VI SA/Wa 3040/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w P. na czynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej W. w P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 23 września 2013 r. W. w P. (dalej także jako: "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zawiadomienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], informujące o pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia strony skarżącej na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie prowadzenia przez spółkę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej pod nazwą "[...]" w P. przy ul. B. [...]. Jak wynika z treści zawiadomienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2013 r. skierowanego do skarżącej W. w P., pozostawienie zażalenia strony skarżącej bez rozpoznania nastąpiło na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z nieusunięciem w terminie 7 dni braków formalnych zażalenia - poprzez nieprzesłanie uwierzytelnionego dokumentu potwierdzającego umocowanie Prezesa W. w P. do występowania w imieniu strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność (zawiadomienie) Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], informujące stronę skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2013 r., którym organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie prowadzenia przez spółkę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej pod nazwą "[...]" w P. przy ul. B. [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny, kierując do strony skarżącej czynność (zawiadomienie) polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wobec nieusunięcia braków formalnych owego zażalenia, powołał się na przepis art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Niewątpliwe czynność polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani też żadnego z postanowień wymienionych w pkt 2 i 3 powołanego przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., co oznacza, że należy w konsekwencji rozważyć jedynie, czy wspomnianą czynność można zaliczyć do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W literaturze przyjmuje się, że kategorię działań administracji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., charakteryzuje to, iż są to akty lub czynności, które: - nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; - są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5-6 p.p.s.a.; - muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w takim zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; - dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96; por. także: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 29-30, podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 62-63 i powołana tam literatura i orzecznictwo). Należy zauważyć, że w dotychczasowej judykaturze można było spotkać dwa nurty (stanowiska) dotyczące oceny charakteru czynności pozostawienia podania bez rozpoznania, o której mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Składy orzekające sądów prezentujące pierwszą linię orzeczniczą, której źródłem była uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNP 2000/19/702, stały na stanowisku, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Według tego stanowiska twierdzono, że jeżeli w ocenie skarżącego, pozostawiony bez rozpoznania wniosek spełnia kryterium kompletności, strona może złożyć skargę na bezczynność organu (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 358/10, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, czy też wyroki NSA z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 2102/12, z dnia 27 września 2012 r., II OSK 1294/12 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., I OSK 842/12). Natomiast przedstawiciele drugiego nurtu w orzecznictwie sądowym, prezentowali pogląd, że czynność, o której mowa w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania, posiada wszystkie cechy pozwalające na jej zakwalifikowanie do aktów lub czynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (tak m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1362/10, czy też wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 2624/10). Z uwagi na powstałą rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął w dniu 3 września 2013 r. uchwałę sygn. akt I OPS 2/13, na mocy której uznał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, wobec zaskarżenia w niniejszej sprawie czynności materialno-technicznej polegającej na pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, która nie rozstrzyga władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie, a także istniejącej możliwości ochrony przez skarżącą swych praw przez możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu pozostawiającego zażalenie bez rozpoznania - przyjąć trzeba, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Orzekając z kolei o zwrocie stronie skarżącej kwoty 200 złotych, uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi, Sąd rozstrzygnął zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.