razie skarga podlegały odrzuceniu, bowiem zgodnie z art.64a p.p.s.a. sprzeciw przysługuje wyłącznie od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a taka decyzja w rozpoznawanej sprawie nie została wydana. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, iż zgodnie z zasadą, że przepisy prawa materialnego wyznaczają granice postępowania dowodowego, zakres badania sprawy przez organ administracji wyznaczały przede wszystkim przepisy art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 16a ust. 1 pkt 2 i 3 u.l.d.r. Zgodnie z treścią art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a) u.l.d.r. osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego uzyskuje tytuł kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego, w przypadku gdy wykaże, że w okresie ostatnich siedmiu lat przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 16b ust. 2, przeprowadziła w całości co najmniej cztery postępowania upadłościowe przedsiębiorców zakończone prawomocnym postanowieniem o zakończeniu postępowania upadłościowego oraz dwa postępowania restrukturyzacyjne lub postępowania upadłościowe z możliwością zawarcia układu lub postępowania naprawcze zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu. Natomiast zgodnie z art.16 a ust.1 pkt 2 i 3 u.l.d.r. w okresie ostatnich 7 lat przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 16b ust. 2, zarządzała przez co najmniej 3 lata majątkiem przedsiębiorcy będącym co najmniej średnim przedsiębiorcą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) jako członek zarządu spółki handlowej, wspólnik ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem lub jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą oraz przeprowadziła w całości co najmniej dwa postępowania restrukturyzacyjne lub postępowania upadłościowe z możliwością zawarcia układu lub postępowania naprawcze zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu (pkt 2 ) albo w okresie ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 16b ust. 2, przeprowadziła w całości co najmniej jedno postępowanie układowe lub sanacyjne zakończone prawomocnym zatwierdzeniem układu, w którym przyznanie ostatecznego wynagrodzenia nadzorcy lub zarządcy wynikało z ustalenia przez sąd, że w postępowaniu liczba wierzycieli będących uczestnikami postępowania była większa niż 100 oraz suma wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania była większa niż 10 000 000 zł (pkt 3 ) Przepisy art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust.1 pkt 2 i 3 u.l.d.r. odwołują się do przeprowadzenia we wskazanym czasie, poprzedzającym złożenie wniosku, określonej minimalnej liczby postępowań danego typu, to jest co najmniej czterech postępowań upadłościowych przedsiębiorców oraz co najmniej dwóch postępowań o charakterze układowym - restrukturyzacyjnych lub naprawczych lub upadłościowych z możliwością zawarcia układu w okresie siedmiu lat przed złożeniem wniosku (ust.1 pkt 1 lit.a). Z kolei w ust.1 pkt 2 i 3 ustawodawca postawił wymóg zarządzania przez co najmniej 3 lata majątkiem przedsiębiorcy będącym co najmniej średnim przedsiębiorcą (z zachowaniem zasad szczegółowo opisanych w tym przepisie) oraz przeprowadzenia w całości co najmniej dwóch postępowań restrukturyzacyjnych lub postępowań upadłościowych z możliwością zawarcia układu lub postępowań naprawczych zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu (pkt 2 ) albo w okresie ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku, przeprowadzenia w całości co najmniej jednego postępowania układowego lub sanacyjnego zakończonego prawomocnym zatwierdzeniem układu, w którym przyznanie ostatecznego wynagrodzenia nadzorcy lub zarządcy wynikało z ustalenia przez sąd, że w postępowaniu liczba wierzycieli będących uczestnikami postępowania była większa niż 100 oraz suma wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania była większa niż 10 000 000 zł (pkt 3 ). Nie budzi wątpliwości Sądu, że wszystkie wymienione w ustawie kryteria muszą zostać spełnione łącznie. Nie może zatem zostać uznane za wystarczające udokumentowanie przeprowadzenia nawet znacznej liczby postępowań upadłościowych przedsiębiorców, jeżeli wnioskodawca nie posiada jednocześnie odpowiedniego doświadczenia w zakresie przeprowadzenia postępowań o charakterze układowym, niezależnie od tego czy są to postępowania restrukturyzacyjne prowadzone na podstawie ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814), czy też postępowania upadłościowe z możliwością zawarcia układu lub postępowania naprawcze prowadzone na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm.) w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2015 r. Również doświadczenie w zakresie prowadzenia postępowań upadłościowych wyłącznie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, nie może stanowić skutecznej podstawy uzyskania omawianego tytułu. Istotne pozostaje także ustalenie czasokresu, w którym dane postępowania, mające stanowić podstawę uzyskania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego, były przeprowadzone, przez wnioskodawcę. Konieczne jest przy tym, aby postępowania te zarówno rozpoczęły się (z wyznaczeniem wnioskodawcy do pełnienia funkcji syndyka, nadzorcy albo zarządcy), jak również prawomocnie zakończyły w okresie siedmiu lub trzech lat przed dniem złożenia wniosku. Jednocześnie ustawodawca wskazuje na konieczność przeprowadzenia wskazanych w przepisie postępowań "w całości", a zatem wszystkie etapy postępowania muszą mieścić się we wymienionych wyżej okresach (siedem lub trzy lata) poprzedzających złożenie wniosku i całe postępowanie musi być przeprowadzone przez jednego doradcę restrukturyzacyjnego wyznaczonego do pełnienia funkcji nadzorcy, zarządcy lub syndyka.