VI SA/Wa 2829/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 12 tysięcy złotych za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry – skarżąca H. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej też jako skarżąca lub spółka) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała na szereg wyroków, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w analogicznych stanach faktycznych orzekł o zasadności skarg oraz uchylił zaskarżone decyzje organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 października 2014 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd podkreślił, że twierdzenia skarżącej dotyczące legalności zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem na tym etapie Sąd nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji, lecz wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Na postanowienie Sądu z dnia 1 października 2014 r. żadna ze stron postępowania nie wniosła środka zaskarżenia. W dniu [...] października 2014 r. skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że w dniu [...] października 2014 roku otrzymała czternaście upomnień od Dyrektora Izby Celnej w [...], wydanych na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na łączną kwotą ponad 204 tysięcy złotych wraz z odsetkami z 7-dniowym terminem zapłaty pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, że zachowanie organu ma charakter wyłącznie fiskalny. Dodała, że obawia się, iż wykonanie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] wyrządzi jej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że na dzień [...] sierpnia 2014 r. zapłaciła kary pieniężne w wysokości 1.362.467,80 zł, co zmusza ją do podtrzymania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż grozi jej utrata płynności finansowej, a w konsekwencji upadłość, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanych uprzednio środków. Skarżąca podniosła, że aktualnie ponosi duże straty finansowe. Stanęła na stanowisku, że zasługuje na ochronę tymczasową i to do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny losów przepisów będących podstawą wymierzenia jej kary pieniężnej. Podkreśliła, że na obecnym etapie nie został jej udowodniony czyn z art. 107 K.k.s. Jej zdaniem szkodę, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") należy również odnieść do grożącej Skarbowi Państwa groźby jej poniesienia w związku ze zwrotem pobranych kar w razie przegrania sprawy w Trybunale Konstytucyjnym. Skarżąca ponadto wywodziła, że wątpliwości w zakresie konstytucyjności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych powzięły wszystkie sądy administracyjne, przed którymi zawisły sprawy, których rozstrzygnięcie uzależnione jest od skuteczności przepisu art. 14 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca przedstawiła sprawy zawisłe w wojewódzkich sądach administracyjnych, w których doszło do zawieszenia postępowania ze względu na zagadnienie prawne – zbadanie konstytucyjności przepisów powołanej ustawy. W konkluzji skarżąca wskazała, że nie posiada środków finansów w ramach kapitału zakładowego, z których mogłaby zaspokoić kary pieniężne, gdyż do jego podwyższenia doszło wskutek potrącenia wzajemnych wierzytelności spółki matki w stosunku do spółki oraz z wierzytelności spółki z tytułu objęcia udziałów w kapitale zakładowym przez spółkę matkę. Do wniosku skarżąca załączyła kopie 4 upomnień z dnia [...] września 2014 r. wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w [...] na łączną kwotę należności głównej 48 tysięcy złotych oraz oświadczenie Prezesa Zarządu skarżącej, iż w latach 2012 - 2014 zapłaciła kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 1.362.467,80 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc jednak pod uwagę charakter postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, który nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 381/08, Legalis) – ponowny wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej jest dopuszczalny i jako taki podlega rozpoznaniu. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżąca oparła swój ponowny wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji grożącą jej egzekucją administracyjną, mającą na celu przymusowe ściągnięcie łącznej kwoty 204 tysięcy złotych, wynikającej z nałożonych na nią kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Na poparcie tej okoliczności przedłożyła kopie czterech upomnień wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w [...]. Z powyższego faktu oraz okoliczności dotychczasowego uiszczenia kar pieniężnych w wysokości sięgającej 1.362.467,80 zł skarżąca wyprowadziła wniosek, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jednej z wielu nakładających na nią kary pieniężne grozi utratą płynności finansowej, a nawet jej upadłością, co jej zdaniem stanowi o zaistnieniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć jednak należy, że skarżąca swoich twierdzeń co do wywodzonych skutków wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych odnoszących się do jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, co umożliwiłoby Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwości finansowe skarżącej spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Z samego faktu obowiązku uiszczenia kar pieniężnych bez odniesienia ich do sytuacji majątkowej skarżącej nie sposób bowiem wyprowadzić wniosku - jak chce tego skarżąca, że wykonanie zaskarżonej decyzji wespół z innymi decyzjami nakładającymi na nią kary pieniężne za urządzenia gier poza kasynem gry zagrozi utratą płynności finansowej, a nawet upadłością spółki. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r. sygn.. akt II GZ 640.13, LEX nr 1474019). Zważyć przy tym należy, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Bez wpływu na ocenę wniosku skarżącej o zastosowanie ochrony tymczasowej pozostają podnoszone przez nią kwestie związane z losami przepisów prawa, w tym art. 14 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można bowiem utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14, LEX nr 1447295). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.