( por. wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt 2043/20). Sąd co do zasady podziela przedstawioną wyżej wykładnię cytowanego przepisu, jednakże z uwagi na to, że ustawodawca nie określił jednoznacznie, iż dla skuteczności wniosku licencjonowanego doradcy restrukturyzacyjnego o nadanie tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego, konieczne jest wszczęcie przeprowadzonych przez wnioskodawcę postępowań w okresie siedmiu lub trzech lat poprzedzających złożenie wniosku, dodatkowej oceny organu wymagać będzie, czy postępowanie zostało w całości przeprowadzone przez wnioskodawcę tj. czy data wszczęcia postępowania i przystąpienia danego wnioskodawcy do tegoż postępowania są tożsame oraz czy późniejsze przystąpienie wnioskodawcy do już prowadzonego postępowania, pozwala na przyjęcie, że przeprowadził je w całości. Może być to data póżniejsza np. w związku z odwołaniem poprzedniego syndyka, jak wskazuje jedno z postanowień złożonych przez Skarżącą do akt, w którym została ustanowiona zarządca tymczasowym. Reasumując ustawodawca określił obiektywne warunki, które osoba ubiegająca się o taki tytuł musi spełnić. Wydawana przez organ decyzja nie ma zatem charakteru uznaniowego ale oparta jest na konkretnych przesłankach określonych w art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy. Wydanie więc decyzji odmownej co do nadania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego winno być poprzedzone przeprowadzeniem szczegółowego postępowania dowodowego, w celu ustalenia faktów prawotwórczych w sprawie i prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23.05.2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu. Jednym ze środków dowodowych jakim może posłużyć się Organ w postępowaniu są dokumenty, przy czym w postępowaniu administracyjnym moc dowodową posiadają nie tylko oryginalne dokumenty, ale również ich uwierzytelnione odpisy. Należy przyjąć, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 84/07, Legalis; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 203/04, Legalis; uchwała SN z dnia 29 marca 1994 r. sygn. akt III CZP 37/94, Lex nr 4066; wyrok NSA z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt III SA 7375/98, Lex nr 40052, wyrok NSA z 6 października 2010 r. II OSK 1508/09). Niewłaściwe byłoby jednak wnioskowanie, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. uchwała SN z 29 marca 1994 r. III CZP 37/94, wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r.II GSK 1016/11 , wyrok NSA z 12 października 2011 r., II OSK 2007/10, LEX nr 1152123; wyrok NSA z 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15, LEX nr 2108350; wyrok NSA z 14 marca 2013 r., II OSK 2174/11, LEX nr 1340206). Podkreślenia również wymaga, iż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Brak w aktach sprawy oryginału lub urzędowo uwierzytelnionego odpisu dokumentu nie oznacza, że taki dokument nie istnieje, zaś brak właściwego uwierzytelnienia dokumentu urzędowego nie pozbawia nieuwierzytelnionej kopii charakteru dowodu w postępowaniu administracyjnym, a jedynie wpływa na jego moc dowodową. O ile bowiem kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, to brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15). Odnosząc się do podnoszonego przez Organ braku oryginału dokumentów w aktach sprawy lub poświadczonych przez uprawniony podmiot odpisów(kserokopii) załączonych przez Stronę, stanowiących podstawę orzekania w niniejszej sprawie, wskazać należy iż wprowadzone i obowiązujące przepisy k.p.a. pozwalają na wykorzystanie w toku postępowania administracyjnego odpisów dokumentów, pozwalając tym samym na uniknięcie wykorzystywania oryginałów tych dokumentów. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2016 r. I OSK 2842/15 przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, nie wprowadzają legalnej definicji odpisu dokumentu ani wyciągu z dokumentu, a zatem należy przyjąć definicje ogólnie przyjęte. Za słownikiem języka polskiego "odpis" to tekst odpisany od oryginalnego dokumentu, stanowiący kopie tego dokumentu. Forma wykonania odpisu dokumentu może być dowolna, może to być odpis sporządzony ręcznie czyli po prostu przepisanie dokumentu, lub poprzez użycie dostępnych urządzeń technicznych np. kserokopia, skan itd. W uzasadnieniu uchwały z dnia 29 marca 1994 r., w sprawie o sygn. akt III CZP37/94, Sąd Najwyższy trafnie stwierdził, że skoro tak odpis, jak kserokopia, stanowią odwzorowanie oryginału, tyle tylko, że pierwszy metodą tradycyjną, a druga metodą nowoczesną, to istnieje podstawa do objęcia pojęciem odpisu także kserokopii. Podobnie zatem, jako odpis należy uznać kserokopię za dokument stanowiący dowód istnienia oryginału i dlatego podlegający stosownej ocenie (podobnie NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2006 r., I OSK 1112/05, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, nawet jeżeli dane dokumenty nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez podmioty wymienione w art.76a § 2 K.p.a. (tzn. przez notariusza, adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego), okoliczność ta nie dyskwalifikuje nieuwierzytelnionych odpisów i kserokopii jako dowodów w sprawie, tymbardziej jeżeli dokumenty te stwierdzają okoliczności niesporne lub nie budzące wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podlegają ocenie organu tak jak inne dowody zgromadzone w sprawie na podstawieart.80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie odpisy (kserokopie) dokumentów złożone do akt postępowania, zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez osobę, która jest stroną postępowania i jednocześnie doradcą podatkowym. W świetle art.76a § 2 k.p.a. Strona może złożyć, zamiast oryginału dokumentu, odpis lub wyciąg dokumentu poświadczony urzędowo przez organ lub odpis poświadczony przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Pełnomocnik nie może sporządzić ani poświadczyć wyciągu z dokumentu. Pełnomocnik wymieniony w § 3 powołanego przepisu (m. in. doradca podatkowy), składając na odpisie dokumentu adnotację o jego zgodności z oryginałem, zaświadcza, że zapoznał się z dokumentem oryginalnym, a następnie sporządził jego odpis w celu wykorzystania w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja, nie objęta dyspozycją art.76 a § 2 k.p.a bowiem strona postępowania jest jednocześnie doradcą podatkowym, który zgodnie z art.41 ust.4 ustawy o doradztwie podatkowym - ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu. (np. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r. I FSK 126/12). Niespełnienie któregokolwiek z określonych w 41 ust.4 ustawy o doradztwie podatkowym wymagań sprawia, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, wobec czego nie jest wierzytelne. W ocenie Sądu doradca podatkowy jak i pozostali profesjonalni pełnomocnicy wymienieni w art.76 a § 2 k.p.a., mogą dokonywać uwierzytelnienia odpisów(kserokopii) dokumentów ale tylko wtedy gdy w postępowaniu administracyjnym reprezentują stronę postępowania. Zgodnie z art.41 ust.4 ustawy o doradztwie podatkowym - ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem tylko w zakresie określonym odrębnymi przepisami. W rozpoznawanej sprawie przepisem tym jest art.76a k.p.a. który nie uprawnia doradcy podatkowego do poświadczenia dokumentów we własnej sprawie. Odrębnym natomiast zagadnieniem jest w rozpoznawanej sprawie, że uwierzytelnienie kserokopii dokumentów nie zostało prawidłowo wykonane przez Skarżącą. Na wielu pismach złożonych przez Stronę, brak jest jej czytelnego podpisu, a we wszystkich przypadkach brak jest daty i miejsca poświadczenia za zgodność kserokopii z oryginałem. Nie doszło więc do spełnienia wszystkich wymogów określonych w 41 ust.4 ustawy o doradztwie podatkowym, przez co poświadczenie nie mogłoby spełnić ustawowo wymaganych cech aby mogło zostać uznane za wierzytelne. Nie są to jednak okoliczności uprawniające Organ do wydania negatywnego rozstrzygnięcia co do istoty. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (strona – 7 i 8) jednoznacznie wynika, że ze wszystkich złożonych przez Skarżącą ogólnie ujmując - pism i zaświadczeń, tylko jedno zaświadczenie zostało uznane za dowód w sprawie tj. zaświadczenie z 2 czerwca 2021 r. wydane przez Przewodniczącego [...] Wydziału Gospodarczego dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych Sądu Rejonowego dla [...] w W., wydruk informacji z M S i G nr [...] oraz informacji z CEIG. Nie sposób więc przyjąć, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z naczelnymi zasadami postępowania określonymi w art.7, art.8, art.11, art.77 § 1 i art.80 k.p.a., a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby organ zgromadził i ocenił pełny materiał dowodowy, rozstrzygnięcie w sprawie mogłoby być inne. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Organ negując moc dowodową kserokopii złożonych przez stronę, jednocześnie rozstrzygnięcie podjął w oparciu o niektóre dane z nich wynikające np. co do terminu wszczęcia postępowań prowadzonych przez Skarżącą jako doradcę restrukturyzacyjnego. Z uwagi na powyższe Organ zobowiązany będzie ponownie rozpoznać sprawę uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Sąd i ocenić pełny materiał dowodowy, bez pomijania żadnego z dowodów i w zależności od wyników dalszego postępowania uzupełnić również materiał dowodowy zgodnie z art.77 § 1 k.p.a. Dopiero wówczas po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i ocenie zgodnie z art.80 k.p.a. dowodów zebranych w sprawie, możliwe będzie wydanie wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego wskazanych wyżej i ocenę spełnienia przez Skarżącą przesłanek ustawowych do nadania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.145 § 1pkt 1 lit. c) oraz art.135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art.200 oraz art.205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Strony zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.